Мижу: Францияның Эйне департаментіндегі коммуна. Жура тауларындағы тар Вальсерин аңғарында орналасқан, маңызды көлік торабы. Географиясы, орналасуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Францияның Овернь-Рон-Альп аймағындағы коммуна.
Commune in Auvergne Rhône Alpes, France
Мижу – Францияның шығысындағы Эн департаментіндегі коммуна және ауыл.
Mijoux is a commune and village in the Ain department in eastern France.
География
Ауыл тар Валсерин аңғарының жоғарғы бөлігінде, оңтүстік-шығыста Юра тауларының бірінші антиклинін құрайтын және солтүстік-батыста Лажу платосының жиегіне жақын орналасқан биік әк тас жартастардың арасында жатыр. Дегенмен, коммуна шекарасы аңғардың тек оңтүстік-шығыс жағын қамтиды, ол солтүстікте Вальсерин өзенінің бастауынан оңтүстіктегі Лелекс елді мекеніне дейін аңғар бойымен созылады. Коммунаның ұзындығы шамамен 16 км, ені 2 км. Биіктігі жоғары болғанымен (1000 метрден аспайтын), ауыл маңызды аймақтық жол торабының төңірегінде салынған: Беллегард-сюр-Вальсеринді Лес-Руссемен байланыстыратын аңғар жолы (D991) мұнда Сен-Клодты Женевамен байланыстыратын Кол-де-ла-Фаусил арқылы өтетін D936 жолымен қиылысады. Екеуі де бұрынғы мемлекеттік тас жолдар.
The village is situated in the upper section of the narrow Valserine valley, nestled between high limestone cliffs to the south east that form the first anticline of the Jura mountains and the edge of the Lajoux plateau to the northwest. However, only the south eastern side of the valley is within the commune's boundary, which stretches from the source of the Valserine river in the north, to the entry into Lélex, further down the valley, in the south. The commune is roughly 16 km long and 2 km wide. Despite its high altitude (just under 1000 m), the village is built around a crossroads of regional importance: the valley road (D991) which links Bellegarde sur Valserine with Les Rousses here crosses the D936 which links Saint Claude with Geneva over the Col de la Faucille. Both are former routes nationales.
Шығу тегі
1334 жылы аңғар жалпы меншік деп жарияланды және кіріс Жан II де Россильон мен Гекс билеушісі Хью де Жойнвилл арасында бөлісті. Содан жасалған келісімде аңғарда хоспис салуға және оны қаржыландыруға міндеттеме берілді. Хосписте тұратын монахтар Сент-Клодтағы Кондат әулиелерінің қабірлерін зиярат етуші ең кедей қажыларға күтім жасауға міндетті болды. Көптеген қажылар Женевадан немесе Савойдан келді. Бұл Мижук аймағында жыл бойы тұруға арналған алғашқы құрылыс еді.
In 1334 the valley was declared common property and revenue was shared between Jean II de Rossillon and Hugues de Joinville, Sire of Gex. The agreement thereby struck up stated that a hospice should be paid for and built within the valley. The hospice was inhabited by monks who were charged with caring for the poorest pilgrims visiting the tombs of the Saints of Condat in Saint Claude. Most of the pilgrims were from Geneva or Savoy. This was the first building to be inhabited year round in Mijoux.
15-18 ғасырлар
Ауа райының суық қыс пен көктемнің дерлік болмауына байланысты, осы аңғар ұзақ уақыт бойы адам қоныстанбаған. Бірақ, хоспис пайда болғаннан кейін, үйлер біртіндеп бой көтеріп, егін шаруашылығына жағдай жасау үшін қарағайларды тазалау жұмыстары басталды. Бастапқыда Лажук пен Фосль жолын байланыстыратын жол бойында үйлер салынды, ал 1601 жылы Лион шартында қаланы екіге бөлетін өзен шекараға айналды: аңғардың оңтүстік-шығыс бөлігі Францияға қарасты. 1612 жылы Аусон қаласында қол қойылған франко-испан келісімінде Вальсерин Франция мен Испания арасындағы шекара ретінде белгіленді. 1678 жылы Нимгеген шарты бойынша аңғардың солтүстік-батыс жағы Францияға өткізілді.
Because of climate conditions within the valley that meant that winter was harsh and that spring was virtually nonexistent, the valley had remained uninhabited for a long time. However, due to the hospice, houses gradually appeared and work to clear the pines began so as to allow agriculture. At first houses were built along the road that links Lajoux to the Col de la Faucille and it would not be until 1601 at the Treaty of Lyon that the river that bisects the town would become a border: the south eastern side of the valley became French. In 1612 at the Franco Spanish treaty, signed in Auxonne, the Valserine was chosen as the border between France and Spain. The north western side of the valley was ceded to France in 1678 at the Treaties of Nijmegen.
XIX ғасырдан бүгінгі күнге дейін
1815 жылы Париж шартында Наполеонның құлдырауынан кейін жаңа шекара белгіленді, ол бүгінгі күнге дейін сақталып келеді: ол Мижудың жұқа солтүстік жиегімен өтеді. Алайда, француз кедендік постылары Вальсерин өзені бойында орналастырылды, Мижу, Лелек, Шезери-Форенс және Пейс-де-Гекс аймақтары франк аймақтары болып жарияланды. Бүгінде Вальсерин өзені Франш-Конте және Овернь-Рон-Альп аймақтары арасындағы шекара саналады, ал Мижук көп бөлігімен соңғы аймақтың құрамында орналасқан. Сол кезде, осы аңғарда көптеген отбасылар тұрған, олардың жұмысы маусымға қарай өзгеріп отырды. Жазда малға шөп жинау, арпа мен картоп егу, отын дайындау сияқты шаруалармен айналысты. Ал қыста, жер қармен жабылғанда, сол отбасылар әлдилерді кесіп, жылтыратқан. Бірақ Ұлы соғыстың қаны төгілуі мен одан туындаған экономикалық дағдарыс шаруашылықтардың тасталуына және халық санының азаюына себеп болды, нәтижесінде коммуна 50 жыл бұрынғы халықтың жартысына дейін азайды. Бүгінде, 1969 жылдан бері туризм осы ауылды қайта жандандырып келеді, негізінен қысқы спорт түрлерінің арқасында. Коммуна соңғы 20 жылдан бері Haut Jura аймақтық табиғи паркінің құрамына кіреді.
At the Treaty of Paris in 1815, after Napoleon's downfall, the new border was defined, as it remains today: it passes along Mijoux's thin northern edge. The French customs, however, were set up along the Valserine as Mijoux, Lélex, Chézery Forens and the Pays de Gex became a pays franc. Today, the Valserine river serves as the border between the regions of Franche Comté and Auvergne Rhône Alpes, Mijoux lying within the latter for its most part. During this time, the valley was inhabited by numerous families, whose jobs changed depending on the season. During the summer, tasks included collecting fodder for the livestock, cultivating barley and potatoes as well as collecting firewood. In winter, when the ground was covered in snow, the same families cut and polished gems. However, the bloodshed of the Great War and the resulting economic crisis contributed to the abandonment of farms and a downturn in population levels that left the commune with only half the population it had had 50 years previously. Today and since 1969, tourism is revitalising this village, mainly due to winter sports. The commune has, for the past 20 years, belonged to the Parc naturel régional du Haut Jura.
Экономика
Мижу экономикасы көбінесе туризмге байланысты, себебі мұнда қысқы спорт түрлері дамыған. 1999 жылдан бері Мижу Мон-Жюра тау шаңғысы курортының бір бөлігі болып табылады. Шаңғы жолдары Мижуды 1308 метрлік Col de la Faucille және теңіз деңгейінен 1543 метр биіктіктегі Мон Рондқа қосады, ол Юра тауларының ең биік нүктелерінің бірі. Бұл аймақты көбінесе тау шаңғысымен сырғанатындар пайдаланады. Мижу ішінде, алайда, биікте орналасқан Ла Ваттай өңірі – жарыс шаңғысы спортының орталығы.
Mijoux's economy is largely driven by tourism, for the winter sports practised here. Since 1999, Mijoux has been part of the Monts Jura ski resort. Ski lifts link Mijoux to the Col de la Faucille at 1308 m and to Mont Rond, at an altitude of 1543 m above sea level, one of the highest in the Jura Mountains. This part of the ski station is used mostly by downhill skiers. La Vattay, further up the valley but still within Mijoux, is a centre for cross country skiing.