Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бернард Уильям Роджерс (16 шілде 1921 – 27 қазан 2008) – АҚШ армиясының 28-ші штаб бастығы, кейін НАТО-ның Еуропадағы Жоғары Бас қолбасшысы және АҚШ Еуропалық әскерлерінің Бас қолбасшысы болған АҚШ армиясының генералы. "Ерен еңбегі үшін салған орденімен" қатар, Роджерстің наградаларына Қорғаныс қызметі ордені, "Күміс жұлдыз", "Ерен еңбегі үшін" орденінің төрт сыйлығы және "Ұшқышқа көрсеткен батылдығы үшін" орденінің үш сыйлығы кірді.
Former Chief of Staff of the United States Army
Bernard William Rogers (July 16, 1921 – October 27, 2008) was a United States Army general who served as the 28th Chief of Staff of the United States Army, and later as NATO's Supreme Allied Commander, Europe and Commander in Chief, United States European Command. Besides the Distinguished Service Cross, Rogers' decorations included the Defense Distinguished Service Medal, the Silver Star, four awards of the Legion of Merit and three awards of the Distinguished Flying Cross.
Ерте өмір және білім
Роджерс 1921 жылғы 16 шілдеде Канзас штатының Фэрвью қаласында дүниеге келген. 1940 жылы АҚШ Әскери академиясына тағайындалғанға дейін Канзас мемлекеттік университетінде бір жыл оқыды, онда ол Phi Delta Theta студенттік ұйымының мүшесі болды. Академияда ол кадеттер корпусының бірінші капитаны болды. 1943 жылғы маусымда бітіріп, курстың біріншісі болып, лейтенант шындығында тағайындалды. 1960-1961 жылдары Еуропадағы 24-ші жаяу әскер дивизиясының 275-ші жаяу әскер полкіне тағайындалды. Дивизиядағы келесі лауазымы штаб бастығы болды, сондай-ақ 1961-1962 жылдары Еуропадағы АҚШ армиясының Операциялар бөлімінің Топтық операциялар бөлімінің бастығы болып қызмет етті. Роджерстің келесі міндеті 1962-1966 жылдары Біріккен штабтар төрағасы, генерал Максвелл Тейлордың әскери көмекшісі және атқарушы офицері болу болды. 1-ші жаяу әскер дивизиясының орынбасар қолбасшысы ретінде Роджерс батырлығы үшін «Құрметті қызмет орденімен» марапатталды – «Құрмет медалінен» кейінгі Армияның ең жоғары наградасы. Ол Оңтүстік Вьетнамның арнайы күштерінің лагеріне жасалған Вьетконг шабуылына қарсы сәтті шабуылға жетекшілік етті. Ол жердегі әскерлерді біріктіріп, қатты атыс кезінде төмен ұшқан тікұшақтан жаудың орналасқан жерлерін жеке бақылады. Роджерс Вьетнамда генерал болып қызмет еткен кезінде жасаған іс-әрекеттері үшін «Қызмет көрсету айқасы» орденін алған азаматтардың санаулы бірі болды. Вьетнамнан оралғаннан кейін Роджерс 1967-1969 жылдары Вест-Пойнт кадеттер корпусының коменданты болып екі жыл қызмет етті, 1968 жылғы маусымда полковник атағына ие болды.
Rogers was born in Fairview, Kansas on July 16, 1921. He spent a year at Kansas State University, where he was a member of Phi Delta Theta fraternity, before receiving an appointment to the United States Military Academy in 1940, where he was First Captain of the Corps of Cadets. He graduated in June 1943 as Cadet First Captain (first in his class), and was commissioned a second lieutenant of Infantry. He was assigned to the 275th Infantry Regiment, 24th Infantry Division in Europe from 1960 to 1961. His next assignment in the division was as chief of staff and he also served as chief of the Troop Operation Branch, Operations Division, United States Army, Europe from 1961 to 1962. Rogers' next duty was as military assistant and executive officer to the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Maxwell Taylor, from 1962 to 1966. As assistant commander of the 1st Infantry Division, Rogers was awarded the Distinguished Service Cross—the Army's highest award for valor after the Medal of Honor—for leading a successful counterattack against a Vietcong raid on a South Vietnamese special forces camp. He rallied troops on the ground and personally scouted enemy positions from a low flying helicopter under heavy fire. Rogers was one of only a few individuals to receive the Distinguished Service Cross in Vietnam for actions taken while serving as a general. After returning from Vietnam, Rogers served two years as Commandant of the Corps of Cadets at West Point from 1967 to 1969, being promoted to permanent colonel in June 1968.
Бөлім және жоғары басшылық
Роджерс дивизияны басқаруға таңдалған бірнеше аға офицердің бірі болды және 1969 жылдан 1970 жылға дейін 5-ші жаяу әскер дивизиясының (механикаландырылған) және Колорадо штатының Форт Карсон базасының командирі болып тағайындалды. Сол кезде 5-ші дивизия армиядағы ең ұйымдаспаған және дайындықсыз бөлімдердің бірі саналды. Расалық шиеленістер мен есірткіге тәуелділік – өзекті мәселелер еді. Дивизиядағы солдаттардың айналымы да жоғары болды, себебі Вьетнамдағы қызметтен оралғандар әскери келісімшарттарының қалған мерзімін өтеді. Мораль төмендеген кезде Роджерс солдаттардың күнделікті тәртібінде үлкен өзгерістер жасады: асханадағы жұмысты (КП), таңғы шақыруды, тізімді және сенбілік тексеруге дайындық үшін жұма күнгі "әскери жиындарды" жойды. 1970 жылдың 17 ақпанында Роджерс Форт Карсон ережесін №600–16, "Құзыретті әскерлер кеңесі" деп шығарды, ол құзыретті әскерлерге өз шағымдарын және жақсартулар бойынша ұсыныстарын білдіру үшін екі тарапты байланыс арнасын құрды. Жиырма мүшеден тұратын "Форт Карсон құзыретті әскерлер кеңесінің" төрағасы болып 20 жасар, соғыс ардагері, 4-ші дәрежелі маман Скотт М. Грей сайланды. Кеңестің алғашқы отырысында он сегіз мәселе көтеріліп, оларды шешу жолдары ұсынылды. Роджерс кеңеспен келісіп, ұсынылған барлық жақсарту жобаларын іске асыруға бұйрық берді. Төрт ай ішінде кеңес 192 мәселені талқылады, 107 жақсарту ұсынылды, ал 69-ын Роджерс іске қосты. Роджерс 1970 жылдың 30 қарашасындағы Армия командирлерінің жылдық конференциясында тәртіптік, расалық, есірткі және басқа да мәселелерді шешудің жаңаша тәсілдерін ортаға салғаннан кейін армиядағы ең білімді офицерлердің бірі ретінде танылды. Роджерс 1970 жылдың ақпанында уақытша генерал-майор, 1971 жылдың тамызында тұрақты бригада генералы, 1972 жылдың қарашасында уақытша генерал-лейтенант және 1973 жылдың маусымында тұрақты генерал-майор атағын алды. Соңғы атақ 1972 жылдан 1974 жылға дейін Армия штабының бас штаб бастығының орынбасары болып қызмет еткен кезде берілді. 1974 жылдың қарашасында уақытша генерал болып тағайындалды және 1974 жылдан 1976 жылға дейін Форт Макферсон қаласындағы АҚШ Армиясының күштеріне басшылық етуге таңдалды.
Rogers became one of a select few senior officers chosen for division command, and was assigned commanding officer of the 5th Infantry Division (Mechanized), and Fort Carson, Colorado, from 1969 to 1970. At that time, the 5th "was considered to be one of the most disorganized and unprepared units in the Army. Racial conflict and drug abuse were serious problems. The division also experienced a high turnover rate as soldiers rotating back from their tours of duty in Vietnam served out the remainder of their enlistments." At a time of falling morale, Rogers made sweeping changes in the daily routine of soldiers by abolishing kitchen duty (KP), reveille, roll call and Friday night "GI parties", in which soldiers scrubbed the barracks for Saturday inspections. On February 17, 1970, Rogers issued Fort Carson Regulation NO. 600–16, "Enlisted Men's Council," which established a two way channel of communication for enlisted men to relay their grievances and suggestions for improvements. The twenty member "Fort Carson Enlisted Men's Council" elected as its chair 20 year old combat veteran Specialist 4 Scott M. Gray; at its first meeting the council pointed out eighteen issues and suggested ways of solving them. Rogers concurred with the council and ordered the implementation of all recommended improvement initiatives. After four months, 192 issues were discussed by the council; 107 improvements were recommended; 69 were implemented by Rogers. Rogers became known as one of the brightest thinkers in the army after he shared his innovative ways of dealing with disciplinary, racial, drugs and other problems at the annual Army Commanders Conference on November 30, 1970. Rogers was promoted to temporary major general in February 1970, permanent brigadier general in August 1971, temporary lieutenant general in November 1972 and permanent major general in June 1973. The latter came while serving as Deputy Chief of Staff for Personnel of the Army, from 1972 to 1974. He was promoted to temporary general in November 1974, and was chosen to command the United States Army Forces Command at Fort McPherson from 1974 to 1976.
Әскери штабтың бастығы
Осы тапсырмадан кейін Роджерс АҚШ армиясының Бас штаб бастығы болып тағайындалды, ол 1976 жылдың 1 қазанынан 1979 жылдың 21 маусымына дейін осы лауазымды атқарды. Ол Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан соңғы Бас штаб бастығы болды. Оның қызметінің маңызды тұстары: армияның 24 дивизиялық, толық құрамды күшке өтуін бақылау, жақын мерзімдегі дайындық, орта мерзімдегі жаңарту және ұзақ мерзімді тұрақтылыққа басымдықтарды белгілеу, армия қызметкерлерінің өмір сүру сапасын жақсарту бағдарламасын құру және Жеке дайындық резервін толықтыру үшін шектеулі шақыру жобасын ұсыну. Роджерс Бас штаб бастығы ретінде дивизия командирі ретінде бастаған реформаларын жалғастырды, оқу бағдарламаларын жетілдірді және заманауи, жылдам әрекет ететін күштерге арналған жоспарларды жасады. Ол сондай-ақ әскерді әйелдер мен ұлттық азшылықтарға көбірек бейім ету үшін шаралар қабылдады, командирлерге "әскерлерге қатысты кез келген кемсітушілікке жол бермеуге" шақырды. Ол сонымен қатар АҚШ-тың алғашқы әскери контртерроризм бөлімі – "Дельта" күшін құруға рұқсат берді. Роджерс Вьетнам соғысынан кейін армияның моральдық және дайындық жағдайы төмендегеннен кейін оның қайта жандануына жауапты болды. Оның инновациялары мен реформалары оның орнын бастан генерал Эдвард С. Мейер басшылығымен жалғасты.
Following this assignment Rogers was selected to be Chief of Staff of the United States Army, a post he held from October 1, 1976, until June 21, 1979, the last World War II veteran to do so. Some highlights of his tenure include supervising the army's move to a 24 division, all component force; establishing priorities for near term readiness, midterm modernization, and long term sustainability; establishing a program to enhance the quality of life of army personnel; and suggesting a limited draft to fill the Individual Ready Reserve. Rogers continued the reforms he began as a division commander as Chief of Staff, improving training programs and developing plans for a modern "quick strike" force. He also took steps to make the army more friendly toward women and minorities, calling on commanders to "eliminate any discriminatory handling of soldiers." He also authorized the formation of Delta Force, the first United States military counter terrorist unit. Rogers was responsible for starting the army's renaissance after falling into a state of low morale and readiness following the Vietnam War. His innovations and reforms were continued under his successor, General Edward C. Meyer.
Біріккен Ұлттар Ұйымының Жоғарғы Бас қолбасшысы
Роджерс президент Джимми Картер тағайындауымен 1979 жылдың маусым айында Солтүстік Атлант келісім ұйымының Еуропадағы Жоғарғы Бас қолбасшысы (SACEUR) және бірқатар АҚШ Еуропалық қолбасшылығының Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол 1979 жылдың 1 шілдесінде SACEUR міндеттерін атқара бастады. Орталық Еуропаны конвенциялық түрде қорғауға қатысты сол кездегі НАТО-ның әскери стратегиясы 1987 жылғы диссертацияда баяндалған. SACEUR Роджерс Варшава шартының сандық артықшылығына байланысты НАТО-ның жеткіліксіз конвенциялық әскери күштеріне алаңдады, және басқа жағдайлар өзгермесе, ядролық қаруға жүгінуге тура келер еді. НАТО-ның конвенциялық қорғаныс қабілетін арттыру мақсатында Роджерс «Екінші және үшінші эшелонға шабуыл» (FOFA) концепциясы деп атаған жаңа идея ұсынды. Бұл концепция Варшава шартының басып кіруіне қарсы тұру үшін, жаудың екінші және үшінші эшелондарына терең конвенциялық шабуылдар жасау арқылы олардың НАТО-ның қорғаныс позицияларына жетіп алуына кедергі келтіруді көздеді.
Rogers was appointed by President Jimmy Carter as Supreme Allied Commander Europe (SACEUR), North Atlantic Treaty Organization in June 1979 and, concomitantly, as Commander in Chief of United States European Command. He assumed his duties as SACEUR on July 1, 1979. The then current NATO battlefield strategy for the conventional defense of Central Europe was summarized in a 1987 thesis. SACEUR Rogers was troubled by NATO's inadequate conventional military forces when faced with a Warsaw Pact that dominated his on a numeric basis, and ceteris paribus, he would need to resort to the nuclear option. To improve NATO's conventional defence capability, Rogers proposed a novel idea he labelled the "Follow on Forces Attack" (FOFA) Concept, which theorized to counter a Warsaw Pact invasion by making deep conventional attacks the enemy's second and third echelon forces to prevent them from reaching NATO's defensive positions.
Кейінгі өмір және өлім
1987 жылы зейнетке шыққаннан кейін Роджерс Сыртқы қатынастар кеңесі мен АҚШ Атлантикалық кеңесінің директоры болды. Ол USO және Америка Құрама Штаттары Армиясының қатарындағы ұйымдардың басқармаларында қызмет етті, сондай-ақ Coca Cola және General Dynamics сияқты бірнеше компанияға кеңесші және директор болып жұмыс істеді. Роджерс 2008 жылы Вирджиния штатындағы Инова Фэрфакс ауруханасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Одан кейін 63 жыл бірге өмір сүрген әйелі, Маклин қаласының Энн Э. Роджерс; үш баласы – Вирджиния штатының Манассас қаласындағы зейнеткер полковник Майкл В. Роджерс, Арлингтон қаласының Дайан Опперман және Александрия қаласының Сьюзан Кротч; бір әпкесі; бір інісі; алты немересі және үш шөбересі қалды.
After his retirement in 1987, Rogers was a director of the Council on Foreign Relations and the Atlantic Council of the United States. He served on the boards of the USO and the Association of the United States Army and was a consultant and director to several companies, including Coca Cola and General Dynamics. Rogers died in 2008 at Inova Fairfax Hospital, Virginia, after suffering a heart attack. He was survived by his wife of 63 years, Ann E. Rogers of McLean; three children, retired United States Army Colonel Michael W. Rogers of Manassas, Virginia, Diane Opperman of Arlington and Susan Kroetch of Alexandria; a sister; a brother; six grandchildren; and three great grandchildren.