Кіріспе
1892–1899 жылдардағы Айдахо штатындағы шахтерлер ереуілі, АҚШ. Солтүстік Айдахоның Кьор-д'Ален кен аймағында шахтерлер мен кен иелері арасында екі оқиға болды: 1892 жылғы Кьор-д'Ален, Айдаходағы жұмысшылар ереуілі және 1899 жылғы Кьор-д'Ален, Айдаходағы жұмысшылар қақтығысы. Бұл мақалада осы екі оқиғаның қысқаша шолуы берілген. 1892 жылғы ереуілдің бастауы 1887 жылы Банкер Хилл кен компаниясының алғашқы жалақыны төмендетуіне байланысты болды. Жалақыны төмендеткеннен кейін шахтерлер 1887 жылдың 3 қарашасында Уорднерде алғашқы кәсіподақты құрды. Жергілікті шахтерлер кәсіподағы үшін апатқа ұшыраған осы зорлық-зомбылыққа жауап ретінде келесі жылы Батыс шахтерлер федерациясы (WFM) құрылды. 1899 жылғы қақтығыс шахтерлердің төмен жалақы төлейтін, кәсіподаққа тыңшылық ету үшін Пинкертон немесе Тиль агенттерін жалдайтын және кәсіподақ төлқұжаты бар кез келген шахтерді жүйелі түрде жұмыстан шығаратын кен операторларына наразылығынан туындады.
1892 жылғы Кёр-д'Ален ереуілі
Coeur d'Alene, Айдахо штатындағы кеншілер 1880 жылдары бірнеше жергілікті кәсіподақтарға бірікті. Кен иелері жауап ретінде Кен иелері қауымдастығын құрды. Кен операторлары үшін жалақыны төмендету – өскен шығындарды азайтудың ең оңай жолы болды. Операторлар сонымен қатар жұмысшылардың жұмыс уақытын күніне тоғыз сағаттан он сағатқа дейін ұзартты, бірақ жалақыны арттырмады. 1892 жылы кеншілер жалақыны төмендетуге және жұмыс уақытын ұзартуға қарсы ереуіл жариялады. Көп ұзамай барлық келіп тұратын пойыздар ауыстыру жұмысшыларымен толып кетті. Бірақ қарулы ереуілші кеншілер оларды жиі кездестіріп, ереуіл кезінде жұмыс істемеуге көндірді. Күміс кендерінің иелері кәсіподаққа тыңшылық ету және ереуілді басу үшін Пинкертон және Тиль детективтік агенттіктерінің агенттерін жалдады. Екі кен шахтасында кәсіподақ мүшелері жұмыс істеді, ал басқа кен иелері кәсіподақты қаламады. Бірақ екі ірі кәсіподақ емес шахта – Бёрк каньонындағы Джем және Фриско шахталары толық қуатпен жұмыс істеді. Осы уақытта жақын маңдағы Джем шахтасында қақтығыс болды, бір адам жаяу көпірден өтіп бара жатып, мүмкін кәсіподақ оғынан қаза тапты. Компания күштері Джем шахтасын эвакуациялады, ал жүздеген кәсіподақ мүшелері Варднердегі Бункер Хилл шахтасына жиналды. Бұл шахта да эвакуацияланды. Шамамен 130 кәсіподақ емес шахтер қарусызданып, аймақтан қуылды. Бұл зорлық-зомбылық губернаторды әскери жағдай жариялауға және Айдахо Ұлттық гвардиясының алты ротасын "көтеріліс пен зорлық-зомбылықты басуға" жіберуге мәжбүр етті. Федералды әскерлер де келді және ешқандай сот отырысынсыз, айыптаусыз алты жүз шахтерді қамауға алды. Кейбіреулері кейіннен бұйрықтарды бұзғаны үшін, ал басқалары АҚШ поштасына кедергі келтіргені үшін сотталды. Әскери билік төрт айға созылды. 29 сәуірде 250 ашулы кәсіподақ мүшесі Беркте пойызды басып алып, Уорднерге дейін барды және Бункер Хилл кенішінің 250 000 долларлық динаммитін жарылысқа ұшыратты. Бір кәсіподақ емес және бір кәсіподақ шахтері қаза тапты. Айдахо губернаторының өтініші бойынша президент Уильям Маккинли АҚШ әскерін жіберді. Мың адам ескі сарайға тығылды. Жағдай қиын болды және үш тұтқын қайтыс болды. Кәсіподаққа жақын Эмма Лэнгдон 1908 жылғы кітабында Айдахо губернаторы Франк Штуенбергтің кен операторларынан 35 000 доллар алғанын айыптады. Кейінірек Дж. Энтони Лукас "Үлкен қиындық" кітабында былай жазды: 1899 жылы штатқа Coeur d'Alene қудалауына ақша қажет болғанда, Кен иелері қауымдастығы 32 000 доллар жинады – оның үштен бірі Бункер Хилл мен Салливаннан – және губернатор Стейненбергке оның қалауынша сот ісінде пайдалану үшін 25 000 доллар берді. Бұл ақшаның бір бөлігі [адвокаттарға] төленді. Кейбір шахтерлер ешқандай қылмыс жасаған жоқ, сондықтан ақырында босатылды, ал басқалары сотталды. Кен иелері кәсіподақ шахтерлерін жұмысқа алудан шеттету мақсатында рұқсат беру жүйесін құрды.
In 1899, when the state needed money for the Coeur d'Alene prosecutions, the Mine Owners' Association had come up with $32,000—about a third of it from Bunker Hill and Sullivan—handing $25,000 over to Governor Steunenberg for use at his discretion in the prosecution. Some of this money went to pay [attorneys]. Some of the miners, never having been charged with any crime, were eventually allowed to go free, while others were prosecuted. The mine owners developed a permit system aimed at excluding union miners from employment.