Кіріспе
Канаданың Оңтүстік-Батыс Онтарио провинциясындағы Уотерлоо аймағында болған, қазіргі Уотерлоо аймақтық муниципалитеті аумағындағы қалааралық электр темір жолы (Онтариода "радиал" деп аталған).
The Grand River Railway was an interurban electric railway (known as a radial in Ontario) in what is now the Regional Municipality of Waterloo, in Southwestern Ontario, Canada.
Престон және Берлин темір жолы
1850-ші жылдардан бастап Канада Батысы (қазіргі Онтарио провинциясы) алғашқы темір жолдарының пайда болуын көре бастады. Олардың ішіндегі ең алғашқысы – 1853-54 жылдары аяқталған Ұлы Батыс темір жолы. Ол Ниагара шарлауығын Лондон және Гамильтон арқылы Виндзорға жалғастырып, сол кездегі көптеген халық, өнеркәсіп және сауда орталықтарын байланыстырды. 1855 жылы Гранд өзенінің шығыс жағында орналасқан Торонтоға қосымша желі салынды, ол Галт, Хеспелер, Престон және Гюльф сияқты қалалар мен ауылдарды байланыстырды. Әсіресе Галт пен Гюльф аймақтағы маңызды қалалық орталықтарға айналды. 1856 жылы, Канада Шығысындағы (қазіргі Квебек провинциясы) үлкен темір жол – Grand Trunk Railway, құрылысы жүріп жатқан Торонто және Гюльф темір жолын сатып алып, батысқа қарай кеңейді және осы желіні Берлин (қазіргі Киченер) арқылы Сарнияға дейін созды. Аяқталғаннан кейін Гюльф үш бағыттан келіп түсетін маңызды темір жол торабына айналды. Темір жолдардың қарқынды дамуына байланысты, амбициялы қала құрушылар өздерінің қалалары мен ауылдарының да темір жол торабына айналуын қалап, осы арқылы оларды бірден қалаға айналдыруға үміттенеді. Галттың саудагерлерімен тікелей бәсекелестікке түскен Престон саудагерлері, Ұлы Батыс және Grand Trunk темір жолдарын өз қалалары мен өзен арқылы Берлин қаласымен байланыстыратын темір жол құру үшін жылдам жұмыс істеді. 1857 жылы олардың арманы Престон және Берлин темір жолының аяқталуымен орындалды. Бұл желі Дун және Герман Миллс кішкентай диірмендік қалаларынан өтіп, Блэрдің солтүстігіндегі Гранд өзенінен өтетін көпірмен аяқталды. Алайда, екі қаланы байланыстыруға жасалған бұл алғашқы әрекет ұзаққа солмады, өйткені 1858 жылдың қаңтарында көпір мұз ағынынан зақымданды және темір жол үш айдан кем уақыт жұмыс істеді. Желінің қалған бөліктері Grand Trunk Railway компаниясына сатылды, ол 1872 жылы Престонды толығымен айналып өтіп, Блэр ауылы арқылы желіні оңтүстікке қарай Галтқа дейін ұзартты.
Ертедегі темір жолдар
Берлин және Ватерлоо көшелік темір жолы 1888 жылы 19 ғасырға тән, аттармен жүретін көшелік темір жол ретінде жұмыс істей бастады. Алайда, жағдай тез өзгерді; 1890-жылдары теміржол құлшынысының сипаты өзгерді, Канада мен АҚШ-та көптеген радиальді теміржолдар салынып жатты, себебі Торонто және Нью-Йорк сияқты қалалар жақын орналасқан ауылдар мен қалаларды біріктіру процесін үдетіп, қалалық бизнес қала маңынан келген клиенттерді іздеді. Бұл жүйелер көбінесе бумен емес, электрмен жұмыс істеді және аймақ ішінде жиі кестемен жүретін, салыстырмалы түрде аз жолаушыларды тасымалдау үшін трамвай стиліндегі вагондарды пайдаланды, ал дәстүрлі локомотивтермен тасымаланалатын жолаушылар пойыздары негізінен алыс қашықтыққа жүруге арналды. Өсіп келе жатқан қалалар мен елді мекендер трамвайлар мен теміржолдардың идеалды гибридтік жүйесін іздеді: көше рельстерінен арнайы теміржол учаскелеріне және кері оңай ауыса алатын жеңіл теміржол қызметі, бұл оларға қала орталығындағы маңызды бағыттарға қосылуға, сонымен қатар қазіргі заманғы жолаушылар теміржолынан күтілетін жылдамдықпен қалаларды бір-бірімен байланыстыруға мүмкіндік берді. Бұл жүйелер көбінесе көршілес қалаларды аймақтық теміржол желісімен байланыстырудың ыңғайлылығынан аймақтық теміржолдар деп те аталатын, көбінесе муниципалитет меншігіндегі және басқарылатын жүйелер болды. Аймақтағы алғашқы мұндай теміржол – 1894 жылы жарты сағат сайын рейстерді бастаған Galt and Preston Street Railway (G&P) болды. Престон тұрғындары теміржолдың қала экономикасына тигізетін әсеріне алаңдағандықтан, жоспар Престон қаласында теміржолдың көптеген операциялық бөлімдерінің, соның ішінде электр стансасының, вагон деполарының және машина жасау шеберханаларының орналасқандығын қамтамасыз етті. Бір жыл өткен соң, 1895 жылы, теміржол Геспелерге дейін созылды және Galt, Preston and Hespeler Street Railway (GP&H) деп аталды, бұл 80 жылдан кейін біріктіріліп, Кембридж қаласын құраған үш ірі елді мекенді байланыстырды. Сол жылы Берлин және Ватерлоо көшелік темір жолы ат вагондарын электр қуатымен жұмыс істеуге ауыстыру арқылы қызметін жаңартуға кірісті. Бұл тиімсіз болып шықты, ал жергілікті кәсіпкерлердің консорциумы, прогреске қанағаттанбағандықтан, теміржолды сатып алып, Питерборо қаласында жасалған жаңа, арнайы электр трамвайларымен жабдықтады.
Канадалық Тынық мұхит темір жолының ықпалы
Канадалық Тынық мұхиты темір жолы бастапқыда Galt and Preston Street Railway, кейін Galt, Preston and Hespeler Street Railway-ге қызығушылық танытты, себебі электрлік жүк тасымалы кішігірім жүк клиенттеріне тиімді қызмет көрсетудің ыңғайлы жолын ұсынатын еді, электр локомотивтерінің циклды қажет етпей кері жүру мүмкіндігіне байланысты, бу локомотивтеріне қарағанда. G&P жарғысы, көбінесе Престон саяхатшыларына Galt арқылы Канадалық Тынық мұхитына қосылу және аймақтық жолаушылар тасымалын жеңілдету мақсатында жасалған, Канадалық Тынық мұхитына "қосымша жүк" алып, жүк көлемін ұлғайтуға мүмкіндік берді. Гранд-Ривер аймағында Гранд-Транк темір жолы ұзақ жылдар бойы үстемдік құрды, ал Канадалық Тынық мұхиты Гранд-Транкпен бәсекелесудің жолдарын іздеді. Canadian Pacific компаниясымен жақын байланыста болғандықтан, G&P Canadian Pacific компаниясының Галттағы депосына тегін жүк тасымалын ұсынды, бұл Гранд-Транктан бизнесті ауыстырып, толыққанды жүк соғысына әкелді. Екі компанияның келісімі бойынша Берлин Гранд-Транк аймағы болып қала берді, ал екі темір жол да Гальтқа қызмет көрсетуді жалғастырды. Canadian Pacific, бұл арада, GP&H компаниясын тікелей емес, компанияның бақылау үлесін сатып алу арқылы иеленді, оның өкілі, Бас инспекторы Дж. У. Леонард, Гранд-Транкпен жасалған келісімді бұзу үшін қадамдар жасады. Ғасырдың басында Берлин, Престон және Гальт қалаларына қызмет ететін темір жол желілерінің құрылысы қарқын алды; Гамильтон радиалды электр темір жолы Берлинге байланыс құру жоспарын жариялады, ал Дун және Блэр арқылы Престон мен Берлин арасындағы байланыс жоспары қайта жанданды. 1903 жылы 1894 жылы жалға алынған және 1900 жылы құрылысы басталған Престон және Берлин көшелік темір жолы GP&H компаниясына жалға берілді және 1904 жылы жұмысын бастады. Сол кезде Берлин, Ватерлоо, Уэлсли және Гурон көлі темір жолы да ұсынылып, Берлиннен солтүстікке қарай Гурон көліне дейін көптеген бағыттарға қызмет ету жоспарланған. Алайда, оның көптеген демеушілері мен қолдаушылары Canadian Pacific және GP&H компанияларымен байланысты болды және осындай амбициялық жобаға қаражат жеткіліксіз болғандықтан, Питер Ф. Кейн сияқты ғалымдар BWW&LH құрылысын жоспарламағанын, ал он жыл бұрын Гранд-Транкпен жасалған келісімге қарамастан, Canadian Pacific компаниясының Китченерге ену амбицияларын іске асыру үшін құрылғанын айтады. 1908 жылы GP&H және Престон және Берлин көшелік темір жолы BWW&LH атауымен біріктірілді, осылайша Canadian Pacific компаниясына Китченердің жүк нарығына кіруге мүмкіндік берді, бірақ Гранд-Транкпен жасалған келісімнің шарттарын сақтады. 1914 жылы ол Гранд-Ривер темір жолы деп аталды. CP компаниясының жүк әлеуеті бар желілерді біріктіруі жалғасып жатқандықтан, Берлин қаласы Берлин және Ватерлоо көшелік темір жолын иелігіне алып, оны мемлекеттік қызмет ретінде пайдалану үшін сәтті ұсыныс жасады, ол 1906 жылы аяқталды. Бұл желі негізінен Кинг-стрит бойында жұмыс істеді, көбінесе коммерциялық аймақтарға қызмет етті және жолаушыларға ыңғайлы болды, бірақ Гальт, Престон және Геспелер көшелік темір жолына қарағанда, қазіргі жергілікті автобус қызметтеріне ұқсас рөл атқарды. 1921 жылы Grand River Railway пойыздарын солтүстік-оңтүстік жүк желісімен толық сәйкестікте жүргізуге бағытталды, бұл 600 В DC-ден 1500 В DC-ге электрлендіруге ауысудың бір бөлігі болды, Lake Erie and Northern Railway компаниясымен үйлесу үшін, бұл олардың он жылдан кейін бірігуіне әкелді. 1920 жылдардың қалған бөлігінде Grand River Railway ортақ жүк жолын пайдалануға көшті, бұл қадамды муниципалдық саясаткерлер машиналар қозғалысына орай пойыздарды Кинг-стриттен шығаруға тырысты.
Канадалық Тынық мұхит электр желілері
1931 жылы Гранд Ривер Темір жолы, тағы бір Канадалық Тынық мұхит темір жолының еншілес компаниясы – Эри көлі және Солтүстік темір жолымен (LE&N) біріктіріліп, Канадалық Тынық мұхит электр желілерін (CPEL) құрды. Біріктірілген CPEL басқаруында екі қызмет бірге жарнамаланды, ал LE&N паркі Гранд Ривер Темір жолының Престон депосында жөнделді. Осы жылы Гранд Ривер Темір жолы Galt, Hespeler, Preston және Kitchener қалалары арасында, жексенбі күнінен басқа күндері сағат сайын, таңғы 5:50-ден кешкі 23:45-ке дейін қызмет көрсететінін жариялады, сондай-ақ күніне тоғыз пойыз (жексенбі күнінен басқа) Ватерлооға қатынайтын, бұл Ватерлооның сол кездегі маңыздылығының төмендігі мен халық санының аздығын көрсетеді. Ұзын желісі мен азырақ жолаушылары бар Эри және Солтүстік темір жолы, негізінен, Порт-Доверге жазғы саяхаттарды, солтүстіктегі ыстық және көлемді қалалық орталықтардан жарнамалады, ал жылдың қалған уақытында көбінесе жүк тасымалымен айналысты.
Автобустар қызметі
Автобус қызметтері 1920-1930 жылдары жолдардың көбісі асфальтталған сайын, жанармай бағасы төмендегенде және автобус өндірісі кеңейе бастағанда кеңінен таралды. Canadian Pacific компаниясы да осы тенденцияны ұстанды және Canadian Pacific Transport Company құрды, ол кейбір пойыз сапарларын толықтыруға және/немесе алмастыруға қолданылды.
Автомобильдермен соқтығысу
1930 жылдары Китченер-Ватерлоо қалалық аймақтарында қалааралық вагондар мен жеке автомобильдердің соқтығысуы жиіледі. Бұл оқиғалар «Ватерлоо Хроникасы» сияқты жергілікті газеттерде автомобильдердің өзара соқтығысуы, сондай-ақ автомобильдердің жаяу жүргіншілерді қағып өлтіруі туралы хабарлармен бірге егжей-тегжейлі жарияланды. 1937 жылдың қараша айында темір жол өткелдеріндегі дабыл үнін құбырға (горнға) алмастырды, ол бұрынғыдан күштірек болды. Бұл өзгеріс жол бойында тұратын тұрғындар мен Ватерлоо қалалық кеңесінен наразылық тудырды. Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, автомобильдерге иелік ету және көлік қозғалысының көлемі артып, осы оқиғалар жалғасты. Жеке автомобильдердің сенімділігінің артуы, сондай-ақ автожолдар мен автомобильдерге қызмет көрсету инфрақұрылымының жақсаруы, көше геометриясы (және теміржол қызметі) қауіпті болуы мүмкін бейтаныс қалаларға саяхаттауды жеңілдетті. 1930 жылдың қаңтар айында Китченердегі Седар-Гроув даңғылында алғашқы соқтығысу орын алды: Жозеф Цингер басқарып келе жатқан автомобиль Гранд-Ривер темір жолының қалааралық вагонымен соқтығысты. 1931 жылдың 1 тамызында Чарльз Фрэнк Хьюстон Centreville өткелінде Гранд-Ривер темір жолының пойзымен соқтығысып, машинасының астында қаза тапты. Сот-медициналық сараптама көрсеткендей, ол тұншығып қалған. Сараптама пойыз экипажының кінәсін жоққа шығарды, бірақ "өткелде көрінетін ескертулер мен сигналдарды орнату ұсынылды". 1932 жылдың шілдесінде Нью-Дандиден келген Леандер Крессман Китченердегі Милл-стрит бойымен келе жатқанда, оның автокөлігі Гранд-Ривер темір жолының пойзымен соқтығысып, ауыр жарақат алды. Ол кейін ауруханада көз жұмды. 1937 жылдың 15 желтоқсанында Sun Oil Company (кейін Sunoco деп аталған) компаниясының жергілікті басқарушысы Реджинальд Э. Симпсон Кент даңғылы (бұрынғы Седар-Гроув даңғылы) бойымен жаңа автомобильін айдап бара жатқанда, моторист Х.С. Смит басқарып келе жатқан Гранд-Ривер темір жолының вагонымен соқтығысты. Симпсон оқиға орнында қаза тапты, ал оның машинасы 60 метрге (198 фут) ұшып кетті. Оның әйелі Мэри Э. Симпсон темір жолға 86 155,23 доллар көлемінде зиян өтеу талабын қойды. 1946 жылдың 12 қазанында Торонтодан келген Эрл Хатчинс Сентревиллдегі Гранд-Ривер темір жолының өткелінен өтіп бара жатқанда, оның машинасы қалааралық вагондармен қағылысты. Шамамен он жыл бұрынғы Симпсон оқиғасына ұқсас, Хатчинс пен оның үш жолаушысы қаза тапты. Оның әйелі темір жолға 50 000 доллар зиян өтеуді талап етті.
Қызметтің жалпы қысқартулары
Осы оқиғалардың арасында Ватерлооға жүйелі жолаушылар тасымалы тоқтатылды, ал бұрын ол Эрб көшесінен Аллен көшесіне дейін қысқартылған еді. 1938 жылдың наурыз айының басында вагондар бір сапарға орташа есеппен бес жолаушыдан аспайтыны, ал компанияның кірісі 4,52 доллар, шығыны 21,86 доллар құрағаны хабарланды. Қызметтің тоқтатылуын Ватерлоо қалалық кеңесі қолдады, себебі теміржол гудоктары мен дабылдары қобалжу тудыратындықтан оларды жағымсыз деп санады. Қалааралық вагондар автобус тасымалымен алмастырылды, бұл Queen Street-те жолаушылар үшін тікелей көшуді қажет етті. Қызығы, жүйедегі жолаушылар саны әлі ең жоғары деңгейіне – 1940 жылы шамамен 1,7 миллионға жетпеген. Біріктірілген CPEL теміржол жүйесінің жалпы табыстылығына қарамастан, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі әлеуметтік өзгерістер аймақтық саяхатшылардың көлік құралын иеленуіне және оны жүргізуге бейімделуіне байланысты жолаушылар санының төмендеуіне әкеп соқты. Тұрғын үйлерді бөлудің басталуы Берлиннің (кейін Китченер, Гальт және Престон деп аталған) тарихи орталығынан тыс жерлерде халық санының өсуіне ықпал етті, соның салдарынан қалалардың құлдырауына ұшырады. 1919 жылғы Канадалық автомобиль жолдары заңы жол құрылысын қаржыландыруға мүмкіндік бергеннен кейін, автомобильмен қалааралық сапарлар жасау ыңғайлырақ және қалаулырақ болды, соның нәтижесінде қала құрылысы мен жоспарлау автомобильге бағытталған көлікке бейімделді: жолдар кеңейтілді, жаңа автомобиль жолдары салынды, тығыздығы төмен тұрғын үйлер салынды және тұрақ орындарын жасау үшін көптеген қалалық ғимараттар бұзылды, бұл автомобильге бағытталған дамуға одан әрі серпіліс берді. Көптеген теміржол жүйелері тоқтатылды немесе жаңадан рельстер төсеу, вагондарды жаңарту немесе тіпті қарапайым күтім жасаусыз тоқтап қалды. Китченер және Уотерлоо теміржолы, Китченер қалалық коммуналдық қызметтер комиссиясының басқаруына берілген, жоспарланған жабылудан бұрын электр желісінің зақымдануына байланысты істен шықты, оны жөндеуге қаражат жұмсалмады. 1946 жылы біріктірілген Canadian Pacific Electric Lines жүйесінде 75,61 миль (122 км) жалғасып жатқан магистраль болды, сонымен қатар 1,5 миллион жолаушы және жарты миллион тоннадан астам жүк тасымалданды. Бұл 1940 жылғы ең жоғары көрсеткішпен салыстырғанда жолаушылар санының жылына шамамен 200 000 адамға азайғанын көрсетті. Осы уақытта Canadian Pacific Transport Company автобус тасымалын Китченер арқылы кеңейтті, ал пойыз бен автобус тасымалы сағат сайын алмасып отырды. Бұл жалпы тенденцияға сәйкес келеді, себебі көптеген теміржолдарда пойыз тасымалы автобус тасымалымен алмастырылды, бұл жолаушылар санының төмендеуіне және жолаушылар азын сапарлардың қысқартылуына немесе автобус тасымалымен алмастырылуына әкелді. Осы кезеңде Canadian Pacific желідегі жолаушылар тасымалын толығымен тоқтатуды жоспарлай бастады, тіпті жүк тасымалының көлемі мен кірістілігі артып келе жатқан кезде де. 1950 жылы қызметті тоқтату туралы алғашқы өтініші Канаданың Көлік комиссарлары кеңесінен қабылданбады, бірақ Canadian Pacific жолаушылар сапарларының кірістілігін сақтау үшін қажетті өзгерістерді жасауға рұқсат берілді. Нәтижесінде Canadian Pacific түнгі жолаушылар тасымалын тоқтатты және бірден бағаларды көтерді, бұл теміржол сапарларын жолаушылар үшін одан да аз тартымды етті. Сол кездегі жолаушылар теміржолын қолдаушылар осы қысқартулардың толық тоқтатуға әкелетінін ескертті және Китченер қалалық кеңесі сияқты органдарға наразылық білдірді. Қысқартуларға қарамастан, жолаушылар теміржолы қызметі 1955 жылдың 23 сәуіріне дейін жалғасты, содан кейін ол Canadian Pacific Transport Company компаниясының автобус тасымалымен алмастырылды. Престонға арналған автобус тасымалы сол жылдың соңында Canada Coach Lines Limited компаниясына сатылды, бірақ Galt-тен Китченерге қатысты операциялар Canadian Pacific компаниясының басқаруында 1961 жылдың 1 қазанына дейін жалғасты, содан кейін жүк тасымалы дизельмен жабдықталды және аналық CPR компаниясы өз мойнына алды.
Өнеркәсіптік базаны ауыстыру
1960 жылдары Китченердің өнеркәсіптік базасы қала шеттеріне көше бастады. Канададағы өндіріс көптеген экономикалық факторлардың салдарынан құлдырауға ұшырады, ал 19 ғасыр стиліндегі орталық қалалардағы зауыттар, көбінесе теміржолмен қамтамасыз етілген, төмендеп, олардың орнына жүк көліктерімен де, теміржолмен де қызмет көрсетілетін, немесе кейбір жағдайларда толығымен жүк көлігі индустриясына тәуелді қала шеттеріндегі зауыттар жүйесі енгізілді. 1960 жылы Китченер қаласының орталығындағы Кауфман резеңке компаниясындағы қанағаттандырмас ереуілде Виктория көшесіндегі өнеркәсіптік тармақ арқылы зауытқа көмір жеткізілуі даудың тууына себеп болды, себебі пикетшілер Гранд Ривер теміржолының пойыздарының зауыт ауласына кіруіне бөгет қоюға тырысты. Пойыз экипажы Біріккен резеңке жұмысшыларының пикет жолынан өтуден бас тартқандықтан, көмір пойызын компанияның басшылары, соның ішінде теміржолдың бас директоры Уильям Д. Томпсон және Китченер полициясы сүйемелдеп жүргізді. Пикет жолы бұзылып, үш ереуілшіге Теміржол заңының бұзылуына айып тағылды. Бірнеше жыл ішінде компанияның аяқ киім өндірісі бірнеше шағын компанияларды сатып алғаннан кейін Квебекке көшірілді, ал 2000 жылы компания (сол кезде Kaufman Footwear деп қайта аталды) банкроттыққа ұшырады.
No 1251 жоспар
Бұл қала маңына көшу темір жолдың құқығында ең ауқымды өзгеріске әкелді. Ішкі жүріс-тұрыста бұл жоспар №1251 деп аталды, ол темір жолдың оңтүстік-батыс Китченер бөлігін Кинг-стриттен жаңа салынған Индустриалдық паркеге (қазіргі Парквей және Триллиум Индустриалдық паркі аудандары) көшіруді көздеді, бұл жолаушылар тасымалынан жүк тасымалына ауысуды бекітіп, жүк операцияларының дизельденуімен бірге жүрді. Бұрынғы Кинг-стрит бойындағы құқық 20-ғасырдың басында Кингсдейл сияқты қала маңындағы тұрғын аудандарға, ал Центревилл сияқты ауылдар қала маңына айналды; ал темір жол желісінің жаңа орны негізінен бұрынғы өнеркәсіптік ауылдың солтүстігіндегі егістік жерлерге салынған жаңа индустриалдық парктің қызметінде болды, бұл парктің бұрынғы ірі бәсекелес – Canadian National Railway қызмет көрсеткен German Mills өнеркәсіптік ауылына жақын орналасқан еді. Бұл индустриалдық паркеге кейіннен 1965 жылы Китченердің алғашқы қала маңындағы сауда орталықтарының бірі ретінде салынған Fairview Park Mall төңірегінде өскен тұрғын және коммерциялық аймақ қосылды. Бұл өзгеріс Кинг-стриттің жеке, бірақ біртіндеп бірімен толысатын жол ретінде (тек Кинг-стрит атауы емес) салынуына мүмкіндік берді, соның салдарынан Китченерден Престонға дейінгі аймақтың көп бөлігіндегі бұрынғы темір жол инфрақұрылымы жойылды және автокөліктің үстемдігіне негізделген орта құрылды. Бұл процестің бастауы ондаған жылдар бұрын салынған еді, өйткені темір жол көшелері үшін пайдаланылатын муниципалды құқықты басқаратын муниципалдық шенеуніктер 1920 жылдары Grand River Railway-дің темір жол желісінің жалға алу мерзімін ұзарту туралы өтініштерін қабылдамай, темір жолды қымбат жолға ауыстыруға мәжбүр етті, бұл темір жол желісін Китченердің ортасынан батысқа қарай біртіндеп жылжытып, жолаушылар үшін ыңғайсыздық тудырды және темір жол жұмысына кедергі келтіретін автокөлік трафигіне көбірек орын жасады.
Жолаушылар қызметі
Grand River Railway жолаушылар қызметі ертерек трамвай қызметтерінен дамып келді. Басты желі бойындағы қызмет Galt және Preston Street Railway іске қосылғаннан бастап жарты сағат сайын жүргізілді, ал Hespeler тармағы да 1920 жылы кешкі уақытта жарты сағат сайын қызмет көрсетуге ие болды.
Станциялар
19-ғасырдың соңында көше теміржолдарынан пайда болған Гранд Ривер теміржолы жүйесі жолаушылар үшін қарапайым жол бойындағы павильондарға және жүк тасымалы үшін қысқа өнеркәсіптік желілерге сүйенді, сонымен қатар бірнеше мақсатты түрде салынған станцияларды пайдаланды. Көшедегі теміржол учаскелері бірте-бірте көшірілген сайын станцияларға назар аударылды. Ең маңызды станциялардың бірі – Спид өзенінің шығыс жағында орналасқан Геспелер тармағымен қиылыста орналасқан станция. Престон түйіспесі 1904 жылы Престон және Берлин көше теміржолының құрылысынан бастап, оның электрлендіру жүйесін қуаттандырған бу қазандықтарымен және вагондар тұратын қоймаларымен бірге, сондай-ақ Гальт, Престон және Геспелер көше теміржолымен жолаушылар алмасу пункты ретінде жұмыс істеді. Жолаушылар станциясы 1905 жылы салынды. Біріктірілген Гранд Ривер теміржолы аясында Престон түйіспесі қызмет тоқтағанға дейін маңызды станция болып қала берді. 1943 жылдың қараша айында Куин-стрит станциясы ғимараты "жаңа және әдемі" кірпіштен салынған ғимаратқа ауыстырылды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жолаушылар ағынының күрт өсуімен байланысты болды және Уотерлооға қызмет тоқтатылғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Китченер Куин-стрит терминалды станцияға айналды.
Мұра
Гранд Ривер темір жолының көп бөлігі жолаушылар тасымалы тоқтатылғаннан кейін ондаған жылдар бойы жүк тасымалы үшін қолданылды, бірақ 1980-ші жылдары маңызды бөлімдері алынып тасталды, соның ішінде Гесплеер тармағы. Оның кейбір бөліктері қазір Милл Ран жолы болып табылады. Киченер-Ватерлоодағы қалалық учаскелер де 1980-ші жылдары көбінесе демонтаждалды және 1997 жылы «Темір жол» жолымен ауыстырылды, онда Киченердің темір жол және өнеркәсіптік мұрасын еске түсіретін бірнеше тақталар орнатылған. Бәлкім, ең шешушісі, ГРНР және LE&N темір жолдарын Гальт қаласының орталығындағы Мейн-стритте біріктірген түйіскен жері, сондай-ақ LE&N жолының Париж қаласына оңтүстікке қарай бағытталған учаскесі де алынып тасталды. Бұл 1855 жылы Ұлы Батыс темір жолы салып кеткен бастапқы тармақтың үзілуіне және Гранд Ривер аңғарының солтүстік және оңтүстік бөліктері арасындағы темір жол қозғалысының тоқтауына әкелді. Гранд Ривер темір жолының негізгі желісінің қалдығы, CP Waterloo бөлімшесі ретінде белгіленген, әлі де қолданыстағы темір жол дәлізі болып табылады. Оңтүстіктегі Канадалық Тынық мұхиты магистралінен (Гальт тармағы арқылы) желі солтүстікке қарай Гальт және Престон қалалары арқылы өтеді, Спид өзенін шамамен бастапқы Гранд Ривер темір жолымен бірдей бағытта кесіп өтеді. Өзеннің солтүстігінде Toyota автомобиль зауытына жететін өнеркәсіптік тармақ бар. Содан кейін желі тарихи бағытымен жалғасып, Гранд өзенін кесіп өтеді. Центревиллде тарихи бағыттан ауытқып, батысқа бұрылып, 1963 жылы Паркуэй өнеркәсіптік аймағы арқылы қайта бағытталды. Тағы да солтүстікке бұрылғаннан кейін, ол CN Huron Park тармағымен тоғысатын алмасу алаңында аяқталады, оған Ion жеңіл темір жол станциясы қарап тұрады. Гранд Ривер атауы 2000 жылы Киченер және Кембридж қалалық көліктерінің бірігуінен құрылған Гранд Ривер Транзит атауында да қолданылады. Бұл Гранд Ривер темір жолымен қызмет көрсетілген көптеген аймандар арасында аймақтық көлік байланысын қамтамасыз етеді. 1990-шы жылдардан бастап жоспарлаушылар мен жергілікті билік өкілдері аймақтағы жылдам транзит жүйесі туралы идеяны қайта қарастыра бастады. Бұл 2019 жылдың 21 маусымында жұртшылыққа ашылған Ion жылдам транзит жеңіл темір жол жүйесіне әкелді. Қызығы, бұл жүйе (ION 1-ші кезең) өңірлік темір жолдың бастапқы хабтары болған Гальт және Престон қалаларын қамтымайды және Киченер-Ватерлооға бағытталған. Дегенмен, ол Grand River темір жолы сияқты кейбір жерлерде, мысалы, Ватерлоодағы Каролина көшесі бойындағы жолды пайдаланады. 2019 жылға қарай әлі де қоғамдық талқылау кезеңінде болатын Ion Stage 2 жобасы Гальт, Престон және Берлин (Киченер) қалалары арасындағы жолаушылар темір жол байланысын қайта қамтамасыз етуді көздейді.