Онар де Бюиль, Ракан: Француз ақыны, әскери қолбасшы және француз академиясының мүшесі
Honorat de Bueil, seigneur de Racan
Оноре де Бюейль, Ракан: француз аристократы, әскербасы, ақын, драматург және Француз академиясының алғашқы мүшесі. Өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хонорат де Бюэль, Ракан графы (кейде қате түрде "Ракан маркизі" деп аталады, бірақ ол бұл атаққа ие болған емес) (5 ақпан 1589 – 21 қаңтар 1670) – француз аристократы, әскербасы, ақын, драматург және (алғашқы) Француз академиясының мүшесі.
Honorat de Bueil, seigneur de Racan (sometimes mistakenly listed as "marquis de Racan", although he never held this title) (5 February 1589 – 21 January 1670) was a French aristocrat, soldier, poet, dramatist and (original) member of the Académie française.
Өмірбаян
Ракан Сарта облысының Аубигне-Ракан жерінде (Тур аймағынан, Ракан феодалы мен Ла-Рош-Ракан шатосы орналасқан жерден), Мэн және Анжу аймақтарынан шыққан беделді ақсүйек отбасында (тегі итальяндық) дүниеге келді. 13 жасында әкесі мен ағасы соғыста қаза болғаннан кейін жетім қалған Ракан, граф де Бельгардың (патшаның жеке кеңсесінің бірінші адамы) қамқорлығына ілесіп, Франция королі Генрих IV-тің пажын болды. Оның білімі шектеулі болды, тіпті өзінің мойндағанынша, латынның негіздерін ғана білді, ал көптеген пәндер оны жалықтырды, француз өлеңінен басқа. Раканның сарайдағы мансабы оның сыртқы келбеті мен сөйлеу кемшілігімен (әсіресе "р" және "с" әріптерін айтуда қиындықтар тудырды) шектелді. 1605 жылы ол сарайда әйгілі ақын Франсуа де Мальгербен танысты, ол Ракан үшін әкелік бейне және ұстаз болды. 1621 жылы Ракан діни соғыстарға қатысты, ал оның әскери мансабы келесі онжылдықтар бойына жалғасты (Сансерді қоршау және Ла-Рошельді қоршау соның ішінде). Шамамен 1619 жылы Раканның Вергилий, Тассоның "Аминта" шығармалары, Джамбаттиста Гуаринидің "Il pastor fido", Оноре д'Урфенің "Астра" және белгілі бір дәрежеде Сен-Франсуа де Сальстың еңбектерінен шабыттанған "Лес Бержери" (алғашқы атауы – "Артеніс") атты пасторальдық пьесасы зор табысқа ие болды. Ракан 1618 жылғы "Stances de la retraite", 1631 жылғы Забурлардың алғашқы аудармасы, сондай-ақ 1651 жылғы "Odes sacrées (tirées des psaumes de David)" және 1660 жылғы "Dernières œuvres et poésies chrétiennes" шығармаларымен де сәттілікке жетті, осымен қатар Мальгербенің өміріне арналған естеліктерін жазды (1651). Еврей тілін білмейтін Ракан киелі мәтіндердің француз тіліндегі дәл түсіндірмелеріне (мысалы, Клемент Маронікі) сүйенді, бірақ поэзиялық көркемдік үшін сөзбе-сөз аудармалардан бас тартты. Раканның 1635 жылы Франция Ғылым академиясына қабылдау сөзі "ережелерге" және әсершілдікке қарсы, ал "табиғилықты" мадақтады (бұл Жан-Жак Руссоның жүз жылдан астам уақыт бұрынғы идеяларын болжады). Раканның поэзиясы қатаң болды (ол өлеңдерін өмір бойы қайта өңдеді және оның шығармалары көбінесе соңғы сәтте түзетулермен жарық көрді), бірақ ол Ренессанс авторларын толығымен қабылдамады (Мальгербеден айырмашылығы, Ракан Пьер де Ронсар мен Мишель де Монтенді бағалады) және үш бірлік қағидасына қатысты кем икемді болды. Оның элегиялары мен пасторальдық шығармалары туған өлкесінің табиғатына деген сезімталдығын көрсетеді, ал поэзиясы көбінесе жастық шағындағы махаббаттағы көңіл көшірулер мен өміріндегі қаржылық және жеке трагедиялардан туған меланхолиямен толы. Ол 1670 жылы Парижде қайтыс болды.
Racan was born at Aubigné Racan (in the Sarthe) into an illustrious noble family (originally of Italian origin) from the region of Tours (site of the Racan fief and the château of La Roche Racan), Maine and Anjou. An orphan at the age of 13 (both his uncle and father were killed in the wars), Racan came under the protection of the Count de Bellegarde (first gentleman of the king's chamber) and became a page for king Henry IV of France. His education was minimal, and by his own account he learned only the rudiments of Latin, and was bored by most of his subjects, exception being made to French verse. Racan's successes as a courtier were limited by his physical appearance and his stuttering (he reputedly had difficulties with both the letters r and c). In 1605, he met the esteemed poet François de Malherbe at the court, and the elder poet would become for Racan both a father figure and teacher. In 1621 Racan participated in the Wars of Religion and his military career would continue through the next decades (including the siege of Sancerre and the siege of La Rochelle). Around 1619, Racan's pastoral play in verse Les Bergeries (originally entitled Arthénice) inspired by Virgil, Tasso's Aminta, Giambattista Guarini's Il pastor fido, Honoré d'Urfé's L'Astrée, and, to a certain extent, the writings of Saint François de Sales was performed to great acclaim. Racan had equal success with his Stances de la retraite (1618), his translations of the Psalms in an initial version in 1631, and later with his Odes sacrées (tirées des psaumes de David) (1651) and Dernières œuvres et poésies chrétiennes (1660) and his memoirs on the life of Malherbe (1651). Not knowing Hebrew, Racan relied on accurate French paraphrases of the sacred texts (such as those by Clément Marot), but departed from the literal translations in the interest of poetic grace. Racan's acceptance speech for the Académie française Contre les Sciences (1635), was an oration against "rules" and affectation, and in praise of "naturalness" (prefiguring Jean Jacques Rousseau by over a hundred years). Racan's poetry was rigorous (he reworked his poems throughout his life and his works were often published with last minute errata), but he did not completely reject the authors of Renaissance (unlike Malherbe, Racan appreciated Pierre de Ronsard and Michel de Montaigne) and was less inflexible on the question of the three unities. His elegies and pastoral show a sensitivity to the natural sights of his native region, and his poetry is often informed by a melancholy inspired by his youthful disappointments in love and the financial and personal tragedies of his life. He died in Paris in 1670.