Америка Азамат Соғысында Конфедерацияның Швейцария-Америкалық үгітшісі Генри Хотце
Henry Hotze
Генри Хотце – швейцарлық-американдық Конфедерация агенті. Азамат соғысында Ұлыбританияда Оңтүстік мүдделерін қорғады, тәуелсіздік пен төмен баж салығын жақтады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Конфедеративтік Штаттарының швейцариялық-америкалық адамы
Swiss American agent of the Confederate States of America
Генри Хоц (2 қыркүйек 1833 – 19 сәуір 1887) – Америка Азамат соғысы кезінде Америка Конфедеративтік Штаттарының швейцариялық-америкалық үгітшісі. Ол Ұлыбританияда Конфедерацияның адамы ретінде әрекет етіп, Оңтүстік мүддесіне қолдау көрсетуге тырысты. Хоц 1848 жылғы Еуропа төңкерістерінің сәтсіз аяқталуын еске түсіре отырып, ұлттық тәуелсіздік үшін өзін-өзі анықтаудың либералды аргументтерін қолдануға ұмтылды. Ол сондай-ақ Конфедерацияның АҚШ-тың жоғары баж салығына қарағанда төмен баж салығы бар мемлекет болатынын айтты, сондай-ақ Одақтың Оңтүстік порларын блокадалауы салдарынан Ұлыбританиядағы өнеркәсіп жұмысшылары үшін мақта тапшылығының салдарына назар салды.
Henry Hotze (September 2, 1833 – April 19, 1887) was a Swiss American propagandist for the Confederate States of America during the American Civil War. He acted as a Confederate agent in Great Britain, attempting to build support for the Southern cause there. Hotze attempted to use liberal arguments of self determination in favor of national independence, echoing the failed European revolutions of 1848. He also promised that the Confederacy would be a low tariff nation in contrast to the high tariff United States, and he emphasized the consequences of cotton shortages for the industrial workers in Britain, as caused by the Union blockade of Southern ports.
Ерте өмір және мансап
Ол француз корольдік қызметіндегі капитан Рудольф Хоцтың және Софи Эсслингердің ұлы болды. Ол иезуиттер орталығында білім алып, жастық шағында АҚШ-қа эмиграциялады. 1855 жылы ол натурализацияланып, азаматтыққа қабылданды және Мобил қаласында тұрды, онда ол әлеуметтік қабілеттері мен зиялылығы арқасында маңызды байланыстар жасады. Оның нәсілдік пікірлері өте қатаң болды. 1856 жылы Хоцке Джозиа К. Нотт, Жозеф Артур Конт де Гобиноның "Адам нәсілдерінің теңсіздігі туралы эссесін" – "Адам нәсілдерінің моральдық және интеллектуалдық әртүрлілігі" деп аталатын кітабын аударуды тапсырды. 1858 жылы ол Мобилден делегат ретінде оңтүстік сауда конвенциясына қатысты. 1858 және 1859 жылдары ол Брюссельдегі АҚШ елшілігінің хатшысы болды, ал елге оралғаннан кейін Джон Форсайтқа тиесілі "Мобил тіркелімі" газетінің редакторларының бірі болып жұмыс істеді. Азамат соғысы басталғанда ол Мобил кадеттеріне қосылды. 1861 жылдың 30 мамырында ол Ричмондта генерал-адъютанттың кеңсесінде клерк болып жұмыс істеді. Соғыс министрі Л. П. Уокер Хоцке Еуропадағы Конфедерация агенттерін қаржыландыруға және соғыс үшін қару-жарақ пен жабдықтар сатып алуға көмектесу үшін Лондонға баруға бұйрық берді. Ол Лондонға аттанғанға дейін Солтүстік және Канада арқылы өтіп, Одақтың әскер жинау шаралары туралы ақпарат жинады.
He was the son of Rudolph Hotze, a captain in the French Royal Service, and Sophie Esslinger. He was educated in a Jesuit setting and emigrated to the United States in his youth. He became a naturalized citizen in 1855, and lived in Mobile, Alabama, where he made important connections through his social skills and intelligence. He had strong racial opinions. In 1856 Hotze was hired by Josiah C. Nott to translate Joseph Arthur Comte de Gobineau's An Essay on the Inequality of the Human Races entitled The Moral and Intellectual Diversity of Races. In 1858, he went to the southern commercial convention as a delegate for Mobile. He was a secretary for the U. S. legation in Brussels in 1858 and 1859, and when he returned, worked as an associate editor of the Mobile Register, owned by John Forsyth. He joined the Mobile Cadets when the Civil War began. On May 30, 1861, he became a clerk in Richmond to the adjutant general. Secretary of War L. P. Walker ordered Hotze to go to London to assist in providing funds for Confederate agents in Europe, and help with the acquisition of munitions and supplies for the conflict. He went through the North and Canada before his departure, and collected some intelligence on the Union's mobilization efforts.
Еуропадағы агенті
Ол 5 қазанда Лондонға келді және Конфедерацияға Еуропада күшті дипломатиялық және пропагандалық жұмыс қажет деген қорытындыға келді. Ричмондқа оралған соң, ол Конфедерация жетекшілеріне өз ұстанымын жеткізді. 14 қарашада ол Конфедерацияны қолдау мақсатында британдық қоғамдық пікірге әсер етуге бағытталған агент ретінде тағайындалды. Конфедерация үкіметі Хоцке британ баспасөзіне Конфедерацияны жақтаушы үгіт тарату үшін 750 доллар бөлді. Соғыс аяқталғанға дейін ол осы мақсатта маңызды және қарқынды жұмыстар атқарды. Хоцке пропагандалық жұмыстың тек мақтаға ғана қатысты болмауы керектігін түсінді. Ол Ұлыбританиядағы антиамерикандық сезімге, британдық теңіз құқығына және кіші мемлекеттердің құқықтарына сілтеме жасады. Ол ағылшын журналистеріне ақы төлеп, олардың қолдауын алды және Morning Post, London Standard, Herald және Money and Market Review қаржылық апталығында өз мақалаларын жариялады. Оның британ баспасөзіндегі алғашқы мақаласы 1862 жылдың 23 ақпанында сол кездегі британ премьер-министрі лорд Палмерстонға адал болған ықпалды Morning Post газетінде жарық көрді. 1862 жылдың мамырында ол "The Index" апталық журналын шығарды, ол Еуропадағы Конфедерацияның ең тиімді пропагандалық құралы болды. Журналдың 2000 данасы таратылды, көбінесе Ұлыбританияда, сондай-ақ Францияда, Ирландияда оқылды және тіпті Одаққа да жіберілді. Хоцтың пропагандасындағы реализм мен нәзіктігі Эдвин Де Леон, Джеймс Уильямс, Феликс Сенак, Джон Слайделл және Пол Пеккет дю Белле сияқты Еуропадағы басқа Конфедерация агенттерінен ерекшеленді. "The Index" он алты беттен тұрды және әр бейсенбіде шығарылды. Газетке жылдық жазылым үшін алты пенс және отыз шиллинг төленді. 1864 жылдың шілдесіне қарай, 1862 жылдан бері сату өте баяу болғанына қарамастан, "The Index" сатудан түскен кіріс газеттің барлық операциялық шығындарын өтеуге жеткілікті болды. "The Index" кеңсесі Лондонның Флит-стрит көшесінде, "London American" – Одақты қолдайтын ресми пропагандалық журналдан екі есік төмен орналасқан еді. "The Index" журналына британдық авторлар, сондай-ақ Лондонда тұратын Альберт Тейлор Бледсо және Джон Рубен Томпсон сияқты американдықтар үлес қосты. Бельгияның Конфедерация тарихы қоғамының өкілі Серж Нуарсеннің айтуынша, "Хоц Еуропа құрлығындағы кәсіби журналистердің көмегіне жүгінді. Филиппо Манетта – Вирджинияда біраз уақыт тұрған Лондондағы Конфедерацияның дипломатиялық миссиясының мүшесінің италиялық досы. Англиядағы Хоц қолданған тәсілдерді пайдалана отырып, Манетта итальяндық БАҚ-қа, әсіресе Турин баспасөзіне сәтті еніп кірді. Бұл серіктестік "The Index" және Еуропа нарығындағы ең жақсы газеттер арасында пайдалы ақпарат алмасуға мүмкіндік берді. Ақпарат көздері болған кезде Хоц Конфедерация елшілеріне ресми міссияларында көмектесетін немесе әсер ететін тақырыптарды дамытты. Нәтижесінде, оның "The Index" журналындағы мақалалары және басқа да танымал газеттердегі жарияланымдары Оңтүстіктің саясатының логикасын нығайтуға көмектесті". Хоц Оңтүстікке қолдау көрсету үшін тағы бірқатар маңызды шараларға қатысты. Ол 1862 жылдың 10 наурызында Лордтар палатасында Одақтың блокадасына қарсы Лорд Кэмпбеллдің сөзін дайындауға көмектесті. Ол сондай-ақ Уильям Эварт Гладстонмен маңызды кешкі ас өткізді (Гладстонның құжаттарына сәйкес, 1862 жылдың 31 шілдесінде), онда Одақ пен Конфедерация шекаралық мәселелерді келіссөздер арқылы шеше алатынын атап өтті. 1862 жылға қарай Антиетам шайқасы мен Ерік жариялануынан кейін Хоц Ұлыбританиядағы қоғамдық пікірдің өзгеруіне көбірек алаңдады. Лондонда Хоц Англияға қашқан танымал конфедерациялық тыңшы Белл Бойдты өзіне жетекшілік етті. Бойд Ливерпульге келіп, Конфедерацияның Мемлекеттік хатшысының ұсынысы бойынша Хоцпен кездесу үшін Лондонға келді. Бойд көп ұзамай Лондон қаласында 1864 жылдың 24 тамызында Одақтың теңіз офицері Сэмюэл Уайлд Хардингеге тұрмысқа шықты. Көптеген адамдар үшін бұл оқиға таң қалдырды, бірақ Азамат соғысының қайнаған кезінде бұл салтанатқа Хоц, Калеб Хауз, Джон Уокер Ферн, Джон Л. О'Салливан ("Манифест тағдыры" фразасын ойлап тапқан) және Джеймс Уильямс сияқты ықпалды конфедераттар қатысты. О'Салливан мен Уильямс бұрын АҚШ елшілері болған; О'Салливан Португалияда, ал Уильямс Осман империясында.
He arrived in London on October 5 and came to the determination that the Confederacy needed a strong diplomatic and propaganda effort in Europe. He returned to Richmond and made his argument to the Confederate leadership. On November 14, he was created an agent with the core task of influencing British public opinion toward supporting the Confederacy. Hotze was given $750 by the Confederate government to influence the British press with pro Confederate propaganda. Until the end of the war, he made substantial and vigorous activities to this end. Hotze realized that propaganda effort had to be about more than cotton alone. He appealed to anti American sentiment in the United Kingdom, British naval rights, and the rights of smaller nations. He paid English journalists to support the cause and wrote his own pieces in the Morning Post, the London Standard, the Herald, and the financial weekly paper Money and Market Review. His first piece in the British press was published on February 23,1862, in the influential Morning Post, the newspaper loyal to then British Prime Minister Lord Palmerston. In May 1862, he created a weekly journal, The Index, which was perhaps the best Confederate propaganda activity in Europe. It had a circulation of around 2,000 and was distributed primarily in Britain but was also read in France, Ireland, and even sent back to the Union itself. Hotze's realism and subtlety in his propaganda differed with other Confederate agents in Europe like Edwin De Leon, James Williams, Felix Senac, John Slidell, and Paul Pecquet du Bellet. With a total of sixteen pages, The Index appeared every week on Thursdays. The newspaper cost six pence and thirty shillings for an annual subscription. By the month of July 1864, though sales had been increasing very slowly since 1862, sales revenue of The Index finally became sufficient to amortize the total running costs of the paper. The offices of The Index were located on London's Fleet Street, two doors down from The London American, the official pro Union propaganda journal. Contributors to The Index included British authors, as well as Americans living in London such as Albert Taylor Bledsoe and John Reuben Thompson. According to Serge Noirsain of the Confederate Historical Association of Belgium, "Hotze called upon the assistance of professional journalists on the European continent. Filippo Manetta was a long standing Italian friend of a member of the Confederate diplomatic mission in London, who had lived for a while in Virginia. Using the same methods as Hotze in England, Manetta managed to successfully infiltrate the Italian media, in particular the Turin press. This complicity produced a profitable exchange of information between The Index and the best newspapers on the European market. When sources were available, Hotze developed topics that influenced or helped the Confederate envoys in their official missions. As a result, his columns in The Index and their echoes in other well known newspapers helped consolidate the logic behind the policies of the South". Hotze participated in a number of other important activities to support the south. He assisted in writing Lord Campbell's speech against the Union blockade given in the House of Lords on March 10, 1862. He also had an important dinner with William Ewart Gladstone (according to Gladstone's papers, July 31, 1862), where he stressed that the Union and Confederacy could negotiate their boundaries in a mediation effort. As 1862 moved on and after the battle of Antietam and the Emancipation Proclamation, Hotze became more frustrated over the course of public opinion in Great Britain. In London, Hotze took under his wing the famous Confederate spy Belle Boyd who had fled to England. Boyd had landed in Liverpool and made her way to London to meet Hotze, upon the recommendation of the Confederacy's Secretary of State. Boyd soon after married Union naval officer Samuel Wylde Hardinge in London on August 24, 1864. Though a shock to many, in light of the Civil War raging back home, the ceremony was nonetheless attended by influential Confederates such as Hotze, Caleb Huse, John Walker Fearn, John L. O'Sullivan (who had coined the phrase "Manifest Destiny") and James Williams. Both O'Sullivan and Williams had previously been US Ambassadors; O'Sullivan to Portugal and Williams to the Ottoman Empire.
Соңғы күш-жігер және соғыстан кейінгі іс-шаралар
Стоунволл Джексонның қазасы Оңтүстікке деген бірқатар жанашырлықты тудырғаннан кейін, Хоц Манчестер, Шеффилд, Престон және басқа да қалаларда Конфедерацияны қолдайтын жиналыстар ұйымдастыруға тырысты. Бұл, Конфедерацияны мойындау үшін Дж. А. Робак бастамасымен жасалған Палаталар палатасының резолюциясын қолдау мақсатында болды. 1863 жылдың 13 шілдесінде резолюция сәтсіз аяқталып, кері тартылғаннан кейін Хоц үшін дипломатиялық шешімдерге үміт қалмағандай көрінді. Джеймс М. Мейсон елге қайтарылғаннан кейін, Хоц Ұлыбританияда Конфедерацияның жалғыз өкілі қалды. Ол Ұлыбританияда Конфедерацияның темір кемелер салу әрекеттеріне қарсы Одақтың шараларына және британдық кемелерге жасалған Одақтың кейбір шабуылдарына байланысты жағымсыз пікірлер мен алаңдаушылықты пайдаланды. Сонымен қатар, ол бейбітшілік туралы петицияларға қол жинауға және Хавас агенттігінің телеграфтары арқылы француз баспасөзіне әсер етуге тырысты. Серж Нуарсеннің сөзіне сүйенсек, Хоц "Францияда ақпарат тарату жолдарын зерттеу үшін уақыт тапты. Ол француз баспасөзіне әлемдік жаңалықтарды Хавас агенттігі тарататынын білді. Ол түрлі айла-шарғылар арқылы Огюст Хаваспен жақын қарым-қатынас орнатып, оны Жаңа әлемнен тікелей алынған эксклюзивті ақпаратты пайдалануға көндірді. Әрине, ол өзінің нақты көздерін жасырды. Франция мен Ұлыбританиядан басқа, Хоцқа Ирландия мен неміс патшалықтарында Конфедерацияның үгіт-насихат жұмыстарын жүргізу де тапсырылды. Бірақ, аталған елдердің барлығы бірте-бірте Одақтың агенттерінің бақылауына көшті, оларға үлкен қаржылай көмек көрсетілді. Кейбір жергілікті табыстарға қарамастан, Ричмонд Хоцқа осы аймақтарға тым көп энергия жұмсаудың қажеті жоқ екенін кеңес берді". Хоцтың құлдыққа деген қатал көзқарасы оны Джефферсон Дэвистің Еуропалық мойындау үшін құлдықты жою туралы соңғы ұсынысын қабылдамауға мәжбүр етті. Соғыстан кейін ол АҚШ-қа оралмады және Еуропада, көбінесе Парижде журналист ретінде жұмыс істеді. Франко-прусс соғысы кезінде ол Лондонға оралды және газеттік тапсырмамен Стамбулға сапар шекті. Соғыстан кейін көп ұзамай Хоц Мартини, Таннер және Ко. мылтық өндіруші компаниясына аға серіктес болып кірді. Кейін компанияның аты Martini, Hotze, & Co. деп өзгертілді. Компания Париждегі Лиссабон көшесінде орналасқан болатын. Хоц 1887 жылдың 19 сәуірінде Швейцарияның Цуг қаласында 53 жасында асқазан рагынан қайтыс болды.
After the death of Stonewall Jackson prompted some sympathy for the south, Hotze attempted to organize pro Confederacy meetings in Manchester, Sheffield, Preston and elsewhere to support a House of Commons resolution, initiated by J. A. Roebuck, for recognition of the Confederacy. Its failure and withdrawal on July 13, 1863, seemed like the end of hope for diplomatic solutions to Hotze. When James M. Mason was withdrawn, Hotze was the only remaining agent for the Confederacy in Britain. He continued to draw on negative sentiments related to Union actions against Confederate attempts to build ironclad ships in Britain and concerns over occasional Union actions against British shipping. He also worked to obtain signatures for petitions for peace and was able to influence French newspapers by affecting Havas Agency telegraphs. According to Serge Noirsain, Hotze "took time to analyze the routing of information in France. He learned that it was the Havas Agency that spread the world news to the French press. By way of intrigues, he managed to make friends with Auguste Havas and convince him to exploit his exclusive information coming supposedly directly from the New World. Of course he took care not to reveal his true sources In addition to France and Great Britain, Hotze was soon put in charge of Confederate propaganda in Ireland and in the German kingdoms. However, those nations had gradually passed under the control of Union agents who were provided with considerable funds. In spite of some local successes, Richmond advised Hotze not to focus on those areas because of the enormous amount of energy that this operation would require." In the long run Hotze's strong feelings about slavery made him averse to work with Jefferson Davis, whose final offer to accept emancipation in exchange for European recognition he flatly rejected. After the war, he refused to return to the United States and remained in Europe working as a journalist, mostly Paris. He returned to London during the Franco Prussian War and is known to have visited Istanbul for a newspaper assignment. Shortly after the war, Hotze joined the rifle manufacturing company Martini, Tanner & Co. as senior partner. The company was later renamed Martini, Hotze, & Co. The company operated from the rue de Lisbonne in Paris. Hotze died of a stomach cancer in Zug, Switzerland on April 19, 1887, at the age of 53.
Руби Анжела Сенакпен неке
Генри Хоц 1867 жылы Париждегі американдық өкілдігінде Руби Сенакқа үйленді. Діни рәсім 1867 жылдың 7 желтоқсанында Париждегі Сен-Огюстен шіркеуінде, бірінші викарий Рев. Крэбодтың қатысуымен өтті. Руби Сенак 1844 жылдың 4 қаңтарында Мобильде дүниеге келді, Феликс Сенак пен Мари Луиза Холлинджердің қызы. Ол 1863 жылы ата-анасымен Англияға келді және король сарайында патшайым Викторияға таныстырылды. Руби АҚШ-та білім алып, 1858 жылға дейін Вашингтондағы Джорджтаун Visitation Academy-де оқыды. Оның әкесі Феликс Сенак 1815 жылдың 28 шілдесінде Пенсаколада Пьер Сенак пен Агнес Сенак отбасында дүниеге келді. Ол Конфедерацияның сатып алу агенті және Нью-Орлеанда, содан кейін Еуропада жалақы төлеуші болып жұмыс істеді. 1843 жылдың 16 сәуірінде Мари Луиза Холлинджерге үйленген Феликс Сенак 1834 жылдың маусымында Флоридада әскери қызметін бастады, бірақ 1856 жылдың 15 тамызында кассир қызметінен босатылды. Сенак 1850 жылдары Ки-Уэсттегі Форт-Тейлор бекінісінде бас клерк болып қызмет етті, ол жаңа салынған Форт-Тейлордың құрылысы мен бюджетіне жауапты болды. Феликс Сенак 1861 жылдың 22 шілдесінде Конфедерация теңіз күштеріне қатысты және 1866 жылдың 27 қаңтарында Висбаденде қайтыс болды. Оның жесірі мен қызы Парижге оралды, сол жерде Руби Хоцземен алғаш рет танысты. Сенактар Конфедерация теңіз күштерінің хатшысы Стивен Мэллоридің әйелі Анжела Сильвания Мореномен туысқандық байланыста болды. Сенак және Морено отбасылары 1788 жылы Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында Флорентина Сенакқа үйленген Фернандо Морено (1771–1830) арқылы туысқан. Феликс Сенак сонымен қатар Конфедерацияның екінші лейтенанты Джон Лоуренс Рапиердің анасының інісі болды. Хоцз отбасы және Рубидің анасы 1871 жылы Кенсингтондағы Сент-Мэри Эбботтс ауданында тұрды және 1881 жылға дейін Кенсингтонда тұрды. 1887 жылы Хоцзес қайтыс болғаннан кейін Руби күйеуінен көп жылдарға аман қалды. Ол Англияда тұруын жалғастырды, содан кейін анасы Мари Луизамен бірге Вашингтонға көшті, ол 1898 жылдың 2 қазанында қайтыс болды. Руби 1890 жылдың 1 шілдесінде Халық санағы басқармасында жұмысқа орналасты, содан кейін Сигнал корпусының клеркі болды. 1891 жылы ол Ауа райы бюросына ауыстырылды. Ол 1929 жылдың 3 қаңтарында Вашингтонда 84 жасында қайтыс болды. Ол Маунт-Оливет зиратында жерленген.
Henry Hotze married Ruby Senac in 1867 at the American Legation in Paris. A religious ceremony was held on December 7, 1867, at the Church of Saint Augustine in Paris by Rev. Crabod, 1st Vicar. Ruby Senac, born in Mobile on January 4, 1844, was the daughter of Felix Senac and Marie Louise Hollinger. She had come to England with her parents in 1863 and had appeared at Court, being presented to Queen Victoria. Ruby had been educated in the United States and had attended Georgetown Visitation Academy in Washington until 1858. Her father Felix Senac, born in Pensacola on July 28, 1815, to Pierre Senac and Agnes Senac, had been the Confederacy's purchasing agent and paymaster in New Orleans and then Europe. Felix Senac, who had married Marie Louise Hollinger on April 16, 1843, began his military career in Florida in June 1834 before being dismissed as purser on August 15, 1856. Senac had been stationed on Key West's Fort Taylor as Chief Clerk in the 1850s, responsible for the construction and budget of the newly built Fort Taylor. Felix Senac enlisted in the Confederate navy on July 22, 1861, and died on January 27, 1866, in Wiesbaden, Germany. His widow and daughter returned to Paris and it was there that Ruby first met Hotze. The Senacs were related to Angela Sylvania Moreno, the wife of Stephen Mallory, Secretary of the Navy of the Confederacy. The Senac family and Moreno family were related through Fernando Moreno (1771–1830), who had married Florentina Senac in 1788 in New Orleans, Louisiana. Felix Senac was also the maternal uncle of Confederate Second Lieutenant John Lawrence Rapier. The Hotze couple and Ruby's mother lived in the St Mary Abbotts area of Kensington in 1871, and were still living in Kensington as late as 1881. Following Hotze's death in 1887, Ruby survived her husband by several decades. She continued to live in England and then moved to Washington, D. C., with her mother Marie Louise who died on October 2, 1898. Ruby was employed in the Census Office on July 1, 1890, and then became a clerk in the Signal Corps. She was transferred to the Weather Bureau in 1891. She died on January 3, 1929, in Washington, D. C., at the age of 84. She is buried at Mount Olivet Cemetery.