Кіріспе

Ренато Курсио (; 23 қыркүйек 1941 жылы туған) - бұрынғы террорист және итальяндық солшыл террористік ұйымның бұрынғы басшысы, Қызыл бригадалар (Бригада Россе, басқа фактілермен қатар, бұрынғы итальян премьер-министрі Альдо Мороны ұрлап, өлтіру үшін жауапты).

Ерте өмір

Ренато Зампа (фильм режиссері Луиджи Зампаның ағасы) мен Жоланда Курсионың некеден тыс қарым-қатынасынан туған Курсио Рим провинциясындағы Монтеротондода дүниеге келген. Оның алғашқы жылдары оған және анасына, үй қызметшісіне, қиын болды, өйткені олардың отбасыларымен бірге ұзақ уақыт бөлініп тұруды талап етті. 1945 жылдың сәуірінде Курсионың сүйікті ағасы Армандо, Fiat автокөлік жұмыскері, фашистік тұзақта өлтірілді. Армандо ағаның өлімі Курсионың нацистер мен фашистерге деген жеккөрушілігін арттырды. Дегенмен, ол "Жас Еуропа" неофашистік тобының мүшесі болған деп күтілуде. Курсио мектептің бірінші жылында бірнеше пәннен сүрінді, сондықтан оны қайтадан оқуға мәжбүр болды. Содан кейін ол Миланға анасымен бірге тұру үшін көшіп барғанға дейін кәсіптік оқу курстарына қайта түсті. Ол Альбенгадағы Феррини институтына оқуға түседі, онда үлгілі студент болады. Осы кезеңде ол "Giovane nazione" жастар ұйымында белсенді болды. 1962 жылы бітіргеннен кейін ол Тренто университетінің жаңа және инновациялық әлеуметтану институтында оқуға стипендия алды, онда ол экзистенциалдық философияға шомылды. 1960 жылдардың ортасында ол экзистенциализм мен өзіндік қызығушылығының жанама өнімі ретінде радикалды саясат пен марксизмге бет бұрды. 1960 жылдардың аяғында ол революциялық және марксистік теоретик болды. Марксизмнен басқа, Курсио Ленин мен Маоның философиясын зерттеді, бұл оның солшыл идеологиясына одан әрі әсер етті. 1967 жылы Курсио Тренто университетінде "қарсы университет" құрды, ол университетте оқытылатын пәндерге қарама-қарсы курстарға назар аударды, соның ішінде антикапитализм, революция және маоистік ой. Алессандро Сильдің айтуынша, оны радикалдан белсендіге айналдырған үш саяси оқиға болды: Трентодағы екі қанды демонстрация және 1968 жылы полиция тарапынан ауыл шаруашылығы жұмысшыларын қырғынға ұшыратты. 1967-1969 жылдары Курсио екі марксистік университет топтарында: "Негативті университет үшін қозғалыс" және "Лаворо Политико" (саяси жұмыс) басылымында болды.

Қызыл бригадалар және соңынан

1969 жылдың тамызында Лаворо Политиконың радикалды Қызыл желілік фракциясынан шығарылғаннан кейін, Курсио Трентодан кетуді және өзінің соңғы емтихандарын тапсырғанына қарамастан, дәрежесін ұмытып кетуді шешті. Өзінің іс-әрекет базасын Миланға көшіруден бұрын, Курцио аралас (католик Вальденс) рәсімінде Маргарита (Мара) Кагольге тұрмысқа шықты, ол Трентиннің әлеуметтану мамандығы бойынша, радикал және жұмысшы тобының қызы. Курсио мен Каголь 1967 жылы саяси жұмыс деп аталатын революциялық журнал шығара бастады, ол бірқатар топтардың идеологиялық негізін құрды, соның ішінде Метрополитендік саяси ұжым (CPM). КПМ-нің Курсио мен Каголь бастаған жауынгерлік тобы 1967 жылы бөлініп, саяси қатысуға, сонымен қатар жасырын әскери операцияларды жүргізуге арналған Қызыл бригадаларды құрды. Алайда, 1971 жылы ақпанда бос үйді басып алғандары үшін тұтқындалғаннан кейін, Курсиолар және пролетар солшылдардың ең белсенді мүшелері толығымен жер астына өтіп, Қызыл бригадаларды ұйымдастырды және келесі үш жылды, 1972 жылдан 1975 жылға дейін, бірқатар бомбалаулар мен көрнекті тұлғалардың ұрлануына қатысты. Бұл кісі өлтірудің құрбандарының бірі Туриннің терроризмге қарсы күрес бөлімінің бас инспекторы болды. 1975 жылдың ақпан айында Каголь мен Қызыл бригадалардың шағын команда тобы Курсионы ешқандай зорлық-зомбылық қолданбай, нашар қорғалатын түрмеден құтқарды. Төрт айдан кейін Қауіпсіз үйде Қызыл бригадалар мен Карабониерлер арасында атыс болды, нәтижесінде Каголь екі рет атылып, ақырында қайтыс болды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін, Курсио қатты күйзеліп, жұмысына шалақылық танытады. 1976 жылы қаңтарда Курсио билік тарапынан қайтадан тұтқындалып, сотталып, сотталып, түрмеге жабылды. Алайда, оның тұтқындалуы кезінде кісі өлтірулер мен ұрлаулар жалғасты, бұл Курсионың топтың нақты басшысы болғанына күдік тудырды. Курсионың түрмеге қамалуынан кейін Қызыл бригадалар өздерінің жеке басын өзгерте бастады, оның мүшелері жас және барған сайын жауынгерлік болды. Бұл топтың әскериленуі 1976-1978 жылдар аралығында шабуылдар мен кісі өлтірулердің санының күрт өсуіне әкеліп соқты. 1990 жылы түрмеде отырғанда, Курсио Стеффано Петрелла және Никола Валентиномен бірге "Сенсибили алле Фогли" немесе "Жабайыға сезімтал" деп аталатын баспа компаниясын құрды. 1993 жылдың сәуірінде оған жазушы ретінде жұмыс істеу үшін түрмеден тыс жерде бір күн өткізуге рұқсат етілді, содан кейін 1998 жылы ол босатылды. Бүгінгі күнге дейін Курсио Қызыл бригадалардың қызметіне өкінгенін білдірген жоқ. 2007 жылдың тамызында француз актрисасы Фанни Ардант Қызыл бригадалар көшбасшысына "қаһарман" ретінде "көрініс" білдірді, ол "Қызыл бригадалар құбылысын өте қозғаушы және құштар деп санады" деп қосты. Өзінің пікірлері үшін актрисаны итальяндық полиция қызметкерінің баласы Пиеро Маццола итальяндық соттарға шағымданды.