Роберт Хефрон: Австралия саяхатшысы және жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министрі

Кіріспе

Австралиялық саясаткер және Жаңа Оңтүстік Уэльстің бұрынғы премьер-министрі Роберт Джеймс Хефрон (10 қыркүйек 1890 – 27 шілде 1978), сондай-ақ Боб Хефрон немесе Р. Дж. Хефрон деп белгілі, Жаңа Оңтүстік Уэльстің ұзақ жылдар бойы қызмет еткен саясаткері, кәсіподақ ұйымдастырушысы және 1959-1964 жылдар аралығында Жаңа Оңтүстік Уэльс Еңбек партиясының премьер-министрі болды. Жаңа Зеландияда туған Хефрон, Австралияның Еңбек партиясына қосылар алдында Жаңа Зеландияда және кейіннен Австралияда әртүрлі социалистік және еңбек қозғалыстарына қатысты. Белгілі кәсіподақ жетекшісі ретінде, ол "ереуіл әрекетіне сөз байласу" айыбымен түрмеге қамалды. Кейіннен 1930 жылы Ботаника округінен Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламентіне сайланды. Алайда, партия жетекшісі Джек Лангпен болған келіспеушіліктері 1936 жылы оның Еңбек партиясынан шығарылуына әкелді, содан кейін Хефрон наразылық білдірген еңбек депутаттарынан тұратын Индустриялық Еңбек партиясын құрды. Оның партиясының жетістігі оған партияға қайта қабылдануға және 1941 жылы Лангтан кейінгі Жаңа Оңтүстік Уэльс филиалындағы маңызды лауазымға ие болуға мүмкіндік берді. Хефрон Уильям МакКелл, Джеймс МакГирр және Джозеф Кейхилл кабинеттерінде Корольдік министрі ретінде қызмет етті, ең бастысы 1944 жылдан 1960 жылға дейін Білім министрі және Премьер-министрдің орынбасары болды. Білім министрі ретіндегі маңызды қызметінде Хефрон "Уиндхэм есебін" тапсыру және оның нәтижесінде 1961 жылғы Мемлекеттік білім беру туралы заңды қабылдау, сондай-ақ мемлекеттік мектептердің кеңейтілуін бақылады. Ол сонымен қатар жоғары білім беру қызметтерін дамытуға қатысты, оның ішінде Жаңа Оңтүстік Уэльс Технологиялық университетін (қазіргі Жаңа Оңтүстік Уэльс университеті) құруды ұйымдастырды. 1959 жылы премьер-министр болып тағайындалған ол 1961 жылы референдум арқылы Жаңа Оңтүстік Уэльс Заң шығару кеңесін таратуға жасалған соңғы әрекетті бастады, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 1964 жылға дейін премьер-министр болып қызмет еткен Хефрон 1968 жылғы 23 қаңтарда зейнетке шыққанға дейін 37 жыл бойы Жаңа Оңтүстік Уэльс Заң шығару жиналысының депутаты болды.

Ерте жылдары және тарихы

"Боб" Хефрон (осылай кеңінен танылған) 1890 жылдың 10 қыркүйегінде Жаңа Зеландияның Темзе қаласында дүниеге келді. Ол Ирландияда туған Майкл Хефрон, темір ұстасы, және Эллен Хиттің бес баласы болды. Жақын орналасқан Хикутайяда алғашқы білімін алғаннан кейін, Хефрон 15 жасында мектепті тастап, Темзе тау-кен мектебінде металлургияны оқып жүріп, алтын өңдеу орнында жұмыс істеді. 19 жасында ол Калифорнияға жұмыс істеуге, ал Канаданың Юкон аймағына алтын іздеуге барды. Бірақ ол сәттілікке жете алмағандықтан 1912 жылы Жаңа Зеландияға оралды. Оның үлкен ағасы Уильям Томас Хефрон 1917 жылдың 3 қазанында жеке сарбаз ретінде қатарға түсіп, 1918 жылдың 4 қарашасында, келісімге қол қойылғанға бірнеше күн бұрын, Окленд жаяу әскер полкінің 1-ші батальонында қызмет етіп жатқанда қаза тапты. 1917 жылдың 29 желтоқсанында ол норвегиялық инженердің қызы Джесси Бьорнстадқа үйленді, және олардың екі қызы болды: Майлиан Джесси және Джун. 1921 жылы Хефрондар Мельбурнге (Виктория штаты) көшіп кетті. Сол жылы Викторияда Хефрон Австралия Федерациясының киім-кешек саудасының ұйымдастырушысы болып тағайындалды және солшыл Викториялық социалистік партияға қосылды. Кейіннен 1921 жылы ол Сиднейге көшіп, Австралияның Біріккен теңізшілер мен кеме қызметкерлері қауымдастығының Жаңа Оңтүстік Уэльс бөлімшесінің хатшысы болды. Хефрон және тағы алты кәсіподақ өкілі теңізшілер одағының мүшелеріне Порт Литтелтонға жұмыс істеуден бас тарту туралы кеңес берді. Осыған байланысты, сәуір айында сэр Джордж Фуллер үкіметі Хефронды және тағы алты кәсіподақ өкілін ереуілге қатысуға құлықсыздық жасады деген айыппен қамауға алды. Сот судьясы кепілдік беруден бас тартқанмен, Ричард Уиндейер және Х.В. Эватттың қорғауындағы Хефрон мен оның серіктері кінәсіз деп танылды және 1924 жылдың шілдесінде сот төрешісінің нұсқауымен босатылды. Кейіннен Еңбек партиясына қосылып, ол партия басшысы Джек Лэнгтің жақтаушысы болды және 1923 жылғы штаттық конференцияда Лэнгтің Джеймс Дулиді партияға қайта қабылдау туралы ұсынысын қолдады.

"Bob" Heffron (as he was widely known) was born on 10 September 1890 in Thames, New Zealand, the fifth child of Irish born parents Michael Heffron, a blacksmith, and Ellen Heath. After spending his early education at nearby Hikutaia, Heffron left school at 15 to work in a gold treating plant while studying metallurgy at the Thames School of Mines. At 19, he went to California to work and to the Yukon in Canada to look for gold; when this proved unsuccessful he returned to New Zealand in 1912. His elder brother, William Thomas Heffron, enlisted as a private on 3 October 1917 and was killed in action a few days before the armistice on 4 November 1918, while serving with the 1st Battalion, Auckland Infantry Regiment. On 29 December 1917 he married Jessie Bjornstad, the daughter of a Norwegian engineer and they had two daughters, Maylean Jessie and June. In 1921, the Heffrons moved to Melbourne, Victoria. That same year in Victoria, Heffron was appointed an organiser for the Federated Clothing Trades of the Commonwealth of Australia and also joined the leftist Victorian Socialist Party. Later in 1921 he moved to Sydney, becoming the secretary of the New South Wales branch of the Federated Marine Stewards' and Pantrymen's Association of Australasia. Heffron and six other union representatives acted to advise members of the Seamen's Union to refuse to work on the Port Lyttelton. For this, in April the government of Sir George Fuller had Heffron and the six other unionists arrested on the charge of conspiracy to strike action. Although controversially refused bail by the trial judge, Heffron and his fellow defendants, represented by Richard Windeyer KC and H. V. Evatt, were found not guilty and released in July 1924 by the court, a verdict that had been returned by the direction of the judge. Later joining the Labor Party, at the time he showed himself to be a supporter of party leader Jack Lang, supporting Lang's successful motion at the 1923 state conference to readmit James Dooley to the party.

Алғашқы саяси мансап

Лангтың өкілеттіктерін растағаннан кейін, Хефрон 1927 жылғы сайлауда Ботания округінен Еңбек партиясының үміткері ретінде тіркелді. Округты сол кездегі өкіл Томас Мэтч басқарды, ол Лангпен туған даудан кейін партиядан шығып, алдын ала іріктеуден өткізілмеген соң «Тәуелсіз еңбекші» деп сайлауға түскен еді. Қайтыс-қайдасы, айыптаулар мен тәртіпсіздіктерге толы болған сайыста Хефрон жеңіліске ұшырады, ол дауыстардың 45% ғана жинады. Бірақ ол 1930 жылғы келесі сайлауда Мэтчті жеңіп, Ботания округін 1950 жылы таратылғанға дейін өкілдік етті. Лангты қолдауы Хефронның саяси карьерасын дамытуға көмектессе де, ол Лангтың авторитарлық және бөлініс тудыратын саяси стиліне көңілі толықпады. Бұл стиль Ұлы депрессия, Еңбек партиясының Жаңа Оңтүстік Уэльс филиалының федералды филиалдан шығарылуы және 1932 жылы губернатор сэр Филип Геймнің Ланг үкіметін таратуымен одан әрі күшейді. 1932 және 1935 жылғы штаттық сайлауларда Біріккен Австралия партиясы (UAP) жеңіске жеткеннен кейін, Хефрон парламенттегі және Жаңа Оңтүстік Уэльс Еңбек кеңесіндегі шағын топқа жақын болды, олар Лангты жетекші лауазымнан шеттетуді мақсат етті. Алайда, Хефронның қозғалысы Ботания-Марубрадағы Еңбек партиясының филиалдары мен солшыл кәсіподақтардағы жеке бекінісіне негізделгенімен, Ланг парламенттік көпшілікке, партиялық аппаратқа және партиялық газет «Еңбек күнделігіне» бақылауды сақтап қалды. Осы лауазымда ол 1941 жылдың желтоқсанында Жапонияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан және 1942 жылы Дарвин мен Сиднейге жасалған шабуылдардан кейін маңыздылығы артып отырған Жаңа Оңтүстік Уэльстің азаматтық қорғанысы мен әуе шабуылына қарсы шараларына жауапты болды. 1944 жылдың 8 маусымына дейін қызмет еткен Хефрон осы лауазымда халықтың сақ болуын қадағалап, былай деді: «Австралияда біз ақымақтардың жұмағында өмір сүріп жатырмыз. Көптеген адамдар басқа елдерде болып жатқан оқиғалар мұнда қайталанбайды деп ойлайды». Хефрон сонымен қатар Федералды үкіметтің Төтенше жағдайлар қызметінің ережелеріне, әсіресе Сидней қаласындағы жарықтың азайтылуына қарсы шықты. 1942 жылдың қарашасында Заңнамалық Ассамблеяда Хефрон Федералды үкіметтің кеңесшілерін жарықтың азайтылуын маңызды қорғаныс шарасы ретінде сақтап отырғаны үшін айыптады: «Менің қорытындыма келетін болсам, Жапония соғысқа қатысқан кезде туған үрейдің салдарынан жарықтың азайтылуы енгізілді және ол фактілерді және жауынгерлердің куәліктерін ескермейтін бірнеше жоғары шенді офицерлердің салдарынан жалғасуда. Сондықтан жағдай абсурдты». Кейін Хефрон жарықтың азайтылуының қараңғыландырудан мүлдем қажетсіз екенін, ал қысқа мерзімде берілген қараңғыландыру тиімді және қауіпсіз қорғаныс шарасы болар еді деп мәлімдеді.

Having confirmed his Lang credentials, Heffron stood as the endorsed Labor party candidate for the seat of Botany at the 1927 election, which was held by Thomas Mutch, who had split from party after a stoush with Lang and stood as an 'Independent Labor' candidate after being denied preselection. A contest marked by clashes and accusations of rorting, Heffron was ultimately unsuccessful, gaining only 45% of the vote. He was eventually successful at the next election in 1930, defeating Mutch, and held Botany until its abolition in 1950. While his support for Lang had enabled Heffron to accelerate his political career, he found himself increasingly unhappy with Lang's autocratic and divisive political style, which had been amplified by the Great Depression, the expulsion of the NSW branch of the Labor Party from the federal branch and the ultimate dismissal of Lang's government in 1932 by Governor Sir Philip Game. After Labor's defeats at the hands of the United Australia Party (UAP) at the 1932 and 1935 state elections, Heffron became associated with a small group in caucus and in the NSW Labor Council who aimed to depose Lang as leader. However, while Heffron's movement was based on his personal stronghold in his Botany–Maroubra ALP branches and the left wing trade unions, Lang maintained majority control of the caucus, party machine and the party newspaper, Labor Daily. In this role he was responsible for the civil defence and air raid precautions of New South Wales, which became increasingly more important after the entry of Japan in the Second World War in December 1941 and subsequent attacks on Australia on Darwin and Sydney in 1942. Serving until 8 June 1944, Heffron advocated public vigilance whilst in this portfolio, declaring: "We are living in a fool's paradise in Australia Many people have the idea that what is happening in other countries cannot happen here." Heffron also clashed with the Federal Government's imposition of National Emergency Services procedures, most notably over the imposition of brownouts for the city of Sydney. In the Legislative Assembly in November 1942, Heffron denounced the advisers of the Federal Government who continued to maintain the brown out as an essential defence measure: "The only conclusion I can come to, is that the brown out was born of a form of panic when Japan entered the war and it has continued because of a few brass hats will not look at the facts and the evidence of the fighting men, but persist in sticking to their first conclusion. The position, therefore, is ludicrous." Heffron later affirmed that the brown out was completely unnecessary as a black out, with short notice given, was a more effective and safer defensive measure.

Білім министрі

1944 жылдың маусымында МакКелл білім министрі етіп тағайындаған Хефрон 1946 жылы «Келер күн – олардың»: Жаңа Оңтүстік Уэльстегі білім берудің қазіргі және болашағы» атты Жаңа Оңтүстік Уэльс білім беру жүйесіне арналған жан-жақты саясатты жасады. Соғыстан кейінгі маңызды экономикалық өсім мен инфрақұрылымдық даму кезеңінде министр ретінде Хефрон Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы мемлекеттік мектептердің саны мен жабдықталуын кеңейтуге жетекшілік етті, барлық аймақтарда оқушылар саны екі есеге артты. Сондай-ақ, оған Жаңа Оңтүстік Уэльстегі орта білім беру жүйесін толыққанды қайта қарастырып, жақсарту жөнінде ұсыныстар дайындау үшін комитет құру тапсырылды. Комитеттің «Виндхэм есебі» деп белгілі болған есебі 1957 жылдың қазан айында Хефронға ұсынылып, 1961 жылғы «Мемлекеттік білім беру туралы» заңның қабылдануына әкелді. Бұл заң Хефронның премьер-министрлік қызметін атқару кезеңінде 1962 жылы күшіне енді. Ең маңызды өзгерістердің бірі – барлық студенттерге бейнелеу өнері, өнеркәсіптік өнер, музыка, драма және түрлі тілдерді меңгеру мүмкіндігі ұсынылды. Бес жылдық орта мектеп жүйесінен бас тартылып, оқу бағдарламасына бір жыл қосылды, сондай-ақ оныншы (мектеп аттестаты) және он екінші (жоғары мектеп аттестаты) сыныптардың соңында жалпыұлттық ірі емтихандық сынақтар өткізіле бастады. Осы арада, штат бойынша жоғары білім беруді орталықтандырмау саясатын қолдаған Хефрон өзінің ведомствосына Жаңа Оңтүстік Уэльстегі түрлі мұғалімдер колледждерін құруды бастауды тапсырды, осылайша штат бойынша салынып жатқан жаңа мектептер мен колледждерге мұғалімдердің жеткілікті дайындығын қамтамасыз етуді көздеді. Олардың қатарында 1949 жылы құрылып, 1950 жылы ашылған Ньюкасл мұғалімдер колледжі де болды. Бұл Ньюкасл қаласынан қалада тұрақты университет ашу туралы ұсыныстарды күшейтті. 1951 жылдың мамырында Хефрон Ньюкасл қаласында Сидней университетінің филиалы құруды толыққанды университет құруға жасалған алғашқы қадам ретінде қолдайтынын мәлімдеді. Шілде айында Хефрон «Ньюкасл қаласында мүмкіндігінше тезірек университет құруға» көмектесу үшін Сидней университетінің басшыларымен байланыс жасауға тырысты және қалада колледж орны үшін жер сатып алу туралы шешімі үкіметтің ниеттерін көрсететінін атап өтті: «Мен Ньюкасл қаласындағы жерді әдемілік үшін сатып алмадым. Мен Ньюкасл қаласында университет ашуды қалаймын және бұл штат бойынша университеттер ашудың алғашқы қадамы болсын деп ойлаймын». Алайда, Хефрон 1951 жылдың 3 желтоқсанында Ньюкасл университетінің колледжін (NUC) ашқан кезде, ешқандай келісімге қол жеткізілмеген. 1952 жылдың мамырына қарай Университет құру тобы үлкен серпін алды, бірақ премьер-министр Джозеф Кахилл Хефронға тағы бір толыққанды университет құруға жеткіліксіз қаражат бар екенін хабарлады. Соған қарамастан, 1954 жылдың басында бұл колледж Жаңа Оңтүстік Уэльс технология университетінің құрамына енді. Премьер-министр ретінде 1961 жылдың соңында Хефрон Білім министрі Эрнест Уэтереллмен бірге Ньюкасл университетінің колледжі «қалай болғанда да» толыққанды университетке айналатынын мәлімдеді. Бұл 1962 жылдың 12 наурызында Технология университетінің вице-канцлері Филип Бакстер NUC директоры, профессор Джеймс Аушмутиге 1965 жылдың 1 қаңтарынан бастап Ньюкасл университеті болу үшін толық автономия алуға рұқсат берген кезде іске асты. 1951 жылы Хефрон Жаңа Англия университетінің (UNE) құрылуына да қатысты. Ол Сидней университетімен мектеп мұғалімдерін сырттай оқу және/немесе хат арқылы оқыту және аттестаттау туралы ойларын талқылады. Университет бұл идеяны қабылдамады, сыртқы дипломдар немесе сертификаттау бағдарламалары қалыпты білім беруден әлдеқайда төмен болады деп мәлімдеді. Хефрон бұл жағдайға мойын бұрмады және Жаңа Англиядан сырттан оқу жүргізуге дайындығын сұрады. Жаңа Англия университетінің колледжінің директоры (кейіннен UNE-нің бірінші вице-канцлері) Роберт Маджвик бұл идеяны ынтамен қолдады және колледж қызметкерлеріне сырттан оқу бағдарламасын дайындауды тапсырды. Хефрон Сидней университетінен Жаңа Англияға штаттың сыртқы білім беру бағдарламасын жүзеге асыру үшін тәуелсіздік беруге қарсылық білдіретінін сұрады. Университет қарсылық білдірмеді. Нәтижесінде, Хефрон 1953 жылдың желтоқсан айының басында «Жаңа Англия университеті туралы» заңды парламентке ұсынды, ол 1953 жылдың 16 желтоқсанында мақұлданып, колледж 1954 жылдың 1 ақпанында тәуелсіз Жаңа Англия университетіне айналды.

Appointed by McKell as Minister for Education in June 1944, Heffron authored in 1946 a comprehensive policy for the New South Wales education system entitled: Tomorrow is Theirs: The Present and Future of Education in New South Wales. As minister during the important post war era of economic growth and infrastructure development, Heffron presided over the expansion in the number and facilities of the public schools in NSW, with enrolments in all areas doubling in size. and commissioned him to chair a committee tasked to completely review the Secondary education system in New South Wales and make recommendations for improvements. The committee's report, popularly referred to as "The Wyndham Report", was presented to Heffron in October 1957 and gave rise to the Public Education Act of 1961, being brought into effect in 1962, during Heffron's term as premier. Key amongst the changes was the objective of presenting all students with the opportunity to experience a wide range of subjects, including visual arts, industrial arts, music and drama, and a wide range of languages. The five year secondary school system was abandoned in favour of adding another year to the course, with major statewide external examinations at the end of the tenth (School Certificate) and the twelfth (Higher School Certificate) years of schooling. Meanwhile, Heffron, who supported a general policy of decentralising tertiary education across the state, directed his department to begin the establishment of various Teachers' Colleges in New South Wales, to provide sufficient tertiary training to the expanding numbers of teachers filling the new schools and colleges across the state. Among them was the Newcastle Teachers' College, established in 1949 and opened in 1950, which facilitated growing calls from the city of Newcastle for a more permanent University in the city. In May 1951, Heffron indicated his support for the establishment of a satellite college of Sydney University in Newcastle as an initial step towards the establishment of a full university. By July Heffron sought to approach Sydney University officials to facilitate efforts "to have a university established in Newcastle as soon as possible", and noted that his moves to purchase land in the city as the site of this college was an indication of the government's intentions: "I didn't buy that site in Newcastle just for fun. I want to provide a university in Newcastle and I want that to be only the first step in providing universities all over the state". However, by the time Heffron opened the Newcastle University College (NUC) on 3 December 1951, no affiliation had been finalised. By May 1952, a University Establishment Group had gained much momentum but Heffron had been notified by Premier Joseph Cahill that there were insufficient funds available for the establishment of another full university. Nevertheless, in early 1954 this college had become a college of the New South Wales University of Technology. As premier, in late 1961 Heffron moved with his Minister for Education, Ernest Wetherell, that the Newcastle University College would become a full university "come what may". This was achieved when on 12 March 1962, the University of Technology Vice Chancellor Philip Baxter notified the NUC Warden, Professor James Auchmuty, that it would be allowed to take on full autonomy to become the University of Newcastle from 1 January 1965. In 1951 Heffron also played a role in the establishment of the University of New England (UNE) when he discussed with the University of Sydney on its thoughts about training and certifying schoolteachers by external studies and/or correspondence courses. The university rejected the idea, stating that external degree or certification programs would be significantly inferior to residence education. Undeterred, Heffron asked New England about its willingness to conduct external studies. The warden of the New England University College (and later first vice chancellor of UNE) Robert Madgwick enthusiastically supported the idea and instructed his college's staff to begin preparing an external studies program. Heffron asked the University of Sydney if it had any objection to New England being granted independence to operate the state's external education program. The university replied that it had no objection. As a result, Heffron introduced the 'University of New England Act' to parliament in early December 1953, it received assent on 16 December 1953 and the college became the independent University of New England on 1 February 1954.

Премьер-министрдің орынбасары және басшылығы

Министрлер кабинетінде болған кезінде Хефрон үкіметтің көрнекті және жақсы жұмыс істеген мүшесі ретінде, сондай-ақ премьер-министрлікке үміткер ретінде танылды. Хефронға алғашқы мүмкіндік 1946 жылдың ақпан айында туды, осы кезде Маккелл 1947 жылғы сайлаулардан бұрын отставкаға кететінін Еңбек партиясының мүшелеріне хабарлады. Маккелл Хефронның өзінің орнын басатынын қамтамасыз ету ниетімен, премьер-министр Джозеф Чифли Хефронға дауыс беру үшін генерал-губернатор болып тағайындалғаннан кейін де депутаттығын сақтап қалды. Бірақ, 3 сәуірдегі дауыс беруге бір күн қалғанда, Хефрон Кахиллге қарсы жеңіске жете алмайтынын түсінді және Кахиллмен келісім жасасты, оған өз блогының дауыстарын беруге уәде етті, оның орнына вице-премьер болуға қолдау алатын болды. Нәтижесінде, 3 сәуірде Кахилл 32 дауысқа 14 қарсы дауыспен бас прокурор Кларри Мартинды жеңіп, премьер-министр болды, ал Хефрон 32 дауысқа 14 қарсы дауыспен кен ісі жөніндегі хатшы Джошуа Артурды жеңіп, вице-премьер болды. Хефронның бұрынғы қарсыласы Артур 1953 жылдың 23 ақпанында министрліктен кетті, оның жемқорлық қызметіне қатысы бар екенін тергеу үшін Корольдік комиссия құрылғаннан кейін, Хефрон оның орнына кен ісі жөніндегі хатшы болып тағайындалды және 1953 жылдың ақпан айынан қыркүйек айына дейін қызмет етті. Вице-премьер ретінде Хефрон Кахиллдің қатысуы жоқ кезде және денсаулығы нашарлағанда оның міндеттерін орындады, оның ішінде 1957 жылдың 31 қазанында Сидней әуежайына келген Жапония премьер-министрі Нобусуке Кишиді қарсы алды, бұл Жапония премьер-министрінің Австралияға алғашқы сапары болды. 1959 жылдың қазан айында Кахилл күрт қайтыс болған кезде Хефронның вице-премьерлік рөлі маңызды болды және 68 жастағы Хефрон оның орнына қарсылықсыз сайланды. Шындығында, 68 жастағы Хефронның үкіметі көбінесе 1941 жылғы сайлаудан кейін Маккеллмен бірге келген депутаттар мен министрлерден құралды. Парламентте Хефрон көбінесе сөз сөйлеу рөлін өзінің орынбасары Джек Реншоуға және жергілікті басқару және тас жолдар министрі Пэт Хиллзге қалдырып, осыны көрсетуге бейім болды. Оның ескі қарсыласы Джек Лэнг те оған соңғы рет шабуыл жасап, Хефронды өзінің Century газетінде "Мырза Магу" деп қысым көрсетті. 1961 жылдың басында Lend Lease Corporation ұйымының лоббилеуіне жауап ретінде Хефронның үкіметі (Әділет министрі Джек Мэнникс басшылығымен) көп қабатты үйлер үшін маңызды реформаны жүзеге асырды – Strata титулы схемаларын енгізді, бұл әлемдегі алғашқы жүйе болды, ол компаниялар мен кооперативтердің титулдарынан тысқары жеке пәтерлердің меншігін қамтамасыз етті және пәтер иелеріне қаржы мен несие алуды жеңілдетті. 1961 жылғы 1 шілдеден бастап "Мүліктік құқық (Strata титулдары) туралы" заң күшіне енді.

Throughout his period in the cabinet, Heffron was seen as a prominent and well performing member of the government, and as such a potential contender for the premiership. The first opportunity for Heffron came in February 1946, when McKell announced to the Labor caucus of his intention to resign before the 1947 election. McKell, with the intention of ensuring Heffron as his successor, remained as an MP even after Prime Minister Joseph Chifley had announced his appointment as Governor General in order to vote for Heffron. However, the day before the ballot on 3 April, Heffron had been made aware that he would not have the numbers in caucus to win against Cahill and consequently made arrangements with Cahill to give the votes of his bloc to Cahill, in exchange for his support to become Deputy Premier. As a result, on 3 April Cahill defeated Attorney General Clarrie Martin 32 votes to 14 to become premier and Heffron defeated Mines Secretary Joshua Arthur 32 votes to 14 to become deputy premier. When Heffron's former opponent Arthur resigned from the ministry on 23 February 1953 when a Royal Commission was set up to investigate his involvement in corrupt business activity, Heffron was commissioned to replace him as Secretary for Mines, serving from February to September 1953. As deputy premier, Heffron acted in Cahill's absence and in times of infirmity, which included receiving the Japanese prime minister Nobusuke Kishi, on his arrival at Sydney Airport on 31 October 1957, the first visit of a Prime Minister of Japan to Australia. Heffron's role as deputy became of prime importance when Cahill died suddenly in October 1959, and the 68 year old Heffron was elected to succeed him unopposed. Indeed, the 68 year old Heffron's government consisted mostly of MPs and Ministers who had come in with McKell after the 1941 election. In parliament, Heffron tended to reflect this by leaving most of the speaking roles to his deputy Jack Renshaw and local government and highways minister Pat Hills. His old nemesis Jack Lang also took the opportunity to take a last swipe at him, ridiculing Heffron in his newspaper, Century, as "Mr Magoo". In early 1961, in response to lobbying from Lend Lease Corporation, Heffron's government (led by Minister for Justice, Jack Mannix) undertook a significant groundbreaking reform for apartment buildings by introducing Strata title schemes, the first such system in the world, which enabled separate ownership of units outside of company and co operative titles and allowed for unit owners to more easily gain finance and loans. The Conveyancing (Strata Titles) Act 1961 came into effect from 1 July 1961.

Еватт - бас судья

1960 жылғы қаңтарда Хефрон ескі досы Х.В. Эватқа федералды саясаттан қадірлі түрде шығуға мүмкіндік берді, оны сэр Кеннет Стриттің орнына Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының бас судьясы етіп ұсынды. Дегенмен, оның бас прокуроры Рег Даунинг бұл шешімге наразы болды, өйткені ол аға судья сэр Уильям Оуэннің бұл қызметке лайықтырақ кандидат деп санайтын, сонымен қатар Эваттың денсаулығының нашарлауын, оның бас судья міндетін толыққанды орындауына кедерілтінетінін түсінді. Сондықтан, Даунинг бас прокурор ретінде әдетте бас судья кандидатурасын кабинетте ұсынумен жүктелетін болса да, бұл жұмыстан бас тартып, Хефронның өзіне қалдырды. Хефронның Эватты ұсыну туралы ұсынысы 8 дауысқа 6 қарсы тар тілде қабылданды. Даунингтің алаңдаулары расталды, Эват шынымен де тиімсіз болып шықты, көбінесе психикалық және физикалық денсаулығы нашарлап, көптеген сот шешімдерін өзі жазуға немесе бірге жазуға мәжбүр болды, содан кейін 1962 жылы бас судья қызметінде екі жылдан кейін отставкаға шықты.

Заң шығарушы кеңестің жойылуы

Премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін Хефрон, 1958 жылғы штаттық конференцияның бекіткен шешімінен кейін, Жаңа Оңтүстік Уэльстің Заңнамалық Кеңесін таратуға бағытталған, Еңбек партиясының ұзақ жылдар бойы сақтап келген саясатын қайта жандандырып, осы мәселе бойынша бүкіл штаттық референдум жариялады. Хефрон бұл саясатты Лангиттік кезеңдерінен бері қолдап келді, Кеңесті консервативтің ескірген бекінісі деп есептеді. Бұл пікірді заңнамалық кеңестің мүшесі және кәсіби одақтардың өкілі Том Догерти де қолдады. Ол 1952 жылғы штаттық конференцияда МЛК мүшелерінің партияның басқарушы органына кіруіне тыйым салатын қағиданы қабылдады. Алайда, Хефронның күш-жігері Либералдық және Елдік партияларынан ғана емес, сонымен қатар Еңбек партиясының ішінде де күшті қарсылыққа тап болды. 1959 жылдың 2 желтоқсанында «Конституцияға өзгеріс енгізу (Заңнамалық Кеңесті тарату) туралы» заң жобасы заңнамалық кеңес қарауына түскенде, кеңес 33 дауысқа 25 қарсы дауыспен оны Заң шығарушы Ассамблеяға қайтару туралы шешім қабылдады, себебі мұндай заң жобасы кеңесте басталуы керек еді. Бұл шешімді жеті Еңбек кеңесшісі (оның ішінде Сирил Кахилл, Энн Пресс және Дональд Кокрейн) қолдады. Кейіннен олар партиядан шығарылып, тәуелсіз Еңбек тобын құрды. 1960 жылдың 6 сәуірінде Хефрон заң жобасын қайтадан кеңеске жіберуге тырысты, бірақ кеңес оны бұрынғыдай негіздемемен Ассамблеяға қайтарды. Қарсылықтың күшеюіне байланысты Хефрон 20 сәуірде парламенттің бірлескен отырысын өткізу үшін губернатордан рұқсат сұрады. Осы отырыс екі сағатқа созылды, бірақ оппозиция оған қатысудан бас тартты. 12 мамырда Ассамблея заң жобасын референдумға ұсыну туралы шешім қабылдады. Кейіннен, Жоғарғы сотқа шағымдануға рұқсат алу туралы істе Клейтон, Комонвелл Конституциясының 15-бабы штаттық парламенттердің сенаттағы бос орындарды толтыру тәртібін реттейтінін, осы бапта екі палаталы парламенттердің болуы талап етілетінін мәлімдеді. Алайда, сот бұл пікірмен келіспеді және штаттық парламенттердің тарату немесе реформалау құқығына шектеу жоқ екенін растады. 1961 жылдың қаңтар айында Хефрон референдумды 1961 жылдың 29 сәуірінде өткізуге бел буды және оның жай ғана «иә»/«жоқ» сұрағынан тұратынын, «Жоғарғы палатаны сайлау негізінде сақтау сияқты балама ұсыныстарды» қамтымайтынын мәлімдеді. 1961 жылдың 5 сәуірінде Хефрон үкіметтің «Иә» науқанын бастады, сайлаушыларды «парламенттік анахронизмнен және сайланған үкіметке кедеріс келтіретін нәрседен құтылуға» шақырды. Ол кеңес үкіметке қарсы болғанда «Үкіметті сайлағандарға әділдіксіздік жасады», ал үкіметке ыңғайлы болғанда «Заң шығарушы Ассамблеяның көшірмесі болғандықтан уақыт пен ақшаны ысырап етті» деп атап өтті. Бірақ, науқанға уақыт жетіспесе де, Роберт Аскин мен Чарльз Катлер басқаратын Либералдық/Елдік оппозициясы «сақтау және реформалау» деген орташа ұранды ұстанды және «Коммунистік және сауда одақтарының ықпалына» ұшыраған бірпалаталық жүйе туралы ескертулерге негізделген күшті науқан жүргізді. Аскин «мемлекеттің бір шетінен екінші шетіне дейін» таратуға қарсы күресуге уәде берді, ал Катлер либералдармен бірлесіп «барлық күшін салуға» дайын екенін мәлімдеді. Ал Хефрон мен Еңбек партиясының науқаны «әлсіз» және «жағымсыз» деп сипатталды, себебі заңнамалық кеңеске қатысты кез келген сын оның Еңбек партиясының мүшелерін де қамтыды. Кейбір Еңбек партиясының депутаттары кеңесті «кәсіби одақтардың клубы» деп атады. Бұл кеңесті таратуға жасалған соңғы әрекет болды және NSW Еңбек партиясы көп жылдардан кейін алғаш рет штаттық сайлауда жеңіліске ұшырады. Бұл 1941 жылдан бері билікте болған Еңбек үкіметінің аяқталуының бастауы деп есептелді. Хефронның қолдаушысы Догерти бір айдан кейін сайлау нәтижесіне наразылық білдіріп, кеңестен кетті.

Upon his elevation as premier Heffron, following an approved motion from the 1958 state conference, reanimated the longstanding Labor policy to abolish the Legislative Council of New South Wales by announcing a statewide referendum on this question. Heffron had long supported this policy from his Langite days, seeing the council as an outdated bastion of conservative privilege, a position that was echoed by trade union official and member of the legislative council, Tom Dougherty, who had pushed through a rule at the 1952 state conference that banned MLCs from becoming members of the state party executive. However, Heffron's efforts found themselves up against significant opposition, not only from the Liberal and Country parties but also within the Labor party itself. Indeed, when the 'Constitution Amendment (Legislative Council Abolition) Bill' came before the legislative council on 2 December 1959, the council resolved 33 votes to 25 to send it back to the Legislative Assembly on the grounds that such a bill should have originated in the council. This was passed with the support of seven Labor councillors crossing the floor (including Cyril Cahill, Anne Press and Donald Cochrane), who were all subsequently expelled from the party and formed the Independent Labor Group. On 6 April 1960, Heffron attempted to send the bill back to the council, which returned it to the assembly on the same grounds as before. As a result of the deadlock, Heffron requested the governor to order a joint session of parliament on 20 April, a session which lasted two hours and was boycotted by the opposition. On 12 May the Assembly resolved that the bill be submitted for a referendum. In a subsequent case for special leave to appeal to the High Court, Clayton argued that section 15 of the Commonwealth Constitution, which dealt with the process by which state parliaments filled senate vacancies, entrenched the requirement for such parliaments to be bicameral on account of its exclusive mention of both houses. This was rejected by the court that affirmed that the mention did not exclude the right of state parliaments to do as they saw fit regarding abolition or reform. In January 1961, Heffron announced the date of the referendum for 29 April 1961 and affirmed that it would be a simple yes/no question and would not include "alternative proposals such as retaining the Upper House on an elective basis". Heffron launched the government's 'Yes' campaign on 5 April 1961 imploring the electorate to: "get rid of a parliamentary anachronism and an obstruction to elected government", noting that when the council was hostile to government "it was denying justice to those who elected the Government" and when it was friendly to the government "it was wasting time and money by being a carbon copy of the Legislative Assembly". However, despite the lack of time allocated for a campaign, the Liberal/Country opposition led by Robert Askin and Charles Cutler, despite rallying around a moderate slogan of "retain and reform", spearheaded a strong campaign centred on warnings of a Labor dominated single house subject to "Communist and Trades Hall influence". Askin promised to fight abolition "from one end of the state to the other" while Cutler also promised an "all out campaign" alongside the Liberals. By contrast Heffron and Labor's campaign was described as extremely "tame" and "lacklustre", having been weakened against the fact that any criticism of the legislative council also included its Labor members, with some Labor backbench MLAs terming the council "the union officials club". This was the last attempt to abolish the council and, as the first time the NSW Labor party had lost a state poll in many years, was widely seen as the beginning of the end for the Labor government, which had been in power since 1941. Heffron's supporter Dougherty resigned from the council a month later in protest of the result.

Екінші мерзім

1962 жылғы сайлауда Хефрон, сәтсіз референдумның беделіне тигізген зардаптарына қарамастан, жұмыссыздықты азайту үшін Өнеркәсіптік даму департаментін құру, мектепке тегін жол беру, үй сатып алушыларға көмек көрсету және Сидней–Ньюкасл тас жолын ақылы жол ретінде салу сияқты жаңа саясат ұсынды. Сайлауда Еңбек партиясы 5 мандатты көбейтіп, жаңа парламентте тұрақты көпшілікті құрды, бірақ бұл табыс 1961 жылғы қаржылық шектеулерден кейін сер Роберт Мензистің либералдық үкіметінің беделсіздігіне байланысты болды. Хефронның сайлау алдындағы уәделерінің бірі – ойынға ставка жасауды заңдастыру жөніндегі комиссия, оның өзінің кабинетімен айтарлықтай шиеленіс тудырды. Оның Бас прокуроры Рег Даунинг үкімет бақылауындағы Тотализатор агенттігі арқылы заңдастыруды жақтады, ал Бас хатшысы Гас Келли қолданыстағы букмекерлердің қызметін заңдастыруды қолдады. Алайда Даунинг Хефронның үстінен өтіп, Тотализатор агенттігін құруды талап ететін партияның облыстық атқару комитетінің шешімін алды. Комиссияның қорытынды есебі 1963 жылдың 29 наурызында Даунингтің ұстанымын қолдай отырып жарияланды, соның салдарынан Хефрон Тотализатор агенттігін құруға міндетті болды. Тағы бір мәселе 1962 жылдың қыркүйегінде кардинал Норман Гилрой Хефронға католик мектептеріне мемлекеттік көмек көрсету жоспарын ұсынғанда туындады, оған мұғалімдердің жалақысына көмек және ғимараттарға капиталдық гранттар кірді, бұл мәселе сол кездегі Жаңа Оңтүстік Уэльстің діни-сектанттық саясатында өте жарылғыш болды. Хефрон үкіметті құлатуы мүмкін діни-сектанттық қақтығысты басу үшін мемлекеттік қолдаудың шектеулі формасын қажет екенін түсінді, ол қазынашы Джек Реншоуға 1963 жылғы бюджетте мектеп зертханаларына мемлекеттік қолдау және мұқтаж студенттерге жәрдемақы қарастыруға рұқсат берді. Кейін Хефрон мектеп зертханаларына қатысты ұсыныстан бас тартты, бірақ мұқтаж студенттерге жәрдемақы беруі 1962 жылдың 30 қыркүйегінде Аделаидадағы партияның облыстық атқару комитетінен сынап алуға себеп болды. Олар дәстүрлі католик шіркеуін қанағаттандыруға қызығушылық танытпады және 1955 жылғы партиядағы Еңбек партиясы мен Демократиялық партиясының (DLP) арасындағы бұрынғы араздықтың ащылығын еске түсірді. Хефрон мен Реншоу соңғы ұсыныстан бас тартып, католик мектептеріне мемлекеттік көмек көрсетілмеді, соның салдарынан партияның облыстық бөлімі үстемдік құрды. Алты айдан кейін, 1964 жылдың 30 сәуірінде Хефрон, министрлік лауазымда ондаған жылдар өткен соң шаршап, 73 жасында премьер-министр лауазымынан кетті. Оның хабарламасы партия мүшелерінің көптеген өкілдерін таң қалдырды, бірақ өткен айларда Еңбек партиясы Хефронның кету жоспарын талқылап, оны вице-премьер Реншоу алмастыратыны туралы әңгімелер тарады. Хефрон бұл шешімді бір жыл бұрын өзі қабылдағанын мәлімдеді: «Бұл менің жеке шешімім болды, сондықтан ешкім мені қызметтен шеттетуіне немесе кетіп қалуға кеңес беруіне шағымдана алмаймын. Кейде бізге кетіп қалуға кеңес береді, бірақ сырттан келген кеңестерге біз мән бермейміз, бірақ әрине, бұл өз партияңыздан келген кеңестен өзгеше». Реншоу оның орнына премьер-министр болды. 1954 жылы Білім министрі ретінде шетелге сапар барысында «Сіздің Ең Көкемі» деп аталуына ұялған Хефрон 1964 жылдың 24 маусымында Елизавета II-нің Жас Оңтүстік Уэльстің Атқару кеңесінің мүшесі ретінде үш жылдан астам қызмет еткені үшін «Құрметті» атағын сақтап қалды.

At the 1962 election Heffron, despite the damage to prestige represented by the failed referendum, put forward new policies including the establishment of a Department of Industrial Development to reduce unemployment, free school travel, aid to home buyers and commencing the construction of the Sydney–Newcastle Freeway as a toll road. At the election the Labor Party increased its margin by 5 seats, leaving a comfortable majority in the new parliament, although its success was attributed to the unpopularity at the time of Sir Robert Menzies' federal Liberal government following the 1961 credit squeeze. Another one of Heffron's election promises, namely a Royal Commission into the legalisation of off course betting, caused considerable tension with his own cabinet. His Attorney General Reg Downing favoured its legalisation through a government supervised Totalisator Agency Board (TAB) while his Chief Secretary Gus Kelly favoured legalising the activities of existing SP bookmakers. Downing however, went over Heffron's head and procured an ALP State Executive order requiring the establishment of a TAB. When the Final Report of Commission was handed down on 29 March 1963, echoing the position of Downing, Heffron was obliged to carry out the establishment of the TAB. Another issue arose when Cardinal Norman Gilroy presented Heffron in September 1962 with a plan for State aid to Catholic Church schools, including assistance for teacher salaries and capital grants for buildings, an issue that was highly explosive in the sectarian politics of New South Wales at the time. Heffron, alive to the need for a limited form of state support to placate sectarian conflict that could destroy the government, permitted Treasurer Jack Renshaw to include state support for school laboratories and a means tested allowance to school students in the 1963 budget. Heffron later dropped the school laboratory provision but his permitting of the means tested allowance provoked condemnation from the Federal Party Executive in Adelaide on 30 September 1962, who were less interested in placating the traditional Catholic hierarchy and more informed by the bitterness of the earlier ALP/DLP split in the party in 1955. Heffron and Renshaw backed down on this last provision, leaving no state aid for Catholic schools, and affirming the dominance of the Federal party in such matters. Six months later on 30 April 1964, Heffron, tired after several decades in ministerial office, resigned as premier at the age of 73. His announcement came as a surprise to many members of his own party, although there had been existing hints in the previous months that the Labor caucus had been discussing a departure plan for Heffron, to be replaced by the Deputy Premier Renshaw. Heffron insisted that he had made the decision to himself a year prior, declaring: "It was purely my own decision, so I cannot complain about anyone throwing me out or advising me to get out. Sometimes we are advised to get out – there are hints, but we don't take any notice when they come from outside, but it is not the same, of course, as coming from your own party." Renshaw succeeded him as premier. Having been embarrassed when addressed as "Excellency" on an overseas trip as Minister for Education in 1954, Heffron was nevertheless granted by Queen Elizabeth II retention of the title "The Honourable" on 24 June 1964 for having served for more than three years as a member of the Executive Council of New South Wales.

Кейінгі өмірі

Премьер-министр қызметінен кеткеннен кейін Хефрон парламентте Марубра округінің депутаты ретінде қалды, 1965 жылғы сайлауда өкілдігін сақтап, осылайша оның Еңбек партиясы жиырма бес жылдан кейін алғаш рет оппозицияға өтті. Ол 1968 жылдың қаңтарында зейнеткерлікке шыққанға дейін тағы бір мерзімге сайланды, парламенттегі қызметінің жиырма жеті жылдығын белгіледі. Өзінің қоштасу сөзінде Хефрон былай деді: "Өмірімді еске ала отырып, саясатқа қадам басқанымды қуана еске аламын. Егер маған сол кезде патшаның министрі болатынымды айтқанда, өзімді соңғы карта деп ойлаған болар едім. Министрліктегі осы жас жігіттерді көріп тұрғанымда, депрессияның қараңғы күндеріндегі күресім есіме түседі. Егер сол кезде біреу маған Жаңа Оңтүстік Уэльс премьер-министрі болатынымды айтса, мен сол адамды Каллан Паркіне жіберуге лайық деп есептер едім. Бірақ уақыт өте келе, мұндай нәрселер болады, содан кейін бар күшіңмен жұмыс істеуге келесің. Мен де осы жылдар бойы солай жасауға тырыстым." (Parliament, 7 желтоқсан 1967 жыл). Жастығында католик дінінде болған ол ересектеген кезінде, сол кездегі Жаңа Оңтүстік Уэльс Еңбек партиясының саясаткері үшін ерекше жағдай – Рим шіркеуінен шығып, өзін "рационалист-прозелит" деп сипаттады. 266 Maroubra Road, Maroubra мекенжайындағы үйде көп жылдар тұрғаннан кейін, Хефрон және оның әйелі зейнеткерлікке шыққаннан кейін Солтүстік жағалаудағы Кирибиллиде, 14/1 Elamang Avenue мекенжайындағы жаңа пәтерлер үйінде тұрды. Оның әйелі Джесси 1977 жылдың 7 шілдесінде 84 жасында Кирибилли жеке клиникасында қайтыс болды, ал Хефрон да сол жерде ем алып жатқан болатын. Ол 1978 жылдың 27 шілдесінде сол клиникада 87 жасында қайтыс болды, одан екі қызы қалды. Хефронға мемлекеттік жерлеу рәсімі ұйымдастырылды, ол Сент-Стивенс Біріккен шіркеуінде өтті, онда 200-ден астам адам қатысты, олардың ішінде губернатор Роден Катлер, премьер-министр Невилл Вран және бұрынғы премьер-министрлер Маккелл, Реншоу, Аскин, Льюис және Уиллис болды. Ол 1938 жылдың мамыр айында жергілікті депутат ретінде ресми түрде ашқан Матравилдегі Шығыс қалашықтағы крематорийде жерленді. 1978 жылдың 15 тамызындағы Заңнамалық Ассамблеядағы Хефронға арналған көңіл айту мәлімдемесінде Вран Хефронның жетістіктері туралы былай деді: "Білім министрі ретіндегі оның қызметінің маңыздылығы тек он алты жылдық рекордтық мерзімінде ғана емес, сонымен қатар сол жылдардағы бұрын-соңды болмаған қиындықтар мен оларға қарсы тұру жолында. Осы жылдардың маңыздылығын ескере отырып, Хефрон мырза Жаңа Оңтүстік Уэльстегі қазіргі білім беру жүйесінің әкесі деп санауға лайық. [ ] Бұл жылдар мектептер мен оқушылар санының үлкен өсуімен ғана емес, сонымен қатар білім беру мақсаттарына қоғамдық көзқарастың терең өзгерістерін көрсететін үлкен тәжірибелер мен жаңарулармен де ерекшеленді. Хефрон жылдары білім беруде тең мүмкіндіктер барлығының құқығы екені, тек ерекше бақыттылардың ғана емес, алғаш рет бекітілді." (15 тамыз 1978 жыл).

After resigning as premier, Heffron remained in Parliament as member for Maroubra, retaining his seat at the 1965 election, thereby witnessing his Labor Party enter opposition for the first time in twenty five years. He stayed for one more term until his retirement in January 1968, marking thirty seven years in Parliament. In his valedictory speech, Heffron remarked: text="In looking back on my life, I express happiness that I did go into politics. If anybody had then said to me that I would become a Minister of the Crown, I should have thought that I would be the last card in the pack. When I see these young fellows in the Ministry, it reminds me of when I was beating about back in the dark days of the depression. Had anybody then suggested that I would become a Premier of New South Wales, I should have considered that man a suitable candidate for Callan Park. However, with the passage of time, these things happen, and it then becomes a matter of doing one's best. That is what I have tried to do over the years. "|source=Parliament, 7 December 1967. In youth a Roman Catholic, he spent most of his adulthood – unusually for a New South Wales Labor politician at the time – outside the Roman Church, describing himself as a "proselytising rationalist". Having spent many years living in a house at 266 Maroubra Road, Maroubra, in retirement the Heffrons lived in the North Shore suburb of Kirribilli, in a new apartment block at 14/1 Elamang Avenue. His wife Jessie died aged 84 on 7 July 1977 at Kirribilli Private Hospital while Heffon was also admitted there as a patient. He died aged 87 at the same hospital on 27 July 1978, survived by his two daughters. Heffron was granted a State funeral with a service at St Stephen's Uniting Church, Sydney that was attended by over 200 people including Governor Roden Cutler, Premier Neville Wran and former Premiers McKell, Renshaw, Askin, Lewis and Willis, before being sent for burial at Eastern Suburbs Crematorium in Matraville, which he had officially opened as the local Member of Parliament in May 1938. In Heffron's condolence motion in the Legislative Assembly on 15 August 1978, Wran reflected on Heffron's achievements: text="The importance of his term as Minister for Education lies not merely in its record length of sixteen years; it lies in the unprecedented challenges of those years and the way he met them. Because of the seminal importance of those years, Mr Heffron could well lay claim to be father of the modern education system in New South Wales. [ ] These were years not only of vast expansion in the number of schools and pupils; they were also years of great experimentation and innovation reflecting deep changes in community attitudes to the purposes of education. The Heffron years established for the first time that equality of opportunity in education was the right of all, not just of the privileged few. "|author=Neville Wran|source=15 August 1978.

Құрметтер мен мұра

1947 жылы Хефрон Австралия Корольдік тарихи қоғамының құрметті мүшесі атанды. Хефрон сондай-ақ 1955 жылғы 16 сәуірде Кенсингтон кампусында өткен Жаңа Оңтүстік Уэльс технология университетінің алғашқы бітіру салтанатында ғылым докторының құрметті дәрежесімен марапатталды. Марапаттау қағазында Хефронның «осы университеттің құрылуы мен дамуында маңызды рөл атқарғаны және біздің мақсатымызға адал және дана кеңесші болып қалатыны» айтылды. Оның есімі Жаңа Оңтүстік Уэльс технология университетінің тарихына өшпес қаріптермен жазылды. 1956 жылы оның портреті, құрметті ғылым докторының (D. Sc.) киімдерінде бейнеленген, Генри Хэнкенің суреті болды, сол жылы Арчибальд сыйлығына іліккен және 1957 жылы университет оны өз коллекциясына сатып алды. 1962 жылы қазіргі Жаңа Оңтүстік Уэльс университеті оның құрылуына қосқан үлесі мен тұрақты қолдауының құрметіне жаңа ғимаратын «Роберт Хефрон ғимараты» деп атады. 2008 жылы ол Австралия бизнес мектебі болып қайта аталды және қазір UNSW бизнес мектебі деп білеміз. 1956 жылы ол сондай-ақ Нью-Ингленд университетінің құрметті әдебиет докторы атанды. Хефрон 1942 жылғы 21 тамызда Литтл-Бэйдегі Принс Генри ауруханасы директорлар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды және кейіннен 1947, 1950, 1953, 1956 және 1959 жылдары қайта тағайындалды. Хефрон 1950 жылдың қыркүйегінен бастап кеңестің төрағасы болды, 1953 жылдың сәуірінде Естелік сағат мұнарасын ресми түрде ашты және 1959 жылдың қарашасында премьер-министр болғанға дейін кеңес мүшесі және төраға болып қызмет етті. 1961 жылы аурухана оның 17 жылдық қызметін еске алу үшін 1935 жылғы кеңейтілімнің А блогын «Хефрон үйі» деп атады. 1962 жылы 1950 жылы мектепті құрудағы Хефронның рөлін құрметтеу үшін Оңтүстік Сидней ұлдар орта мектебі кітапханасын «Р. Дж. Хефрон кітапханасы» деп атады. Жақын орналасқан Рэндвик ұлдар орта мектебі де Хефрон мектепті ашқанда (1959 жылғы 11 наурыз) жаңа кітапханасына сол атты берді. Сонымен қатар, 1959 жылғы 6 тамызда Хефрон Шығыс Хиллз ұлдар орта мектебінің жаңа жиналыс залын ашқанда, зал оның құрметіне «Р. Дж. Хефрон залы» деп аталды. 1966 жылғы 14 маусымда Сидней қалалық кеңесі Дарлингхерсттегі Бертон көшесіндегі жаңадан салынған қоғамдық залды оның есімімен «Хефрон залы» деп атауға шешім қабылдады. 2014 жылы, Еңбек партиясы кеңесшісі Линда Скотт басқарыған қарсылыққа қарамастан, зал «Шығыс Сидней қауымдастығы және шығармашылық өнер орталығы, Хефрон залы мен Альберт Слосс қорығын біріктіретін» болып қайта аталды. 1973 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс сайлау комиссиясы жаңа штаттық сайлау округін оның есімімен «Хефрон» деп атады, ол оның бұрынғы Ботания сайлау округінің көп бөлігін қамтиды. Марубрадағы Хефрон паркі мен Хефрон жолы, сондай-ақ Лалор паркіндегі Хефрон жолы да оның есімімен аталған. Оның тұңғыш қызы Мейлиан 1945 жылы голланд теңізшісі Питер Кордияға үйленді, ол Принс Генри ауруханасында жұмыс істеген тәжірибелі медбике болды, 1967 жылы ауруханада Жағалау капелласын құруға бастама көтерді және 2005 жылы Принс Генри ауруханасының мұрасын сақтауға қосқан үлесі үшін Австралия орденінің медалімен марапатталды, соның ішінде оның әкесінің есімімен аталған ғимарат та бар еді.

In 1947 Heffron was honoured by the Royal Australian Historical Society by being made an Honorary Fellow. Heffron was also awarded an Honorary Doctor of Science at the New South Wales University of Technology's first graduation ceremony to be held on the Kensington campus on 16 April 1955. The citation noted that Heffron "has played a vital role in the founding and early development of this university and remains a sympathetic and wise counsellor to our cause His name is written indelibly into the history of the New South Wales University of Technology". In 1956 his portrait, depicting him in the Scarlet and Old Gold robes of his honorary D. Sc., was painted by Henry Hanke, entered into that year's Archibald Prize, and was purchased by the university for its collection in 1957. In 1962, the now University of New South Wales, in honour of his role in its establishment and his continuing support, named its newest building after him as the "Robert Heffron Building", it was renamed the Australian School of Business in 2008 and is now the UNSW Business School. He was also made an honorary Doctor of Letters by the University of New England in 1956. Heffron was appointed as a member of the board of directors of the Prince Henry Hospital in his electorate at Little Bay on 21 August 1942, and was subsequently reappointed in 1947, 1950, 1953, 1956 and 1959. Heffron served as chairman of the board from September 1950, officially unveiled the Memorial Clock Tower in April 1953, and was both a board member and chair until he resigned upon becoming premier in November 1959. In 1961 the hospital named the Ward Block A building of its 1935 extension as "Heffron House" in recognition of his 17 years on the board. In 1962, in honour of Heffron's role in establishing the school in 1950, South Sydney Boys' High School named its library after him as the "R. J. Heffron Library". The nearby Randwick Boys High School had done the same to its new library when Heffron opened the school on 11 March 1959 and when Heffron officially opened the new assembly hall of the East Hills Boys High School on 6 August 1959, the hall was named the "R. J. Heffron Hall" in his honour. On 14 June 1966, the Sydney City Council resolved to name the newly built community hall on Burton Street, Darlinghurst, after him as "Heffron Hall". In 2014, despite opposition led by Labor Councillor Linda Scott, the hall was renamed the "East Sydney Community and Creative Arts Centre, incorporating Heffron Hall and Albert Sloss Reserve" as part of major renovations. In 1973, the New South Wales Electoral Commission named the new state electorate of Heffron after him and it covers much of his former electorate of Botany. Heffron Park and Heffron Road in Maroubra are named after him, as is Heffron Road in Lalor Park. His first daughter, Maylean, married Dutch sailor Pieter Cordia in 1945, was a trained nurse who worked at Prince Henry Hospital, led efforts to create the Coast Chapel in the hospital in 1967, and was awarded the Medal of the Order of Australia in 2005 for her efforts to save the heritage of the Prince Henry Hospital, which included the building named after her father forty years previously.