Француз суретшісі Анн Франсуа Луи Жанмо: Өмір және шығармашылық жолы
Louis Janmot
Анн Франсуа Луи Жанмо – француз суретшісі, ақын. 1814-1892 ж. өмір сүрген, діншіл отбасында туған. Лиондағы көркем өнер мектебінің түлегі, алтын лауреат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Анн Франсуа Луи Жанмо (21 мамыр 1814 – 1 маусым 1892) – француз суретшісі және ақын.
French painter
Anne François Louis Janmot (21 May 1814 – 1 June 1892) was a French painter and poet.
Алғашқы жылдар
Жанмо Францияның Лион қаласында, діншіл католик ата-аналардың отбасында дүниеге келді. 1823 жылы ағасының, ал 1829 жылы әпкелерінің қазасы оны терең қынжырды. Ол Лион Корольдік колледжіне студент болып түсті, онда Фредерик Озанамен және оның философия профессоры Аббе Ноироның басқа да ізбасарларымен танысты. 1831 жылы Лионның Сәнді өнер мектебіне қабылданды, бір жылдан кейін ең жоғары награда – Алтын лавр жүлдесін жеңіп алды. 1833 жылы Виктор Орсель мен Жан-Огюст Доминик Ингренің сурет сабақтарын алу үшін Парижге келді. Лиондық басқа суретшілермен бірге Сент-Винсент-де-Пол қоғамына қосылды. 1835 жылы Клаудиус Лавернье, Жан Батист Френет және басқа студенттермен бірге Римге сапар шекті, онда Ипполит Фландринмен кездесті. 1836 жылы Лионға оралғаннан кейін Жанмо, Париж Салонының сыншыларының назарын діни шабыттанған, үлкен көлемді картиналармен – мысалы, Наин жесірінің ұлының қайта тірілуі (1839) немесе Гетсиманидегі Мәсіх (1840) – аударды. 1845 жылдан кейін, оның «Дала гүлі» картинасы Шарль Бодлердің қызығушылығын тудырып, 1846 жылғы Салонға қатысуға мүмкіндік берді. Теофил Готье оның Лакордаир портретіне (1846) әсерленді. Бірақ 1855 жылғы Көшпенді көрмеде «Жан поэмасы» көрсетілмегендіктен, ол көңілі қалып қойды. Сол жылдың желтоқсан айында Карпентрас қаласынан шыққан ақсүйек отбасының қызы Леони Сент-Пулетке үйленді. 1856 жылы Жанмо Сент-Поликарп шіркеуі үшін Соңғы тоқсандық ас суретін салуға тапсырыс алды (кейіннен бұзылған). Одан кейін басқа тапсырыстар да келіп түсті, соның ішінде оның досы архитектор Т. Дежардинс жаңартып жаңартқан Сент-Франциск-де-Сейлс шіркеуінің күмбезі мен қала әкімдігі үшін де жұмыс істеді. Кейіннен ол Сәнді өнер мектебінде профессор болып тағайындалды.
Janmot was born in Lyon, France, of Catholic parents who were deeply religious. He was extremely moved by the death of his brother in 1823 and his sisters in 1829. He became a student at the Royal College of Lyon where he met Frederic Ozanam and other followers of his philosophy professor, Abbe Noirot. In 1831 he was admitted to the École des Beaux Arts de Lyon and a year later, he won the highest honor, the Golden Laurel. In 1833, he came to Paris to take painting lessons from Victor Orsel and Jean Auguste Dominique Ingres. With other Lyon painters, he entered the Society of St. Vincent de Paul. In 1835, he went to Rome with Claudius Lavergne, Jean Baptiste Frénet and other students and met Hippolyte Flandrin. After his return to Lyon in 1836, Janmot would attract the attention of critics of the Salon de Paris in conducting large scale paintings with religious inspiration such as The Resurrection of the son of the widow of Nain (1839) or Christ in Gethsemane (1840). After 1845, he attracted the interest of Charles Baudelaire with his painting Flower of the Fields that allowed him to access to the Salon of 1846. Theophile Gautier was impressed by his Portrait of Lacordaire (1846). But the failure of his Poem of the Soul at the Universal Exhibition of 1855 disappointed him. In December of that year he married Leonie Saint Paulet, from a noble family in Carpentras. In 1856, Janmot obtained a commission to paint a fresco (since destroyed) representing the Last Supper for the church of St. Polycarp. Other orders followed, including the decoration of the dome of the Church of St. Francis de Sales and for the town hall that had been renovated by his friend the architect T. Desjardins. He was then appointed professor at the École des Beaux Arts.
Париж мен Тулонда
Жанмо 1861 жылы Санкт-Августин шіркеуінен тапсырыс алғаннан кейін Парижге көшіп келді, бірақ бұл жоба үш жылдан соң тоқтатылды. Отбасылық және қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, Жанмо Аркуэльдегі доминикан мектебінде профессорлық қызметке қабылданып, сабақ берді. Сол кезде Багнюстағы үйінде ол отбасы мүшелерінің көптеген портреттерін жасады (қазір тек фотосуреттер сақталған). 1870 жылдың тамызында жетінші баласы дүниеге келгеннен кейін, әйелі Багнюде қайтыс болды. Пруссия әскерлері жақындап, үйін басып алған кезде, ол өгей әкесімен бірге Алжирге қашып, пейзаждар салды. Келесі жылдың маусым айында Парижге оралып, жалғыз өмір сүрді. Багнюстағы үйі тоналыпты. 1878 жылы ол Киелі жердегі францискандықтар шіркеуі үшін фреска жасады, бірақ одан кейін басқа тапсырыс келген жоқ. Отбасылық және қаржылық мәселелер күшейген соң, Жанмо Тулонға келді. Бірнеше тапсырысқа қарамастан (Лакордаирдің жаңа портреті (1878, Версаль мұражайы), Розарио (Сен-Жермен-ан-Лай, 1880), Сент-Кристинаның шейіттігі (Соллиес-Пон, 1882)), ол зейнеткерлікке шықты. Ол меценат және бұрынғы өнеркәсіпші Феликс Тиоллиер басып шығаруға дайын болған «Рух поэмасының» екінші бөлігін аяқтады. 1885 жылы Жанмо бұрынғы студенті Антуанетт Курратқа үйленіп, Лионға қайтып келді. Ол «Рух поэмасының» жалғасы саналатын, жер асты әлемі тақырыбындағы көмір суреттерін жасады, олардың ішінде «Тазару орны» (1885) және «Уақыт соңы» (1888) бар. 1887 жылы Лион мен Парижде 500-ден астам беттен тұратын «Суретшінің өнер туралы пікірлері» атты кітабы жарық көрді, онда Жанмоның бұрын жазған мақалалары жинақталған. Ол бес жылдан кейін 78 жасында қайтыс болды.
Janmot moved to Paris in 1861 after having been promised a commission for the Church of St. Augustine, but this project was abandoned three years later. In experiencing significant family and financial problems, Janmot accepted a professorship at the Dominican School of Arcueil. At that time, in his home in Bagneux, he made many portraits of the members of his family (only photographs are currently available). After the birth of her seventh child in August 1870, his wife died in Bagneux. While the Prussian troops approached and occupied his home, he fled to Algiers with his stepfather and made landscape paintings. He returned in June of the following year in Paris and led a solitary life. His house in Bagneux had been looted. In 1878, he produced a fresco in the chapel of the Franciscans in the Holy Land, but this work was not followed by any further commission. Faced with family and increasing financial problems, Janmot came to Toulon, and despite some orders (new Portrait of Lacordaire (1878, Museum of Versailles), Rosaire (Saint Germain en Laye, 1880), Martyrdom of St. Christine (Solliès Pont, 1882), he lived a retired life. He finished the second part of the Poem of the Soul that the patron and former industrial Félix Thiollier was willing to publish. In 1885, Janmot married a former student, Antoinette Currat, and returned to Lyon. He made charcoal drawings on the theme of the underworld, which can be regarded as a kind of continuation of the Poem of the Soul, including Purgatory (1885) and The End of Time (1888). In 1887 was published in Lyon and Paris a book of more than 500 pages book entitled Opinion of an artist on art that includes articles previously written by Janmot. He died five years later at the age of 78.
Көркемдік стилі
Жанмот романтизм мен символизм арасындағы кезеңдік тұлға ретінде қарастырылады, ол француздық Рафаэльге дейінгі бауырластықтың француз бөлігін болжады; оның туындыларын Пувис де Шаванн, Одилон Редон және Морис Денис бағалаған.
Janmot has been seen as a transitional figure between Romanticism and Symbolism, prefiguring the French part of the Pre Raphaelite Brotherhood; his work was admired by Puvis de Chavannes, Odilon Redon, and Maurice Denis.