Кіріспе
Англиядағы қолданыстан шыққан темір жол. Батыс Ланкашир темір жолы (WLR) Солтүстік-Шығысқа қарай Саутпорттан Англияның солтүстік-батысындағы Престон қаласына дейін созылған.
The West Lancashire Railway (WLR) ran northeast from Southport to Preston in northwest England.
Тарих
Құрылысты Саутпорт қаласының мэрі Сэмюэл Свайр 1873 жылғы 19 сәуірде бастады. 1882 жылғы 15 қыркүйекте пайдалануға берілді. Пенвортемнен Блэкберн желісіне дейін, Уайтхаус-жанкшн арқылы тармақ салынды, бұл Шығыс Ланкашир темір жолынан Саутпортқа тікелей қатынас жасауға мүмкіндік берді. 1881 жылы Хескет Банк станциясының шығысынан оңтүстікке қарай, Лидс және Ливерпуль каналының Руффорд тармағындағы Тарлтон құлыптарына дейін, Дуглас өзені бойында тағы бір тармақ салынды. Бұл негізінен жүк тасымалына арналған, бірақ 1912/13 жылдарға дейін осы тармақта жолаушылар тасымалы да жүргізілді. 1930 жылы тармақ толығымен жабылды.
Кеңейту, банкроттық және сатып алу
Ол сондай-ақ Ливерпуль, Саутпорт және Престон Жоғарғы Желі жолын демеушілік етті, ол 1887 жылы Ливерпульге қолжетімділікті арттыру үшін ашылды (Ланкашир және Йоркшир темір жолымен бәсекелесе отырып) және Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолымен коммерциялық одақ құруға тырысты. Бір кезде бұл жол Блэкпулге батуға мүмкін балама маршрут ретінде қарастырылды. Алайда, жол табысты болмады және құрылысы Батыс Ланкашир темір жолын банкротқа ұшыратты. 1897 жылы екі темір жол да олардың бәсекелесі Ланкашир және Йоркшир темір жолына қосылды. Қосылуға дейін WLR әр аялдамада өз станцияларын пайдаланды: Саутпорттағы Орталық станция және Престондағы Фишергейт-Хилл станциялары. Жаңа иелері Уайтхаус-жанкшн-де батыстан солтүстікке қосылатын жаңа құрылыс жасады, бұл оларға WLR-дың барлық жолаушылар пойыздарын өздерінің Престон (ELR) станциясына қайта бағыттауға мүмкіндік берді. Сол сияқты, Саутпорт бағытында да жолаушылар пойыздары жақын орналасқан Чапел-стрит станциясына бағытталды. WLR-дың екі терминалы да тауарлық деполарға айналды, ал Престондағы депо Престон гильдиясы кезінде арнайы рейстерді қабылдау үшін кейде жолаушыларға да қызмет көрсетті.
Электрмен жабдықтау
1904 жылдың 22 наурызынан бастап Кроссенс пен Саутпорт арасындағы желі үшінші рельс арқылы электрлендірілді, бұл Ливерпульге дейінгі барлық жол бойында электрмен қызмет көрсетуге мүмкіндік берді. 1909 жылдың 15 ақпанынан бастап электрлендіру Меолс Копқа дейін ұзартылды; Саутпорт пен Кроссенс арасындағы көптеген электр пойыздары Меолс Копта тоқтап, содан кері жүріп шықты.
Жабылу
Хандред-Энд станциясы 1962 жылы жабылды. 1964 жылдың қыркүйегінде жолаушылар қызметі, электрлі пойыздарды қоса алғанда, тоқтатылды (Бичинг балтасының нәтижесінде) және желінің көп бөлігі жабылды. 1965 жылы Хескет паркінен әрі қарайғы бөліктері тез арада демонтаждалды. Хескет паркіне жүк тасымалы 1967 жылдың қарашасына дейін жалғасты, ал қалған рельстер 1968 жылдың соңында алынып тасталды, бірақ Саутпорттағы Роу-Лейнге дейін созылған кішкентай бөлігі 1970 жылдардың басына дейін Меолс Коп электр депосының бір бөлігі ретінде сақталды.