Кіріспе

Италиялық аристократ (1212–1264)

Мананте дельи Уберти (1212 – 11 қараша 1264), Фарината дельи Уберти деп белгілі, Флоренциядағы гибеллиндер фракциясының итальяндық аристократы және әскери басшысы болған. Оны кейбір замандастары, соның ішінде Данте Алигьери, еретик деп санаған, ол Фаринатаны "Тозақ" поэмасында еске алған.

Өмір

Фарината өзінің туған қаласы Флоренцияның ең көне және көрнекті ақсүйектер әулеттерінің біріне жататын. Ол сол кездегі билік күресінде қаласындағы гибеллиндер фракциясының жетекшісі болды. 1239 жылдан бастап гибеллиндерді басқарды, бірақ 1250 жылы Киелі Рим императоры Фридрих II қайтыс болғаннан кейін гвельфтер Флоренцияда билікті қайта орнатып, оны және оның жақтастарын қаладан қуды. Қуылғандар Сиенаға, гибеллиндердің бекінісіне паналады. Фаринатаның жер аударылуына жауап ретінде, ол Фридрихтің заңды емес ұлы, Сицилияның Манфредімен одақтасты, ол Сицилия тағына отыру үшін одақтастарын кеңейтуге тырысты. 1260 жылдың қыркүйегінде Фарината гибеллиндер әскерін Монтаперти шайқасында қарсыластары гвельфтерге қарсы жеңіске жеткізді. Оның нәтижесінде Флоренцияны басып алды. Гвельфтердің жетекші отбасылары қуылды, ал Флоренция үкіметі гибеллиндердің үстемдігін қамтамасыз ету үшін түбегейлі өзгертілді. Фаринатаның одақтастары Флоренция ешқашан оларға қауіп тудырмауына көз жеткізгісі келді. Римнің өзінің жауы Карфагенге көрсеткен қатыгездігін еске алып, олар Флоренцияны толығымен қиратуға дауыс берді. Бірақ Фарината ғана оларға қарсы шығып, өзін ең алдымен флоренциялық, екіншісі – гибеллиндердің мүшесі деп жариялады және туған қаласын өзінің қылышымен қорғауға ант берді. Содан кейін гибеллиндер қаланың қорғанысын және жетекші гвельфтердің үйлерін қиратты, 103 сарайды, 580 үйді және 85 мұнараны бұзды. 1266 жылы гвельфтер қалаға қайта ие болғанда, олар Uberti руына тиесілі барлық ғимараттарды бұзып, бұрынғы қиратуды қайталады, олар қазіргі Piazza della Signoria орналасқан жерде, сондай-ақ сол алаңға ешқашан ғимарат салынбауы керек деген жарлық шығарды. Сондықтан 1290 жылдары салынған Палаццо Веккьо алаңның ортасында емес, бір шетіне орналасқан.

Қатыгездік

1264 жылы Флоренцияда қайтыс болды. 1283 жылы оның және оның әйелі Адалетаның денелері Санта-Репаратадағы жерлеу орнынан шығарылып, дінге қарсылық танығандары үшін сотталды. Францискан басқарған Инквизиция оларды кінәлі деп тапты және олардың қалдықтары өлімнен кейін жазаланды. Боккаччоның Данте туралы түсіндірмесінде айтуынша, Инквизиция Фаринатаның өлімнен кейінгі өмірді жоққа шығарғанын анықтады:

Ол Эпикурдың пікірінде болды, жан денемен бірге өледі және адам бақыты уақытша ләззаттарда деп санады; бірақ ол Эпикурдың ізін басқан жоқ, яғни кейін құрғақ нан жеуден ләззат алу үшін ұзақ ораза ұстаған жоқ; керісінше, дәмді және әдемі тағамдарды жақсы көріп, аш болмай тұрып жеді; және осы күнәсі үшін ол осы жерде еретик ретінде айыпталды. Сондықтан Фарината Дантенің "Тозақ" поэмасының X әнінде басқа да атеистер мен еретиктермен бірге кездеседі. Олар жанның өлмейтіндігін жоққа шығарғандықтан, олардың мәңгілік жазасы – Дис қаласындағы өлілер арасында отты табытта жерлену. Фарината С.С. Льюистің "Скриутапе тост айтады" кітабында да еске алынады.