Монтагю Стопфорд: Британ әскерінің генералы және оның әскери жолы

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1892–1971) оның әкесі, 19 ғасырлық адмирал.

Генерал сэр Монтегю Джордж Норт Стопфорд (16 қараша 1892 – 10 наурыз 1971) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда күрескен британ армиясының жоғары шенді офицері. Ол екінші соғыста ерекше көзге түсіп, Алыс Шығыста XXXIII Үнді корпусына қолбасшылық етті, генерал сэр Уильям Слимнің басшылығында қызмет етті және Бирма кампаниясында, әсіресе 1944 жылдың ортасындағы Кохима шайқасында маңызды рөл атқарды.

Жастық шағы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс

1892 жылғы 16 қарашада Лондонның Ганновер-скверінде дүниеге келген Монтегю Стопфорд полковник сэр Лайонел Стопфордтың ұлы және Куртаунның 3-ші графы Джеймс Стопфордтың шөбересі болды. Оның анасы – Джордж Александр Маккензидің қызы Мейбел Георгина Эмили. Ол Беркширдегі Веллингтон колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алған. 1911 жылғы 20 қыркүйекте ол Rifle Brigade (The Prince Consort's Own) құрамына екінші лейтенант болып тағайындалды. Оның курстастарының арасында Rifle Brigade-дан Эдвард Уильямс, Джон Эветтс, Эрик Нарес және Кеннет Андерсон болды, олардың барлығы, Стопфорд сияқты, кейіннен генерал-офицерлерге айналды. 1914 жылғы тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай ол қызметке кірісті. Қазан айының соңында лейтенант Стопфорд өзінің батальонымен бірге Ливерпульге келді, ол бір ай бұрын Үндістаннан аттанған еді. Батальон, енді 8-ші дивизияның 25-ші бригадасының құрамында, қарашаның басында Батыс майданға жетті. 1915 жылғы ең қатал шайқастарға, соның ішінде Неув-Шапель шайқасына қатысып, батальонымен бірге қызмет еткен Стопфорд 1915 жылғы 5 шілдеде капитан болып тағайындалды, ал 1916 жылғы 10 маусымда 56-шы (1-ші Лондон) дивизиясының 3-ші дәрежелі Бас штаб офицері (GSO3) болды. 1916 жылғы 6 желтоқсанда ол 56-шы дивизияның 167-ші (1-ші Лондон) бригадасының бригад майоры болды және 1917 жылға дейін, 25 наурызға дейін осы лауазымды иеленді. Ол майор шенімен соғысты аяқтады, екі рет құрметті түрде есімдері тізілді және Әскери крестпен марапатталды. 1929 жылғы 1 шілдеде майордың кавалерлік шеніне (brevet rank) көтерілді. 1930 жылғы ақпан айында Стопфорд 11-ші жаяу әскер бригадасының бригад майоры болды. 1932 жылғы мамыр айында ол Корольдің Африкалық мылтықтарының Бас инспекторының 2-ші дәрежелі Бас штаб офицері (GSO2) болып тағайындалды. 1933 жылғы қаңтарда тұрақты майор болып бекітілді, екі жылдан кейін подполковник шеніне ие болды. 1938 жылғы қаңтарда, соғыстар аралық кезеңнің соңында Стопфорд Камерлидегі Штаб колледжіне қайта оралды, бұл жолы Аға нұсқаушы болып тағайындалды және 25 шілдеде полковник шеніне көтерілді (дәрежесі 12 қаңтарға дейін есептелді). Осы лауазымда ол көптеген басқа да Штаб қызметкерлерімен байланысқа түсті, олар соғыста жоғары шендерге ие болары күтілді. Олар Джон Суэйн, Брайан Хоррокс, Александр Галлоуэй, Чарльз Олфри, Фрэнсис Фестинг, Чарльз Кейтли, Чарльз Лоуэн және Камерон Николсон, сондай-ақ Комендант генерал-майор сэр Рональд Адам еді.

Born on 16 November 1892 in Hanover Square, London, Montagu Stopford was the son of Colonel Sir Lionel Stopford, and the great grandson of James Stopford, 3rd Earl of Courtown. His mother was Mabel Georgina Emily, daughter of George Alexander Mackenzie. He was educated at Wellington College, Berkshire and the Royal Military College, Sandhurst. He was commissioned as a second lieutenant into the Rifle Brigade (The Prince Consort's Own) on 20 September 1911, His fellow graduates included Edward Williams, also of the Rifle Brigade, John Evetts, Eric Nares, and Kenneth Anderson, all of whom would, like Stopford himself, become general officers. until shortly after the outbreak of the First World War in August 1914. In late October Stopford, by now a lieutenant, arrived with his battalion in Liverpool, having left India the month before. The battalion, now serving as part of the 25th Brigade of the 8th Division, arrived on the Western Front in early November. After serving with his battalion throughout some of the most intense battles of 1915, including the Battle of Neuve Chapelle, Stopford, promoted on 5 July 1915 to captain, became a General Staff Officer Grade 3 (GSO3) with the 56th (1st London) Division, a Territorial Force (TF) formation, on 10 June 1916. On 6 December 1916 he became the brigade major of the 56th Division's 167th (1st London) Brigade, a post which he held throughout 1917 until 25 March 1918. He ended the war with the substantive rank of major, and had been twice mentioned in despatches and awarded the Military Cross. On 1 July 1929 he was promoted to brevet rank of major. In February 1930 Stopford was made a brigade major with the 11th Infantry Brigade. In May 1932 he was made a GSO2 to the Inspector General of the King's African Rifles. Promoted to permanent major in January 1933, he was a brevet lieutenant colonel two years later. In January 1938, towards the end of the interwar period, Stopford returned to the Staff College, Camberley, this time with the role of Senior Instructor, and was promoted to colonel on 25 July (with seniority backdating to 12 January). In this position he came into contact with numerous other members of the Directing Staff who were to achieve high rank in the war which was believed to be inevitable. They were John Swayne, Brian Horrocks, Alexander Galloway, Charles Allfrey, Francis Festing, Charles Keightley, Charles Loewen and Cameron Nicholson, along with the Commandant, Major General Sir Ronald Adam.

Франция мен Бельгия

1939 жылдың қыркүйек айында Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Стопфорд әлі де сол жерде болды. Бірақ, бір айдан астам соң ол 17-ші жаяу әскер бригадасын басқаруға тағайындалды, ол сол кезде Хэмпширдегі Альдершот қаласында құрылып жатқан еді, және шетелдегі қызметке дайындалды, сондай-ақ уақытша бригадир шеніне көтерілді. Стопфордтың бригадасы 26-28 мамыр аралығында бірнеше ауыр шабуылға ұшырады, оның салдарынан көп шығынға ұшырады, бірақ өз позициясын сақтап қалды. 17-ші бригада Дюнкеркке қайтарылғанда, ол 31 мамыр мен 1 маусым аралығында Англияға эвакуацияланды, бригаданың құрамы кампанияның басында 2500 офицер мен сарбаздан, бір батальоннан да азға дейін қысқарды, ал бригадир Демпсидің 13-ші бригадасы да осындай жағдайда болды. Стопфорд келесі жеті ай бойы бригадасымен бірге болды, маусым айында дивизияның қалған бөлігімен бірге Шотландияға көшті, енді үш бригада біріктірілді және шілде айының ортасынан бастап генерал-майор Хорацио Берни Фиклин басқарды, ол бұрын 15-ші бригаданың командирі болған, ал генерал-майор Франклин VIII корпусына қолбасшылық етуге тағайындалғаннан кейін, ауыр шығындардан кейін корпусты қайта құруға кірісті. 1940 жылдың қалған бөлігі Шотландияда өтті және Ұлыбританияға неміс шабуылын тойтаруға арналған жаттығуларға жұмсалды, Дюнкерктен кейін бұл шабуыл жақын арада болады деп есептелді, бірақ Шотландияда бұл мүмкіндік аз деп саналды, дегенмен, әлі де нақты мүмкіндік ретінде қарастырылды. Қазан айының соңында, шабуыл қаупі сейілгеннен кейін дивизия Солтүстік-Батыс Англияға көшті. Монтгомери өзінің стандарттарына сай келмейтін жоғары шенді офицерлерді жұмыстан босатуға бейім екені мәлім болды, бірақ ол Стопфордты жоғары бағалаған сияқты, өйткені соңғысы жұмыстан шығарылмады және ол Камерлидегі штаб колледжінің командирі лауазымына ие болуына мүмкіндік берген болуы мүмкін. Ол 56-шы дивизияның басқаруын қазан айының басында генерал-майор Эрик Майлзге тапсырды. Стопфорд командирлік қызметін генерал-майор Роберт Коллинзден қабылдады, ол 1920 жылдары студент кезінде оның оқытушыларының бірі болған. 1942 жылдың қарашасында Стопфорд генерал-майор сэр Алан Каннингхемге тапсырғанға дейін ол бір жылдан астам уақыт сол лауазымда болды, сол кезде Солтүстік Африкадағы шайқастардан маңызды сабақтар алынды. Дюнкерктен кейін 5-ші дивизияның бригада командирі болған генерал-лейтенант Джеймс Гаммелден лауазымды қабылдаған XII корпус әлі де Кентте орналасқан, бірақ басымдық енді қорғаныстан шабуылға ауысып жатты. Корпусқа генерал-майор Уильям Рамсденнің 3-ші дивизиясы (март айының соңында генерал-майор Уильям Брэдшоудың 59-шы дивизиясымен ауыстырылды), генерал-майор Айвор Томастың 43-ші (Уэссекс) және генерал-майор Роберт Росстың 53-ші (Уэльс) жаяу әскер дивизиялары, сондай-ақ бірнеше тәуелсіз бригадалар кірді, және олар Оверлорд операциясына, одақтастардың Нормандияға шабуылына қатысу үшін таңдалды. 1943 жыл бойы корпус, өз штаб бастығы (BGS) Дадли Уордтың көмегімен бірнеше ірі жаттығуларға қатысты, ең бастысы наурыз айында өткен СПАРТАН жаттығуы болды. Қараша айының басында Стопфорд XII корпусты генерал-лейтенант Нил Ричиге тапсырды.

Stopford was still there by the outbreak of the Second World War in September 1939. However, just over a month later he was selected to command the 17th Infantry Brigade, then being formed in Aldershot, Hampshire for service overseas, and was promoted to the temporary rank of brigadier. Stopford's brigade came under a succession of very heavy attacks from 26 to 28 May, suffering very heavy losses as a result, but managing to retain its position. By the time the 17th Brigade fell back towards Dunkirk, from where it was evacuated to England on the night of 31 May/1 June, the brigade was reduced from a strength of over 2,500 officers and men, at the beginning of the campaign, to less than that of a single battalion, and Brigadier Dempsey's 13th Brigade was in a similarly depleted state. Stopford remained with his brigade for the next seven months, in June moving to Scotland with the rest of the division, now reunited with all three brigades and commanded from mid July by Major General Horatio Berney Ficklin, formerly the 15th Brigade commander, after Major General Franklyn was promoted to command VIII Corps, to reform after its severe casualties. Most of the rest of 1940 was spent in Scottish Command and was devoted to training to repel a German invasion of Britain, then, in the aftermath of Dunkirk, thought to be imminent, although in Scotland it was considered less likely, yet still a distinct possibility. By late October, with the threat of invasion now much receded, the division moved to North West England. Montgomery, already well known for his tendency to dismiss senior officers who failed to live up to his standards, appears to have formed a high opinion of Stopford, as the latter was not sacked, and may well have secured for him his next appointment, as Commandant of the Staff College, Camberley, handing over command of the 56th Division to Major General Eric Miles in early October. Stopford took over as Commandant from Major General Robert Collins, who ironically had been one of his instructors there when he was attending as a student in the 1920s. was there for just over a year, where many important lessons were learnt from the fighting in North Africa, until, in November 1942 Stopford handed over to Major General Sir Alan Cunningham. Taking over from Lieutenant General James Gammell, who had briefly been a fellow brigade commander in the 5th Division shortly after Dunkirk, XII Corps was still serving in Kent, although the emphasis was now slowly changing from being on the defensive to taking the offensive. The corps, then comprising Major General William Ramsden's 3rd (replaced by Major General William Bradshaw's 59th Division in late March), Major General Ivor Thomas's 43rd (Wessex) and Major General Robert Ross's 53rd (Welsh) Infantry Divisions, along with several independent brigades, had been selected for participation in Operation Overlord, the Allied invasion of Normandy. Throughout 1943 the corps, aided by its Brigadier General Staff (BGS), Dudley Ward, participated in several large scale exercises, most notably in Exercise SPARTAN in March. in early November, Stopford handed over XII Corps to Lieutenant General Neil Ritchie later in the month.

Бирма және Үндістан

Стопфорд Үндістанға ХХІІІ үнді корпусының бас қолбасшысы (GOC) болып, генерал-лейтенант Филипп Кристисонның орнына жіберілді, ол ХV корпусына бас қолбасшы ретінде тағайындалды. Он төртінші армияның бас қолбасшысы Имфалдан солтүстікке қарай 80 миль қашықтықтағы Кохимаға бет алған генерал-лейтенант Котоку Сато басқаратын жапондық 31-ші дивизияның келуін дұрыс болжамады. Егер Сатоның 31-ші дивизиясы Кохиманы басып алса, оларға қарсылық аз болар еді және Ассамға қарай жол ашылып, Ледо жолының үнді бөлігіндегі құрлықтағы байланысты үзер еді, бұл жол сол кезде Қытайға салынып жатқан. Алайда, жапондықтар Арадура жотасында және Нага ауылы маңында екі мықты қорғаныс позициясын ұстағандықтан, шайқас қатал жүрді. Өте ауыр шығынға ұшыраған британдық 2-дивизия маусым айының басында Арадура жотасынан оларды ығыстырды, ал 7-индиялық дивизия шамамен сол уақытта Нага ауылынан шығарып салды. Жапондықтар Чиндуин өзеніне шегінді, ал 22 маусымда Стопфордтың ХХІІІ корпусы генерал-лейтенант Скуонстың британдық IV корпусымен байланыс орнатты. Генерал-лейтенант Мессервидің үш дивизиядан тұратын IV корпусының күшімен он екінші армия жапондық әскерлерге ауыр үдеу келтірді, олардың көпшілігі аштықтан немесе денсаулықтары нашар болғандықтан қиналды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс одақтастарының жүргізген соңғы ірі құрлықтағы әрекеті болды, өйткені тамыздың ортасында жапондықтар Токиода капитуляциялады. Стопфорд барлық шабуылдық операцияларды тоқтатуға бұйрық берді және жапондықтармен келіссөздер басталды, олар қыркүйек айының ортасында Рангунда аяқталды. Келесі айда өткен тағы бір салтанатта жапондық Бирма армиясының қолбасшысы генерал Хайтаро Кимура Стопфордқа қылышын тапсырды. Ол сондай-ақ атқыштар бригадасының бас полковнигі болып тағайындалды және Чиппинг-Нортондағы Рок-Хилл үйінде тұрды. 1921 жылдың 12 сәуірінде ол подполковник Генри Фолкс Дирдің қызы Дороти Дирге үйленді. Олардың балалары болмады. Оның әйелі 1982 жылдың 4 қазанында қайтыс болды.

Stopford was sent to India to become GOC of XXXIII Indian Corps, in succession to Lieutenant General Philip Christison, who was posted to XV Corps as its GOC. The Fourteenth Army's GOC had failed to estimate the arrival of the Japanese 31st Division under Lieutenant General Kōtoku Satō, which headed for Kohima, 80 miles north of Imphal. If Satõ's 31st Division were able to take the small town of Kohima, they would be almost unopposed and be able to march into Assam, thereby cutting land communications to Ledo, at the Indian end of the Ledo Road, then in the process of being built to China. However, the fighting was relentless as the Japanese remained in two strong defensive preparations, on the Aradura Ridge and around Naga Village. The British 2nd Division, which by now had suffered very heavy casualties, pushed them off Aradura Ridge in early June, the 7th Indian Division pushing them out of Naga Village around the same time. The Japanese retreated to the Chindwin River and, on 22 June, Stopford's XXXIII Corps finally made contact with Lieutenant General Scoones's British IV Corps. Given Lieutenant General Messervy's IV Corps, with three divisions under command, the Twelfth Army inflicted severe losses upon the Japanese troops, a significant number of whom were suffering from starvation or otherwise ill. As it turned out, this was to be the last major land action fought by the Western Allies during the Second World War as, in mid August, the Japanese surrendered in Tokyo. Stopford gave orders for all offensive operations to cease, and soon began negotiations with the Japanese, which culminated in their surrender at Rangoon in mid September. The following month, at another ceremony, General Heitarō Kimura, commander of the Japanese Burma Area Army, handed over to Stopford his sword. He was also appointed Colonel in Chief of the Rifle Brigade. and lived at Rock Hill House in Chipping Norton. He married Dorothy Deare, daughter of Lieutenant Colonel Henry Foulkes Deare, on 12 April 1921. They had no children. His wife died on 4 October 1982.