Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және журналист
British politician and journalist
Сэр Джордж Артур Гардинер (3 наурыз 1935 – 16 қараша 2002) – британдық Консервативтік партиясының саясаткері және журналисі, 1974 жылдан 1997 жылға дейін Рейгейттен Парламент депутаты болды. 1997 жылғы жалпы сайлауға екі ай қалғанда ол Референдум партиясына өтіп, оның жалғыз депутаты атанды. Партия сол жылы таратылды. Саяси ғалымдар Дэвид Батлер мен Дэннис Кавана Гардинерді "қатты оңшыл Тэтчерші" деп сипаттады.
Sir George Arthur Gardiner (3 March 1935 – 16 November 2002) was a British Conservative Party politician and journalist who served as the Member of Parliament (MP) for Reigate from 1974 to 1997. Two months before the 1997 general election he defected to the Referendum Party, becoming the only MP it ever had. The party dissolved later that year. Political scientists David Butler and Dennis Kavanagh described Gardiner as "a staunch right wing Thatcherite".
Ерте өмір және мансап
Уолтем Аббидегі Буш Бунгалосында дүниеге келген Гарднер газ зауытының басқарушысы Стэнли Фредерик пен бухгалтер Этель Эмма (қыздығы – Гейл) Гарднердің ұлы болды. Гардинердің ата-анасы ол 10 жасқа келгенде, Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен ажырасты. Жалғыз бала болғандықтан (әкесінің екінші некесінен екі жартылай бауыры болса да), осы кезден бастап ол анасымен жалғыз тәрбиеленіп өсті, анасы қасапханада жұмыс істеді және арзанға жалдаған үйде тұрды. Ол Фолькстондағы Харви грамматикалық мектебінде және Оксфордтағы Баллиол колледжінде білім алды, онда философия, саясат және экономика (PPE) мамандығын оқып, 1958 жылы үздік дипломмен бітірді. Оксфорд университетінде оқуға түсер алдында әскери қызметін өтеді, содан кейін Пионерлік корпусына жіберілген жаңа түсушілерді тексеруші сержант болды. 1950 жылы Консервативтік партияға қосылды; Оксфорд университетінде Энтони Иденнің Суэц саясатын қолдау үшін петиция ұйымдастырды. Гарднер 1957 жылы Университет консервативтік қауымдастығының хатшысы болды. Қауымдастық президенті лауазымына сайлау кезінде, ол өзінің үміткерлігін қолдаған пошта арқылы дауыс беру үшін көптеген жалған бюллетеньдерді басып шығарды. Оның алдауы ашылып, ол үміткерліктен бас тартуға мәжбүр болды. Университетті бітіргеннен кейін журналист болып жұмыс істеді. 1961-1964 жылдары "Western Daily Press" газетінің саяси тілшісі, ал 1964-1974 жылдары "Thomson Regional" газеттерінің бас лобби тілшісі болды. Сол кезде ол консерваторлармен тығыз байланыста болғандықтан, кейбір әріптестерінің күмән тудырды. 1978 жылдан 1989 жылға дейін Гарднердің "Sunday Express" газетінде тұрақты бағаны болды. Ол 1970 жылғы жалпы сайлауда Консервативтік партияның Ковентри-Сауттан үміткері ретінде сәтсіз сайланды, онда ол Енох Пауэллдің иммиграцияға қарсы риторикасынан алшақтады және жергілікті сикх қауымымен жақын қарым-қатынас орнатты.
Born at Bush Bungalow in Waltham Abbey, Gardiner was the son of Stanley Frederick, a gasworks manager, and Ethel Emma (née Gale) Gardiner, a bookkeeper. Gardiner's parents divorced when he was 10, at the end of the Second World War. As an only child (though he would gain two half brothers from his father's second marriage), from this point he was raised by his mother as a single parent who worked in a butcher's shop and lived in a cheaply rented home. He was educated at The Harvey Grammar School in Folkestone and at Balliol College, Oxford, where he read Philosophy, Politics and Economics (PPE) and gained a first class honours degree in 1958. Before his period at Oxford University, he did his national service, and was a sergeant tester of entrants, posted to the Pioneer Corps. He joined the Conservative Party in 1950; at Oxford University he organised a petition in support of Anthony Eden's Suez policy. Gardiner became secretary of the University Conservative Association in 1957. During an election for the post of president of the association, he printed scores of forged ballot papers for a postal vote backing his own candidacy. His deception was discovered and he had to withdraw. He worked as a journalist after he left university. He was political correspondent for the Western Daily Press from 1961 to 1964, and then was chief lobby correspondent for Thomson Regional newspapers from 1964 to 1974. Whilst there he was mistrusted by some of his colleagues because of his close affiliation with the Conservatives. From 1978 to 1989, Gardiner had a column in the Sunday Express. He stood unsuccessfully as Conservative candidate for Coventry South at the 1970 general election, in which he distanced himself from the anti immigration rhetoric of Enoch Powell and built a close relationship with the local Sikh community.
Парламенттік мансап
1973 жылғы 22 қаңтарда Рейгейттегі жергілікті Консервативтік партия Гардинерді өзінің болашақ парламенттік кандидаты ретінде қабылдады және ол 1974 жылғы 28 ақпанда Рейгет округінен Консервативтік партияның депутаты болып сайланды. Ол осы округтің депутаты ретінде 23 жыл қызмет етті. Оңшыл консерватор болғанымен, Гардинер 1972 жылы жұмыссыздықтың өсуіне қарсы күресу үшін жасалған экономикалық өзгерістен кейін Хитке адал болды, бұл салықтарды төмендету арқылы шығындарды арттырып, «Барбер бумасын» тудырды. Партия 1974 жылғы ақпандағы жалпы сайлауда үкіметтен құлағаннан кейін ол адалдығын сақтады, бірақ 1974 жылғы қазандағы сайлаудағы тағы бір жеңілістен кейін Хиттің отставкаға кетуі керек деген шешімге келді және Консервативтік партия ішінде оның орнын іздеді. Гардинер Маргарет Тэтчердің Консервативтік партияның басшысы болып сайлануына қосқан үлесімен әрқашан мақтан тұтқан. Ол оның ізбасары Джон Мейджорға басшылыққа үміткерлер арасындағы дауыс беру кезінде дауыс берді. Мейджор Майкл Хесселтин мен Дуглас Хёрдты жеңіп, премьер-министр және Консервативтік партияның басшысы болды. Алайда, Гардинер кейін Мейджордың Тэтчердің идеологиялық көзқарастарына жеткіліксіз адал екеніне көңілі толмады және оған қарсы әрекеттер жасады. Ол консервативті «Селсдон тобының» вице-президенті болды, бұл партияның сайлауда жеңіске жетуі үшін қажет деп санайтын маңызды сайлаушылардың тобы, Селсдон тұрғыны. 1986 жылы ол 1922 комитетінің атқарушы органына сайланды. 1991 жылғы қаңтарда, оның досы, клубтың қуылған төрағасы Дэвид Стори қайтыс болғаннан кейін, Гардинер «Дүйсенбі клубынан» кетті. Партияның Тэтчерлік философиясын өзгеріссіз сақтауға тырысқан Гардинер «Консервативтік жол аларға» тобын құруға белсенді түрде қатысты, оның мақсаты үкіметте Тэтчершілдікке идеологиялық жағынан жақын деп саналатын адамдарды қолдау үшін орталық құру болды, соның ішінде Майкл Портильо мен Джон Редвуд. Кейбіреулер бұл ұйымның 1992 жылдан кейін партия ішінде жаңа парламенттік үміткерлерді іріктеу кезінде оңға қарай бет бұруға көмектескенін айтады. 1994 жылғы ақпанда Мейджор Гардинердің басшылығымен депутаттар тобы Мейджорға олардың қолдауын сақтау шарты ретінде оңшыл министрлерді тағайындау қажеттігін айтқысы келгені туралы баспасөз хабарлағаннан кейін Гардинерге қатысты қысқаша жауап берді. 1994 жылғы шілдеде Гардинер Англия шіркеуінен шығып, Англикан шіркеуі әйел ділдерін қабылдауына наразылық білдіре отырып, католик дініне кірді. 1995 жылғы шілдедегі басшылық сайлауында Гардинер партия басшысы ретінде Джон Редвудқа дауыс берді. Редвуд жеңілгеннен кейін Гардинер Мейджорға оны кабинетке қайтаруды бұйырды, бірақ Мейджор бұдан бас тартты. Гардинер жергілікті партиялық ұйымнан шығарылғаннан кейін Консервативтік партиядан кетті. Ол 1996 жылғы 28 маусымдағы шығару әрекетінен аман қалды, бірақ алты айдан кейін «Sunday Express» газетінде Майорды үкіметтің Еуропалық комиссары Кеннет Кларк үшін қуыршаққа теңеген мақала оның сайлау округі партиясы үшін шегіне жеткен нәрсе болды және Гардинер 1997 жылғы 30 қаңтарда 291 дауысқа 226 дауыспен келесі жалпы сайлауда консервативтік үміткер ретінде сайлаудан шығарылды. Сотта шешімге шағымдану әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1997 жылғы 8 наурызда Гардинер Референдум партиясына қосылды және 1997 жылғы жалпы сайлауда оның үміткері болды. Ол екі апта бойы Референдум партиясының депутаты болған жалғыз адам болды. 1997 жылғы 1 мамырда Гардинер Рейгейтте Референдум партиясының үміткері ретінде қатысты. Ол 7% дауыс алып жеңілді. Ол алты үміткердің ішінде төртінші орынды иеленді.
On 22 January 1973, the local Conservative Party in Reigate accepted Gardiner as their prospective parliamentary candidate, and he was elected as the Conservative Member of Parliament (MP) for Reigate, a safe seat, on 28 February 1974. He served as MP for the constituency for the next 23 years. Although a right wing Conservative, Gardiner was a Heath loyalist after the 1972 economic U turn to combat rising unemployment, which produced the Barber Boom by injecting more spending yet cutting taxes. After the party's fall from government at the February 1974 general election he remained loyal, but after another party defeat in the October 1974 election he concluded that Heath had to resign, and sought a replacement within the Conservative Party. Gardiner was always proudest of the role he played in the election of Margaret Thatcher as Conservative Party leader. He voted for her chosen successor, John Major, in the leadership contest to replace her. Major defeated Michael Heseltine and Douglas Hurd to become Prime Minister and Conservative party leader. However, Gardiner later became disillusioned with Major for his apparent lack of Thatcherite beliefs and plotted against him. He was vice president of the conservative Selsdon Group, named after the key swing voters that the party said it needed to win elections, the Selsdon resident. In 1986, he was elected to the 1922 Committee executive. In January 1991, following the demise of his friend, David Storey, the Club's ousted chairman, Gardiner left the Monday Club. Attempting to preserve the party's Thatcherite philosophy undiluted, Gardiner was instrumental in setting up the Conservative Way Forward group, with the express aim of providing a focal point for supporting those seen as ideologically sympathetic to Thatcherism in the government: including Michael Portillo and John Redwood. Some credit the organisation with success in ensuring a shift to the right in the new prospective parliamentary candidates being selected within the party after 1992. In February 1994, Gardiner was given short shrift by Major after it was disclosed by the press that a delegation of MPs he led intended to tell Major that he must promote key right wing ministers as a condition of their continued support. In July 1994, Gardiner left the Church of England and became a Roman Catholic in protest against the Anglican church's ordination of women priests. In the July 1995 leadership election contest, Gardiner voted for John Redwood as party leader. After Redwood was defeated, Gardiner told Major to bring him back to the cabinet, which Major refused to do. Gardiner resigned from the Conservative Party after being deselected by his local party association. He had survived a deselection attempt on 28 June 1996, but an article six months later in the Sunday Express, where he compared Major to a ventriloquist's dummy for the government's pro European Chancellor Kenneth Clarke proved to be the last straw for his constituency party, and Gardiner was deselected as Conservative candidate for the next general election, by 291 votes to 226 votes, on 30 January 1997. After unsuccessfully challenging the decision in the courts, on 8 March 1997, Gardiner joined the Referendum Party and was its candidate in the 1997 general election. He was, for two weeks, the only person ever to have sat as a Referendum Party MP. On 1 May 1997, Gardiner stood in Reigate as a Referendum Party candidate. He was defeated, obtaining 7% of the vote. He came fourth out of six candidates.
Кейінгі өмірі
1997 жылы маусымда Уильям Хейг Консервативтік партияның басшысы болғаннан кейін Гарднер консервативтерге қайта қосылды. Екі жыл өткен соң, 1999 жылы, ол өзінің өмірбаянын жариялады, ол негізінен саясаттағы жылдарын қамтиды, және «Бастардтың хикаясы» деп аталды. Бұл ат, алты жыл бұрын Майкл Брансонға Майордың айтқан сөзіне сілтеме жасады, бірақ ол депутат болғанға дейінгі өміріне де тоқталды. Гарднер Джон Мейджорды «қозғалыс апат» және «Уолтер Митти» деп сипаттап, оның ешқандай нанымы болмағанын айтты.
After William Hague became Conservative party leader in June 1997, Gardiner rejoined the Conservatives. Two years later, in 1999, he published his autobiography covering mainly his years in politics, named A Bastard's Tale, a reference to Major's remark six years earlier to Michael Brunson, but it touched upon his life before becoming an MP. Gardiner described John Major as 'a walking disaster' and a 'Walter Mitty' with no beliefs.
Жеке өмір
Гарднер екі рет үйленген. Оның бірінші некесі 1961 жылдың 18 ақпанында Бристоль қаласында тарихшы Джульетт Уэллспен тіркелді, олардан екі ұл мен бір қыз дүниеге келді.
Gardiner married twice. His first marriage was in Bristol on 18 February 1961 to the historian Juliet Wells with whom he had two sons and a daughter.