Үндістан мен Пәкістанға князьдық мемлекеттердің қосылу шарты
Instrument of Accession
1947-ж. Үндістан мен Пәкістанға қосылу үшін князьдық мемлекеттердің тарихи келісімі. Құжаттар қорғаныс, сыртқы істер, байланыс мәселелерін қамтиды. Князьдық мемлекеттер тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Принцестік мемлекеттердің Үндістанға немесе Пәкістанға қосылуы туралы тарихи келісім. Қосылу құжаты – бұл алғаш рет 1935 жылғы Үндістан Үкіметі актісімен енгізілген және 1947 жылы британдық тәуелділікте болған князьдік мемлекеттердің билеушілеріне Британдық Үндістанның бөлінуі нәтижесінде құрылған Үндістан немесе Пәкістан доминиондарының біріне қосылуға мүмкіндік беру үшін пайдаланылған заңдық құжат. Билеушілер қол қойған қосылу құжаттары, қорғаныс, сыртқы істер және байланыс салаларында мемлекеттердің Үндістан (немесе Пәкістан) доминионына қосылуын қамтамасыз етті.
Historic treaty for princely states to join India or Pakistan
The Instrument of Accession was a legal document first introduced by the Government of India Act 1935 and used in 1947 to enable each of the rulers of the princely states under British paramountcy to join one of the new dominions of India or Pakistan created by the Partition of British India. The instruments of accession executed by the rulers, provided for the accession of states to the Dominion of India (or Pakistan) on three subjects, namely, defence, external affairs and communications.
Өмірбаян
Британдық үстемдік тұсында Үндістанда 565 князьдік мемлекет болған. Бұл мемлекеттер Британдық Үндістанның құрамына кірмеген, ешқашан Ұлыбритания Тажының иелігіне айналмаған, бірақ түрлі шарттар арқылы Тажға байланысты болған және Таждың билігінде болған. Британдық Үндістан мен князьдік мемлекеттер бірге «Үнді империясы» деп аталатын, көбінесе «Үндістан» деп айтылатын. 1935 жылғы Үндістан Үкіметі заңы «Қосылу құжаты» ұғымын енгізді, оған сәйкес князьдік мемлекеттің билеушісі өз мемлекетін «Үндістан Федерациясына» қосуға құқылы болды. Федерация идеясына князьдер бастапқыда қарсы болды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстың басында олар оны қабылдаған деп есептеледі. 1947 жылы британдықтар Үндістаннан кету жоспарларын аяқтады, ал князьдік мемлекеттердің болашағы олар үшін қиын мәселе болды. Олар британдық иеліктер болмағандықтан, британдықтар оларды жаңа тәуелсіз Үндістан мен Пәкістан арасында бөле алмайды. 1947 жылғы Үндістан Тәуелсіздік заңы 15 тамыздан бастап князьдік мемлекеттерге қатысты Ұлыбритания Тажының билігін тоқтатуды қарастырды. Бұл князьдік мемлекеттерді толық тәуелсіз қалдырды, тіпті олардың көпшілігі қорғаныс, қаржы және басқа да инфрақұрылым мәселелері бойынша Үндістан Үкіметіне тәуелді болғанмен. Тәуелсіздік алғаннан кейін, әр мемлекеттің билеушісі Үндістанға немесе Пәкістанға қосылуды шешуге тиіс болды, князьдік мемлекеттердің тәуелсіздігі мүмкін емес еді – олар Үндістанға немесе Пәкістанға қосылуға міндетті болды.
565 princely states existed in India during the British Raj. These were not parts of British India, having never become possessions of the British Crown, but were tied to the Crown by various treaties and were under the suzerainty of the Crown. British India and the princely states were together referred to as the "Indian Empire", commonly called "India". The Government of India Act 1935 introduced the concept of the Instrument of Accession, wherein a ruler of a princely state could accede his kingdom into the 'Federation of India'. The federation concept was initially opposed by the Indian princes, but it is believed that they came around to its acceptance by the beginning of World War II. In 1947, the British finalised their plans for leaving India, and the question of the future of the princely states was a conundrum for them. As they were not British possessions, they could not be partitioned by the British between the new sovereign dominions of India and Pakistan. The Indian Independence Act 1947 provided that the suzerainty of the British Crown over the princely states would simply be terminated, effective 15 August 1947. That would leave the princely states completely independent, even though many of them had been dependent on the Government of India for defence, finance, and other infrastructure. With independence, it would then be a matter for each ruler of a state to decide whether to accede to India or Pakistan, independence for princely states ruled out—they would join either India or Pakistan.
Жаңа Доминионға мемлекеттердің қосылуы
Қосылу құжаты – билеуші оған қосылуға шешім қабылдаған жағдайда қолданылатын заңдық құжат болды. Оны әрбір князьдық мемлекеттің билеушілері жеке-жеке қол қойды, бірақ ол тек Үндістан немесе Пәкістан үкіметі қабылдаған жағдайда ғана күшіне енді. Мұндай қосылулардың ең маңыздысы 1947 жылғы 26 қазанда Джамму және Кашмирдің махараджасы Хари Сингх қол қойған құжат еді. Ол мемлекеттің қорғанысы мен сыртқы қатынастарын Үндістан үкіметінің бақылауына берді. Джамму және Кашмирдің қосылуы 1947 жылғы 27 қазанда Үндістанның генерал-губернаторы, Бирма лорды Маунтбеттен тарапынан қабылданды.
The Instrument of Accession was the legal document designed to bring about accession, where a ruler had decided upon it. It was executed by the rulers of each of the princely states, individually, on the one hand, but took effect only if then accepted by the Government of India or the Government of Pakistan. Among the more momentous of such accessions was that concerning Jammu and Kashmir, as executed on 26 October 1947 by Maharaja Hari Singh, ruler of Jammu and Kashmir. It gave control of the defence and external relations of the state to the government of India. The accession of Jammu and Kashmir was accepted by Lord Mountbatten of Burma, Governor General of India, on 27 October 1947.