Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық католик кардинал (1667–1740 жж.)
Italian Catholic cardinal (1667–1740)
Пьетро Оттобони (2 шілде 1667 – 28 ақпан 1740) – итальяндық кардинал және Папа Александр VIII-нің шөбересі, ол да Пьетро Оттобони болып дүниеге келді. Ол әсіресе музыка мен өнерді көп демеушілік еткендігімен еске алынады. Оттобони 1692 жылы Александр VIII-нің ізбасары Папа Иннокентий XII жойған кардиналдың туысы лауазымын атқарған соңғы адам болды. Оттобони "көрсетуге құштар, жомарт және сезімдік ләззаттарды ұнататын, бірақ сонымен бірге мейірімді, көмекке дайын және қайырымды болған".
Pietro Ottoboni (2 July 1667 – 28 February 1740) was an Italian cardinal and grandnephew of Pope Alexander VIII, who was also born Pietro Ottoboni. He is remembered especially as a great patron of music and art. Ottoboni was the last person to hold the curial office of cardinal nephew, which was abolished by Alexander's successor, Pope Innocent XII, in 1692. Ottoboni '"loved pomp, prodigality, and sensual pleasure, but was in the same time kind, ready to serve, and charitable."
Шолу
Пьетро Венецияда асыл Оттобони отбасында дүниеге келді, оның ең көрнекті мүшесі оның әжесінің ағасы Папа Александр VIII (1689–1691) болды. Отбасы Зонкио шайқасының (1499) нәтижесінде Венеция ақсүйектеріне қабылданды, ал кейіннен дипломатиялық қызметте байлық жинағаннан кейін 17 ғасырда ақсүйектерге қажетті қаржылық талаптарды орындады. Пьетро 1689 жылдың 20 қазанында діни қызметкерлікке қабылданды және кіші дәрежелерге ие болды, ал 1689 жылдың 7 қарашасындағы консисторияда кардинал-диякон болып тағайындалды, 14 қарашада қызыл бас киімді алды. Сол күні ол Рим шіркеуінің вице-канцлері болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол сонымен қатар Фермо және Тиволи қалаларының, сондай-ақ Капраника аумағының губернаторы болды. 1725 жылы Сабинаның кардинал-епископы, 1730 жылы Фраскатидің кардинал-епископы, 1734 жылы Порто және Санта-Руфинаның кардинал-епископы, ал 1738 жылдың 3 қыркүйегінде Киелі кардиналдар коллегиясының вице-деканы, содан кейін деканы болды. Оттобони сонымен қатар Әулие Мария Базиликасының Патриарх бас діни қызметкері, Рим Инквизициясының хатшысы, Патриарх Латеран Базиликасының бас діни қызметкері (1730 жылдан бастап) болды.
Pietro was born in Venice to the noble Ottoboni family, whose most prominent member had been his granduncle Pope Alexander VIII (1689–1691). The family was invited into the nobility of Venice as a result of the battle of Zonchio (1499) and later met the financial qualifications for nobility in the 17th century after amassing a fortune in the diplomatic service. Pietro was admitted to the clerical tonsure and minor orders on 20 October 1689 and was created cardinal deacon in the consistory of 7 November 1689, receiving the red hat on 14 November. the same day he was appointed to the office of vice chancellor of the Holy Roman Church, which he held till his death. He was also made governor of the cities of Fermo and Tivoli, as well as of the territory of Capranica. He became cardinal bishop of Sabina in 1725, cardinal bishop of Frascati in 1730, cardinal bishop of Porto and Santa Rufina in 1734, and vice dean then dean of the Sacred College of Cardinals on 3 September 1738. Ottoboni was also Archpriest of the patriarchal Basilica of Saint Mary Major, secretary of the Roman Inquisition, Archpriest of the patriarchal Lateran Basilica (from 1730).
Өнердің қамқоршысы
Ол өзінің замандастарының ең ұлы меценаттарының бірі болды. Ол 1689 жылы театр салуды бастаған Палаццо-делла-канцелярияда тұрды. Кардинал Оттобонидің сүйіктісі, кастрат Андреа Адами, Сикстин капелласындағы папалық хордың шебері болып тағайындалды. 1709 және 1710 жылдар аралығында Филиппо Джуварра сарайға келіп, театрды кеңейтті. Доменико Парадизи мен Анджело де Росси сарайдағы жатақ бөлмелерді безендіруге жауапты болды. Оттобони өзінің замандасының ең көрнекті скрипкашысы Арханжело Кореллиді, "академиялар" деп аталатын дүйсенбі кешкі концерттерінде қолдады. 1713 жылы Корелли қайтыс болғанда, ол өзінің құнды суреттері бар мүлкін кардиналға қалдырды, ол Кореллидің туыстары арасында мол қаражатты бөлісті және музыкант үшін Пантеонда салтанатты мазар тұрғызды. Кардиналдың басқа да қорғауында Алессандро Скарлатти, Антонио Вивальди және Антонио Кальдара болды. Әкесі Антонио Оттобони сияқты, Пьетро Оттобони да 1693 жылғы Скарлаттидің "Джудитта" операсы сияқты ораториялар үшін кантаталар мен либреттолардың мәтіндерін жазды. Римде операға тыйым салынғанда, қойылымдар Оттобонидің Канцеляриясына көшірілді. Оның 1726 жылы Венецияға қайта оралуы музыкалық тойлармен аталып өтті, оның ішінде Вивальдидің арияларымен толықталған "Андромеда босатылуы" серенадасы болды. Жас сицилиялық сәулетші Джованни Баттиста Вачкарини және суретшілер Себастьяно Конка, Себастьяно Риччи және Франческо Тревизани, шамамен төрт он жыл бойы сарайда тұрып, оның қамқорлығынан пайдаланды. Оның ең маңызды тапсырмаларының бірі – 1712 жылы Джузеппе Мария Креспи салған Жеті Тазалық (қазір Дрезден мұражайында). 1735 жылы ол өзінің римдік мүсіндерін және басқа да ежелгі заттарын Капитолий мұражайларына сыйға тартты. Оттобини өмірінің соңғы он жылы меценат ретінде ең белсенді болды. Папа Климент XII 6 ақпан 1740 жылы қайтыс болғаннан кейін Оттобони папалыққа үміткер деп есептелді, бірақ қызбамен конклавтан шықты. Ол үш күннен кейін қайтыс болды. Оның мұрагерлері бос папалық орнынан пайдаланып, Канцеляриядан барлық жылжымалы заттарды алып кетті. Кардиналдың суреттерінің толық сипаттамасы бар, олар бөлмелер бойынша орналастырылған. Онда оның 50 жыл ішінде жинаған байлығы туралы нақты мәліметтер келтірілген. Тізімде 530-ға жуық картина бар, олардың кейбіреулері оның үлкен ағасынан мұрагерлікке өткен: ең маңызды суретшілер жоғарыда аталды. Басқалары Бенедетто Лути, Гидо Рени, Джованни Батиста Гаулли, Тинторетто, Пузини, Джузеппе Киари, Пьетро да Кортона, Франческо Альбани, Жакопо Бассано, Джованни Баглионе, Джачинто Бранди, Джузеппе Чезари және Веронезе болды. Римде Оттобони Каспар ван Виттель мен Геррит ван Хонторст сияқты Солтүстік Еуропалық суреттерге деген құмарлыққа ие болды. Оттобонидің иеліктері төрт сатылымда сатылып, нәтижесінде бүкіл әлемге тарады. Барлық есептер бойынша соңғы есептер 1752 жылы жасалды. Шарль Монтескье айтуынша, Пьетро Оттобонидің 60-тан 70-ке дейін баласы болған. Савойлық Маргарита Пио Зено (1670-1725) сияқты оның құдайымдарының суреттері оның жатын бөлмесін безендірді.
Ottoboni was one of the great patrons of his generation. He resided in the Palazzo della Cancelleria, where he had begun to construct a theatre in 1689. The favourite of Cardinal Ottoboni, Andrea Adami, a castrato, was appointed master of the papal choir in the Sistine Chapel. Between 1709 and 1710 Filippo Juvarra entered the court and enlarged the theatre. Domenico Paradisi and Angelo de Rossi were responsible for the decoration of the palace suites. Ottoboni supported Arcangelo Corelli, the finest violinist of his generation, at his Monday night concerts called "academies". When Corelli died in 1713, he left his estate, which included some valuable pictures, to the Cardinal, who distributed the sizable funds among Corelli's relations and erected a princely tomb for the musician in the Pantheon. Other protégés of the cardinal were Alessandro Scarlatti, Antonio Vivaldi and Antonio Caldara. As his father Antonio Ottoboni also did, Pietro Ottoboni wrote texts of cantatas and librettos for oratorios, such as for Scarlatti's La Giuditta of 1693. When opera was banned in Rome, performances withdrew to Ottoboni's Cancelleria. His triumphal return to Venice in 1726 was celebrated with musical festivities that included a serenata Andromeda liberata, with arias contributed by various Venetian masters, including Vivaldi. The young Sicilian architect Giovanni Battista Vaccarini and painters Sebastiano Conca, Sebastiano Ricci and Francesco Trevisani, a resident of the court for almost four decades, also benefited from his patronage. One of his most important commissions was the Seven Sacraments executed in 1712 by Giuseppe Maria Crespi (now in the Museum of Dresden). In 1735 he donated his Roman sculptures and other antiquities to the Capitoline Museums. The last decade of Ottobini's life was his most active as a patron. Upon the death of Pope Clement XII on 6 February 1740, Ottoboni was considered papabile, but left the conclave with a fever. He died three days later. His heirs took advantage of the vacant papacy and removed everything portable from the Cancelleria. There is a full description of the cardinal's paintings, which locates them by room. It presents a clear picture of his extensive acquisitions over a period of fifty years. Listed are almost 530 paintings, some inherited from his great uncle: the most important painters are mentioned above. Others were Benedetto Luti, Guido Reni, Giovanni Batista Gaulli, Tintoretto, Pusini, Giuseppe Chiari, Pietro da Cortona, Francesco Albani, Jacopo Bassano, Giovanni Baglione, Giacinto Brandi, Giuseppe Cesari, and Veronese. In Rome, Ottoboni had acquired a taste for Northern European paintings like those by Caspar van Wittel and Gerrit van Honthorst. The Ottoboni possessions were disposed of in four sales, and as a result, dispersed throughout the world. Final settlements of all accounts were made in 1752. According to Charles Montesquieu Pietro Ottoboni had between 60 and 70 children. Portraits of his mistresses as saints, like Margarita Pio Zeno of Savoy (1670 1725), decorated his bedroom.
Қарыз және таралу
Көптеген игіліктеріне және француз тәжімен одақтастығына қарамастан, кардиналдың шығындары оның кірісінен үнемі асып түсетін. Ол қайтыс болғаннан кейін оның мүлігі қарыздарын өтеу үшін сатылды. Оттабонидің музыка кітапханасы оның өлімінен кейін таратылды, бірақ «Манчестер концерттік партиялар жинағы» деп аталатын 95 композициядан тұратын, көбінесе концерттерге арналған жеке дауыс партиялары сақталған. Оның қолжазбалары Ханделдің «Мессия» операсының либретто авторы Чарльз Дженненсқа тиді. Концерттік жинақтың алуан түрлі мазмұны Оттабонидің музыканттары басқа өнер орталықтарынан (әсіресе Венеция мен Болоньядан) музыка сатып алып, орындағанын, сондай-ақ Римде жазылған шығармаларды пайдаланғанын көрсетеді. Оттабони дарынды опера және оратория либретто авторы және Аркадия академиясының мүшесі болды. Пьетро Метастасио оның крещенік баласы болды.
Despite his numerous benefices, and his alliance with the French crown, the expenses of the cardinal were perpetually exceeding his income. Upon his death, his estate was subsequently liquidated to settle his debts. Ottoboni's music library was dispersed after his death, but the so called "Manchester Concerto Part books" have survived with sets of separate parts for 95 compositions, mostly concertos. His manuscript scores came into the possession of Charles Jennens, the librettist for Handel’s Messiah. The diverse contents of the concerto collection suggest that Ottoboni’s musicians acquired and performed music from artistic centres elsewhere (notably Venice and Bologna) as well as works composed in Rome. Ottoboni was a gifted opera and oratorio librettist and a member of the Academy of Arcadia. Pietro Metastasio, was his godchild.