Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Германия империясындағы саяси партия
Political party in the German Empire
Неміс еркін ойлы партиясы (Deutsche Freisinnige Partei, DFP) немесе неміс радикалдық партиясы – 1880 жылы Ұлттық либералдық партиядан бөлінген Либералдық одақ пен Неміс прогресс партиясының 1884 жылғы 5 наурызда бірігуі нәтижесінде құрылған, Германия империясындағы қысқа ғұмырлы либералдық партия.
The German Free minded Party (Deutsche Freisinnige Partei, DFP) or German Radical Party was a short lived liberal party in the German Empire, founded on 5 March 1884 as a result of the merger of the German Progress Party and the Liberal Union, an 1880 split off of the National Liberal Party.
Саясат
Экономистер Людвиг Бамбергер мен Георг фон Сименс, сондай-ақ либерал саясаткер Юджин Рихтер, либералдық деп саналатын мұрагерлік принц Фредерик Вильгельмнің таққа отыруы алдындағы жағдайды ескере отырып, бірігудің басты қозғаушылары болды (бұл оқиға тек 1888 жылы болды). Рихтер Рейхстаг парламентінде Уильям Эварт Гладстон басқарған британдық Либералдық партиясына ұқсас, күшті біріккен либералдық күш құруға ұмтылды. Еркін ойлы партия Германияның конституциялық монархиясында парламентаризмнің кеңеюін, шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін және еврейлердің эмансипациясын қолдады. Партия төрағасы Франц Август Шенк фон Штауфенберг және оның орынбасарлары Альберт Хэнель мен Рудольф Вирхов басшылығымен, Еркін ойлы партия 1884 жылғы федералды сайлауда дауыстардың 17,6%-ын алды, бұл 1881 жылғы федералды сайлаудағы біріккен партиялардың нәтижелерінен 3,6%-ға төмендеді. Бұл дағдарыстан консервативті күштер ең көп пайда тапты, олар канцлер Отто фон Бисмарктің протекционистік, отаршылдық және антисоциалистік саясатын қолдады. 1887 жылғы федералды сайлауда партия тағы да жартысынан астам орындарын жоғалтып, Рейхстагта 32 мандатқа дейін азайды. Мұрагерлік принц Фредерик Вильгельмге әйелі, корольдік Виктория ханшайымы кеңес берсе де, ол Бисмаркпен қарым-қатынасты нашарлатудан қорқып, партияны ашық қолдауға батыл болмады. 1888 жылы оның ерте қайтыс болуы және ұлы Вильгельм II-нің таққа отыруы барлық либералдық үміттерді жойды. Бұл оқиғадан кейін прогрессивтік либералдар мен оңшыл либералдар арасындағы келіспеушіліктер шешілмейтіндей болды. 1890 жылы Бисмарк қызметтен кеткеннен кейін партия мүшелері ортақ қарсыласын жоғалтты. 1893 жылы Еркін ойлы партия канцлер Лео фон Капривидің саясаты төңірегіндегі даулар нәтижесінде Еркін ойлы халық партиясы мен Еркін ойлы одағына бөлінді. 1910 жылы қайта бірігу орын алды, екі әлсіреген либералдық партия Германия халық партиясымен бірігіп, Прогрессивтік халық партиясын құрды.
The economists Ludwig Bamberger and Georg von Siemens as well as the liberal politician Eugen Richter were among the prime movers of the merger in the view of the forthcoming accession of the considered liberal Crown Prince Frederick William to the throne (which took place only in 1888). Richter aspired to build up a strong united liberal force in the Reichstag parliament, similar to the British Liberal Party under William Ewart Gladstone. The Free minded Party supported the expansion of parliamentarism in the German constitutional monarchy, separation of church and state and Jewish emancipation. Under party chairman Franz August Schenk von Stauffenberg along with his deputies Albert Hänel and Rudolf Virchow, the Free minded Party received disappointing 17.6% of the votes in the 1884 federal election, representing a drop of 3.6% from the combined parties' results in the previous 1881 federal election. The main beneficiaries of this defection were the Conservative forces, supporting the protectionist, colonialist and anti socialist policies of Chancellor Otto von Bismarck. In the 1887 federal election, the party again lost half of their seats, dropping down to 32 Reichstag mandates. Though urged by his wife Princess Royal Victoria, Crown Prince Frederick William did not dare to meet trouble with Bismarck by openly taking the party's side. His early death in 1888 and the accession of his son William II terminated all liberal hopes. During the decay, the differences between progressives and centre right liberals became inconsolable. Upon Bismarck's demission in 1890, the party members lost their common adversary. In 1893, the Free minded Party split in conflict over Chancellor Leo von Caprivi's policies into the Free minded People's Party and the Free minded Union. A re union took place in 1910, when both further weakened liberal parties merged with the German People's Party to form the Progressive People's Party.