Фаритиус: Англиядағы дәрігер-әулие және Аббингтон аббаты
Faritius
Фаритиус (1117 ж. ө.б.) – италиялық Бенедикт монахы, дәрігер және Эбингдон аббаты. Англиядағы өмірі, король Генрих I-нің дәрігері қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фариций (Фариций деп те аталады) (1117 жылы қайтыс болды) — Абингдон аббаттығының итальяндық бенедиктин абысы және дәрігер.
Faritius (also known as Faricius) (died 1117) was an Italian Benedictine Abbot of Abingdon and physician.
Өмір
Фариций Тосканадағы Ареццо қаласында туған, бенедиктин монахы, шебер дәрігер және әдебиетке бейім адам ретінде танылды. Ол 1078 жылы Англияда болғанда, Әйелді Алдемнің қабірлерінің аударылуына куә болды және 1100 жылы Абингдон аббаты болып сайланған кезде Малмсбери аббаттығының шарапханасының басшысы болды. Оның сайлануы король Генрих І-ге жеткізілген көруге байланысты; Фариций бұрыннан немесе одан кейін көп ұзамай корольдің дәрігері болды. 1 қарашада Линкольн епископы Роберт Блоет оны қасиеттілікке бағыштады. Оның бірінші күтімі монастырь ғимараттарын қалпына келтіру болды, сонымен қатар ол шіркеудің көп бөлігін қайта салды, мүмкін шығыс бөлігінің барлығын, трансепттерді және орталық мұнараны, жаңа ғимаратты Әйелді Этельвольд шіркеуінің оңтүстігіне орналастырды. Ол жер берілістері мен сыйлықтар алу арқылы аббаттықты байытты, кітапхана үшін дінтану және медицина кітаптарын көшіруге тапсырыс берді, монахтарға жомарт болды және олардың санын жиырма сегізден сексенге дейін көтерді. Дәрігерлік қызметінен алған төлемақы оған мұның бәрін жасауға мүмкіндік берді. Кентербери архиепископтығы бес жыл бойы бос тұрғаннан кейін Генрих 1114 жылдың 26 сәуірінде Виндзорда Анзельмнің ізбасары туралы шешім қабылдау үшін кеңес өткізді. Бірақ, суфраган епископтар бұл жоспарға қарсы болды, себебі олар итальяндық және қатаң діншіл Фариций шіркеуді жаңа дау-жанжалға тартады деп қорқыды. Бұл сезім ашық білдірілмеді, бірақ Линкольн және Солсбери епископтары әйелдерге көмектескен дәрігерді архиепископ етіп тағайындау орынсыз боларлық еді деп мәлімдеді. Король бұл мәселеден бас тартты, және Ральф д’Эскурс сайланды.
Faricius was born in Arezzo, Tuscany, a Benedictine monk who became known as a skilful physician and man of letters. He was in England in 1078, when he witnessed the translation of the relics of St. Aldhelm, and was cellarer of Malmesbury Abbey when, in 1100, he was elected abbot of Abingdon. He owed his election to a vision, reported to the king Henry I; Faricius was either already, or was soon afterwards, the king's physician. He was consecrated on 1 November by Robert Bloet, bishop of Lincoln. The restoration of the conventual buildings was his first care, and he also rebuilt a large part of the church, probably the whole of the eastern end, the transepts, and the central tower, placing his new building to the south of St. Æthelwold's church He enriched the abbey by obtaining grants of land and gifts, caused books of divinity and medicine to be copied for the library, was liberal to the monks, and raised their number from twenty eight to eighty. The payments he received for his work as a physician enabled him to do all this. When, after the see of Canterbury had remained vacant for five years, Henry held a council at Windsor on 26 April 1114 in order to fix on a successor to Anselm, he was anxious to procure the election of Faricius. The suffragan bishops, however, opposed the scheme, for they were afraid that Faricius as an Italian and a strict churchman would involve the church in fresh disputes. This feeling was not expressed openly, but the Bishops of Lincoln and Salisbury alleged that it would be unseemly that a physician who attended women should be made archbishop. The king gave up the point, and Ralph d'Escures was elected.
Шығармалары
Ол "Святого Альдгельманың өмірі" атты еңбек жазды, оны Альдгельмнің өмірі туралы жазған Уильям Малмсбери сынға түсірді. Оның еңбегі заманауи Cotton MS. Faustina, B. iv-тегі анонимді "Өмір" ретінде танылады, ол Болландистердің Acta Sanctorum-да мамырдың 6-сы күні, 84-бетте жарияланған, сондай-ақ Джон Аллен Джайлз Альдгельмнің шығармаларының басылымында келтірілген. Ол сонымен қатар хаттар және нәрестелер крещениесіз өлген жағдайда құтқарыла алмайтынын дәлелдейтін еңбектер жазған деген хабар бар, ал Этампелдік Теобальд осы мәселе бойынша оған хат жіберген.
He wrote a ‘Life of St. Aldhelm,’ which is criticised by William of Malmesbury in his ‘Life’ of the saint. His work is identified as the anonymous ‘Life’ in the contemporary Cotton MS. Faustina, B. iv., which is printed in the Bollandists' Acta Sanctorum May vi. 84, and by John Allen Giles in his edition of Aldhelm's works. He is also said to have written letters and a work proving that infants dying without baptism cannot be saved, and was sent a letter on this subject by Theobald of Étampes.