Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ренато Курсио (; 23 қыркүйек 1941 жылы туған) - бұрынғы террорист және итальяндық солшыл террористік ұйымның бұрынғы басшысы, Қызыл бригадалар (Бригада Россе, басқа фактілермен қатар, бұрынғы итальян премьер-министрі Альдо Мороны ұрлап, өлтіру үшін жауапты).
Renato Curcio (; born 23 September 1941) is a former terrorist, and the former leader of the Italian far left terrorist organization, the Red Brigades (Brigate Rosse, responsible among other facts of the kidnapping and murder of the former Italian prime minister Aldo Moro).
Ерте өмір
Ренато Зампа (фильм режиссері Луиджи Зампаның ағасы) мен Жоланда Курсионың некеден тыс қарым-қатынасынан туған Курсио Рим провинциясындағы Монтеротондода дүниеге келген. Оның алғашқы жылдары оған және анасына, үй қызметшісіне, қиын болды, өйткені олардың отбасыларымен бірге ұзақ уақыт бөлініп тұруды талап етті. 1945 жылдың сәуірінде Курсионың сүйікті ағасы Армандо, Fiat автокөлік жұмыскері, фашистік тұзақта өлтірілді. Армандо ағаның өлімі Курсионың нацистер мен фашистерге деген жеккөрушілігін арттырды. Дегенмен, ол "Жас Еуропа" неофашистік тобының мүшесі болған деп күтілуде. Курсио мектептің бірінші жылында бірнеше пәннен сүрінді, сондықтан оны қайтадан оқуға мәжбүр болды. Содан кейін ол Миланға анасымен бірге тұру үшін көшіп барғанға дейін кәсіптік оқу курстарына қайта түсті. Ол Альбенгадағы Феррини институтына оқуға түседі, онда үлгілі студент болады. Осы кезеңде ол "Giovane nazione" жастар ұйымында белсенді болды. 1962 жылы бітіргеннен кейін ол Тренто университетінің жаңа және инновациялық әлеуметтану институтында оқуға стипендия алды, онда ол экзистенциалдық философияға шомылды. 1960 жылдардың ортасында ол экзистенциализм мен өзіндік қызығушылығының жанама өнімі ретінде радикалды саясат пен марксизмге бет бұрды. 1960 жылдардың аяғында ол революциялық және марксистік теоретик болды. Марксизмнен басқа, Курсио Ленин мен Маоның философиясын зерттеді, бұл оның солшыл идеологиясына одан әрі әсер етті. 1967 жылы Курсио Тренто университетінде "қарсы университет" құрды, ол университетте оқытылатын пәндерге қарама-қарсы курстарға назар аударды, соның ішінде антикапитализм, революция және маоистік ой. Алессандро Сильдің айтуынша, оны радикалдан белсендіге айналдырған үш саяси оқиға болды: Трентодағы екі қанды демонстрация және 1968 жылы полиция тарапынан ауыл шаруашылығы жұмысшыларын қырғынға ұшыратты. 1967-1969 жылдары Курсио екі марксистік университет топтарында: "Негативті университет үшін қозғалыс" және "Лаворо Политико" (саяси жұмыс) басылымында болды.
Born of an extramarital affair between Renato Zampa (brother of film director Luigi Zampa) and Jolanda Curcio, Curcio was born at Monterotondo, in the province of Rome. His early years were a difficult time for him and his mother, a housemaid, whose itinerant positions with families required long separations. In April 1945, Curcio's beloved uncle, Armando, a Fiat auto worker, was murdered in a fascist ambush. The death of Uncle Armando caused Curcio to develop a hatred towards the Nazis and fascists. Although, he is also alleged to have been a member of the Neofascist group Jeune Europe. A poor student, Curcio failed several subjects in his first year of high school and had to repeat the year. He then resumed vocational training classes until moving to Milan to live with his mother. He enrolled in the Ferrini Institute in Albenga, where he became a model student. During this period he was active in youth organization "Giovane nazione". On completing his degree in 1962, he won a scholarship to study at the new and innovative Institute of Sociology at the University of Trento, where he became absorbed in existential philosophy. During the mid 1960s, he gravitated toward radical politics and Marxism as a byproduct of his interest in existentialism and the self. By the late 1960s, he had become a committed revolutionary and Marxist theoretician. In addition to Marxism, Curcio also studied the philosophies of Lenin and Mao, further influencing his leftist ideology. In 1967, Curcio would create a "counter university" at the University of Trento, which focused on teaching courses that were the polar opposite from what was actually being taught at the university, including anti capitalism, revolution, and Maoist thought. According to Alessandro Silj, three political events transformed him from a radical to an activist: two bloody demonstrations at Trento and a massacre by police of farm labourers in 1968. During the 1967 69 period, Curcio was also involved in two Marxist university groups: the Movement for a Negative University and the publication Lavoro Politico (Political Work).
Қызыл бригадалар және соңынан
1969 жылдың тамызында Лаворо Политиконың радикалды Қызыл желілік фракциясынан шығарылғаннан кейін, Курсио Трентодан кетуді және өзінің соңғы емтихандарын тапсырғанына қарамастан, дәрежесін ұмытып кетуді шешті. Өзінің іс-әрекет базасын Миланға көшіруден бұрын, Курцио аралас (католик Вальденс) рәсімінде Маргарита (Мара) Кагольге тұрмысқа шықты, ол Трентиннің әлеуметтану мамандығы бойынша, радикал және жұмысшы тобының қызы. Курсио мен Каголь 1967 жылы саяси жұмыс деп аталатын революциялық журнал шығара бастады, ол бірқатар топтардың идеологиялық негізін құрды, соның ішінде Метрополитендік саяси ұжым (CPM). КПМ-нің Курсио мен Каголь бастаған жауынгерлік тобы 1967 жылы бөлініп, саяси қатысуға, сонымен қатар жасырын әскери операцияларды жүргізуге арналған Қызыл бригадаларды құрды. Алайда, 1971 жылы ақпанда бос үйді басып алғандары үшін тұтқындалғаннан кейін, Курсиолар және пролетар солшылдардың ең белсенді мүшелері толығымен жер астына өтіп, Қызыл бригадаларды ұйымдастырды және келесі үш жылды, 1972 жылдан 1975 жылға дейін, бірқатар бомбалаулар мен көрнекті тұлғалардың ұрлануына қатысты. Бұл кісі өлтірудің құрбандарының бірі Туриннің терроризмге қарсы күрес бөлімінің бас инспекторы болды. 1975 жылдың ақпан айында Каголь мен Қызыл бригадалардың шағын команда тобы Курсионы ешқандай зорлық-зомбылық қолданбай, нашар қорғалатын түрмеден құтқарды. Төрт айдан кейін Қауіпсіз үйде Қызыл бригадалар мен Карабониерлер арасында атыс болды, нәтижесінде Каголь екі рет атылып, ақырында қайтыс болды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін, Курсио қатты күйзеліп, жұмысына шалақылық танытады. 1976 жылы қаңтарда Курсио билік тарапынан қайтадан тұтқындалып, сотталып, сотталып, түрмеге жабылды. Алайда, оның тұтқындалуы кезінде кісі өлтірулер мен ұрлаулар жалғасты, бұл Курсионың топтың нақты басшысы болғанына күдік тудырды. Курсионың түрмеге қамалуынан кейін Қызыл бригадалар өздерінің жеке басын өзгерте бастады, оның мүшелері жас және барған сайын жауынгерлік болды. Бұл топтың әскериленуі 1976-1978 жылдар аралығында шабуылдар мен кісі өлтірулердің санының күрт өсуіне әкеліп соқты. 1990 жылы түрмеде отырғанда, Курсио Стеффано Петрелла және Никола Валентиномен бірге "Сенсибили алле Фогли" немесе "Жабайыға сезімтал" деп аталатын баспа компаниясын құрды. 1993 жылдың сәуірінде оған жазушы ретінде жұмыс істеу үшін түрмеден тыс жерде бір күн өткізуге рұқсат етілді, содан кейін 1998 жылы ол босатылды. Бүгінгі күнге дейін Курсио Қызыл бригадалардың қызметіне өкінгенін білдірген жоқ. 2007 жылдың тамызында француз актрисасы Фанни Ардант Қызыл бригадалар көшбасшысына "қаһарман" ретінде "көрініс" білдірді, ол "Қызыл бригадалар құбылысын өте қозғаушы және құштар деп санады" деп қосты. Өзінің пікірлері үшін актрисаны итальяндық полиция қызметкерінің баласы Пиеро Маццола итальяндық соттарға шағымданды.
Embittered by his expulsion from the radical Red Line faction of Lavoro Politico in August 1969, Curcio decided to drop out of Trento and forget his degree, even though he already had passed his final examinations. Prior to transferring his bases of activities to Milan, Curcio married, in a mixed (Catholic Waldensian) ceremony, Margherita (Mara) Cagol, a Trentine sociology major, fellow radical, and daughter of a pent and worker group. Curcio and Cagol began publishing a revolutionary journal in 1967, entitled Political Work, which set up the ideological foundation for a number of groups, including the Metropolitan Political Collective (CPM). A more militant faction of the CPM, led by Curcio and Cagol, splintered off in 1967 and formed the Red Brigades, which was intended to participate politically while also conducting clandestine military operations. However, after getting arrested in February 1971 for occupying a vacant house, the Curcios and the most militant members of the Proletarian Left went completely underground and organized the Red Brigades and spent the next three years, from 1972 to 1975, engaging in a series of bombings and kidnappings of prominent figures. One of these assassination victims was the Chief Inspector of Turin's anti terrorism task force. In February 1975, Cagol and a small commando group from the Red Brigades broke Curcio out of a poorly secured prison without having to use any violence. Four months later, a shootout occurred at a safe house between the Red Brigades and the Carabinieri forces, resulting in Cagol being shot twice and eventually dying. The death of his wife forced Curcio into a deep depression, one that caused sloppiness in his work. Curcio was again captured by the authorities in January 1976, tried, convicted and imprisoned. The assassinations and kidnappings continued during his incarceration, however, creating suspicion about whether or not Curcio was the actual leader of the group. After Curcio's incarceration, the Red Brigades began changing its identity, with its members becoming younger and increasingly more militant. This increased militarization of the group led to a sharp uptick in the number of attacks and assassinations between the years of 1976 and 1978, culminating in the assassination of former Italian Prime Minister Aldo Moro in 1978. In 1990, while still incarcerated, Curcio started a publishing company, along with Steffano Petrella and Nicola Valentino, called Sensibili alle Foglie, or Sensitive to the Leaves. In April 1993 he was allowed to spend the day outside the jail in order to work as a writer, then in 1998 he was freed. To date, Curcio has not expressed remorse for the activity of the Red Brigades. In August 2007, French actress Fanny Ardant expressed her "admiration" for the Red Brigades leader as a "hero", adding she "considered the Red Brigades phenomenon to be very moving and passionate". For her comments, the actress was sued in the Italian courts by Piero Mazzola, the son of an Italian policeman killed by the Red Brigades.