Швейцар дәрігері Феликс Платер және психиатриялық ауруларды жіктеуі
Felix Platter
Феликс Платтер – швейцарлық дәрігер, психикалық ауруларды жіктемелеген және ми ісігін (менингиома) бірінші болып сипаттаған ғалым. Базельдік дәрігер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Швейцариялық дәрігер Феликс Платтер (латынша: Platerus; 28 қазан 1536 – 28 шілде 1614) – психиатриялық ауруларды жіктемелеуімен және бас сүйегі ісігін (менингиома) бірінші болып сипаттауымен танымал швейцариялық дәрігер.
Swiss physician
Felix Platter (also Plater '/p//l//ɑː//t//ər/; ; Latinized: Platerus; 28 October 1536 – 28 July 1614) was a Swiss physician, well known for his classification of psychiatric diseases, and was also the first to describe an intracranial tumour (a meningioma).
Өмірбаян
Феликс Платтер лютерандық гуманист, мектеп мұғалімі және баспагер Томас Платтердің ұлы және Томас Платтер кішінің жартылай ағасы болды. 1552 жылы, он бес жасқа толғанда, Платтер Гиллом Ронделеден оқу курсын бастау үшін Базельден Монпелье университетіне понимен сапар шекті. 1557 жылы Монпельеде медицина докторы ғылымын қорғады. Ол келген соң, қалалық фармацевт, маран немесе христиан яхудиі Лоран Каталанның үйінде тұрды. Платтер әкесіне жиі жеміс-жидектер мен тұқымдар жіберіп тұратын. Оның оқуы үрей мен діни қуғын-сүргіннің атмосферасында өтті. Ронделе студенттеріне ботаникалық үлгілерді қағазға басу, кептіру және бекіту әдісін үйретті, бұл әдіс оның бұрынғы ұстазы Лука Гини қолданған. 1557 жылы Базельге оралған Платтер көп ұзамай табысты дәрігер ретінде танылып, Базель университетінде практикалық медицина профессоры болды, сонымен қатар үйінде құнды заттардың және кептірілген өсімдік үлгілерінің үлкен кітапханасын жинады. Платтердің 1614 жылы Дюпюитрен ауруын сипаттауы анатомия туралы түсінігімен байланысты түсіндіріледі. Қазіргі кезде Платтердің аурудың жамбас шеміршектерінің орын ауысуынан және қысқаруынан туындайды деген сенімі түпнұсқа латын мәтінін дұрыс түсінбеуге негізделген. Анатомиялық зерттеулерінің көмегімен Платтер Дюпюитрен ауруына жамбас шеміршектерінің емес, алақан апоневрозының тері асты байланысуларының кеңеюі себеп екенін дәлелдеді. Феликс Платтер Генри Клайн, Астли Купер және Дюпюитренге қарағанда бір жарым ғасырдан астам бұрын алақан апоневрозының аурудың анатомиялық негізі екенін анықтады. Оның "Praxeos Medicae" (1602) еңбегі Роберт Бертонның "Меланхолия анатомиясы" еңбегінде кеңінен пайдаланылды.
Felix Platter was the son of Lutheran humanist, schoolmaster and printer, Thomas Platter, and the half brother of Thomas Platter the Younger. In 1552, and only fifteen years old, Platter travelled by pony from Basel to the University of Montpellier to start a course of study under Guillaume Rondelet. He earned his medical doctorate from Montpellier in 1557. Once arrived, he lodged in the house of Laurent Catalan, the town pharmacist and a Maran or Christian Jew. Platter occasionally sent packages of fruits and seeds to his father. His studies took place in an atmosphere of terror and religious persecution. Rondelet taught his students the technique of pressing, drying and mounting botanical specimens on paper, a process practised by his former mentor, Luca Ghini. Returning to Basel in 1557, Platter soon established himself as a successful physician and became professor of practical medicine at the University of Basel, amassing a famous collection of curiosities at his house as well as an enormous library of pressed plant specimens. Platter's description of Dupuytren's disease in 1614 is explained with regard to his understanding of the anatomy. The current view that Platter believed the disease to be caused by dislocation and shortening of the flexor tendons is based upon misinterpretation of the original Latin text. With the help of his anatomical studies, Platter had proven that subcutaneous ligamentous extensions of the palmar aponeurosis and not the flexor tendons were responsible for Dupuytren's disease. Felix Platter realised more than one hundred and fifty years before Henry Cline, Astley Cooper, and Dupuytren, that the palmar aponeurosis was the anatomical substrate of the disease. His Praxeos Medicae (1602) was drawn on extensively by Robert Burton in the Anatomy of Melancholy.