Жозеф Фредерик Берар: Француз дәрігері мен философының өмірі мен еңбектері
Joseph Frédéric Bérard
Жозеф Фредерик Берар – француз дәрігері мен философы. Монпелье мектебінің дәрілік доктринасы, витализм және гигиена саласындағы еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз дәрігері және философы Жозеф Фредерик Берар (4 қараша 1789 – 16 сәуір 1828) – француз дәрігері және философы. Ол Монпелье қаласында туған.
French physician and philosopher
Joseph Frédéric Bérard (4 November 1789 – 16 April 1828) was a French physician and philosopher. He was born at Montpellier.
Өмір
Монпельедегі медициналық мектепте білім алған ол кейін Парижге барып, Dictionnaire des sciences médicales сөздігіне қатысты жұмыс істеді. 1816 жылы ол қайтып оралды және 1819 жылы «Монпелье мектебінің медициналық доктринасы» атты еңбегін жариялады, ол Виталистік мектеп қағидаларын дұрыс түсіну үшін маңызды. 1823 жылы ол Париждегі медицина кафедрасына шақырылды, оны үш жыл бойы басқарды, содан кейін Монпельедегі гигиена профессоры болып тағайындалды. Ол 1828 жылы қайтыс болды. Оның ең маңызды кітабы – «Физикалық және рухани арақатынастар доктринасы» (Париж, 1823). Оның пікірінше, сана немесе ішкі сезіну бізге материалдық емес, ойлайтын, сезінетін және қалауға қабілетті субъект, яғни жанның бар екенін көрсетеді. Бұдан бөлек, тіршілік күші, нәрлендіруші мұнара бар, ол физикалық денеге өзінің құралы ретінде қолданады. Жан мен өмір принципі үнемі өзара әрекетте болады, ал біріншісі екіншісіне қабілеттерін қалыптастыру емес, олардың даму жағдайларын береді. Ол сынға алған адамдардың көзқарастарын түсінуге шамасы келмеді, бірақ оның витализм мен анимизм арасындағы теориялары түпнұсқалықтан мүлдем айырылған. «Монпелье медициналық доктриналарының рухы» (Париж, 1830) кітабына редактор Х. Петиот оның өмірі мен еңбектері туралы кіріспе жазды; сондай-ақ, Дамиронның «Франциядағы XIX ғасырдағы философия» (Париж, 1834) және К.Ж. Тиссоның «Жалпы антропология» (1843) еңбектерін қараңыз.
Educated at the medical school in Montpellier, he afterwards went to Paris, where he was employed in connection with the Dictionnaire des sciences medicales. He returned in 1816, and published a work, Doctrine medicale de l'école de Montpellier (1819), which is indispensable to a proper understanding of the principles of the Vitalistic school, more specifically Doctrine medicale de l'école de Montpellier. In 1823 he was called to a chair of medicine at Paris, which he held for three years; he was then nominated professor of hygiene at Montpellier. His health gave way under his labours, and he died in 1828. His most important book is his Doctrines des rapports du physique et du moral (Paris, 1823). He held that consciousness or internal perception reveals to us the existence of an immaterial, thinking, feeling and willing subject, the self or soul. Alongside of this there is the vital force, the nutritive Tower, which uses the physical frame as its organ. The soul and the principle of life are in constant reciprocal action, and the first owes to the second, not the formation of its faculties, but the conditions under which they are evolved. He showed himself unable to understand the points of view of those whom he criticized, and yet his own theories, midway between vitalism and animism, are entirely destitute of originality. To the Esprit des doctrines medicales de Montpellier, published posthumously (Paris, 1830), the editor, H. Petiot, prefixed an account of his life and works; see also Damiron, Phil. en France an XIX' siècle (Paris, 1834); C. J. Tissot, Anthropologie générale (1843).