Реактивті артрит – инфекциядан кейін дамитын қабыну. Симптомдар инфекция жойылған соң пайда болады, себебін анықтау қиын. Рейтер синдромы атауы қолданылмайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реактивті артрит, сондай-ақ Рейтер синдромы деп аталады, – организмнің басқа бөлігіндегі инфекцияға жауап ретінде дамитын қабынулы артрит түрі (қайшылық реакция). Бактериялармен тікелей қатынасқа түсу және инфекция жұқтыру осы ауруды тудыруы мүмкін. Науқас симптомдармен келген кезде, көбінесе "қоздырғыш" инфекция емделген болады немесе созылмалы жағдайларда жағдайы жақсарғаннан кейін, бастапқы себебін анықтау қиынға соғады. Артрит көбінесе басқа ерекше белгілермен бірге жүреді, осыған байланысты бұл синдром Рейтер синдромы, Рейтер ауруы немесе Рейтер артриті деп аталады. Ханс Рейтердің нацистік партиямен жасаған соғыс қылмыстарына байланысты «реактивті артрит» термині осы атаудың орнына жиі қолданылады. Реактивті артриттің көріністеріне келесі үш белгінің жиынтығы жатады: ірі буындардың қабынулы артриті, конъюнктивит немесе увеит түріндегі көздің қабынуы, ерлерде уретрит немесе әйелдерде цервицит. Жыныстық жолмен жұққан инфекция немесе ішек инфекциясынан кейін пайда болған артрит те реактивті артрит деп аталады. Пациенттерде шырышты қабықша зақымданулары, сондай-ақ цирцинатты баланит және кератодерма бленнорагикум сияқты псориазға ұқсас тері зақымданулары болуы мүмкін. Энтезит Ахилл сіңіріне әсер етіп, өкшеде ауыруға алып келуі мүмкін. Барлық зардап шеккен адамдарда барлық белгілер кездеспейді. Реактивті артриттің клиникалық картинасы көбінесе бес буыннан кем қабынудан тұрады, оның ішінде көбінесе тізе немесе сакроилиак буын қабынуы мүмкін. Артрит «қосымша» (бастапқы зақымдалған буынға қосымша басқа буындардың қабынуы) немесе «көшпелі» (бастапқы қабыну орны жақсарғаннан кейін жаңа буындардың қабынуы) болуы мүмкін. Реактивті артрит – бұл көбінесе зәр-жыныс жүйесі немесе асқазан-ішек инфекцияларынан туындайтын, HLA B27-ге байланысты, RF серонегативті артрит. Ең көп кездесетін себептері – ішек инфекциялары (Salmonella, Shigella немесе Campylobacter) және жыныстық жолмен берілетін инфекциялар (Chlamydia trachomatis); алайда, А тобындағы стрептококк инфекциясынан кейін де дамуы мүмкін. Бұл ауру көбінесе 20-40 жас аралығындағы адамдарға тән, еркектерде әйелдерге қарағанда жиі кездеседі және ақ нәсілділерде қара нәсілділерге қарағанда көбірек таралған. Бұл HLA B27 генінің ақ нәсілді халық арасында кең таралғандығына байланысты. Ол эпидемиялық түрде де пайда болуы мүмкін. Сондай-ақ, ВИЧ жұқтырған науқастарда реактивті артрит даму қаупі жоғары. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар кезіндегі көптеген жағдайлар артрит, уретрит және конъюнктивит үштігіне назар аударды (көбінесе қосымша шырышты қабықша зақымдануларымен), ол кезде бұл Фиссенгер-Лерой-Рейтер синдромы деп те аталды.
Reactive arthritis, also known as Reiter's syndrome, is a form of inflammatory arthritis that develops in response to an infection in another part of the body (cross reactivity). Coming into contact with bacteria and developing an infection can trigger the disease. By the time the patient presents with symptoms, often the "trigger" infection has been cured or is in remission in chronic cases, thus making determination of the initial cause difficult. The arthritis often is coupled with other characteristic symptoms; this has been called Reiter's syndrome, Reiter's disease or Reiter's arthritis. The term "reactive arthritis" is increasingly used as a substitute for this designation because of Hans Reiter's war crimes with the Nazi Party. The manifestations of reactive arthritis include the following triad of symptoms: an inflammatory arthritis of large joints, inflammation of the eyes in the form of conjunctivitis or uveitis, and urethritis in men or cervicitis in women. Arthritis occurring alone following sexual exposure or enteric infection is also known as reactive arthritis. Patients can also present with mucocutaneous lesions, as well as psoriasis like skin lesions such as circinate balanitis, and keratoderma blennorrhagicum. Enthesitis can involve the Achilles tendon resulting in heel pain. Not all affected persons have all the manifestations. The clinical pattern of reactive arthritis commonly consists of an inflammation of fewer than five joints which often includes the knee or sacroiliac joint. The arthritis may be "additive" (more joints become inflamed in addition to the primarily affected one) or "migratory" (new joints become inflamed after the initially inflamed site has already improved). Reactive arthritis is an RF seronegative, HLA B27 linked arthritis often precipitated by genitourinary or gastrointestinal infections. The most common triggers are intestinal infections (with Salmonella, Shigella or Campylobacter) and sexually transmitted infections (with Chlamydia trachomatis); however, it also can happen after group A streptococcal infections. It most commonly strikes individuals aged 20–40 years of age, is more common in men than in women, and more common in white than in black people. This is owing to the high frequency of the HLA B27 gene in the white population. It can occur in epidemic form. Patients with HIV have an increased risk of developing reactive arthritis as well. Numerous cases during World Wars I and II focused attention on the triad of arthritis, urethritis, and conjunctivitis (often with additional mucocutaneous lesions), which at that time was also referred to as Fiessenger–Leroy–Reiter syndrome.
Себептер
Реактивті артрит 6-шы хромосомадағы HLA B27 генімен және энтезит негізгі патологиялық зақымдану ретінде болуымен байланысты, ал іріктелгіш себебі – алдыңғы инфекция. АҚШ-та артриттің басталуына ең көп себеп болатын инфекция – Chlamydia trachomatis жұқтырған жыныс жолдарының инфекциясы. Әлемдік деңгейде реактивті артритті тудыруы мүмкін басқа бактериялар – Ureaplasma urealyticum, Salmonella spp., Shigella spp., Yersinia spp. және Campylobacter spp. Сондай-ақ, тамақтан улану немесе асқазан-ішек инфекциясы да аурудың алдында болуы мүмкін (жоғарыда аталған бактериялардың соңғы төрт туысы ішек бактериялары болып табылады). Диареядан кейін реактивті артриттің пайда болуына ең көп себеп болатын микроорганизм – Shigella. Chlamydia trachomatis – уретриттен кейін реактивті артриттің ең жиі кездесетін себебі. Ureaplasma және mycoplasma сирек кездеседі. Ауруды тудыруы мүмкін басқа микроорганизмдер туралы да мәліметтер бар, бірақ бұл мәліметтер толық емес. + Типтік реактивті артриттің әртүрлі критерийлерінің сезімталдық және ерекшелік пайызы Диагностикалау әдісі Сезімталдық Ерекшелік 1. 1 айдан астам созылған уретрит және/немесе цервицит эпизоды 84,3% 98,2% 2. 1 айдан астам созылған артрит эпизоды және уретрит немесе цервицит, не екі жақты конъюнктивит 85,5% 96,4% 3. Артрит, конъюнктивит және уретрит эпизоды 50,6% 98,8% 4. 1 айдан астам созылған артрит, конъюнктивит және уретрит эпизоды 48,2% 98,8%
Reactive arthritis is associated with the HLA B27 gene on chromosome 6 and by the presence of enthesitis as the basic pathologic lesion and is triggered by a preceding infection. The most common triggering infection in the US is a genital infection with Chlamydia trachomatis. Other bacteria known to cause reactive arthritis which are more common worldwide are Ureaplasma urealyticum, Salmonella spp., Shigella spp., Yersinia spp., and Campylobacter spp. A bout of food poisoning or a gastrointestinal infection may also precede the disease (the last four genera of bacteria mentioned above are enteric bacteria). Shigella is the most common organism causing reactive arthritis following diarrhea. Chlamydia trachomatis is the most common cause of reactive arthritis following urethritis. Ureaplasma and mycoplasma are rare causes. There is some circumstantial evidence for other organisms causing the disease, but the details are unclear. + Percent Sensitivity and Specificity of Various Criteria for Typical Reactive Arthritis Method of diagnosis Sensitivity Specificity 1. Episode of arthritis of more than 1 month with urethritis and/or cervicitis 84.3% 98.2% 2. Episode of arthritis of more than 1 month and either urethritis or cervicitis, or bilateral conjunctivitis 85.5% 96.4% 3. Episode of arthritis, conjunctivitis, and urethritis 50.6% 98.8% 4. Episode of arthritis of more than 1 month, conjunctivitis, and urethritis 48.2% 98.8%
Емдеу
Емдеудің басты мақсаты – инфекцияның түпкі себебін анықтап, қажет болған жағдайда тиісті антибиотиктермен жою. Әйтпесе, емдеу әрбір мәселеге қатысты белгілі бір көріністерді басуға бағытталған. Белгісіз уретрит тетрациклиннің қысқа курсымен емделуі мүмкін. Ауырсынуды басатын дәрілер, әсіресе НСАҚ қолданылады. Ешқандай басқа емге көмектеспеген ауыр реактивті белгілері бар пациенттерге стероидтар, сульфасалазин және иммунодепрессанттар қажет болуы мүмкін. Ирит болған жағдайда жергілікті кортикостероидтар тиімді.
The main goal of treatment is to identify and eradicate the underlying infectious source with the appropriate antibiotics if still present. Otherwise, treatment is symptomatic for each problem. Nonspecific urethritis may be treated with a short course of tetracycline. Analgesics, particularly NSAIDs, are used. Steroids, sulfasalazine and immunosuppressants may be needed for patients with severe reactive symptoms that do not respond to any other treatment. Local corticosteroids are useful in the case of iritis.
Болжам
Реактивті артрит өзін-өзі шектеуі, жиі қайталануы, созылмалы немесе прогрессивті болуы мүмкін. Көптеген науқастарда бірнеше аптадан алты айға дейін сағатын ауыр симптомдар байқалады. 15-50% жағдайларда артрит қайталап пайда болады. 15–30% жағдайларда созылмалы артрит немесе сакроилиит дамиды. Көп жылдар бойы қайталап тұратын шабуылдар жиі кездеседі, ал кейбір науқастар созылмалы және мүгедектікке әкелетін артритке, жүрек ауруларына, амилоидтық шөгінділерге, анкилоздық спондилитке, иммуноглобулин А нефропатиясына, жүрек өткізгіштігінің бұзылуларына немесе аорталық қақпақша жеткіліксіздігімен аортитке шалдығады. Дегенмен, реактивті артритпен ауыратын көптеген адамдар қалыпты өмір сүре алады және зардап шеккен органдарын қорғау үшін шағын түзетулер жасау арқылы дерлік қалыпты өмір салтын сақтай алады.
Reactive arthritis may be self limiting, frequently recurring, chronic or progressive. Most patients have severe symptoms lasting a few weeks to six months. 15 to 50 percent of cases involve recurrent bouts of arthritis. Chronic arthritis or sacroiliitis occurs in 15–30 percent of cases. Repeated attacks over many years are common, and patients sometimes end up with chronic and disabling arthritis, heart disease, amyloid deposits, ankylosing spondylitis, immunoglobulin A nephropathy, cardiac conduction abnormalities, or aortitis with aortic regurgitation. However, most people with reactive arthritis can expect to live normal life spans and maintain a near normal lifestyle with modest adaptations to protect the involved organs.
Эпидемиология
Әйелдерде диагноз қою қиындықтарына байланысты реактивті артриттің нақты жиілігін анықтау қиын. Дегенмен, бірнеше зерттеу жүргізілді. Норвегияда 1988-1990 жылдар аралығында хламидиядан туындаған реактивті артриттің көрсеткіші 100 000 адамға 4,6 жағдайды, ал ішек бактерияларынан туындаған реактивті артриттің көрсеткіші 100 000 адамға 5 жағдайды құрады. 1978 жылы Финляндияда жылдық көрсеткіш 100 000 адамға 43,6 болған.
Because women may be underdiagnosed, the exact incidence of reactive arthritis is difficult to estimate. A few studies have been completed, though. In Norway between 1988 and 1990, the incidence was 4.6 cases per 100,000 for chlamydia induced reactive arthritis and 5 cases per 100,000 for that induced by enteric bacteria. In 1978 in Finland, the annual incidence was found to be 43.6 per 100,000.
Тарих
Реактивті артрит, офтальмологиялық және урогенитальды көріністерді қамтитын үштік түрінде пайда болғанда, көбінесе "Райтер синдромы" атауы қолданылады; неміс дәрігері Ханс Конрад Юлиус Райтер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде емдеген әскердің жағдайын сипаттаған. Көптеген дәрігерлер бұл атаудың лайықты емес екенін ұсынады. Райтердің нацистік партияға қатыстылығы, әсіресе Бухенвальд концлагерінде адамдармен мәжбүрлі тәжірибелер жүргізуге қатысқаны (Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында тұтқындалғаннан кейін Нюрнбергте соғыс қылмыскері ретінде қудаланды), оның медициналық жетістіктерін басып тастады. Бұған қоса, ол артритті және басқа да симптомдарды байланыстырған алғашқы дәрігер емес еді – бұрын "артрит уретритика", "жұқпалы артрит" және "полиартерит энтерика" деген атаулар қолданылған, ал толық үштік 19 ғасырда басқа дәрігермен сипатталған.
When reactive arthritis appears in a triad that also includes ophthalmic and urogenital manifestations, the eponym "Reiter's syndrome" is often applied; German physician Hans Conrad Julius Reiter described the condition in a soldier he treated during World War I. A number of physicians have suggested that the eponym is undeserved. Reiter's Nazi Party affiliation, and in particular his involvement in forced human experimentation in the Buchenwald concentration camp (which, after his capture at the end of World War II, resulted in his prosecution in Nuremberg as a war criminal), have come to overshadow his medical accomplishments. Furthermore, he was not the first physician to make associations between the arthritis and other symptoms—the names arthritis urethritica, venereal arthritis and polyarteritis enterica had previously been applied—and the full triad was described by another physician in the 19th century.