Қасиетті ғибадатханалардың сақшысы: ежелгі грек және рим дәуіріндегі невокор титулы
Neokoros
Ежелгі Грециядағы невокор (νεωκόρος) – храмдарды күтушілер. Рим империясында императорларға арналған храм салған қалаларға берілген құрметті атақ. Храм қызметшісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
(νεωκόρος), көпше (νεωκόροι), ежелгі Грекияда ғибадатхананы күтумен байланысты қасиетті лауазым болды. Рим империясы тұсында неокорат – императорларға ғибадатханалар салған немесе императорлық отбасы мүшелеріне құлшылық орнатуға рұхсат берілген қалаларға берілетін мәртебе еді.
(νεωκόρος), plural (νεωκόροι), was a sacral office in Ancient Greece associated with the custody of a temple. Under the Roman Empire, the neocorate became a distinction awarded to cities that had built temples to the emperors or had established cults of members of the Imperial family.
Этимология
Термин (νεωκόρος) бәлкім, νεώς 'ғибадатхана' + κορέω 'сүю' сөзінен туындаған, сондықтан әдеби мағынада ғибадатхананы сүюші. Көптеген нұсқалары кездеседі: ναοκόρος, νακόρος, ναυκόρος, νεοκόρος, νηοκόρος, немесе νειοκόρος. Бұл термин ғибадатхананың күтушісін білдіреді, ол сакристанға ұқсас. Оның орнына ζάκορος, ναοφύλαξ және νηοπόλος сияқты сөздер де қолданылған.
The term (νεωκόρος) probably derived from νεώς 'temple' + κορέω 'to sweep', thus literally a temple sweeper. A number of variants are attested: ναοκόρος, νακόρος, ναυκόρος, νεοκόρος, νηοκόρος, or νειοκόρος. The term meant the custodian of a temple, analogous to a sacristan. Similar terms used instead of were ζάκορος , ναοφύλαξ , and νηοπόλος .
Ғибадатханадағы кеңсе
Классикалық Грецияда неокораттар діни қызметкерлер тобына жатқан, бірақ көбінесе олардың міндеттеріне сай төмен мәртебеге ие болды: көп жағдайда олар қосымша функцияларды атқарды, алайда кейбір жерлерде, мысалы, Оропос немесе Кос сияқты жерлерде, ғибадатхананың діни қызметкерін алмастыра алатын, ал қасиетті Делос аралында неокорат шенеунік лауазымы болған. Әйелдер де неокорат лауазымын атқаруы мүмкін еді. Неокораттың мерзімі әр жерде әртүрлі болды: Дельфиде олар өмір бойы тағайындалса, ал Делос қаласында кем дегенде бір адам неокоратты 37 реттен астам атқарған жағдай белгілі. Уақыт өте келе, әсіресе Азияда, неокорат маңыздырақ атанды, себебі оны жергілікті билеушілер қабылдады; оның иелері ғибадатханаға сыйлықтар берді және өз қызмет мерзімін есте сақтауға тырысты. Неокораттар «ең қуатты» (κράτιστος) сипаттамасын алды, ал «басты неокорат» (ἀρχινεωκόρος) атағы да осы топтың жоғары лауазымды мүшелерін бөліп көрсету үшін қолданылды.
In Classical Greece, the belonged to the priestly class, but usually had a low status commensurate with their duties: in most known cases, they assumed auxiliary functions, although in some places, like Oropos or Kos, they could substitute for the actual temple priest, and on the sacred island of Delos the neocorate appears to have been a magistracy. Women could also be holders of a neocorate. The duration of the neocorate varied from place to place: in Delphi, the were appointed for life, while at Delos at least one instance is known of a person who held the neocorate no fewer than 37 times. Over time, especially in Asia, the neocorate became more important, as it was assumed by local magnates; its holders made donations to the temple and tried to commemorate their term of office. assumed epithets such as κράτιστος 'most mighty', while the title of 'chief ' (ἀρχινεωκόρος) also appeared to distinguish the more senior members of the class.
Қалаларға арналған құрметті атау
Рим империясының алғашқы кезеңінде бұл атақ тұтас қалаларға беріле бастады, осылайша олар өздерінің қамқоршы құдайларымен байланысты болды, мысалы, Артемидамен Ефес қаласы. Дегенмен, мұндай қолданыс сирек кездесті, ал "неокорат" аталысы көбінесе Рим императорлық культімен байланысты. Шығыс грек қалаларына Рим сенаты, императордың келісімімен, провинциялық маңызы бар императорлық ғибадатхана салғандары үшін бұл атақ берілді. Өте беделді атақ болғандықтан, қалалар оны алуға тырысты, ал бай қалалар әртүрлі императорларға арналған ғибадатханалар үшін бірнеше рет оны іздеді де алды. Эфес қаласы төрт "неокорат" атағымен рекордты сақтап тұрды. Бұл атақ қалалық монеталарда бейнеленді, көбінесе сөз болатын ғибадатхананың суретімен. Шамамен 30 қала "неокорат" атағына ие болды, олар Азия провинциясында, сондай-ақ Кіші Азияның көршілес провинцияларында, Левант және Балқан жарты аралының оңтүстігінде орналасқан. Северан әулеті тұсында марапаттаулар өте кеңейді, ал Галлиеннің билігінен кейін тоқтаған сияқты.
In the early Roman Empire, the title began to be used for entire cities, who thus were of their patron deities, such as Ephesus with Artemis. This use was rare, however, and the neocorate is mostly associated with the Roman imperial cult. The Greek cities of the East were awarded the title of by the Roman Senate, with the consent of the emperor, in token of their having built an imperial cult temple recognized as of province wide significance. As a highly prestigious title, cities vied for it, and the more wealthy cities sought and received the title multiple times, for temples dedicated to different emperors. Ephesus held the record, with four neocorates. The title appeared on civic coinage, often with representations of the temple in question. There were approximately 30 cities holding a neocorate, concentrated in the province of Asia, but also in neighboring provinces of Asia Minor, the Levant, and the southern Balkans. Awards became very liberal under the Severan dynasty, and apparently ceased after the reign of Gallienus .