Джеймс Перди: Американдық жазушы және өнер шебері

Кіріспе

Американдық романист, әңгімеші, ақын және драматург (1914 – 2009)

Джеймс Отис Пурди (17 шілде 1914 – 13 наурыз 2009) – американдық романист, әңгімеші, ақын және драматург. 1956 жылы алғашқы туындысы жарық көргеннен бастап оннан астам роман, көптеген өлеңдер, әңгімелер мен пьесалар жинақтары жарыққа шықты. Оның шығармалары 30-дан астам тілге аударылған. 2013 жылы оның қысқа әңгімелері «Джеймс Пурдидің толық әңгімелер жинағы» деген жинаққа біріктірілді. Оны Эдвард Альби, Джеймс М. Кейн, Лилиан Хеллман, Фрэнсис Кинг, Марианна Мур, Дороти Паркер, Эдит Ситвелл, Терри Саузерн, Гор Видал (Пурдиді «нағыз американдық гений» деп сипаттаған), Джонатан Франзен («Алысқа қарай» кітабында оны «Американың ең бағаланбаған және аз оқылған жазушыларының бірі» деп атаған), А.Н. Уилсон, сондай-ақ Джейн Боулз және Пол Боулз мақтап жазды. Пурди 1993 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының Мортон Доувен Забель сыйлығына ие болды және 1985 жылы «Даңқ жолымен» (1984) романы үшін PEN/Фолкнер сыйлығына ұсынылды. Бұған қоса, ол екі рет Гуггенхайм стипендиясын (1958 және 1962) және Форд қорынан (1961), Рокфеллер қорынан гранттар алды. Ол аудармашы ретінде жұмыс істеді және АҚШ Ақпарат агенттігімен бірге Еуропа бойынша лекциялар оқыды.

Ерте өмір, білім және алғашқы мансап

Пурди 1914 жылы Огайо штатының Хиксвилл қаласында дүниеге келді. Бес жасында отбасымен Огайо штатының Финдлей қаласына көшіп келді. Пурдидің ата-анасы 1930 жылы ажырасып, әкесінің инвестициялары сәтсіз аяқталғаннан кейін ұзаққа созылған аяусыз ажырысу процесінен өтті. Оның анасы содан кейін Финдлейдегі үйлерін пансионатқа айналдырып, оның иесі болды. Пурди 1935 жылы Боулинг Грин мемлекеттік колледжінде француз тілінен бакалавр дәрежесін алды және Батыс Вирджиниядағы Гринбриер әскери мектебінде француз тілін оқытты. Кейін Чикаго университетінде оқып, 1937 жылы ағылшын тілінен магистр дәрежесін алды. Армияда қызметтен кейін Чикаго университетінде испан тілін оқыды (1944–45 жылдары). Ол «Богемия суретшілерінің патшайымы» деген лақап атымен белгілі болды. Оның кең ауқымды туындыларына Аберкромбимен және оның жасырын салонымен (тамырлары Гертруда Стайнның салонында) тығыз байланысынан шабыттанған көптеген жұмыстар кіреді. 1930 жылдары Пурди Аберкромбидің ең жақын достарының бірі болды. Бұл американдық шығармашылық ортаның төрінде болашақта джаздың ұлылары: Перси Хит, Сонни Роллинс, Эррол Гарнер, Диззи Гиллеспи, Чарли Паркер, Макс Роуч, Майлз Дэвис және Сара Вон жиналды. Пурди осы ұлылармен (көп жағдайда Аберкромби пианинода ойнағанда) бибоп пен джазды импровизациялаған түнгі және демалыс күндері өтетін жиындарға қатысты. Концерттер оған терең әсер етті. «Аберкромбидің үйінде жиі тұратын джаз әншілері мен музыканттары арқылы жас Пурди афроамерикандық музыка мен мәдениет туралы жан-жақты білім алды». Шындығында, Пурдидің туындыларындағы қара нәсілді тұлғалардың көптігі сыншылардың назарынан тыс қалды, өйткені олар өте жақсы үйлесім тапқан. Оның жас кезінде Киелі кітаптың «Король Джеймс» нұсқасындағы «Ескі өсиетті» және Уильям Шекспирдің «Толық шығармаларын» зерттеуі де маңызды болды. Бәрі Пурдидің жазушы болуына ықпал етті. Чикагодағы жылдары Пурди Аберкромбидің «қираған» особнягінде Modern Jazz Quartet мүшелерімен бірге тұрды. Бұл джаз музыканттарының қарапайым өмірден бастап тудырған музыкасы мен өмірі Пурдиге өзінің американдық шағын қалалық тіл үлгісін және кедейлік пен тоқырау әлемін пайдалана отырып, әдебиетте ерекше жеке дауысты жасай алатынын түсінуге көмектесті. Аберкромби мен оның «шеңберінен» шыққандар сурет салуда да сондай әрекет жасады. Олар «біздің музыкамыздың мәнін алып, оны басқа формаға ауыстырды», – деді оның досы және әріптесі Диззи Гиллеспи. Карл Прибе, Джулия Текла және Джон Уайльд оған американдық «магиялық реализмнің» өзіндік нұсқасын жасау үшін қолданатын бейнелеудің штрихтерін дамытуға көмектесті.

Purdy was born in Hicksville, Ohio, in 1914. His family moved to Findlay, Ohio, when he was about five years old, where he graduated from Findlay High School in 1932. Purdy's parents went through a separation and then a bitter divorce in 1930 after his father lost large sums of money in investments gone bad. His mother then converted their home in Findlay to a boarding house of which she was proprietress. Purdy earned a Bachelor of Arts teaching degree in French from Bowling Green State College in 1935, and taught French at the Greenbrier Military School in West Virginia. Then he studied at the University of Chicago, where he earned a master's degree in English in 1937. After serving in the Army, he studied Spanish at the University of Chicago (1944–45). She was nicknamed the "Queen of the Bohemian Artists". His vast body of work includes many works inspired by his close relationship with Abercrombie and her underground salon (which had its roots in the salon of Gertrude Stein). During the 1930s, Purdy was one of Abercrombie's closest friends. This American incarnation of the creative parlour had at the center those who were to become the jazz greats: Percy Heath, Sonny Rollins, Erroll Garner, Dizzie Gillespie, Charlie Parker, Max Roach, Miles Davis and Sarah Vaughan. Purdy attended the all night, weekend gatherings where bebop and jazz were improvised by these greats (many times with Abercrombie at the piano). The concerts impressed him deeply. "Through these jazz singers and musicians, who would often stay with Abercrombie, young Purdy received an intensive education in African American music and culture." Indeed, the high incidence of black figures in Purdy's work went unnoticed by critics and reviewers because they were so thoroughly integrated. Equally important was his intensive study as a young boy of the Old Testament in the King James Version of the Bible as well as the Complete Works of William Shakespeare. All were key in making Purdy the writer he became. For quite some time during his Chicago years, Purdy lived in Abercrombie's "ruined" mansion, with members of the Modern Jazz Quartet. The music and lives these jazz musicians were able to create from their own humble origins inspired Purdy to realize that he could create a uniquely individual voice in literature, using his American small town speech patterns and his worlds of poverty and neglect. Abercrombie and those in her "circle" had done the same with painting. They had "taken the essence of our music and transported it to another form", according to her friend and fellow artist Dizzie Gillespie. Karl Priebe, Julia Thecla, and John Wilde helped develop the strokes of imagery he would use to create his own version of an American "magic realism" in literature.

Жазу

Чикаголық джаз сахнасының ықпалы мен «Жаңа негрлік ренессанс» тәжірибесі оның барлық ерте жұмыстарында көрінеді. Ол «Кеш» атты қысқа әңгімесінен басталады, ол алдымен жеке жинақта жарияланды, «Мені дұрыс атыммен шақырма» және содан кейін «Қараңғылық түсі» жинағында («Ешқашан үйге қайтып келмейтін, Музыкалық қорапта тенор саксофон ойнаған және шашын түзуге түзеген») жарық көрді, содан кейін «63 Арман сарайы» (63-ші көше Чикаго джаз сахнасының ортасы) новелласы, одан кейін «Балалардың бәрі», «Кабот Райт басталады» және «Эустас Чишолм және жұмыстары». Тіпті Огайодағы шағын қалалық «Жақын туыс» романы да үйіне қайтып келмейтін бала туралы әңгіменің эхосын қамтиды. «Кеш» оның жазушы болып қалыптасуына әкелген маңызды туынды болды. Оның соңғы романы «Тасты арал даңғылының Гертрудасы» суретші Аберкромби және оның суретшілер тобындағы басқаларын еске түсіреді. «Тар бөлмелер» (1977) – бұл, бастапқы деңгейде, 25 жыл бұрынғы Венделл Уилкоксқа, Аберкромби шеңберіндегі сәтсіз жазушыға қарап, жеке хабарлама. Бір кезде сәтті болған Уилкокс, Пурди коммерциялық жарияланымды бастаған сәтте жазуын тоқтатты. Чикаго мен Нью-Йоркте джаз үнемі маңызды болды. Нью-Йоркке көшкеннен кейін көп ұзамай Карл Ван Вехтен және Гарлем Ренессансы оның туындыларына көзқарас ұсынды. «Мен Илайджа Траш», «Жұлдыздармен бірге» және «Тұрғындар киетін киімдер» комикстері осы көріністің Нью-Йорктегі көрінісі болып табылады. Аберкромби жас студентті өзінің ортасындағы Мириам Бомбергер Андреас және өнеркәсіпші, әдеби эссеші Осборн Андреаспен таныстырды, екеуі де Пурдидің өмірі мен туындыларында маңызды рөл атқарды. Оның алғашқы кітабы «Мені дұрыс атыммен шақырма және басқа да әңгімелер» Осборн Андреас қорымен жеке басылым түрінде жарық көрді. Басты әңгіме Андреастың әйелі Мириамға негізделген. Оның алғашқы бес кітабы, «Жақын туыс» кітабын қоспағанда, Мириам мен Осборн Андреаспен байланысынан туды. Оның американдық сиқырлы реализмінің өзінің дамитын стилін көрсеткен алғашқы романы Дороти Паркер және басқа да көрнекті әдеби тұлғалар тарапынан жоғары бағаланды. Ол ондаған жылдар бойы көптеген американдық колледждер мен университеттердегі американдық әдебиет курсының негізгі бөлігі болды. Егер Аберкромби мен Андреастар Пурдиді жазушы болуға ынталандырған болса, онда Эдит Ситвелл оны танымал етті. «Мені дұрыс атыммен шақырма және басқа да әңгімелер» жеке басылымын алған кезде, ол «Кеш» әңгімесінен тек қара нәсілді жазушы жаза алатынына сенімді болды. Ол Пурдиден оның туындыларының қосымша үлгілерін сұрағаннан кейін, Пурди оған жаңадан жарық көрген «63: Арман сарайы» жеке басылымын жіберді. Гомосексуалдар (қалыпты қоғамнан тыс өмір сүретіндер) – «қалыпты» қабылдау шеңберінен тыс деп қаралатын кез келген адам. Оның соңғы әңгімесі «Аделин», 92 жасында жазылған, трансгендерлерді қабылдау туралы әңгіме. Оның ерте туындыларының көпшілігі өте кедейлік жағдайда, шағын қалалық ортада, американдық тілдің ерекшелігінде жазылған. Оның бағалауының басында Ситвелл оның нәсілді тікелей атамай-ақ қара нәсілділердің тәжірибесін жазып отырғанын сезінді. Пурдидің американдық қара нәсілділердің тәжірибесімен байланысы оны суретші ретінде түсіну үшін маңызды. Аберкромбимен бірге бастағаннан кейін Ван Вехтен оны Нью-Йоркке келген кезде қабылдап, өзінің маңызды Нью-Йорк қаласының қара нәсілді суретшілер, боксшылар мен белсенділер тобымен таныстырды. Лэнгстон Хьюз Пурдиді жергілікті тілді қолданғаны үшін «соңғы [n word] жазушысы» деп мақтады. Ол американдық тілдің әртүрлі түрлерінің шебері ретінде де танылды. Қазіргі еуропа тілдерін білген Пурди латын және көне грек тілдерін де білген. Оның «Жалғақ қабірде» романында көптеген басқалары сияқты классикалық сілтемелер бар. Оның соңғы романы «Тасты арал даңғылының Гертрудасы» Деметрдің қызы Персефонаны іздеп, Аидқа түскен оқиғасын еске салады. Оның беделін құлатқан романдары, мысалы, «Эустас Чишолм және жұмыстары» және «Тар бөлмелер», Еврипидтің «Бакаи» кітабында баяндалған Дионис психологиясын қазіргі заманда қайталайды. Оның жұмысының сыртқы пішіні шынайы, ал терең және жасырын ішкі бөлігі мифтік, архетипілік ізді ашады. Оның үлкен жасы айқын; оның тарихы классикалық және Ескі Келісімде анық тамырланған. Осылайша оның жұмысы өте американдық болуы мүмкін, бірақ оны осы әдебиеттермен таныс батыс оқырманы бағалай алады. Пурди өзінің қысқартылған диалог құрылымымен заманауи болды. Кейінірек Дэвид Мамет, Гарольд Пинтер және Сэмюэл Бекет (сонымен қатар оның жанкүйері) сияқты жазушылар қазіргі заманғы аудиторияның өте ерекше назар аудару қабілетіне ие болған бұл «тазартылған» стильдегі туындыларды қабылдауға жол ашты. Оның 1940-жылдар мен 1930-жылдардағы ерте әңгімелері, олардың қысқалығына байланысты, сол кезде тіпті қысқа әңгімелер деп есептелмеді. Қазір осы қысқалықта толық және бай тәжірибені білдіру, Ситвелл «форманың миы» деп атады. Гор Видал оның кеңінен танылуына кедері келтірген бір кедерісі – оның «гей» деп белгіленген және жарияланған туындыларын оның басқа туындыларымен, әсіресе оның ата-бабаларына негізделген Фаulknerлік романдарымен үйлестіру мүмкін емес екендігі болды. Бүгінгі күні де, Видал айтқандай, бұл мәселені шешу қажет. Ситвелл оның «үлкен әртүрлілікке» ие екенін мойындаған.

The influence of Chicago's jazz scene and the experience of the "New Negro Renaissance" is reflected in all his early work. It begins with the short story "Eventide" printed first in the private collection Don't Call Me by My Right Name and then commercially in the collection Color of Darkness (Teeboy who would never be coming home again, played the tenor saxophone at The Music Box and had his hair made straight), to the novella 63 Dream Palace (63rd Street is home to the Chicago jazz scene), then to Children is All, Cabot Wright Begins, and Eustace Chisholm and the Works. Even his small town Ohio novel The Nephew echoes the story of the boy who would never be coming home again. "Eventide" was the pivotal story which led to his becoming a published writer. His final novel Gertrude of Stony Island Avenue harks back to a remembrance of painter Abercrombie and others in her circle of artists. Narrow Rooms (1977) is, at an initial level, a personal communication looking back some 25 years to Wendell Wilcox, a failed writer in the Abercrombie circle. Wilcox, who had once enjoyed a degree of success, stopped publishing at the very moment Purdy began commercial publication. Always of major significance was jazz both in Chicago and New York City. Shortly after his move to New York City, Carl Van Vechten and the Harlem Renaissance circle became a lens for his work. The comic novels I am Elijah Thrush, Out with the Stars and Garments the Living Wear are the New York incarnations of this reflection. Abercrombie also introduced the young student to others in her circle, to Miriam Bomberger Andreas and to the industrialist and literary essayist, Osborn Andreas, both of whom would become extremely significant in Purdy's life and work. His first book, Don't Call Me by My Right Name and Other Stories, was privately published by Osborn with the Andreas Foundation. The title story is based on Andreas' wife, Miriam. His first five books, with the exception of The Nephew, were inspired by his association with Miriam and Osborn Andreas. His first novel, which set forth his own developing style of American magic realism, was praised lavishly by Dorothy Parker and others of great literary merit. It was for decades a staple of the undergraduate American Literature curriculum of many American colleges and universities. If Abercrombie and the Andreases inspired Purdy to become a writer, then Dame Edith Sitwell made him a known one. When she received the privately printed edition, which Purdy had on a hunch sent to her, of Don't Call Me by My Right Name and Other Stories, she was convinced she had discovered a great black writer from the story "Eventide", which she felt only a black man could write. After she had asked Purdy to supply more instances of his work, Purdy sent her his newly published private edition of 63: Dream Palace. homosexuals (living far outside the conventional gay community) – anyone who could be seen to be outside the circle of "normal" acceptability. His final short story, Adeline, written at age 92, is a tale of transgender acceptance. Much of his early work takes place in extreme poverty, and is located in a small town, heightened American vernacular. In the beginning of her assessment of him, Sitwell felt he was always writing the black experience without necessarily mentioning race. Purdy's association with the American black experience is paramount to understanding him as an artist. In addition to his beginnings with Abercrombie, Van Vechten took him up when he arrived in New York City and introduced him to his own important New York City circle of black artists, boxers and activists. Langston Hughes praised Purdy as "the last of the [n word] writers" for his use of the vernacular. He was seen as a master of different kinds of American vernacular as well. In addition to his knowledge of modern European languages, Purdy knew Latin and ancient Greek, His novel In a Shallow Grave has overt classical references running throughout, as do many others. His final novel Gertrude of Stony Island Avenue echoes the story of Demeter descending into Hades in search of her daughter Persephone. The novels that beleaguered his reputation, such as Eustace Chisholm & the Works and Narrow Rooms, merely restate in a modern context the psychology of Dionysus set forth in The Bacchae by Euripides. The outer texture of his work is realistic while the deeper and more elusive interior reveals a mythic, almost archetypal trail. Its great age is apparent; its history is clearly rooted in the classics and in the Old Testament. Thus his work can be very American but it can be appreciated by a western reader familiar with these literatures. In his compressed dialogue structure, Purdy was ahead of his time. Much later writers like David Mamet, Harold Pinter, and Samuel Beckett (also an admirer) paved the way to the acceptance of works in this "distilled" style which has now become the sine qua non of the modern audience with its very different attention span. His early stories from the 1940s and 1930s were, because of their brevity, not even considered short stories at all at the time. Now this brevity of conveying a fullness and richness of experience in what Sitwell called a "marrow of form" Gore Vidal indicates that one obstacle to his more widespread recognition was the impossibility of reconciling his work that was labeled and published as "gay" to some of his other works and especially to the Faulkneresque novels based on his ancestors. Even today, as Vidal asserts, it is a problem that needs a solution. Sitwell had recognized this when she stated that Purdy "has enormous variety".

Ең озық

Бастапқыда оның туындылары американдық цензура шегінде болды. АҚШ-тың ірі баспа үйлері оның 63: Dream Palace (1956) және Colour of Darkness (1961) атты екі алғашқы кітабын жариялаған жоқ, оларды шетелде жеке басып шығаруға тура келді. Пурдидің сөзінше, баспагерлер оның ақыл-есінен жаңылып қалғанын ойлады. Оның еңбектері Еуропада бағаланғанымен, Пурди онда да цензурамен бетпе-бет келді. Виктор Голанц 1957 жылғы 63: Dream Palace британдық басылымында "анасы бәлекет" деген сөзді басып шығаруға бармады. Көптеген оқырмандар қорқынышқа білдіргенімен, оның туындыларын басынан бастап көрнекті сыншылар мен ғалымдардың беделді тобы қабылдады, олардың ішінде Джон Каупер Поуис, Дам Эдит, Дороти Паркер және Сьюзан Сонтаг болды, олар оны қатал сыншыларға қарсы қорғады. Теннеси Уильямс та Пурдидің туындыларын ерте бағалағандардың бірі болды.

Кэбот Райт басталады және Юстас Чишолм және оның шығармалары

1966 жылдың қаңтар айында Стэнли Кауффманның отты манифесті гомосексуал жазушылардың туындыларын сынаудың тікелей айыптаушы және әділетсіз жолын ұсынды. Мақала өнер қауымдастығын дүрліктірді. Соқталған либералдық сыншыл қауымның бұл әрекеті, шын мәнінде, БАҚ-тың институционалдық преудудициясының терең табиғатын көрсетті. Біраз уақыттан кейін Пурди 1930 жылдардағы Аберкромбидің Чикагосындағы оқиғаларын баяндайтын роман жазуға кірісті. Бұл жолы ол Венделл Уилкокспен болған, олардың ортасында көп жетістікке ие болмаған достығының аяқталуын көрсететін еді. Сонымен қатар, ол Чикагоның танымал отбасынан шыққан дүкен иесі Норман Маклейштің өткір бейнесін де қосатын болды. Пурдидің «Юстас Чишолмнан» кейінгі барлық туындылары бір жағынан зор мақтауға, екінші жағынан қатал айыптаулар мен түсініспеушілікке ұшырады. 1967 жылы гомосексуал суретшілерді шектеу туралы трактат жарияланғаннан кейін бір жыл өткен соң, оның «жасырылмаған» бисексуалдық туындысы «Юстас Чишолм және оның туындылары» жарық көрді. Роман Альбиге арналған. Бірнеше белгілі сыншылар кітаптың зорлық-зомбылыққа толы және ашық гомоэротикалық мазмұнына өте теріс қатысты. Бұл кітап оның басқа туындыларынан көбірек сатылса да, Пурдидің танымалдылығына кері әсер етті. Осы сындық қабылдау (және оның Пурдиге тигізген әсері) «Кабот Райт басталады» және «Юстас Чишолм және оның туындылары» романдары жарық көрген кезде оның барлық жақын туыстары, достары мен қолдаушылары қайтыс болды. Бұл Ситвелл, Ван Вектен, Паркер, Поуис және Нью-Йорктегі танымал актер болған, оның әдебиеттегі дамуына үлкен үлес қосқан Пурдидің інісі де кірді. 1968 жылы ол бала кезінен есте қалған кейіпкерлер туралы тәуелсіз, бірақ байланысты кітаптар (және пьесалар) сериясын бастады – «Аймен тәжделген аңғарлардағы ұйықтаушылар». Оның қолында олар ерекше және әлі ашылмаған Американың мифтік халқының дауыстары мен саяхаттарына айналды. Ол олардың өмір мен жағдайға байланысты жолын қадағалайтын еді. Бұл оқиғаларды, мүмкін, Орта Батыстың шалбалы далалары мен төбелі тауларында орналасқан қалалардағы тарихи қоғамдардың мүрағаттарында табуға болар еді. Осы естеліктер арқылы оның арғы ата-бабаларының ауылдық тілі мен сөйлеу әдебиеті де есіне түсе бастады. Ол осы адамдармен және олардың оқиғаларымен байланыста Пол Боулз «классикалық американдық тілге ең жақын нәрсе» деп атаған дауысты құруға кірісті. «Аймен тәжделген аңғарлардағы ұйықтаушылар» туралы Гор Видал «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі мақаласында: «Әрбір роман өзіндік тұтас құрылым болып табылады, ал тұтастай жұмыс археологиялық зерттеулер мен конституцияны күтеді, ол қазірдің өзінде ешқайсысына ұқсамайды» деді. 1978 жылы ол «Тарық бөлмелер» (Батыс Вирджиниядағы зорлық-зомбылыққа және мақтанға толы гомосексуалдық қатынастар жиынтығы) атты кітап жариялады. 1992 жылы Channel Four телеарнасы үшін Дерек Джарман бұл кітапты фильмге түсіруге тырысты, бірақ Пурди Кевин Коллинздің роліне қарсылық білдірді. Джарман басқа актерлерге келіспеді, сондықтан фильм тоқтап қалды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің бір шолуында ол «ерекше американдық көреген» деп сипатталды. Оның бірнеше кітаптарының соңғы басылымдарында Гор Видалдың «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі «Заңсыз романшы» атты мақаласында ол «нағыз американдық данышпан» ретінде бейнеленді. Бұрын басылымнан шығарылған романдардың бірнеше рет қайта басылуынан және Видалдың «Нью-Йорк Таймс кітап шолуындағы» бағасынан кейін Пурдидің туындылары 2000 жылдардың басында, жас жазушылар арасында да қысқаша қайта жандануға ие болды. Альби жазғандай, «Пурдидің қайта жандануы сағаттай әр он жылда бір рет болады». 2009 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Иван Р. Ди «Брайс, Рутанна Эльдер, Квентин қайда барады және Парадайс циркі» атты пьесалар жинағы жарық көрді. Бұл Пурдидің бала кезінен бастап, ағасына ойнау үшін пьесалар жазғаннан бергі драма жазуының алғашқы жазу түрі болғанын көрсетеді. Джон Уотерс мұқабасында былай деп жазды: «Джеймс Пурдидің таңдамалы пьесалары сіздің зақымданған кішкентай жүрегіңізді сыныққа ұшыратады». Пурдидің беделінің жиырма бірінші ғасырда қайта жандануының тағы бір дәлелі – Майкл Снайдердің өмірбаянының Оксфорд университетінің баспасында жариялануы. Оның қалауына сәйкес, ол кремацияланды және оның күлі Англияның Нортгемптоншир графтығына жерленді, онда оның меценаты Ситвеллдің қабірі орналасқан.

In January 1966, an incendiary manifesto by Stanley Kauffmann set forth a bluntly damning and prejudicial way of criticizing works by homosexual writers. The article stirred the arts community. This finger in the wind of the so called liberal critical establishment actually reflected the deep nature of an institutionalized prejudice throughout the media. Soon afterwards, Purdy set out to write a novel of what he experienced in Abercrombie's Chicago scene of the 1930s. This time it was to reflect his fitfully terminated friendship with Wendell Wilcox, a writer of minor achievement in their circle. It would also include a scathing portrait of the department store heir Norman Macleish of the noted Chicago family. All of Purdy's work after Eustace Chisholm would subsequently be met with both great praise on the one side, and stern, vehement condemnation and misunderstanding on the other. In 1967, a year after the publication of the treatise to limit homosexual artists, his Eustace Chisholm and the Works his "undisguised" bisexual work was put forth. The novel is dedicated to Albee. Several high profile critics were extremely hostile to the book, with its violent and explicitly homoerotic content. chilled Purdy's growing popularity though the book sold more copies than any of his other works. Combined with this critical reception (and its effect on Purdy) of both Cabot Wright Begins and Eustace Chisholm & the Works was the fact that, by the time of publication of these novels, all his immediate family, his friends and his supporters had died. This included Sitwell, Van Vechten, Parker, Powys, and Purdy's brother who had been a noteworthy actor in New York City and very important to his development in literature. In 1968, he began a series of independent but interconnected books (and plays) about the characters who populated these tales from his childhood, Sleepers in Moon Crowned Valleys. In his hands, they were to become the voices and journeys of an almost mythic people of a uniquely different and undiscovered America. He would follow them in their navigation through life and circumstance. The narratives were something that could be found perhaps in the archives of a historical society in the towns set into the farm country and rolling hills of the Midwest. Through these memories there began to flow also the remembrance of the country vernacular and way of speaking of his great grandparents. He began to create, in association with these individuals and their stories, a voice that Paul Bowles would call "the closest thing we have to a classical American colloquial". Regarding Sleepers in Moon Crowned Valleys, Gore Vidal stated in his New York Times essay, "Each novel stands entire by itself while the whole awaits archeology and constitution of a work that is already like no other." In 1978, he published Narrow Rooms (a set of violent and obsessive homosexual relationships, based in West Virginia). This was nearly developed into a film directed by Derek Jarman in 1992 for Channel Four, but Purdy objected to the casting of Kevin Collins. Jarman refused any other actor, so the film stalled. A New York Times review assessed him as a "singular American visionary". On the last reprints of several of his books, a further essay by Gore Vidal in The New York Times, entitled "The Novelist As Outlaw," framed him as "an authentic American genius". Following several reissues of previously out of print novels, as well as Vidal's appreciation in The New York Times Book Review, Purdy's work again enjoyed a brief small renaissance in the first decade of the 2000s, including among younger writers. As Albee wrote, "there is a Purdy renaissance every ten years, like clockwork". Shortly after his death in 2009, a book of plays, Selected Plays of James Purdy, including Brice, Ruthanna Elder, Where Quentin Goes and The Paradise Circus, was published by Ivan R. Dee. It focuses on Purdy's playwriting as being his first form of writing since childhood, when he wrote plays for his brother to perform. John Waters contributed the following blurb on the cover: "James Purdy's Selected Plays will break your damaged little heart." Further evidence of the twenty first century revival of Purdy's reputation is Oxford University Press's publication of his biography by Michael Snyder. In accordance with his wishes, he was cremated and his ashes transported to Northamptonshire, England, to be buried next to his benefactor Sitwell.

Мұра

Перди тоғыз жасынан бастап анонимді хаттар жазды: оның алғашқысы Пердиге ұнамайтын анасының үй иесіне жазылған. Содан кейін ол санаусыз мыңдаған хат жазды, олардың көптегені қазір олардың тегін немесе құнын білмейтін адамдарға тиесілі, бірақ стильі ерекше. Олардың арасында Перди салған бірнеше суреттер бар, олар қызығушылық тудырды. Пердидің жақын досы, американдық композитор Роберт Хелпс, Пурдидің мәтіндерін өзінің екі шығармасында пайдаланды – "The Running Sun" және "Gossamer Noons", екеуі де сопрано Бетни Бирдслимен жазылған. Америкалық ән композиторы Ричард Хандли, Нью-Йоркте ондаған жылдар бойы Пердидің досы болған, оның өлеңдеріне көптеген әндер жазды. Оның Пурдидің поэзиясына негізделген шығармаларының кейбіреулері, мысалы, "Come Ready and See Me" американдық ән өнеріндегі нағыз классика деп мақталады. 1984 жылы жазған автобиографиялық очеркінде Перди: "Менің туындыларымды Америка ландшафтымен ағып өтетін, көбінесе байқалмай қалатын жер асты өзенімен салыстыруға болады" деді. Ол 1991 жылы Publishing Triangle ұйымынан өмірлік жетістіктері үшін Билл Уайтхед сыйлығын алды.