Rear projection

Кіріспе

үлкен экранды теледидар технологиясы Арқалық проекция (арқалық проекция, фотосуретке түсіру процестері және т.б.) Бұл - кино түсірудегі көптеген камералық эффекттердегі кино техникасының бірі, ол алдыңғы пландағы орындаушылықты алдын ала түсірілген фонмен біріктіреді. Ол көптеген жылдар бойы жүргізушілердің сахналарында немесе "қашықтағы" фондық қозғалыстың басқа түрлерін көрсету үшін кеңінен қолданылды.

Техника

Актерлер экранның алдында тұрса, экранның артында орналасқан проектор фонды кері қарай түсіреді. Бұл үшін үлкен орын қажет, өйткені проекторды экранның артқы жағына біршама қашықтықта орналастыру керек. Жиі фонды бейне бастапқыда алғы планмен салыстырғанда әлсіз және шайылып кетеді. Проекцияланатын сурет тұрақ немесе қозғалмалы болуы мүмкін, бірақ әрқашан тақта деп аталады. "Таблицаны бұраңыз" командасын естуге болады, бұл сахналық ұжымға проекцияны бастауға нұсқау береді. Бұл процесс кадрлары деп аталатын суреттер актерлерді қозғалатын көлік ішінде болғандай түсіру үшін кеңінен қолданылды, олар шын мәнінде дыбыс сахнасындағы көлік макетіне кіреді. Бұл жағдайларда фондық фильмнің қозғалысы және алдыңғы пландағы актерлер мен реквизиттер көбінесе тақтаны өндіру үшін пайдаланылатын жылжымалы көліктерден түсірілімде камераның тұрақтандырылуының болмауынан өзгеше болды. Бұл ең байқалатын, өйткені акторлар қайталамайтын фондық кескіннің дөңгелектері мен күрт қозғалыстары. Артқы проекцияны қолданудың басты проблемасы - экранға шығарылған сурет әрқашан алдыңғы әрекеттен сәл кем өткір болатын, бұл әсер артқы проекциялы кадрлар проекциясыз кадрлармен ауысқан ретімен айрықша байқалады. Арқа проекциясынан үлкен жетістік - алдыңғы проекция, ол арнайы экран материалдарын пайдаланады, бұл тақтаны экранның алдыңғы жағынан шығаруға мүмкіндік береді. Бұл кескіннің айқын әрі толық болуына мүмкіндік береді. Бұл әдіс біраз уақыт бойы тәжірибелік қолданылып келсе де, қазіргі заманғы нұсқасы 2001: A Space Odyssey (1968) фильмінің түсірілімінде толықтай дамыды. Бұл жағдайда фильмнің алғашқы көріністерінде Африкадағы қымбат түсірілімдерден аулақ болу үшін қолданылды, бірақ фильмде ғарыш кемесінің терезелеріне түсірілген түрлі кадрлар үшін де қолданылды. 2001 компьютерлік экранның әсерін жасау үшін артқы проекцияны да қолданды. Алдыңғы проекция мен көк экранның әсерлері кеңінен тараған және арзандаған сайын, артқы проекция ескірген. Квентин Тарантино бұл процесті Pulp Fiction (1994) фильміндегі таксиде жүру сериясы үшін қолданған. Джеймс Кэмерон сонымен қатар арткы проекцияны бірнеше арнайы эффект түсірілімдері үшін қолданды Шетелдіктер (1986) фильмінде, соның ішінде ұшақ апаты, сондай-ақ бірнеше рет Терминатор 2: Сот күні (1991) психикалық ауруханадан көлікпен қашу және полиция тікұшағын ұрлаған Т 1000; Кэмерон Голливудтағы әлі күнге дейін фотосуретке түсіруді тиімді әдіс ретінде түсіне алатын және пайдалана алатын аз адам ретінде сипатталған. Остин Пауэрс фильмдер сериясы (1997-2002) жиі арткы проекцияны ескі тыңшы фильмдерінің әсерін қайта құруға көмектесу үшін қолданған, ал Natural Born Killers (1994) кейіпкерлердің санадан тыс мотивациясын баса көрсету үшін техниканы кеңінен қолданған.

Actors stand in front of a screen while a projector positioned behind the screen casts a reversed image of the background. This requires a large space, as the projector needs to be placed some distance from the back of the screen. Frequently the background image may initially appear faint and washed out compared to the foreground. The image that is projected can be still or moving, but is always called the plate. One might hear the command "Roll plate" to instruct stage crew to begin projecting. These so called process shots were widely used to film actors as if they were inside a moving vehicle, who in reality are in a vehicle mock up on a sound stage. In these cases the motion of the backdrop film and foreground actors and props were often different due to the lack of camera stabilizing in the filming from the moving vehicles used to produce the plate. This was most noticeable as bumps and jarring motions of the background image that would not be duplicated by the actors. A major problem with rear projection use was that the image projected on the screen was always slightly less crisp than the action in front of it, an effect which was especially noticeable in sequences where footage with rear projection alternates with non projection shots. A major advance over rear projection is front projection, which uses a special screen material to allow the plate to be projected from the front of the screen. This results in a much sharper and more saturated image. Although the technique had been used experimentally for some time, it was during the filming of 2001: A Space Odyssey (1968) that the modern version was fully developed. In this case it was used to avoid costly on location shots in Africa during the opening scenes of the movie, but the effect was also used throughout the film for a variety of shots into the windows of spacecraft. 2001 also used rear projection to produce computer screen effects. As front projection and bluescreen effects became more widespread and less costly, rear projection has been rendered largely obsolete. Quentin Tarantino used the process for the taxi ride sequence in Pulp Fiction (1994). James Cameron also used rear projection for several special effects shots in Aliens (1986), including the crash of the dropship, as well as for several sequences in Terminator 2: Judgment Day (1991) such as the car escape from the mental hospital and the T 1000 hijacking the police helicopter; Cameron has been described as one of the few people in Hollywood still able to understand and use process photography as an effective technique. The Austin Powers film series (1997–2002) frequently used rear projection to help recreate the feel of old spy movies, while Natural Born Killers (1994) used the technique extensively throughout to emphasize characters' subconscious motivations.

Тарих

Артқы проекция оның нақты қолданылуынан бұрын көп уақыт бұрын ойластырылған; алайда, ол тек 1930 жылдары үш қажетті техникалық дамудың арқасында мүмкін болды. Ең маңыздысы - камера мен проектор моторларын әзірлеу, олар олардың жалюзилерін синхрондау үшін байланыстыруға болады, олар "сөйлеу" фильмдерінің уақыт режимін мұқият бақылауға болатын байланысты емес қажеттіліктерінен жасалды. Екіншіден, 1928 жылы Eastman Kodak компаниясының панхроматикалық пленканың енгізілуі камераның проекцияланған фонды ортохроматикалық қорларға қарағанда көбірек ашуына мүмкіндік берді, бұл оны бұрынғыдан гөрі нашар көрінді. Ақырында, 1920-ші жылдардың аяғында пайда бола бастаған үлкен фильмдер прожекциялық шамдарды талап етті, олар кейіннен артқы проекциялық экранды жарықтырақ және осылайша дұрыс ашылған етіп жасау үшін қол жетімді болды. 1930 жылы Fox Film Corporation өзінің Liliom және Just Imagine фильмдерімен артқы проекция техникасын алғаш рет қолданды, ал келесі жылы олардың жұмысы үшін техникалық Оскар сыйлығын алды. Бұл тұсаукесерден кейін көп ұзамай Farciot Edouart ASC, Paramount Pictures компаниясында 1933 жылдан бастап техниканы жетілдірді және үш проекторды бір фонды бір пластинкамен синхрондау сияқты бірнеше жаңа әдістерді жасады. RKO Radio Pictures-тегі Линвуд Данн ASC бұл туралы "Flying Down to Rio" (1933) сияқты фильмдерде саяхаттап жүрген матты қолданумен кеңейтті. Ең алғашқы толық масштабты артқы проекцияны атақты арнайы эффекттер режиссері Эйджи Цубурая Арнольд Фанктың "Самурайдың қызы" атты неміс-жапон фильмі үшін жасаған. 1940-жылдардың аяғында Дэвид Ронсли бұл әдісті төрт шағын британдық фильмде таныстырды, ол қатты сынға ұшырады. Альфред Хичкок процесстің скриншоттарын пайдалануда шебер болды, оларды орналасу суреттерімен араластырды, сондықтан процесстің скриншоттарының кішкене жасандылығы іс-әрекеттен алаңдамайды. Ол бұл процесті Кари Грант кейіпкеріне Солтүстік-Солтүстік-Батыс және бүкіл фильмде егін шашу ұшағы шабуыл жасағанын көрсету үшін қолданды, бірақ оны Марниде кеңінен қолданған кезде сынға ұшырады. Фантастика фильмдерінің режиссері Рей Гаррихаузен 1950-1960 жылдары Dynamation киносы арқылы артқы экранның миниатюралық сетке қойылып, сонда тоқтатылған жан-жануарлар бейнеленгенін көрсетті. Гаррихаузен жан-жануарлар сияқты тірі адам бейнелерін түсіру үшін миниатюралық фигуралардың қозғалысын фондық проекциямен үйлестірудің жолын тапты.

Rear projection was conceived long before its actual usage; however, it was only made possible in the 1930s due to three necessary technical developments. The most important was the development of camera and projector motors that could be linked up for synchronization of their shutters, which were developed out of the unrelated needs of "talking" movies whose timing had to be carefully controlled. Secondly, Eastman Kodak's introduction of panchromatic film stock in 1928 allowed for the camera to expose the projected background more than orthochromatic stocks, making it look less faint than it did before. Finally, the larger film gauges beginning to emerge in the late 1920s demanded more powerful projection lamps, which were subsequently available for making the rear projection screen brighter and thus more properly exposed. In 1930, Fox Film Corporation was the first to use the rear projection technique, with their films Liliom and then Just Imagine, and were subsequently awarded a technical Oscar for their work the next year. Shortly after this debut, Farciot Edouart ASC, at Paramount Pictures, refined the technique, starting in 1933, and developed several new methods such as syncing three projectors with the same background plate for more even and bright exposure. Linwood Dunn ASC, at RKO Radio Pictures, expanded on this with the use of traveling matte with films like Flying Down to Rio (1933). The first ever full scale rear projection was created by famed special effects director Eiji Tsuburaya for Arnold Fanck's German–Japanese film The Daughter of the Samurai. In the late 1940s, David Rawnsley introduced the technique in four minor British films, when it was heavily criticized. Alfred Hitchcock was a master at using process screenshots, mixing them with location shots so that the slight artificiality of the process screen shots does not distract from the action. He used the process to show Cary Grant's character being attacked by a crop duster plane in North by Northwest and throughout the film, but it was criticized when he used it extensively in Marnie. Fantasy filmmaker Ray Harryhausen pioneered a variation of rear projection in the 1950s and 1960s with Dynamation, whereby the rear screen was placed on a miniature set along with stop motion creatures. Harryhausen figured out a way to synchronize the movement of the miniature figures with the background projection as a way to insert live action humans in the same scene as the creatures.