Микеле Санмикели: Венециялық сәулетші және қала құрылысшысы
Michele Sanmicheli
Микеле Санмикели (1484-1559) – венецианский архитектор, градостроитель. Проектировал укрепления, работал в Италии, Далмации, Греции. Изучал античную архитектуру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венециялық сәулетші және қала құрылысшы (1484–1559)
Venetian architect and urban planner (1484–1559)
Микеле Санмикели, кейде Саммикели, Санмикеле немесе Саммичеле (Верона, 1484 – Верона, 1559) деп те жазылады, – Венеция Республикасының азаматы болған итальяндық сәулетші және қала құрылысшы. Брамэнттің, Рафаэльдің, Сансовиноның және Сангаллоның өнерін оқып үйрену үшін Римде білімін аяқтағаннан кейін, ол Веронаға оралды, онда өмір бойы көптеген беделді тапсырмалар алды. Серениссиманың әскери сәулетшісі ретінде жұмыс істей келе, ол кең Венеция республикасында көптеген бекіністерді жобалады, осылайша өзіне зор даңқ әкелді. Оның туындыларын Венеция, Верона, Бергамо және Бреша қалаларында кездестіруге болады, сонымен қатар ол Далмацияда, Задар мен Шибеникте, сондай-ақ Крит және Корфу аралдарында көп жұмыс істеді. Осы аймандарда болғандықтан, ол 16 ғасырдың жалғыз итальяндық сәулетшісі болуы мүмкін, ол грек сәулетін көріп, зерттеу мүмкіндігіне ие болды, бұл оның негізсіз дориялық бағаналарын қолдануына шабыттандырған болуы мүмкін. Тынымсыз еңбек еткен ол әскери мақсаттағы құрылыстардан өзге, сарайлар мен құнды діни архитектураны жобалауға да қатысты.
Michele Sanmicheli, sometimes also transcribed as Sammicheli, Sanmichele or Sammichele (Verona, 1484 Verona, 1559), was an Italian architect and urban planner who was a citizen of the Republic of Venice. After staying in Rome to complete his education studying the art of Bramante, Raphael, Sansovino, and Sangallo, he returned to Verona, where he received numerous prestigious commissions throughout his life. Hired by the Serenissima as a military architect, he designed numerous fortifications in the vast Venetian republic, thus ensuring a great reputation for himself. His works can be found in Venice, Verona, Bergamo, and Brescia, and he worked extensively in Dalmatia, in Zadar and Šibenik, Crete, and Corfu. Due to his sojourns in the latter locations he was probably the only Italian architect of the 16th century to have had the opportunity to see and study Greek architecture, a possible source of inspiration for his use of Doric columns without bases. A tireless worker, in addition to constructions of a military nature he was also involved in the design of palaces and religious architecture of great value.
Балалық шақ
Микеле Санмичели өмірі туралы көптеген мәліметтер оның алғашқы биографы Джорджио Вазари арқылы белгілі. Вазари Вероналық сәулетші туралы өзінің танымал еңбегі «Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori» еңбегінде жазған, бірақ Верона мен Рим арасындағы оқу кезеңі туралы аз ғана ақпарат берген. Санмичели сол кезде Венеция Республикасының құрамында болған Верона қаласында дүниеге келген. Ол өзінің кәсібінің негіздерін ағасы Жакопомен (жас кезінде қайтыс болған) және туысы Маттео Санмичелимен бірге әкесі Джованни мен ағасы Бартоломеодан үйренді. Екеуі де Веронада тас қалаушылар болған, ал бастапқыда олар Чима ауылынан, Лугано көліндегі Порлеццадан шыққан. Отбасылық шеберхана қарапайым шеберхана болғанымен, бірнеше жоғары сапалы шеберханалармен байланыста болды. Микеле жас кезінде отбасының Бернардино мен Маттео Маццоламен, тас қалаушылар және гуманистермен танысуы арқасында зихилықтық серпіліс алған болуы мүмкін, олармен бірге Лоджия дель Консильо құрылысында ынтымақтастық жасайтын. 1505 жылдың соңына қарай жас Санмичели екі ата-анасынан да жетім қалды, ағасы Жакопо өлімге жақын болса, тағы бір ағасы Алессандро Болоньядағы монастырда қамалған еді. Бұл жағдай оған туған қаласында қалуға себеп болмады, сондықтан Аццанодағы отбасылық мүліктердің бір бөлігін сатып, Римге көшуге шешім қабылдады.
Much of the information about Michele Sanmicheli's life is known through his first biographer, Giorgio Vasari, who wrote about the Veronese architect in his famous work Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori, though providing scant information for the entire period of his training between Verona and Rome. Sanmicheli was born in Verona, at that time part of the Republic of Venice. He learned the basics of his profession, along with his brother Jacopo (who died young) and his cousin Matteo Sanmicheli, from his father Giovanni and his uncle Bartolomeo, both stonemasons in Verona, originally from Cima, a hamlet of Porlezza on Lake Ceresio, or Lugano. The family workshop was a simple artisan's workshop, albeit in contact with several high quality ateliers. Probably Michele was also able at a young age to acquire intellectual stimulation from his family's acquaintance with Bernardino and Matteo Mazzola, stonemasons and humanists, with whom they collaborated on the construction of the Loggia del Consiglio. Toward the end of 1505 the young Sanmicheli was already orphaned of both parents while one brother, Jacopo, was close to death, and another brother, Alessandro, was locked in a convent in Bologna. This situation gave him little reason to stay in his hometown and so, having sold some family properties in Azzano, he decided to move to Rome.
Рим мен Орвиетодағы алғашқы комиссиялар
Санмикели жас кезінде (жиырма жасына толмай) Антонио да Сангаллоның көмекшісі болып жұмыс істеу үшін Римге келді. Урбеде, оның екі бауырының қолдауымен, олар Святой Антонийдің регуляр канондары конгрегациясында маңызды лауазымдарда болғандықтан, ол классикалық мүсін мен архитектураны зерттеу мүмкіндігіне ие болды. Ұзақ өтпей ол үлкен даңққа ие болды, тіпті Вазари оның «қысқа мерзім ішінде Римде ғана емес, оны қоршаған аймақтарда да белгілі және танымал болғанын» жазды. Ол келесі екі онжылдық бойы сол жерде тұрды. 1512 жылы оған зор мүмкіндік туды: Орвието соборының құрылыс алаңында бас шебер болып тағайындалды, бұл оған Орталық Италияның маңызды ескерткіштерінің бірінің жұмысын бақылауға және бұрынғы ұлы сәулетшілердің ізбасарлары болуға мүмкіндік берді. Бұл тапсырма оған үлкен бедел әкелді, ал одан алған тәжірибесі, әсіресе еңбек ресурстарын басқаруда, болашақта Венеция мемлекетін нығайтуға тағайындалғанда өте пайдалы болды. Сондай-ақ 1512 жылы «marmoraio» лауазымымен Флоренциялық мүсіншіге төлем дауында кепіл ретінде Риетиге барды, ал 1516 жылы Санта-Мария-Маджоре базиликасындағы цибориумның бағасын анықтау үшін Спеллоға сапарлады. Кафедральдық собордың бас шебері ретінде алған даңқының арқасында Санмикели бірнеше маңызды жеке тапсырыстар алды, мысалы, 1516 жылдың 19 сәуірінде Сиеналық саудагер Джироламо Петруччи оған Орвиетодағы Сан-Доменико шіркеуіндегі отбасылық капелланы салуды тапсырды, ол 1524 жылға дейін аяқталды және оның ең маңызды туындыларының біріне айналды. 1525 және 1526 жылдар аралығында ол кардинал Алессандро Фарнезедің тапсырысымен Монтефиасконе соборының алғашқы жобасын жасаумен айналысты, ол Брамэнт стиліндегі күмбезбен жабылған сегізбұрышты ғимарат, Римдегі Санта-Мария-ди-Лорето шіркеуін еске салады. 1670 жылғы өрт және Карло Фонтананың одан кейінгі масштабты жөндеуінен кейін осы ғимараттан тек колоннадасы ғана сақталды. Монтефиасконеде болған кезінде ол көп айтпаған, бірақ қыз баланың дүниеге келуіне әкелген махаббатқа да ие болды. Қолда бар деректерге сүйенсек, папаның осындай деликатты тапсырманы Санмикелиге, басқа біреуге емес, неге жүктегені бірден анық емес; бұл, мүмкін, кардинал Алессандро Фарнезедің ұсынысымен немесе, көбінесе, Антонио да Сангаллоның тікелей тапсырмасымен болған. Бұл тапсырма оның мансабындағы маңызды кезең болды, себебі ол оған сол кездегі ең жетілген әскери архитектураны зерттеуге және осы заманғы ең беделді сәулетшілер мен инженерлермен байланысқа түсуге мүмкіндік берді, олар оның жобалау әдісіне үлкен әсер етті.
Sanmicheli went to Rome at a young age (in his early twenties), to work as an assistant to Antonio da Sangallo. In the Urbe, where he was probably able to move because of the support of two of his brothers, who held prominent positions in the congregation of the Canons Regular of St. Anthony, he had the opportunity to study classical sculpture and architecture. He soon won praise, so much so that Vasari wrote that "in a short time he became, not only in Rome, but throughout all the places surrounding it, renowned and famous." where he stayed for the next two decades. In 1512, a great opportunity presented itself to him: he was offered the role of master builder at the construction site of the Orvieto Cathedral, a position that allowed him not only to supervise the work of one of the major works of central Italy, but also to be the successor to a dense array of great architects who had previously taken part in the project. This assignment brought him great prestige, and the experience he gained from it, especially in the management of the workforce, would prove most useful when, in the future, he was put in charge of the re fortification of the Venetian state. Also in 1512, under the title of "marmoraio," he went to Rieti as a guarantor in a dispute over a payment to a Florentine sculptor, while in 1516 he traveled to Spello for an estimate of the ciborium kept in the collegiate church of Santa Maria Maggiore. Due to the fame he gained from being master builder at the cathedral, Sanmicheli was able to obtain some important private commissions, as for example, on April 19, 1516, when he was commissioned by the Sienese merchant Girolamo Petrucci in Orvieto for the family chapel in the church of San Domenico, on which he worked until 1524 and which became one of his most important works. Between 1525 and 1526 he worked to prepare, on the commission of Cardinal Alessandro Farnese, the first design of the Montefiascone Cathedral, an octagonal building surmounted by a dome in the style of Bramante, reminiscent of the one in the church of Santa Maria di Loreto in Rome. Only the colonnade with entablature remains of this building, due to the fire of 1670 and the subsequent radical renovation by Carlo Fontana. During his time in Montefiascone he also had a love affair of which he did not speak much but which led to the birth of a daughter. From the existing sources it is not immediately clear why the pope turned to Sanmicheli rather than another person for such a delicate assignment; perhaps it was given to him on the recommendation of Cardinal Alessandro Farnese or, more likely, at the behest of Antonio da Sangallo himself. This assignment represented a further turning point in his career in that he thus had the opportunity to visit the most advanced military architecture and to associate with the most highly regarded architects and engineers of the time, who greatly influenced him in his way of designing.
Веронаға оралу және Серенасиммаға тағайындалу
Климент VII-ге қызметін аяқтағаннан кейін Санмикели 1527 жылы Веронаға оралуға шешім қабылдады: Легнагода бекіністі жаңарту жұмысында ол Венеция Республикасының генерал-капитаны Франческо Мария делла Роверемен кездесті, оның танысуы, сондай-ақ ол қазір қол жеткізген даңқы, Серениссиманың әскери инженері лауазымын алуына мүмкіндік берді. Осылайша, Жакопо Сансовино сияқты, ол Республиканың жалақылы қызметкері болды: венециялықтар арасындағы оның беделі және Римнің тонауын еске түсіретін трагедия Санмикелини Лациоға ешқашан қайта оралмауға көндірді. Осы лауазымдағы алғашқы тапсырмасы 1527 және 1528 жылдар аралығында Веронада болды, онда қаланың подестасы Джованни Эмо оны Адидже өзені арқылы салынған Понте-Нуово көпірін қалпына келтіру жұмысын басқаруға шақырды. Сонымен қатар, 1527 жылдың соңында абыройлы әйел Маргарита Пеллегрини оған Веронадағы Сан-Бернардино шіркеуінде ұлы Николоның есімінде ғибадатхана салуды ұсынды: сәулетші осы жұмысты зор құлшыныспен атқарды, нәтижесінде тапсырыс берушіге өте ұнаған туынды пайда болды. Кейін Пеллегрини капелласы 1793 жылы Бартоломео Джулиари жасаған түзетулерге ұшырады. 1530 жылдың 28 қазанында жеке жұмыс аяқталғаннан кейін, ол Веронаның әскери зауыттарының бастығы болып ресми түрде тағайындалды (ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды иеленді). (1532), Сан-Зено (1541) және Палио (1547) қақпалары; Сонымен қатар (1531 және 1532 жылдар аралығында) ол өзінің адал серігі және мұрагері болған жүрегі жақын туысы Джангироламо Санмикелимен бірлесіп, Веронаның Висконти цитаделін қайта ұйымдастыруды зерттеу және жобалау үшін жауапты болды. Веронадағы жұмысының нәтижесінде Санмикелидің әскери сәулетші ретіндегі білігі мен шеберлігі Республика шекарасынан тыс жерлерде танылып, бағаланды. Осылайша, 1531 жылы Франческо II Сфорца Ломбард герцогтығы үшін Вигевано, Павия, Алессандрия, Лоди және Комо бекіністеріне кеңесші ретінде рұқсат алды. 1539 жылы Карл V де Серениссимаға Антверпенді нығайту үшін оның қызметін пайдалану туралы өтініш жасады, бірақ ол қабылданбады. Оның сәулетші ретіндегі даңқы әскери сипаттағы жұмыстармен ғана емес, сонымен қатар Ренессанс стиліндегі азаматтық сәулетпен де байланысты. 1530 жылы 1520 жылдары Веронаға оралған Баее епископы Людовико ди Каносса оған Порта Борсари мен Гави аркасы арасындағы Кастельвекккио маңындағы қалалық үйді және Моцкеканедегі Греццанодағы ауылдық вилланы жобалауды тапсырды. Палаццо Каносса епископ 1532 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай аяқталды; басқа нәрселермен қатар, сәулетші Людовико арқылы Джован Франческо, Антонио және Грегорио Бевилаккуа ағайындыларын таныстырды, олар 1520 жылдардың соңында оған Каносса сарайына қарап тұрған Бевилаккуа сарайын салуды сеніп тапсырды, және 1532 жылы Бевилаккуа сарайын қалпына келтіруді тапсырды. 1531 жылы ол Орзинуови қабырғаларын салу жұмысын бастады (ол 1537 жылға дейін жалғасты), ал келесі жылы ол Тревизо мен Брешияның бекіністерін және Удинедегі Пьяцца Контарананы жаңарту бойынша зерттеулерді аяқтады. Келесі жылы ол Падуада Корнаро бастионын салуға әкелетін кең зерттеулер жүргізді. Бұл тапсырмадан кейін 27 қаңтарда Венеция Лидосының алдындағы сол аттас аралдағы Сант-Андреа бекінісін және басқа лагуна бекіністерін жобалау туралы шешім қабылданды. Бұл жұмыс оған 14 сәуірде Республиканың бас инженері болып тағайындалуына әкелді, «біздің лагуналарды қазу және күтіп ұстау, сондай-ақ біздің жерлерімізді [ ] құрлықтан және теңізден нығайту үшін». Әскери сәулетші ретінде оның қарқынды қызметі оған азаматтық жұмыстармен айналысуға кедергі болмады: осы жылдары ол Корнаро отбасы үшін Пьомбино Деседегі вилланы (Палладио салған Вилла Корнаромен шатастырмау керек) жобалады, кейін 1795 жылы бұзылды. 1537 және 1540 жылдар аралығында Санмикели қарқынды жұмыс кезеңін бастан кешірді, ол өзінің жүрегі жақын туысымен бірге шығыстағы бекіністерді тексеру үшін үнемі саяхаттап жүрді, онымен жеке және кәсіби байланыстар күшейді; ол Далмация, Задар, Шибеник, Корфу, Крит және Stato da Màr-дың басқа да жерлеріне барды. Ұзақ сапардан оралғаннан кейін ол материктегі бекіністерде (әсіресе Орзинуови мен Чиоггияда) жұмыс істеуді жалғастырды, сонымен қатар Виченцаға Рагионе сарайын салуға кеңес алу үшін барды, бұл кезде ол сәулетші Андреа Палладиомен кездескен болуы мүмкін.
After finishing his service for Clement VII Sanmicheli decided to return, in 1527, to Verona: On a subsequent stay in Legnago for the renovation of the fortress, he met the captain general of the Venetian Republic, Francesco Maria della Rovere, whose acquaintance, as well as the fame he had now acquired, meant that he was offered the position of military engineer for the Serenissima. Thus, in the same way as Jacopo Sansovino, he became a salaried officer of the Republic: his acclaim among the Venetians and the tragedy represented by the sack of Rome convinced Sanmicheli never to return to Lazio. His first assignment in this role was in Verona, between 1527 and 1528, where he was called by Giovanni Emo, podestà of the city, to take charge of the restoration of the Ponte Nuovo bridge over the Adige River. In addition, around the end of 1527, the noblewoman Margherita Pellegrini offered him to design a chapel in memory of her son Nicolò at the church of San Bernardino in Verona: to this work the architect applied himself with considerable enthusiasm, producing a work that was much appreciated by the client. The Pellegrini Chapel was then the subject of subsequent retouches by Bartolomeo Giuliari in 1793. On October 28, 1530, when the private work was completed, he was officially appointed superintendent of the military factories of Verona (a position he would hold until his death). (1532), Porta San Zeno (1541) and Porta Palio (1547); At the same time (between 1531 and 1532) he was responsible for studying and designing the reorganization of the Visconti Citadel of Verona, in collaboration with his nephew Giangirolamo Sanmicheli, who was his faithful collaborator and successor. As a result of his work in Verona, Sanmicheli's skills as a military architect became known and appreciated outside the borders of the Republic, and thus it was that Francesco II Sforza, in 1531, obtained permission to have him as a consultant on the strongholds of Vigevano, Pavia, Alessandria, Lodi, and Como for the Lombard duchy. In 1539 Charles V also made a request to the Serenissima, which was, however, rejected, for his services to fortify Antwerp. His fame as an architect is linked not only to works of a military character but also to civil architecture in the Renaissance style. In 1530 Ludovico di Canossa, a bishop of Bayeux who had returned to Verona during the 1520s, commissioned him to design a town house near Castelvecchio, between Porta Borsari and the Gavi Arch, and a country villa in Grezzano of Mozzecane. Palazzo Canossa was completed shortly after the bishop's death in 1532; among other things, the architect, precisely through Ludovico, got to know the brothers Giovan Francesco, Antonio and Gregorio Bevilacqua, who entrusted him in the late 1520s with the construction of Palazzo Bevilacqua, which faced the Canossa Palace along what is now Corso Cavour, and the restoration of Bevilacqua Castle in 1532. In 1531 he began work (which would continue until 1537) on the walls of Orzinuovi, while in the following year he completed studies for the fortifications of Treviso and Brescia, and for the renovation of Piazza Contarena in Udine. The following year he was in Padua for extensive studies leading to the construction of the Cornaro bastion. This assignment was immediately followed, on January 27, by the commission to design the fort of Sant'Andrea, on the island of the same name in front of the Venice Lido, and other lagoon fortifications. This work earned him an appointment on April 14 as chief engineer of the Republic, "both for the excavation and maintenance of our lagoons, as well as for the fortification of our sites [ ] from land and sea." His intense activity as a military architect did not prevent him, however, from also dealing with civil works: in these years he designed for the Cornaro family a villa in Piombino Dese (not to be confused with Villa Cornaro, built by Palladio), later demolished in 1795. Between 1537 and 1540 Sanmicheli experienced a period of intense work, during which he traveled almost continuously to inspect eastern fortifications together with his nephew, with whom personal and professional ties increased; he visited Dalmatia, Zadar, Šibenik, Corfu, Crete, and other places in the Stato da Màr. On his return from the long journey he continued to work on the fortifications of the mainland (particularly Orzinuovi and Chioggia), but he also visited Vicenza for advice on the building of the Palazzo della Ragione, an occasion during which he most likely met the architect Andrea Palladio.
Соңғы жылдары
Келесі жылдары веронездік сәулетші әлі де Domini di Terraferma кең аймағында әртүрлі қорғаныс құрылымдарын зерттеу және тексеру үшін көп саяхаттады, бірақ нашар физикалық жағдайына байланысты шығыс аймақтарына жаңа миссиядан бас тартуға мәжбүр болды. Ол гидравликалық желілерді тексеруге де белсенді қатысты және Верона мен Венецияда көптеген құрылыс алаңдарын қадағалауды және ашуды жалғастырды. Веронаға тұрақты көшіп келгеннен кейін, ол қаладағы көптеген сәнді патрициандық үйлердің жобаларын жасауға, сондай-ақ Брайдадағы Сан-Джорджо шіркеуінің күмбезін және Органодағы Санта-Марияның (аяқталмаған) қасбетін салуға өзін арнады. 1540 жылы ол бай Лавезола отбасының тапсырысымен Помпеи сарайындағы жұмысты аяқтады, бұл веронездік шебердің ең сәтті туындыларының бірі. 1541 жылы ол Венециядағы Корнер Мочениго сарайын, сол аттас сестиередегі Сан-Поло алаңына қарап тұрғызып, Веронадағы Оноридж сарайын (1553-54) және Венециядағы Гримани ди Сан-Лука сарайын (шамамен 1556 жылдан бастап) жобалады, бұл оның соңғы шедеврі болды. 1555 жылы ол Венеция Арсеналындағы Букентавр қоймасын қайта жаңартуға арналған суреттер жасады, ал келесі жылы Падуадағы Бона Сфорцаның кіреберісі үшін триумф аркасының жобасын жасады. Өзінің лайықты мұрагері деп есептеген сүйікті жүрегіндегі немере інісі Жангироламоның қазасынан қатты қайғырған ол өзінің мансабын Бернардино Бруньоли аяқтаған Веронадағы Мадонна ди Кампания шіркеуінің жобасымен аяқтады. 1559 жылдың 29 сәуірінде ол өсиетнамасын жаздырып, туысы Паолоны жалпы мұрагері етіп тағайындады, ал сол жылдың тамыз айының соңында туған қаласында қатты қызбадан көз жұмды. Оның денесі Сан-Томасо-Кантуариенсе шіркеуінде сақталған.
In the following years, the Veronese architect still traveled extensively in the vast Domini di Terraferma to carry out surveys and inspections about the various defensive structures, although he had to renounce a new mission to the eastern territories due to precarious physical conditions. He was also very much involved in inspections of hydraulic networks, and he continued to supervise and open numerous construction sites in Verona and Venice. Having moved permanently to Verona, he devoted himself to the designs of numerous sumptuous patrician residences in the city, as well as the construction of the dome of the church of San Giorgio in Braida and the (unfinished) facade of Santa Maria in Organo. In 1540 he finished work on the Palazzo Pompei, commissioned by the wealthy Lavezzola family, one of the Veronese master's most successful works. In 1541 he designed the Corner Mocenigo Palace in Venice, overlooking Campo San Polo in the sestiere of the same name, Palazzo degli Honorij in Verona (1553 54) and Palazzo Grimani di San Luca in Venice (from about 1556), which is also his last masterpiece. In 1555 he produced drawings for the rebuilding of the Bucentaur depot at the Venetian Arsenal, while the following year he worked on a triumphal arch for the entrance of Bona Sforza in Padua. Hard hit by the loss of his beloved nephew Giangirolamo, in whom he saw his worthy successor, he ended his career with the design of the centrally planned church of Madonna di Campagna, finished by Bernardino Brugnoli in Verona. On April 29, 1559, he dictated a will naming his cousin Paolo as his universal heir, and towards the end of August of the same year he passed away in his hometown due to a violent fever. His remains are kept in the church of San Tomaso Cantuariense.
Тәуелділері мен стильдері
Санмикели бірнеше рет маньеризм стиліндегі сәулетші деп аталды. Дегенмен, бұл жеткілікті анықтама емес, өйткені Микеланджело немесе Джулио Романоның сәулеттік жетістіктерінде осы стильге тән қасақана бұзушылықтар кездеседі, ал Санмикелиде классикалық ережелерді қасақана бұзу байқалмайды: егер де болса, оның бұзушылықтары көрерменді таң қалдыру ниетінен тумаған, ескі элементтерді қазіргі заманғы дизайн талаптарымен үйлестіру үшін қажет болды. Санмикелидің стилі, әрине, танылатын және ерекше, Жоғары Ренессанс әсерлерінен (әсіресе Браманте мен Рафаэльден) туындады, оны Италияның орталық бөлігінде болған кезде үйренді. Вероналық сәулетші Витрувийдің еңбектерінен сәулет өнерінің канондық ережелерін үйренді, сондықтан Арентино оны «ғимараттары әдемі Витрувийлер» деп аталған сәулетшілердің шағын тобына қосты. Бірақ кейбір жұмыстарында Санмикели витрув архитектурасының талаптарын сөзсіз орындаған жоқ, керісінше оларды жаңаша қолданды. Ол ешқандай графикалық құжаттама қалдырмаса да, ежелгі сәулет, әсіресе Верона сәулеті туралы толық білімі болды, өйткені көптеген шабыт көздері Аренадан, Гави аркасынан, қиратылған Юпитер Аммон аркасынан, Рим театрынан және Борсари мен Леони қақпаларынан алынған. Санмикели өмірі бойы сәулет өнерінің бір идеясына адалдығын сақтағандай көрінеді, бірақ оның туындыларында стильдің өзгеруін де байқауға болады. Оның ерте кезеңінде ол күрделілігі мен шеберлігі жоғары жобаларды жүзеге асыруға бейім болды (мысалы, Бевилаква сарайы мен Пеллегрини капелласы), ал өмірінің соңында одан бейіштеу, бірақ монументалды стильді ұнатты (Мадонна ди Кампанья шіркеуіндегідей, сәулетшінің соңғы жұмысы). Санмикелимен байланысқа түскен суретшілердің арасында Франческо Торбидо, Баттиста дель Моро, Джованни Баттиста Зелотти және Паоло Веронезе есімдері айрықша көзге түседі, соңғысы сол кездегі венециялық сурет өнерінің ең маңызды өкілдерінің бірі болды, бірақ кейбір жұмыстар үшін Вазари да ұсынылды, әсіресе Корнер Спинелли сарайының бір төбесіне арналған тоғыз панно жасау үшін. Санмикели өзінің жобаларына қажетті мүсіндік жұмыстардың көп бөлігін өзі орындаса да, кейбіреулерін басқа мүсіншілерге тапсырды, әсіресе Алессандро Витторияға, Пьетро да Салоға және Данезе Каттанеоға. Осы тұжырымдардың нәтижесінде Санмикелидің венеция өнеріне әсері тек сәулетке ғана шектелмейді, сонымен қатар сурет салу және мүсін жасау саласына да таралады.
Sanmicheli has repeatedly been called an architect with a Mannerist style. This, however, is an inadequate definition, since whereas in the architectural achievements of Michelangelo or Giulio Romano one finds the deliberate transgressions typical of this style, in Sanmicheli the deliberate violation of classical rules appears to be absent: if anything, his transgressions were not aimed at the desire to amaze the observer, but were necessary in order to be able to mix ancient elements with the requirements of modern designs. Sanmicheli's style, which certainly appears recognizable and unmistakable, manifests itself as the result of High Renaissance influences (particularly Bramante and Raphael) learned during his stay in central Italy and the predilections of architects already working in Verona and Venice. The Veronese architect learned the canonical rules of architecture from the work of Vitruvius, so much so that Arentino named him in a small group of architects referred to as "Vitruvii in li edifici belli." In some works, however, Sanmicheli did not just slavishly apply the prescriptions of Vitruvian architecture, rather applying them in new ways. Despite the fact that he left no graphic documentation, he had a perfect knowledge of ancient architecture, particularly Veronese architecture, since numerous inspirations are drawn from the Arena, the Gavi Arch, the destroyed Jupiter Ammon Arch, the Roman theater, and the Borsari and Leoni gates. While throughout his life Sanmicheli appears rather consistent with one idea of architecture, one can still find in his works a change in style. In his early period he turned out to be more inclined to realize projects endowed with greater complexity and finer workmanship (such as Bevilacqua Palace and Pellegrini Chapel), while at the end of his life he favored a more sober yet more monumental style (as in the church of Madonna di Campagna, the architect's last work). Among the painters who most benefited from the relationship with Sanmicheli were Francesco Torbido, Battista del Moro, Giovanni Battista Zelotti, and Paolo Veronese, the latter one of the most important exponents of Venetian painting at that time, although Vasari was also recommended for some works, in particular for the creation of nine panels for one of the ceilings of the Corner Spinelli Palace. Although many of the sculptural works needed for his projects were done by Sanmicheli himself, he commissioned some from other sculptors, especially Alessandro Vittoria, Pietro da Salò, and Danese Cattaneo. As a result of these considerations, Sanmicheli's influence on Venetian art cannot be relegated to architecture alone, but extended to the practice of painting and sculpture as well.
Өнер мұрасы
XVI ғасырдың соңында Санмикелидің өнері замандас сәулетшілердің жұмысына зор ықпал етті, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін, уақыт өте келе оның ықпалы азайды және толығымен жоғалып кетті. Вероналық шебердің еңбектерінен ең көп шабыттанған сәулетшілердің бірі, әрине, Жакопо Сансовино болды, бұл оның кейбір туындыларында, мысалы, Марциана кітапханасы мен Корнер сарайында көрінеді. Санмикели де Сансовиноның жұмысынан шабыт алды; бұл екі бәсекелес арасында жақсы қарым-қатынас болғанын және олар кейде идеяларымен бөліскенін көрсетеді. Вероналықтың еңбектеріне күшті ықпал еткен тағы бір сәулетші – Андреа Палладио, сондықтан ол бастапқыда оны өз ұстазы деп санаған болуы мүмкін, бірақ Падуалық сәулетшіге оның ықпалы жетілген сайын азайды және ақырында толығымен жоғалып кетті. Санмикелидің ықпалында болған басқа сәулетшілер – Бартоломео Амманнати және Микеланджело, Вазари еске салғандай, олар Вероналық әріптесіне құрметпен қарады. Дегенмен, Санмикелидің ең жақын ізбасарлары оның отбасы мүшелері болды: жас Бернардино Бруньоли және оның жүректері Джангироламо Санмикели мен Доменико Куртони атақты туысының көркемдік мұрасын ең көп қабылдады. Олардың арқасында Санмикели стилі XVII ғасырдың ортасына дейін сақталды, содан кейін Палладионың сәулетке қатысты көзқарастарының танымалдылығы артып, оны ығыстырды. Санмикелидің шығармашылығына деген қызығушылықты қайта жандандыру үшін XVIII ғасырдың басында Бартоломео даль Поццоның «Le vite de' pittori, de gli scultori et architetti veronesi» еңбегі, әсіресе Сципионе Маффеи мен оның «Verona illustrata» шығармасы күтілді. Бұл жаңа қызығушылық кейіннен Алессандро Помпейдің зерттеулерінде және еңбектерінде, сондай-ақ Адриано Кристофали мен Луиджи Треццада да көрінді. 1823 жылы Франческо Ронцани мен Джироламо Лучиолли Санмикелидің еңбектерінің мұқият жинағын жариялады. Санмикелидің туындыларына деген жаңадан туған құрметтің нышаны ретінде Верона қаласы оған Джанбатиста Трояни жасаған ескерткішті орнатып, ол әлі де Corso Porta Nuova-да тұр.
Towards the end of the 16th century, Sanmicheli's art strongly influenced the work of contemporary architects, although after his death, as time passed, his influence diminished until it disappeared altogether. One of the architects who more than any other drew inspiration from the work of the Veronese master was certainly Jacopo Sansovino, as can be seen from some of his works, such as the Marciana Library and the Corner Palace. In turn, Sanmicheli also took inspiration from Sansovino's work; this suggests that there were good relations between the two rivals, and that they sometimes shared some ideas. Another architect who was strongly influenced by the Veronese's work was Andrea Palladio, so much so that he may have initially considered him as his mentor, though his influence on the Paduan architect waned as he matured, eventually fading away almost completely. Other architects inspired by Sanmicheli were Bartolomeo Ammannati and Michelangelo, who, as Vasari recalls, had sympathy and respect for his Veronese colleague. Sanmicheli's closest followers, however, were members of his family: the young Bernardino Brugnoli and his nephews Giangirolamo Sanmicheli and Domenico Curtoni were among those who more than anyone else embraced the artistic legacy of their famous relative. Through them, the Sanmichelian style lived on until the mid 17th century, when the growing popularity of Palladio's approach to architecture overshadowed it. It would be necessary to wait well beyond the beginning of the 18th century with Bartolomeo dal Pozzo through his work Le vite de' pittori, de gli scultori et architetti veronesi, and especially with Scipione Maffei and his Verona illustrata, for interest in Sanmicheli's work to be rediscovered. This renewed interest is also found later in the studies and works of Alessandro Pompei, as well as in Adriano Cristofali and Luigi Trezza. In 1823, Francesco Ronzani and Girolamo Luciolli finally produced a meticulous collection of Sanmicheli's works. As a demonstration of this newfound appreciation for Sanmicheli's works, the city of Verona dedicated a statue to him, made by Gianbattista Troiani, which still stands in Corso Porta Nuova.
Негізгі жұмыстар
Карьерасының шыңында Санмичели венециялық билеуші топ арасында кең танылды және Серениссима қызметіндегі басқа сәулетшілерге қарағанда жоғары мәртебеге ие болды. Оның "Венецияның ең көрнекті герцогтық империясының сәулетшісі" лауазымы оны Серениссиманың кең аумақтарындағы, Domini di Terraferma, яғни Солтүстік-Шығыс Италиядағы, сондай-ақ Корфу, Крит және Хорватиядағы алыс елдердегі көптеген жобаларды бақылауға мүмкіндік берді. 16-шы ғасырдың басында Венеция үкіметі өзінің шекараларын қорғау туралы үлкен алаңдаушылық білдірді, бұл алаңдаушылық 1509-1516 жылдар аралығында өткен Камбрей лигасының соғысынан кейін одан әрі күшейді. Республиканы қорғау үшін қорғаныс құрылыстарын жақсарту жобасын іске асыру туралы шешім қабылданды, сондықтан венециялықтар Санмичелиді осы қиын міндетті орындауға лайықты адам деп тапты. 1535 жылы олар үшін оған империядағы барлық бекіністердің бас инженері лауазымын арнайы құрды. Оның даңқы көбінесе әскери құрылыстармен байланысты болғанымен, Вероналық сәулетші шіркеулер мен тұрғын үйлер сияқты маңызды азаматтық құрылыстарда да өзін жақсы көрсетті, сондықтан ол Себастьяно Серлио және Жакопо Сансовино сияқты замандас сәулетшілердің де құрметіне ие болды. Карьерасының басында ол Орталық Италия қалаларында жұмыс істегенімен, оның есімін ең көп байланыстырған жері, сөзсіз, Верона болды. Туған қаласында архитектуралық өмірдің маңызды тұлғасы болғаннан басқа, оны Серениссима аумағынан тыс жерлерде де кеңес алуға немесе жобаларға шақыратын.
At the height of his career Sanmicheli enjoyed wide recognition among the Venetian ruling class and held a prominent position over other architects in the service of the Serenissima. His position as "Architect to the Most Illustrious Venetian Ducal Empire" led him to superintend numerous projects in the vast territories of the Serenissima, both in the Domini di Terraferma, i. e., northeastern Italy, and in the distant possessions of Corfu, Crete, and Croatia. At the beginning of the 16th century, the Venetian government was very concerned about the defense of its borders, fears that had been heightened following the War of the League of Cambrai, which took place between 1509 and 1516. To safeguard the Republic it was decided to undertake a project to improve defensive structures, so the Venetians found in Sanmicheli the right man to accomplish this delicate task. For him, in 1535, they created ad hoc the post of engineer superintendent of all fortifications in the empire. Although his fame was mainly related to military works, the Veronese architect also did his best in the construction of civil works, such as ecclesiastical and residential buildings of great value, so much so that he aroused the appreciation of other contemporary architects as well, such as Sebastiano Serlio and Jacopo Sansovino. Although in the early part of his career he was engaged in the cities of central Italy, the place to which he linked his name more than any other was undoubtedly Verona. In addition to his hometown, where he was a main actor on the architectural scene, he was often called upon for consultations or projects outside the territories of the Serenissima.
Әскери жұмыстар
Вазари, оны Венецияда танысқан, Санмишелиге әскери құрылыстар саласындағы жалпы жаңару кезінде бекіністер саласындағы маңызды жаңалықтарды жатқызады, бұл үшін "итальяндық із" термині қолданылады. Дегенмен, осы жаңалықтардың біріншісі – бұрышты бастионның ойлап табуы, қазіргі тарихнама оны Джулиано да Сангалло мен Антонио да Сангаллоға есептейтінін ескеру керек. Санмишели екі бауырмен және олардың мұрагері Антонио да Сангалло кішісімен ұзақ ынтымақтастықта білімін жетілдірді.
Vasari, who knew him in Venice, attributes to Sanmicheli fundamental innovations in the field of fortifications at a time of general renewal in the field of military works for which the term "trace italienne" is used. However, at least for the first of these innovations, the invention of the angled bastion, it should be remembered that modern historiography attributes it to Giuliano da Sangallo and Antonio da Sangallo. Sanmicheli completed his training in contact with the work of the two brothers and their heir Antonio da Sangallo the Younger, with whom he collaborated at length.
Веронада
Порта-Нуова. 1535 және 1540 жылдар аралығында салынған, ол 1854 жылы австриялықтар тарапынан екі қасбетіне екі бүйір аркасы қосылып кеңейтілді. Артқы қасбетінде сәулетшінің авторлығын көрсететін, кейіннен жоғалған тақташа болған. Сан-Зено порты. Шамамен 1540 және 1541 жылдар аралығында салынған және 1542 жылы аяқталғаны белгілі (қала жағындағы жазуда көрсетілген дата), ол басқа екі қала қақпасымен салыстырғанда бірнеше ерекше элементтерге ие, оның ішінде қасбеті толығымен тастан емес, тізіліп келген кірпіштерден жасалған, сондай-ақ қарапайымдылығымен және әсемдігімен ерекшеленеді. Бұл, әдетте, оны қысқа мерзімде және салыстырмалы түрде аз шығынмен салу қажеттілігімен байланысты. Порта Палио. 1542 және 1557 жылдар аралығында салынған, бұл құрылыс Санмичелидің әскери сәулетші ретіндегі ең бағалы туындысы болып саналады және сол дәуірдің кеш Ренессанс мәдениетімен үйлеседі. Ел жағындағы қасбеті қала мен Республиканың мәртебесін көрсететін сәнді және әсем элементтермен безенген, ал қала жағындағы қасбеті өте қатаң, тас қабырғалармен жабылған.
Porta Nuova. Built between 1535 and 1540, it was extensively remodeled by the Austrians in 1854 with the addition of two side arches on both facades. On the rear façade was a plaque, later lost, attributing the architect's authorship of the work. Porta San Zeno. Probably built between 1540 and 1541 and certainly finished in 1542 (date given in an inscription located on the city side facade), it has several original elements compared to the other two city gates, starting with the facade made not entirely of stone, but with alternating bricks, and a greater simplicity and sobriety. This is probably due to the need to build it in a short time and at a relatively modest expense. Porta Palio. Built between 1542 and 1557, it is considered to be Sanmicheli's masterpiece in terms of what he did as a military architect, fitting perfectly into the late Renaissance culture of the period. While the country side facade has elements that make it a sumptuous and refined work, intended to express the prestige of the city and the Republic, the city side is very austere, covered in rusticated ashlar.
Венецияда
Сант-Андреа бекінісі. 1534 жылдан бастап салынған.
Fort of Sant'Andrea. Built beginning in 1534.
Басқа жерлерде
"Төменгі" қақпасы Легнагода. 1529 жылы салына бастап, Сан-Мартино қақпасынан қаланың қарсы жағында, Полезинге қарай қараған. Қазір бұзылып, оның сыртқы түрі туралы ешқандай жазба қалмаған. "Жоғарғы" Сан-Мартино қақпасы Легнагода. 1529-30 жылдары жобаланып, 1535 жылы аяқталған. "Төменгі" қақпаға қарсы орналасқан, ол да бұзылған.
"Lower" gate in Legnago. Begun in 1529, it stood on the opposite side of the city from the San Martino gate, facing in the direction of the Polesine. Now demolished, there are no records of its appearance. "Upper" San Martino Gate in Legnago. Designed around 1529 30 and finished in 1535. Opposite the "lower" gate, it too was demolished
Сарайлар және азаматтық сәулет
Самичели сарайларды жобалауда XVI ғасырдың ең жаңашыл сәулетшілерінің бірі болды: оның жұмыстарының ерекшелігі – Браманте және Рафаэльдің жұмыстарында жиі кездесетін классикалық элементтерді жергілікті сәулеттік дәстүрге тән элементтермен үйлестіруі. Санмишели сарай салушы ретінде мансабын Орвието қаласында бастағанмен (бұл Гироламо Петруччимен достығының арқасында болды), оның нағыз қабілеттерін көрсетуге мүмкіндік Веронада туды.
In designing palaces, Sanmicheli was one of the most innovative architects of the 16th century: a feature of his works is the mixing of classical elements, frequent in the works of Bramante and Raphael, with other elements belonging to the local architectural tradition. While it was in Orvieto that Sanmicheli began his career as a palace builder (due to his friendship with Girolamo Petrucci), it was in Verona, however, that he had the opportunity to demonstrate his true abilities.
Орвието қаласында
Корсо Кавурдағы Петруччи сарайы. 1517 жылы Гироламо Петруччи тапсырысымен салынған бұл жұмысқа ішкі кеңістікті толықтай жаңарту және үш қабатты жаңа қасбет құрылысы кірді. Қалалық әкімшілік ғимараты. Жөндеу жұмыстарының ішінде төменгі залға жаңа күмбез салу, төрт шеберхананы қайта жаңарту және басқа да шағын өзгерістер болды.
Palazzo Petrucci on Corso Cavour. Commissioned by Girolamo Petrucci in 1517, the work involved a complete renovation of the interior and a new facade on three levels. Municipal Palace. The renovations included the construction of a new vault for the lower hall, the reconstruction of four workshops and other minor interventions.
Венецияда
Палаццо Корнер Мочениго в Кампо Сан-Поло. Построен в 1541 году. Палаццо Гримани на Гранд-канале. Реализован в 1556 году. Палаццо Каносса на Корсо Кавур. Заказан Лодовико ди Каносса, спроектирован между 1526 и 1528 годами, работы начались в 1531 году. Построен почти одновременно с Палаццо Бевилаква, оба здания сразу же приобрели большое градостроительное значение. Палаццо Бевилаква на Корсо Кавур. Учитывая сильное соперничество между семьями Бевилаква и Каносса, в 1532 году первые решили заказать у мастера роскошный дворец, сразу после начала строительства Палаццо Каносса. Палаццо Бевилаква является одним из самых элегантных и изысканных произведений Санмикели. Замок Бевилаква. Средневековая крепость, разрушенная в 1404 году во время войн между венецианцами и Каррарези, была преобразована Санмикели в 1930-х годах: после ремонта четырех внешних стен и четырех башен интерьер был полностью обновлен и организован вокруг прямоугольного двора. Мастеру также приписывают создание сада на крыше и реконструкцию большого двора позади, включая монументальный портал в дорическом стиле. Портал Палаццо дель Капитанио на площади Пьяцца деи Синьори. Заказан капитаном Леонардо Джустинианом и построен, предположительно, между 1531 и 1533 годами, портал из белого камня перекликается с темой триумфальной арки и характеризуется использованием коринфского ордера и наличием знатных гербов. Портал Палаццо дель Подеста на площади Пьяцца деи Синьори. Заказан в 1533 году подэста Джованни Дольфином, он был построен для замены более раннего входа с простой аркой. Дизайн портала основан на модели триумфальной арки и отличается ионическими колоннами и пилястрами, а также присутствием льва Святого Марка на вершине фронтона. Палаццо Помпеи на Lungadige Porta Vittoria. Заказан семьей Лавезола примерно в середине 1530-х годов, он характеризуется не только монументальным фасадом с цокольным этажом, облицованным рустикой, и более элегантным пиано нобиле в дорическом стиле, но и наличием двора в эксцентричном положении по отношению к центральной оси, что часто встречается в венецианской строительной традиции. В настоящее время здесь находится городской музей естественной истории. Портал дома Санмикели, сначала на улице Бинастрова, а затем в переулке Виколо Поцца. Здание, отреставрированное между 1540 и 1541 годами, имело три этажа, украшенных изящным порталом и окнами с прямоугольными рамами, расположенными асимметрично. Дом был снесен в 1890 году из-за серьезных повреждений во время наводнения реки Адидже в 1882 году, а портал был перенесен в другое здание в переулке Виколо Поцца. Вилла Брензоне Гуариенти на Пунта Сан-Вигилио. Характеризуется сдержанным и строгим дизайном, нетипичным для архитектуры Санмикели, некоторые авторы включают ее в число работ мастера, вероятно, построенную между 1541 годом для Агостино Брензоне; уже пригодная для жизни в следующем году, работа, вероятно, была завершена между 1550 и 1553 годами. Палаццо дельи Онориджи на площади Пьяцца Бра. Строительство началось в 1556 году по заказу Бонавентуры дельи Онориджи, вероятно, завершено мастерской Санмикели после смерти мастера.
Palazzo Corner Mocenigo in Campo San Polo. Built in 1541. Palazzo Grimani on the Grand Canal. Realized in 1556. Palazzo Canossa on Corso Cavour. Commissioned by Ludovico di Canossa, it was designed between 1526 28 and work began in 1531. Built almost simultaneously with Bevilacqua Palace, the two immediately acquired great urbanistic significance. Bevilacqua Palace on Corso Cavour. In view of the strong rivalry between the Bevilacqua and Canossa families, in 1532 the former decided to commission a sumptuous palace from the master, immediately after construction of Canossa Palace began. Palazzo Bevilacqua is among Sanmicheli's most elegant and refined works. Bevilacqua Castle. A medieval fortress ruined in 1404 during the wars between the Venetians and the Carraresi, it was transformed by Sanmicheli in the 1930s: having repaired the four outer walls and the four towers, the interior was completely renovated and organized around a rectangular courtyard. The master is also credited with the roof garden and the renovation of the large courtyard behind, including the monumental Doric order portal. Portal of the Palazzo del Capitanio in Piazza dei Signori. Commissioned by Captain Leonardo Giustinian and built presumably between 1531 and 1533, the white stone portal echoes the theme of the triumphal arch and is characterized by the use of the Corinthian order and the presence of noble coats of arms. Portal of the Palazzo del Podestà in Piazza dei Signori. Commissioned in 1533 by podestà Giovanni Dolfin, it was built to replace an earlier entrance with a simple fornix. The design of the portal is set on the model of the triumphal arch and is distinguished by Ionic columns and pilasters and the presence of the lion of St. Mark at the top of the pediment. Palazzo Pompei on the Lungadige Porta Vittoria. Commissioned by the Lavezola family around the mid 1530s, it is characterized not only by its monumental façade with the ground floor in rusticated ashlar and the more elegant piano nobile in Doric order, but also by the presence of a courtyard in an eccentric position with respect to the central axis, a pattern that often recurs in the Venetian building tradition. It currently houses the civic museum of natural history. Portal of Sanmicheli house, first in Binastrova Street and then in Vicolo Pozza. The building, renovated between 1540 and 1541, had three floors, adorned with a fine portal and with windows fitted with rectangular frames and arranged asymmetrically. The house was demolished in 1890 due to extensive damage during the 1882 flooding of the Adige River, and the portal moved to another building in Vicolo Pozza. Villa Brenzone Guarienti at Punta San Vigilio. Characterized by a sober and austere design, not very typical of Sanmichelian architecture, it is included by some authors among the master's works, probably built between 1541 for Agostino Brenzone; already habitable the following year, the work was probably completed between 1550 and 1553. Palazzo degli Honorij in Piazza Bra. Built beginning in 1556 on a commission from Bonaventura degli Honorij, it was probably completed by a Sanmichelian workshop after the master's death.
Басқа
Корте-Спиноза, Мантуя маңында орналасқан. Шамамен 1527 жылы жобаланған бұл ғимараттың лоджиясының артқы қабырғасы, сәулетшінің басқа да жұмыстарына өте ұқсас болғандықтан, Санмичелиге жатқызылады. Ровигодағы Ронкале сарайы. 1555 жылы аяқталған бұл туындының көптеген ерекшеліктері шебердің басқа да құрылыстарында кездеседі, бұл оның авторлығын растауы мүмкін. Бұл архитектуршінің таңдауы, ықтимал, оның 15 ғасырғы діни ғимараттарды зерттеуімен байланысты, олар осы сипаттамаларды ұсынды.
Corte Spinosa, in the environs of Mantua. Designed in about 1527, it is attributed to Sanmicheli because of the rear wall of the loggia, very similar to other works by the architect. Palazzo Roncale in Rovigo. Completed in 1555, many features of this work can be found in other buildings by the master, which could prove his authorship. This predilection of the architect probably refers back to his study of 15th century religious buildings, which presented the same characteristics.
Орвието қаласында
Орвието соборы. Магтардың құрбандық тақтасының дизайны (1512 жылы басталып, 1528 жылы басқалар аяқтады) және 1513 жыл шамасында қасбетке жасалған өзгерістер, оның ішінде орталық тимпанның аяқталуы. Орвиетодағы Сан-Доменико шіркеуіндегі Петрочидің қабірлік шіркеуі. 1516 жыл шамасында Жироламо Петруччинің тапсырысымен салынған. Багнорегиодағы Сант-Агостино шіркеуінің монастыры. 1524 жылы толығымен кірпіштен салынған.
Orvieto Cathedral. Design of the altar of the Magi (begun in 1512 and finished by others in 1528) and interventions on the facade around 1513, including the completion of the central tympanum. Petrucci funeral chapel in the church of San Domenico in Orvieto. Built around 1516 on a commission from Girolamo Petrucci. Cloister of the church of Sant'Agostino in Bagnoregio. It was built in 1524, entirely of brick.
Веронада
Веронадағы Сан-Бернардиноның францискандық кешеніндегі Пеллегринидің жерлеу шіркеуі. Жұмыс 1528 жылы басталды, ал 1534 жылдан 1538 жылға дейін оның туысы Паоло бақылауында болды; жаңа жұмысшылар жұмысты 1559 жылы ғана аяқтады. Верона соборының хор экраны және пресвитерийін аяқтау. Епископ Джан Маттео Гибертитің тапсырысымен 1534 немесе 1535 жылы жұмыс басталды және 1541 жылы аяқталды; кескіндік безендіруді Джулио Романоның алдын ала эскиздері бойынша Франческо Торбидо жасады. Веронадағы Брайдадағы Сан-Джорджо шіркеуінің барабаны мен күмбезі. Жұмыс 1536 жылға дейін жобаланып, 1540 немесе 1543 жылы аяқталды. Веронаның лазареті. 1549 жылы Верона қаласының сыртында обаға шалдыққандарды оқшаулау үшін салынды, бұл жоба Санмикелидің бастапқы жобасының қысқартылған нұсқасы болуы мүмкін. Ғасырлар бойындағы зақымданулар салдарынан 1628 жылы аяқталды, қазірде тек монастырьдың қираған қалдықтары мен күмбезбен қираған орталық ғибадатханасы ғана сақталған. Веронадағы Санта-Мария-ин-Органо шіркеуінің қасбеті. Оның туысы Паолоның жетекшілігімен 1547 жылы басталған жұмыс ғасыр соңына дейін жалғасты. Фуманедегі Делла Торре вилласының шіркеуі. Көлемі шағын болғанымен, Санмикелидің шіркеу архитектурасының көрнекті үлгісі болып табылады. Верона соборының қоңырау мұнарасы. Жұмыс 1555 жылы басталды, бірақ құрылымдық мәселелерге байланысты тоқтатылды, бұл, әдетте, жұмысшылардың жеткіліксіздігінен туындады. Жоба Санмикели тарапынан қайта қарастырылды және жұмыс 1559 жылы, ал 1561 жылы одан да қарқынды түрде жаңартылды. Шебердің қайтысынан кейін, 1579 жылға дейін Бернардино Бруньоли жұмысты басқарды; жұмыс тоқтатылғаннан кейін, құрылым 20-ғасырға дейін аяқталмады, оның жобасын Этторе Фагиуоли жасады. Веронадағы Брайдадағы Сан-Джорджо шіркеуінің едені мен қоңырау мұнарасы. 1557 жылы Санмикели жобалаған еден төселуі басталды, сондай-ақ сол жылы қоңырау мұнарасының жобасы жасалды, бірақ ол аяқталмады. Верона маңындағы Сан-Микеле Экстрадағы Мадонна ди Кампанья шіркеуі. Жоба 1559 жылға дейін соқталады, бірақ Санмикелидің қайтысынан кейін жұмысты Бруньоли басқарды.
Pellegrini funeral chapel in the Franciscan complex of San Bernardino in Verona. Work began in 1528 and from 1534 to 1538 was supervised by his cousin Paolo; new workers completed the work only in 1559. Choir screen and completion of the presbytery of Verona Cathedral. Commissioned by Bishop Gian Matteo Giberti, work began in 1534 or 35 and was completed in 1541; the pictorial decoration was done by Francesco Torbido on preliminary cartoons by Giulio Romano. Realization of the drum and dome of the church of San Giorgio in Braida in Verona. The work was designed by 1536 and completed in 1540 or 43. Lazaretto of Verona. Built beginning in 1549 outside the walls of Verona to isolate those infected with the plague, it is probably based on a reduced design from the original Sanmichelian one. Completed in 1628, as a result of damage over the centuries only the ruins of the cloister and the central temple mutilated by the dome survive. Facade of the church of Santa Maria in Organo in Verona. Work, supervised by his cousin Paolo, began in 1547 and continued until the end of the century. Chapel of the Della Torre villa in Fumane. Despite its small size, it is a prime example of Sanmicheli's church architecture. Bell tower of Verona Cathedral. Work began in 1555 but was soon interrupted due to structural problems, likely caused by inadequate workers. The project was then revised by Sanmicheli and work resumed in 1559 and, with more vigor, in 1561. After the master's death, work was directed, until 1579, by Bernardino Brugnoli; when work was interrupted, the structure was not completed until the 20th century to a design by Ettore Fagiuoli. Floor and bell tower of the church of San Giorgio in Braida in Verona. In 1557 began the laying of the flooring designed by Sanmicheli, who in the same year designed the bell tower, which remained unfinished. Church of the Madonna di Campagna in San Michele Extra near Verona. The project dates back to 1559, but following Sanmicheli's death the work was directed by Brugnoli.