Флойд Шмоу: Бейбітшілік жолындағы өмір және Хиросимаға көмек
Floyd Schmoe
Флойд Шмоу: Бейбітшілік үшін күш атқарған американдық квикер, ғалым, жазушы және теңіз биологы. Жапонияның жоғары наградасын алған, Нобель сыйлығына үміткер болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флойд Уилфред Шмо (21 қыркүйек 1895 - 20 сәуір 2001) – квакер, бейбітшіл, жазушы, жоғары оқу орнының профессоры, теңіз биологи және парктің инспекторы. Өмірінің көп бөлігін Вашингтон штатының Сиэтл қаласында өткізді. Ол бейбітшілік қозғалысындағы қызметі үшін Жапонияның ең жоғары азаматтық наградасын алды және үш рет Нобель бейбіт сыйлығына үміткер болды.
Floyd Wilfred Schmoe (September 21, 1895 – April 20, 2001) was a Quaker, pacifist, author, college professor, marine biologist, and park ranger living in the Seattle, Washington, area for most of his life. He earned Japan's highest civilian honor for his peace activism and was nominated for the Nobel Peace Prize three times.
Ерте өмір
Флойд Эрнест пен Минта Шмоудың бес баласының екіншісі болды. Олар Джонсон округінде (Канзас штаты) Прейри-Центрдің жанындағы фермада тұрды. Оның отбасы Діни Достар қоғамына, яғни квакерлерге жатты, осыдан ол зорлықсыздыққа деген бекем нанымын алды. Сонымен қатар, отбасылық ферма оған табиғатқа терең қызығушылық сыйлады. 1916 жылы ол Вичитадағы Достар университетіне түсті. 1917 жылы Вашингтон университетінде орман шаруашылығы мамандығы бойынша білім алу үшін Сиэтлге көшті. Бірінші дүниежүзілік соғысқа әскерге шақыру мүмкіндігі күшейген кезде, Шмоу Америкалық Достар Қызметі Комитетіне қосылды. 1918 жылдың мамырында ол Еуропаға кемемен аттанып, 14 айдың көп бөлігін босқындарға көмектесумен өткізді. Соғыс кезіндегі ең маңызды оқиға – ол Шато-Тьерри шайқасында 30 сағат бойы жараланған әскерлерді тасыған жедел жәрдем бөлімінде жұмыс істегені болды. 1924 жылы ол парктің алғашқы табиғат зерттеушісі болып тағайындалды. 1928 жылы отбасы өсіп келе жатқандықтан, Шмоу Рейньер тауының Ұлттық паркінен шығып, Сиэтлдегі Вашингтон университетінде Пьюджет Бұғазы ғылым академиясының директоры қызметіне кірісті. Университетте оқып жүргенде ол теңіз биологиясы бойынша магистратураға түсіп, 1937 жылы магистр дәрежесін алды.
Floyd was the second of five children of Ernest and Minta Schmoe. The family lived on a farm in Johnson County, Kansas, near Prairie Center. His family belonged to the Religious Society of Friends, or the Quakers, from which he gained his commitment to non violence. The family farm also gave him a profound interest in nature. In 1916 he enrolled in Friends University in Wichita. He moved to Seattle in 1917 to pursue a degree in forestry from the University of Washington. With the likelihood of conscription to fight in World War I looming, Schmoe joined the American Friends Service Committee. He sailed to Europe in May 1918 and spent the bulk of his 14 months in Europe taking care of refugees. Perhaps the most dramatic event of his war service was his work with an ambulance unit where he carried stretchers of wounded soldiers for 30 hours during the Battle of Chateau Thierry. In 1924 he was named the Park's first Naturalist. With his growing family, Schmoe moved out of Mount Rainier National Park in 1928 to take a position with the University of Washington in Seattle as the Director of the Puget Sound Academy of Science. While at the university he embarked on graduate study in marine biology, earning a master's degree in 1937.
Бейбітшілік белсенділігі
Екінші дүниежүзілік соғыс қаупі туған кезде Шмоу қоғамдық бейбітшілік қозғалысында белсенділік таныта бастады. Вашингтон университетінде ол әскери шақыруға қарсы шықты. Америкалық Достар Қызметі Комитетімен жұмыс істей отырып, Еуропадағы соғыстан қашқан босқындарға көмектесті. Жапондық американдықтарды күштеп көшіру Флойдтың қызы Эстер Шмоудің Гордон Хирабаяшиге үйленгеннен кейін жеке маңызға ие болды, Гордон Хирабаяши бұл шешімге қарсы Жоғарғы Сотқа дейін күресті. Өзінің ісін сол кезде ұтырғанмен, Хирабаяши өмірден өткен соң президенттің Бостандық медалімен марапатталды. Жапондық американдықтар босатылғаннан кейін Флойд оларға үйлерін жөндеуге және бизнестерін қайта іске қосуға көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Хиросима мен Нагасакиге (Жапония) барып, атом бомбасынан қираған үйлердің орнына жаңа үйлер салды. Ол бұл бағдарламаны "жақсы ниетпен жасалған қадамдар" деп сипаттады. 1949-1953 жылдары АҚШ-тың қаражаты мен еріктілерінің көмегімен ол шамамен 40 тұрғын үй салды, олардың кейбіреуі жеке, ал кейбіреуі көппәтерлі үйлер болды. "Хиросима үшін үйлер" жобасы аясында ол император Хирохитомен хат алмасып, болашақ император Акихито үшін Рейньер тауындағы презентациясын көрсетті. 2012 жылы қалған жалғыз үй музей ретінде қайта ашылды, оған 85 жастағы ұлы Уилфред П. Шмоу және Хиросима қаласының мэрі Кадзуми Мацуи қатысты. Сол жылы ол Хиросима бейбітшілік сыйлығын алды және Жапонияның құрметті азаматы атанды. 1953 жылы Корея соғысынан кейін Шмоу Біріккен Ұлттар Ұйымының Кореяны қайта құру агенттігінің тапсырмасымен соғыстан қираған елдегі гуманитарлық қажеттіліктерді зерттеу үшін Оңтүстік Кореяға жіберілді. Ол "Корея үшін үйлер" жобасын құрып, тұрғын үйлерді, жолдарды, көпірлерді және құдықтарды қайта жаңартуға кірісті, сондай-ақ "Хиросима үшін үйлер" жобасындағыдай, АҚШ-тың түкпір-түкпірінде ақша жинау үшін лекциялар оқыды. Сол кезде Каирдегі Америка университетінде оқыған Гордон және Эстер Хирабаяшидің ұсынысымен Шмоу 1956 жылғы Синай соғысынан қашқан босқындарға көмектесуге де атсалысты. Бұл жұмыстан кейін ол толық уақытты бейбітшілік қозғалысынан шығып, жазуға көбірек уақыт бөлді. Толық уақытты белсенділіктен зейнеткерлікке шыққанмен, Шмоу өмірінің соңына дейін бейбітшілік үшін жұмыс істей берді. 1966 жылы Вьетнам соғысына қарсы айқын пікір білдірді. 1982 жылы ядролық қаруды жою мақсатымен Біріккен Ұлттар Ұйымына шеруге қатысты. 1988 жылы Сиэтл-Ташкент бейбітшілік паркін құруға көмектесті. 1990 жылы ол Хиросима бейбітшілік сыйлығынан алған ақшасын пайдаланып, Сиэтл бейбітшілік паркін құруға жетекшілік етті. Флойд Шмоу АҚШ өкілі Джим Макдермоттың ұсынысымен үш рет Нобель бейбітшілік сыйлығына үміткер болды. Олардың тұңғыш ұлы Кеннет 1920 жылдың 28 қыркүйегінде дүниеге келді. Екінші баласы Хелен Элизабет 1923 жылы дүниеге келіп, қайтыс болды. Үшінші баласы Эстер Роберта 1924 жылы дүниеге келді. Төртінші баласы Уилфред П. 1927 жылы дүниеге келді. Бесінші баласы Рутанна 1934 жылы дүниеге келді. Рут Шмо 1969 жылдың 15 наурызында қайтыс болды. Флойд 1970 жылы "Хиросима үшін үйлер" жобасында ерікті болып танысқан Томико Ямазакиге үйленді.
As World War II loomed on the horizon, Schmoe began a career of public peace activism. On the University of Washington campus he opposed conscription. Working with the American Friends Service Committee, he assisted refugees fleeing the war in Europe. The removal of Japanese Americans became more deeply personal when Ester Schmoe, Floyd's daughter, married Gordon Hirabayashi, who fought the removal order all the way to the Supreme Court. Although he lost his case at the time, Hirabayashi was posthumously awarded the Presidential Medal of Freedom for his stand against removal. After the Japanese Americans were released, Floyd helped them repair their homes and restart their businesses. After World War II he went to Hiroshima and Nagasaki, Japan, and built houses to replace those destroyed by the atomic bomb. He described the program as "adventures in good will". He built approximately 40 residential buildings, some single family and some multi family, from 1949 to 1953 using funds and volunteers from the US. During his "Houses For Hiroshima" project, he exchanged letters with Emperor Hirohito and screened his presentation on Mount Rainier for the future Emperor Akihito. In 2012, the sole remaining house was re opened as a museum, with his then 85 year old son Wilfred P. Schmoe attending along with Hiroshima mayor Kazumi Matsui. That same year he received the Hiroshima Peace Prize and was made an honorary citizen of Japan. In 1953, after the Korean War, Schmoe was sent to South Korea under the auspices of the United Nations Korean Reconstruction Agency to examine humanitarian needs in the war torn country. He founded "Houses for Korea" to rebuild residential structures, roads, bridges, and wells, and lectured all over the United States to raise money, just as he did for "Houses for Hiroshima". At the urging of Gordon and Ester Hirabayashi, who were at the American University in Cairo at the time, Schmoe also worked on helping refugees from the 1956 Sinai War. After this effort he retired from full time peace activism and spent more time writing. Although retired from full time activism, Schmoe continued to work for peace in his later life. He spoke out against the war in Viet Nam in 1966. He marched on the United Nations for nuclear disarmament in 1982. He assisted in the establishment of the Seattle Tashkent Peace Park in 1988. In 1990, he was the prime mover behind the Seattle Peace Park, using his prize money from the Hiroshima Peace Prize for funding. Floyd Schmoe was nominated three times for the Nobel Peace Prize by U. S. Representative Jim McDermott. Their first child, Kenneth, was born September 28, 1920. Their second child, Helen Elizabeth, was born and died in 1923. Their third child, Esther Roberta, was born in 1924. Their fourth child, Wilfred P., was born in 1927. Their fifth child, Ruthanna, was born in 1934. Ruth Schmoe died on March 15, 1969. Floyd married Tomiko Yamazaki, who he met as a volunteer for the "Houses for Hiroshima" project, in 1970.