Ұлыбритания Әскери-теңіз күштерінің «Адмирал» классы крейсерлері

Кіріспе

Корольдік әскери-теңіз флотының ұрыс крейсерлері класы

Адмирал класы – Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында салынбақ болған төрт британдық Корольдік әскери-теңіз флотының ұрыс крейсерлері класы. Олардың жобасы бастапқыда жақсартылған линкордың нұсқасы ретінде көрінді, бірақ Ұлы флоттың қолбасшысы адмирал Джон Джелликоудың, тағы да көп линкорға қажеттілік жоқ екенін, ал неміс флотындағы бірнеше ұрыс крейсерлері Ұлы флоттың көптеген ұрыс крейсерлерінен басым екенін айтқаннан кейін, бұл жоба ұрыс крейсеріне қайта қарастырылды. Класты құрауы тиіс болған – , Ансон, Хоу және Родни – барлығы атақты адмиралдардың есімдері. Бірақ, қалған үш кеменің құрылысы тоқтатылды, себебі оларды аяқтауға қажетті материалдық және еңбек ресурстары жоғары басымдықтағы сауда кемелері мен эскорт кемелеріне қажет болды. Олардың жобалары Ютландия шайқасынан алынған сабақтарды ескеру үшін жаңартылды, бірақ Адмиралтейство жаңадан бастаудың дұрыс екенін шешіп, 1919 жылы жобаны тоқтатты. Соғыстар арасындағы қару-жарақ шектеу келісімдеріне байланысты, басқа ұрыс крейсерлері салынбады. Алайда, Худтың құрылысы 1920 жылы аяқталып, ол Атлантика флотының ұрыс крейсерлері эскадрильясының флагманы болды. 1923–1924 жылдары Әлемді айналып келген кезінде Арнайы қызмет эскадрильясының флагманы болды. Худ 1936 жылы Жерорта теңіз флотына ауыстырылып, келесі бірнеше жылды Испания азамат соғысы кезінде араласпаушылық патрульдеуде өткізді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Ұлыбританияға оралды. Худ соғыстың басында неміс саудалық рейдтік кемелеріне қарсы патрульдеумен және конвойларды сүйемелдеумен айналысты. Гибралтарда орналасқан H күшінің флагманы ретінде Мерс-эль-Кебирге шабуыл кезінде француз кемелерін бомбалады. 1941 жылдың мамыр айында Худ пен соғыс кемесіне неміс соғыс кемесі Bismarck және ауыр крейсер Prinz Eugen Солтүстік Атлантикаға шығуға тырысқанда тосқауылдау тапсырылды. Дания бұғазындағы шайқаста Худтың артқы бөлігіндегі жарылғыш заттар жарылып, атыс басталғаннан бес минут өткен соң кеме суға батып кетті.

The Admiral class battlecruisers were to have been a class of four British Royal Navy battlecruisers built near the end of World War I. Their design began as an improved version of the s, but it was recast as a battlecruiser after Admiral John Jellicoe, commander of the Grand Fleet, pointed out that there was no real need for more battleships, but that a number of German battlecruisers had been laid down that were superior to the bulk of the Grand Fleet's battlecruisers and the design was revised to counter these. The class was to have consisted of , Anson, Howe, and Rodney — all names of famous admirals — but the other three ships were suspended as the material and labour required to complete them was needed for higher priority merchantmen and escort vessels. Their designs were updated to incorporate the lessons from the Battle of Jutland, but the Admiralty eventually decided that it was better to begin again with a clean slate design so they were cancelled in 1919. No more battlecruisers would be built due to the arms limitations agreements of the interbellum. Hood, however, was sufficiently advanced in construction that she was completed in 1920 and immediately became flagship of the Battlecruiser Squadron of the Atlantic Fleet. She served as the flagship of the Special Service Squadron during its round the world cruise in 1923–1924. Hood was transferred to the Mediterranean Fleet in 1936 and spent much of the next few years on Non Intervention Patrols during the Spanish Civil War, returning to the United Kingdom before the beginning of World War II and the Battlecruiser Squadron of the Home Fleet. Hood spent most of the early part of the war patrolling against German commerce raiders and escorting convoys. Flagship of Force H, based at Gibraltar, she bombarded French ships during the attack on Mers el Kébir. In May 1941 Hood and the battleship were ordered to intercept the German battleship Bismarck and the heavy cruiser German cruiser Prinz Eugen as they attempted to break out into the North Atlantic. In the subsequent Battle of the Denmark Strait, the aft magazines of Hood exploded, sinking her within five minutes of opening fire.

Дизайн және сипаттама

1915 жылы Адмиралтейство «Елизабет» класындағы линкорлардың келесі буыны ретінде жаңа әскери кемені қарастырды. Кеме құрылысы директоры (DNC) сэр Юстас Теннисон д’Эйнкуртқа жаңа соғыс кемесінің жобаларын дайындау тапсырылды. Жобада: «Елизабет патшайымының қару-жарағы, бронясы және қозғалтқыш қуатын стандарт ретінде қабылдап, олардың айналасына мүмкіндігінше аз су тартатын, қауіпсіз және су асты шабуылдарына қарсы соңғы қорғаныс пен жақсартуларды қамтитын корпус құру керек» делінген. «А» жобасы 30 қарашада қарастыру үшін Адмиралтействоға жіберілді. DNC кемені 104 футқа (32 м) кеңейтіп, 810 футқа (247 м) ұзарту арқылы «Елизабетке» қарағанда су тартуды 22%-ға азайта алды; бұл кемелерде Розиттегі бір және Портсмуттегі екі докты пайдалануды шектеуге әкелді. Үлкен торпедаға қарсы орамдар орнатылды, ал алдыңғы палубада жаңа үлгідегі он екі зеңбірекпен жабдықталған қосалқы қарулар орнатылды. Нәтижесінде жоғары борт дизайнына бұрынғы британдық дредноуттардағыдан гөрі резервтік жүзу қабілеті мен ығысудың жоғары арақатынасын берді. Ұзартылған корпусының арқасында кеменің жылдамдығы «Елизабеттің» қызмет кезінде қол жеткізген жылдамдығынан шамамен жоғары болды. Бірінші теңіз лорды адмирал сэр Генри Джексон 6 желтоқсанда мұндай үлкен кеме американдықтармен жаңа қару жарысын бастауы мүмкін екенін, бұл Ұлыбританияның қарыз ала алмайтын нәрсе екенін және палубаны жақсырақ қорғау қажет екенін мәлімдеді. Жобалардың кем дегенде бірі Ұлы флоттың қолбасшысы адмирал Джон Джелликоға жіберілді, ол жаңа линкорлардың қажеті жоқ екенін, өйткені британдықтардың саны немістерден айтарлықтай басым болғанын, бірақ бұл жағдай соғыс крейсерлері үшін дұрыс емес екенін атап өтті. Германия үш жаңа соғыс крейсерін құрыстырып жатқаны белгілі болды, олардың жылдамдығы мен қарулануы туралы мәліметтер болды. Бұл кемелер барлық қазіргі британдық соғыс крейсерлерінен басым болды, ал құрылыстағы екі және үш «үлкен жеңіл крейсер» олармен бірдей жылдамдыққа ие болды, бірақ олармен бәсекелесу үшін тым жұқа броньдалған. Ол сондай-ақ «Елизабет» класындағы тәжірибесі оны соғыс кемелері мен соғыс крейсерлері арасындағы орташа жылдамдықтың тиімді емес екеніне көндіргенін, соғыс кемесі немесе 30 түйіндік соғыс крейсерін, әсіресе соңғысын құруды ұсынды. 1916 жылдың 1 ақпанында адмирал Джелликоның пікірлеріне жауап ретінде DNC екі жаңа жоба дайындады. Олардың әрқайсысы отыз түйін немесе одан да жоғары жылдамдықпен және сегіз зеңбірекпен қаруланған соғыс крейсері үшін болды. «1» жобасы екі дюймге кем белбеулік бронясымен және отыз түйін жылдамдығымен ауыстырылды. Ол британдық капиталдық кемелерде дәстүрлі болып табылатын үлкен құбырлы қазандықтарды қолданды, бұл жобаның бұрынғы соғыс кемесінің дизайнынан үлкен болуын түсіндіреді. «2» жобасы бірінші жобаның қайталануы болды, бірақ кішкентай құбырлы қазандықтармен ауыстырылды. Бұлар ескі үлгіге қарағанда әлдеқайда кіші, «1» жобасына қарағанда үнемдеуге мүмкіндік берді және су тарту бір футқа азайды. Бұл үнемдеулер бас инженердің жиі және қымбат жөндеуді қажет ететіні туралы қарсылығын жеңу үшін жеткілікті болды. DNC-ге кішкентай құбырлы қазандықтарды пайдаланатын тағы төрт жобаны ұсынуды сұрады, олар 17 ақпанда ұсынылды. «3» жобасы «2» жобасы болды, машинаның қуаты жоғары жылдамдықты арттыру үшін ұлғайтылды, ал қалған жобалар төрт, алты немесе сегіз зеңбірекпен жабдықталды. «3» жобасы таңдалды, өйткені адмирал Джеллико атыс бақылауында кем дегенде сегіз зеңбірек болуы керек деп талап етті, ал екі балама ұсынылды, біреуі он екі 5,5 дюймдік зеңбірекпен, екіншісі он алты осындай зеңбірекпен. Соңғы ұсыныс 7 сәуірде мақұлданды және 19 сәуірде үш кемеге (Худ, Хоу және Родни) тапсырыс берілді. Төртінші кемеге – Ансонға тапсырыс 13 маусымда берілді. 1916 жылдың 31 мамырында құрылыс басталды, бұл Ютландия шайқасының күнімен бірге болды. Сол шайқаста үш британдық соғыс крейсерінің жоғалуы барлық үш кемедегі жұмыстың тоқтатылуына себеп болды, бұл жобадағы кемшіліктерді анықтау үшін тергеу жүргізілді. Адмирал Джелликоның тергеуі кемелердің жоғалуын мұнаралар мен көтерулерде өртке әкелген кордитті дұрыс қолдану процедураларына байланысты деп тапты. Ол журналдар мен өңдеу бөлмелеріне жарылысқа қарсы жабдық орнатуды және журналдарға ұшып бара жатқан снарядтар мен бөлшектердің оқ-дәрілерге жетуіне жол бермеу үшін палубаның бронясын жақсартуды ұсынды. DNC және Үшінші теңіз лорды соңғысына қарсы болды, журналдарға тікелей енгендігінің нақты дәлелі жоқ екенін мәлімдеді. 5 шілдеде DNC адмирал класындағы кемелерге қатысты екі түзетілген жоба ұсынды. Біріншісі бұрынғы жобаның өзгерткілген нұсқасы болды, палуба, мұнара, барбет және түтіктердің бронясының сәл ұлғаюы, 5,5 дюймдік оқ-дәрілік люктер мен көтерулерге бір дюймдік қорғаныс және электр генераторларының саны төртеуден сегізге дейін арттырылды. Бұл өзгерістер ығысуды және су тартуды арттырды. Екінші жоба қорғанысты күрт жақсартты және кемелерді жылдам соғыс кемелеріне айналдырды. Тік броня көбінесе 50%-ға арттырылды және палуба қорғанысы бірінші жобадағыдай сәл қалыңдатты. Бұл өзгерістер бастапқы жобаға тағы да қосымша ығысуды және су тартуды 2 футқа (1 м) арттырады, бірақ жылдамдықты жарты түйінге төмендетеді. Бұл жоба «Елизабетке» тең болар еді, бірақ жылдам және торпедадан жақсы қорғалған, бірақ ескі кемелерден сәл үлкен. DNC жоғарыдағы жобаларды ұсынғаннан кейін, ол үш дюймдік мұнараларды пайдалану мүмкіндігін қарастыруды сұрады, олар 20 шілдеде ұсынылды. Адмиралтейство жылдам соғыс кемесі жобасын таңдады және Худ 1 қыркүйекте қайтадан құрылысқа кірісті. Кейіннен сол айда Худтың броня схемасы Ютландия шайқасының нәтижелеріне қатысты талдаулардың қосымша нәтижелеріне байланысты сәл түзетілді және палуба бронясы 30 градусқа дейінгі бұрыштармен соққан снарядтардан кемінде тоғыз дюймдік броняны тесіп өтуге кепілдік беру үшін сәл арттырылды. 1917 жылы құрылыс кезінде одан әрі өзгерістер енгізілді, олар мұнара беттері мен шатырларының қалыңдығын арттырды. Бұл өзгерістер, сондай-ақ көптеген басқа өзгерістер оның ығысуын және су тартуын арттырды, ал жылдамдығын төмендетті. 1918 жылы өзгерістер жалғасты, олардың барысында журналдардың қақпаларының қалыңдығы бір дюймнен екі дюймға дейін арттырылды, ал алдыңғы палубадағы түтіктердің үстіндегі броня алынып тасталды, бұл өтеу ретінде жасалды. 1919 жылдың мамырында негізгі палуба бронясы журналдардың жанындағы бөліктерде үш дюймға (76 мм) дейін арттырылды, соның салдарынан төрт 5,5 дюймдік зеңбірек және олардың оқ-дәрілері алынып тасталды. Келесі айда алдыңғы журналдардың үстіндегі негізгі палубаның қалыңдығын арттыру жоспарлары мақұлданды, ал төрт су асты торпедалық түтікшелері мен олардың қорғанысы алынып тасталды, ал торпедалық басқару мұнарасының қабырғасы броня салмағын өтеу үшін азайтылды. Алайда, қосымша палуба бронясы ешқашан орнатылмады және торпедалық түтікшелер (олардың қорғанысынсыз) сақталды. Алайда, 1917 жылдың басында Худтың үш әпкесінің құрылысы тоқтатылды, өйткені оларға қажет еңбек және материал Ұлыбританияның коммуникация желісін сақтап тұру үшін сауда кемелерін және сүйемелдеуші кемелерді құрылысқа және жөндеуге жұмсауға арналған. Жұмыс жалғасты, бірақ Худ тым алға басып кеткендіктен бұл өзгерістерді енгізе алмады, соңында басқа үш кеме өз класын құрады. 1917 жылдың соңында тоқтатылған кемелердің жобасы мұнара шатырларының қалыңдығын алты дюймға (152 мм) дейін арттыру үшін өзгертілді, сондай-ақ белгілі бір өзгерістер енгізілді...

In 1915 the Admiralty was considering the next generation of warship to follow the Queen Elizabeth class battleships. The Director of Naval Construction (DNC), Sir Eustace Tennyson d'Eyncourt, was given instructions to prepare designs for a new battleship. The design should: "take the armament, armour and engine power of Queen Elizabeth as the standard and build around them a hull which should draw as little water as was considered practicable and safe, and which should embody all the latest protection and improvements against underwater attack." The design ('A') was submitted to the Admiralty on 30 November for consideration. The DNC had been able to reduce the draught in comparison to Queen Elizabeth by 22% by widening the ship to 104 feet (32 m) and lengthening it to 810 feet (247 m); this had the consequence of restricting the ships to use only one dock in Rosyth and two in Portsmouth. Large anti torpedo bulges were fitted, and the secondary armament of twelve guns of a new design was mounted on the forecastle deck. The resulting high freeboard gave the design a greater ratio of reserve buoyancy to displacement than in any previous British dreadnought. The design's stretched hull form also gave her an estimated speed of , about faster than Queen Elizabeth had been able to reach in service. The First Sea Lord, Admiral Sir Henry Jackson, responded on 6 December that such a large ship might start a new arms race with the Americans that Britain could ill afford, and that better deck protection was necessary to defeat plunging shells during long range engagements. At least some of the designs were passed to Admiral John Jellicoe, commander of the Grand Fleet, who pointed out that there was no need for new battleships as the British superiority in numbers over the Germans was substantial, but that was not true for battlecruisers. Germany was known to be building three new s with an estimated speed approaching and a reported armament of guns. These ships would be superior to all existing British battlecruisers, and those then under construction (the two and the three 'large light cruisers') were equally fast, but too thinly armoured to compete with them. He also remarked that his experience with Queen Elizabeth class had persuaded him that an intermediate speed between the battleships and the battlecruisers was of little use; he suggested that the design should be for either a battleship or a 30 knot battlecruiser, preferably the latter. The DNC prepared two new designs in response to Admiral Jellicoe's comments on 1 February 1916, each for a battlecruiser capable of thirty knots or better and armed with eight guns. Design '1' displaced with two inches less belt armour and a speed of thirty knots. It used the bulky large tube boilers traditional in British capital ships, which explains why the design was larger than any of the previous battleship designs. Design '2' was essentially a repeat of the first design except that small tube boilers were substituted. These were considerably smaller than the older type and saved over Design '1' and had one foot less draught. These savings were substantial enough to overcome the Engineer in Chief's objections that they required more frequent and expensive repairs. The DNC was asked to submit four more designs using small tube boilers which were submitted on 17 February. Design '3' was Design '2' with the machinery power increased to to boost the maximum speed to while the other designs had either four, six or eight guns. Design '3' was selected as Admiral Jellicoe had specified that the minimum number of guns should be no less than eight as fewer caused problems in accurate fire control, and two alternatives were to be provided, one with a dozen 5.5 inch guns and the other with sixteen such guns. The latter proposal was selected on 7 April and orders were placed on 19 April for three ships (Hood, Howe and Rodney). The order for the fourth ship, Anson, was placed on 13 June. was laid down on 31 May 1916, the same day as the Battle of Jutland. The loss of three British battlecruisers during that battle caused the work on all three ships to be suspended pending an investigation into possible design flaws. Admiral Jellicoe's investigation blamed the loss of the ships on faulty cordite handling procedures that allowed fires in the turrets or hoists to reach the ships' magazines. It recommended anti flash equipment be installed in magazines and handling rooms and the improvement of deck armour over the magazines to prevent plunging shells or fragments from reaching the magazines. The DNC and the Third Sea Lord opposed the latter, believing that there was no direct evidence that the magazines had been directly penetrated. On 5 July the DNC submitted two revised designs for the Admiral class ships. The first was a modification of the previous design with slight increases to the deck, turret, barbette, and funnel uptake armour, one inch protection for the 5.5 inch ammunition hatches and hoists, and the number of electrical generators increased from four to eight. These changes increased the displacement by and draught by The second design drastically improved the protection and converted the ships into fast battleships. The vertical armour was generally increased by 50% and the deck protection was slightly thickened as in the first design. These changes would have added another to the original design and increased the draught by 2 feet (1 m), but would have cost half a knot in speed. This design would have been equal to the Queen Elizabeths, but faster and with much improved torpedo protection, although it was some larger than the older ships. After the DNC submitted the above designs, he was asked to consider variations with triple fifteen inch turrets, and these were submitted on 20 July. The Admiralty chose the fast battleship design, and Hood was laid down again on 1 September. Later that month Hoods armour scheme was slightly revised in light of further analysis of the results of Jutland and the deck armour was modestly increased in order to ensure that a minimum thickness of nine inches of armour would have to be penetrated by shells striking at angles of descent up to 30° from the horizontal. Further alterations were made in 1917 during her construction that increased the thickness of her turret faces and roofs. These changes, plus numerous others, increased her displacement by and her draught by , and reduced her speed to The changes continued during 1918 when the thickness of her magazine crowns was increased from one inch to two; the armour for the funnel uptakes above the forecastle deck was omitted in compensation. In May 1919 her main deck armour at the side abreast the magazines was increased to three inches (76 mm), and four 5.5 inch guns and their ammunition were deleted in consequence. The next month plans were approved to increase the thickness of the main deck over the forward magazines to and to over the rear magazines; her four above water torpedo tubes and their protection were to be omitted and the wall of the torpedo control tower were to be reduced to a thickness of to offset the armour's weight. However, the additional deck armour was never fitted and the torpedo tubes (less their protection) were retained. Earlier in 1917, however, construction of Hoods three sisters had been suspended as the amount of labour and material they required would be better employed in the construction and repair of merchant ships and escorts needed to keep open Britain's lines of communication in the face of the U boat blockade. Design work continued however, although Hood was too far advanced to incorporate these changes, and ultimately would have been extensive enough for the other three ships to constitute their own class. At the end of 1917 the suspended ships' design was modified to increase the thickness of the turret roofs to six inches (152 mm), and (unspecified) alterations were made to the armoured bulkheads. These cost a total of in displacement. Other changes were a redesigned bridge structure and moving the funnels closer together and the exchange in position between the fifteen inch shellrooms and magazines. This latter change would have caused the hull's form to be filled out somewhat to accommodate the handling room of the rearmost turret at the cost of a slight loss in speed and ammunition storage. Hood was the closest to completion and her construction was continued in case the Germans managed to complete any of their new battlecruisers. Admiral Beatty continually pressed to have Hoods construction expedited and for her sisters to be restarted, but the War Cabinet refused to approve either measure as nothing could be sacrificed in the shipbuilding programme to this end. After the end of the war the three suspended ships were cancelled as they could not fully incorporate the lessons of the war.

Жалпы сипаттамалары

Admiral класының кемелері алдыңғы кемелерінен айтарлықтай үлкен болды. Олардың жалпы ұзындығы 860 фут (262 м), ені 104 фут (32 м), ал толық жүкпен суға батып тұру тереңдігі 31 фут (9 м) болды. Бұл кіші кемелерге қарағанда 110 фут (34 м) ұзынырақ және 14 фут (4 м) енірек еді. Олар жүк салғанда және толық жүкпен ауырлығы бұрынғы кемелерге қарағанда әлдеқайда көп болды. Толық жүкпен олардың метацентрлік биіктігі 4,6 фут (1 м) құрады, сонымен қатар толық қос түбі болды.

Қозғалтқыш

Кемеде төрт Браун Кертис бір редукциялық бу турбинасы болған, олардың әрқайсысы бір пропеллер білігін қозғалтатын. Олар үш машина бөліміне орналастырылған. Алдыңғы машина бөлімінде қанат біліктеріне арналған екі турбина, ортаңғы бөлімде сол жақ ішкі білікке арналған турбиналар, ал артқы машина бөлімінде оң жақ ішкі білікке арналған турбиналар орналасқан. Әрбір қанатты турбинаның корпусына крейсерлік турбина орнатылған. Турбиналар 24 Yarrow шағын түтік қазандықтарымен, төрт қазандық бөліміне тең бөлінген. Олар жалпы жұмыс қысымымен қуат өндіруге арналған, бірақ Hood сынақтары кезінде жобаланған жылдамдығын сәл басып өткенде, одан да жоғары нәтижелерге қол жеткізді. Олар әдетте май отынының тоннасын тасымалдауға арналған, бірақ максималды сыйымдылығы болған. Толық сыйымдылықпен Hood шамамен миль/сағат жылдамдықпен сағатқа дейін жүзе алатын. Оларда сегіз динамо, екі дизельдік, екі турбиналық және төрт поршендік генераторлар болған.

Қару-жарақ

Admiral класындағы кемелерде төрт екілік Mark II гидравликалық қуатпен басқарылатын мұнаралары бар, алдыңғы жағынан артқы жағына қарай "A", "B", "X" және "Y" деп белгіленген сегіз BL 15 дюймдік Mk I зеңбірегі орнатылған. Зеңбіректер -3° бұрышқа дейін төмендетіліп, 30° бұрышқа дейін көтерілуі мүмкін; оларды 20° бұрышқа дейін кез келген бұрышта зарядтауға болады, бірақ жоғары бұрышта зарядтау зеңбіректің қайтадан отқа дайын күйге оралуын баяулатады. Әр зеңбірекке 120 оқтан берілген. Олар снарядтарды мүйіз жылдамдығымен атып, бронебойғыш (AP) оқтардың ең көп қашықтығын қамтамасыз етті. Олардың қосалқы қаруларына 16 БЛ 5,5 дюймдік Mk I зеңбірегі кірді, олар зеңбірек қалқандарымен қорғалған алдыңғы палубадағы айналмалы тіректерге орнатылған. Әр зеңбірекке 200 оқтан берілді. CPII тіректеріндегі зеңбіректердің ең жоғары көтерілу бұрышы 30° құрады. Олар 30° көтерілу бұрышындағы ең жоғарғы қашықтықта оқ ату жылдамдығымен оқ атты. Олардың атыс жылдамдығы минутына 12 оқ болды. Admiral класындағы кемелер төрт QF 4 дюймдік Mark V зениттік зеңбірегімен жабдықталған. Олардың ең төменгі бұрышы 5°, ең жоғары көтерілу бұрышы 80° болды. Олар жоғары жарылғыш оқты минутына 10-15 оқ ату жылдамдығымен атты. Зеңбіректердің ең жоғары биіктігі 31000 фут (9449 м) құрады, бірақ тиімді қашықтығы одан әлдеқайда аз болды. "A" мұнарасының алдына екі су асты торпедалық түтік орнатылды, ал су үсті торпедалық сегіз Mark V түтігі жоғарғы палубада артқы түтікпен қатар орнатылуы тиіс болған, бірақ Hood кемесінде олардың тек төртеуі болды. Олар гидравликалық қуатпен зарядталды және бұрылды; су асты түтіктер қысылған ауамен, ал су үсті түтіктер кордит зарядтарымен атылды. "A" мұнарасының алдындағы қоймадағы екі оқ-дәрі сақтағышына 32 оқ-дәрі сыйды. Hood кемесі Mark IV және IV* торпедаларын тасыды, олардың әрқайсысының жарылғыш бөлігінде TNT болды. Олардың үш жылдамдық режимі болды, ол олардың қашықтығын анықтады: , , және .

Өртке қарсы басқару

Адмирал класының кемелерінің негізгі қарулары екі отты басқару директорының бірі арқылы басқарылатын. Басты директор броньды қаптамамен басқару мұнарасының үстіне орнатылған, ал екіншісі – алдыңғы мачтаның басына. «B» мұнарасы барлық негізгі қару мұнараларын, ал «X» мұнарасы артқы қаруларды басқара алатын. Броньды қаптамадағы 9 метрлік қашықтық өлшегіштен алынған деректер платформалық палубадағы тарату станциясында (TS) орналасқан Mk V Dreyer Fire Control Table-ге енгізіліп, қашықтық және бұрылыс деректеріне айналдырылатын. Нысана туралы деректер графикалық кестеге жазылып, артиллерия офицеріне нысананың қозғалысын болжауға көмектесетін. Алдыңғы мачтада 5 метрлік қашықтық өлшегіш орнатылған. Екінші деңгейдегі қарулануды негізінен көпірдің екі жағына орнатылған 5,5 дюймдік директорлар басқаратын. Оларға 3 метрлік қашықтық өлшегіші бар алдыңғы мачтадағы екі қосымша басқару орны қосылды. Бұл орналасқан жерлердің әрқайсысы жергілікті басқару үшін Dumaresq калькуляторымен жабдықталған, бірақ байқау деректері әдетте төменгі палубадағы 5,5 дюймдік TS-ге жіберілетін, бұл 15 дюймдік қаруларға қатысты процедураға ұқсас, тек ату деректері екі F типіндегі отты басқару сағаттарымен (аналогтық компьютерлер) есептеледі. «A» және «Y» мұнараларының жанындағы басты палубаның қалыңдығы 5 дюйм болатын. Алайда, «Худ» аяқталғаннан кейін жүргізілген сынақтар, сумен жүзу кеңістігін толтырудың тиімділігі де сол деңгейде екенін және айтарлықтай арзан екенін көрсетті.

Қызмет тарихы

1920 жылы 15 мамырда қолданысқа енгеннен кейін көп ұзамай «Худ» контр-адмирал сэр Роджер Кейстің басқаруымен Атлантика флотының крейсерлік эскадрильясының флагманы болды. Сол жылы ол Скандинавия суларына саяхат жасады. 1921 және 1922 жылдары Жерорта теңізіне «флаг көрсету» және Жерорта теңізі флотымен бірге оқу-жаттығуларын өткізу үшін барды, содан кейін «Худ» крейсерлік эскадрильямен бірге Бразилия мен Батыс Үнді аралдарына круиз жасады. 1923 жылдың қарашасында «Худ», бірге соғыс крейсерімен және 1-ші жеңіл крейсерлік эскадрильяның бірнеше кемесімен Панама каналы арқылы батыстан шығысқа қарай әлемді аралауға шықты. Олар он айдан кейін, 1924 жылдың қыркүйек айында үйлеріне оралды. 1925 жылдың қаңтарында крейсерлік эскадрилья Лиссабонға Васко да Гама мерекесіне қатысу үшін барды, содан кейін Жерорта теңізінде жаттығулар жалғасты. «Худ» он жыл бойы қысқы оқу-жаттығуларын Жерорта теңізінде жалғастыра берді. «Худ» 1929 жылдың 1 мамырынан 1931 жылдың 10 наурызына дейін күрделі жөндеуден өтті, содан кейін крейсерлік эскадрильяның флагманы ретіндегі қызметін қайта бастады. Кейін сол жылы оның экипажы теңізшілердің жалақысын төмендетуге қарсы Инвергордон көтерілісіне қатысты. Көтеріліс бейбіт аяқталды және «Худ» өз портына оралды. Крейсерлік эскадрилья 1932 жылдың басында Кариб теңізіне круиз жасады. Келесі жылы ол бұрынғы тәжірибесін қайтадан жалғастырды – қысқы Жерорта теңізі сапары. Гибралтарға жол тартқанда, 1935 жылдың 23 қаңтарында соғыс крейсерімен соқтығысты, бірақ көп зақым алмады. «Худ» келесі тамызда Спитхедте өткен Король Георг V-нің күміс мерейтойлық флотының парадына қатысты. Содан кейін ол Жерорта теңізі флотына ауыстырылды және Екінші Итальян-Абиссин соғысы мен Испания азаматтық соғысы басталғанда Гибралтарда орналасты. 1937 жылдың 23 сәуірінде «Худ» портты блокадалауға тырысқан испандық «Альмиранте Сервера» крейсерінің қатысуына қарамастан, үш британдық сауда кемесін Бильбао портына эскорттады. 1939 жылдың қаңтарында Портсмутқа оралып, 12 тамызға дейін жөндеуден өтті.

Shortly after commissioning on 15 May 1920 Hood became flagship of the Battlecruiser Squadron of the Atlantic Fleet, under the command of Rear Admiral Sir Roger Keyes. She made a cruise to Scandinavian waters that year. She visited the Mediterranean in 1921 and 1922 to show the flag and to train with the Mediterranean Fleet, before sailing on a cruise to Brazil and the West Indies in company with the Battlecruiser Squadron. In November 1923 Hood, accompanied by the battlecruiser and a number of s of the 1st Light Cruiser Squadron, set out on a world cruise from west to east via the Panama Canal. They returned home ten months later in September 1924. The Battlecruiser Squadron visited Lisbon in January 1925 to participate in the Vasco da Gama celebrations before continuing on the Mediterranean for exercises. Hood would continue this pattern of a winter training visit to the Mediterranean for the rest of the decade. Hood was given a major refit from 1 May 1929 to 10 March 1931 and afterwards resumed her role as flagship of the Battlecruiser Squadron. Later that year her crew participated in the Invergordon Mutiny over pay cuts for the sailors. It ended peacefully and Hood returned to her home port afterwards. The Battlecruiser Squadron made a Caribbean cruise in early 1932. The next year she resumed her previous practice of a winter cruise in the Mediterranean. While en route to Gibraltar for one of these cruises she collided with the battlecruiser on 23 January 1935, but was only lightly damaged. Hood participated in King George V's Silver Jublilee Fleet Review at Spithead the following August. She was transferred to the Mediterranean Fleet shortly afterward and stationed at Gibraltar at the outbreak of the Second Italo Abyssinian War and the Spanish Civil War. On 23 April 1937 she escorted three British merchantmen into Bilbao harbour despite the presence of the Nationalist cruiser Spanish cruiser Almirante Cervera that attempted to blockade the port. She returned to Portsmouth in January 1939 for an overhaul that lasted until 12 August.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың маусым айында «Худ» қайта жөндеуден өте тұрғанда Отандық флоттың крейсерлік эскадрильясына бекітілді. Кейін сол жылы соғыс басталғанда, ол негізінен Исландия және Фарер аралдары маңында күзетуге, конвойлерді қорғауға және Атлантикаға шығуға тырысқан неміс рейдтік кемелерін тоқтатуға жұмсалды. 1939 жылдың қыркүйегінде 250 кг (550 фунт) салмақтағы авиабомбаға түсіп, аз ғана зақымдалды. 1940 жылдың басына қарай «Худ» машиналарының жағдайы нашарлап, ең жоғары жылдамдығы шектелді; ол 4 сәуір мен 12 маусым аралығында қайта жөндеуден өтті. «Худ» пен әуе кемесіне 18 маусымда Гибралтарға H күштеріне қосылуға бұйрық берілді, онда «Худ» флагмандық кеме болады. Осы ретте ол 1940 жылдың шілдесінде Мерс-эль-Кебирдегі француз флотын жоюға қатысты. Француздардың капитуляциясына сегіз күннен кейін, британдық Әскери-теңіз министрлігі Орандағы француз флотына үльтиматум берді, олардың неміс немесе итальян қолына өтпеуін қамтамасыз ету мақсатында. Шарттар қабылданбады және Корольдік теңіз күштері ондағы француз кемелеріне атыс ашты. «Худ» атысының нәтижесі нақты белгілі емес, бірақ ол француздық «Дюнкерк» соғыс кемесіне зақым келтірді, ол төрт 15 дюймдік снарядтан зақымданып, жағаға отыруға мәжбүр болды. «Дюнкерк» ұрыс кезінде «Худ» шатырына түсті; снаряд сынықтары екі адамды жаралады. «Дюнкерк»тің бауырласы француздық «Страсбург» соғыс кемесі портынан қашып үлкерді, ал «Худ» бірнеше жеңіл крейсерлермен бірге қуалауға шықты, бірақ «Худ» француздық «слоптан» торпедалық шабуылдан қашқаннан және турбинасын тоқтатуға мәжбүр болғаннан кейін екі сағаттан кейін тоқтатты. 10 тамызда «Худ» Скапа-Флоға оралғаннан кейін H күштерінің флагманы қызметінен «Ренаун» кемесіне берілді. Қысқа қайта жөндеуден кейін ол неміс рейдтік кемелеріне қарсы күзету және конвойға сүйемелдеу рөлін қайтадан жалғастырды. Бұл 1941 жылдың қаңтарына дейін жалғасты, содан кейін ол наурыз айына дейін жалғасқан қайта жөндеуге кірісті. Аяқталғаннан кейін, ол неміс линкорлары «Гнейзенау» және «Шарнхорст»ты тоқтатуға бағытталды. Сәттілік болмады, ол неміс кемелерінің Брестен қашу әрекетіне қарсы Бискай шығанағын күзетуге бұйрық берілді. 19 сәуірде «Худ» Норвегия теңізіне жіберілді, себебі Әскери-теңіз министрлігіне «Бисмарк» неміс соғыс кемесі Германиядан кетіп қалғаны туралы жалған хабар келді. Содан кейін ол 6 мамырда Скапа-Флоға кірмес бұрын Солтүстік Атлантикада күзеттік қызмет атқарды.

In June 1939, Hood was assigned to the Home Fleet's Battlecruiser Squadron while still refitting; when war broke out later that year, she was employed principally in patrolling the vicinity of Iceland and the Faroe Islands to protect convoys and intercept German raiders attempting to break out into the Atlantic. In September 1939, she was hit by a 250 kg (550 lb) aircraft bomb with minor damage. By early 1940 Hoods machinery was in dire shape and limited her best speed to ; she was refitted between 4 April and 12 June. Hood and the aircraft carrier were ordered to Gibraltar to join Force H on 18 June where Hood would become the flagship. As such, she took part in the destruction of the French Fleet at Mers el Kebir in July 1940. Just eight days after the French surrender, the British Admiralty had issued an ultimatum to the French Fleet at Oran to ensure they would not fall into German or Italian hands. The terms were rejected and the Royal Navy opened fire on the French ships berthed there. The results of Hoods fire are not known exactly, but she damaged the French battleship Dunkerque, which was hit by four fifteen inch shells and was forced to beach herself. Hood was straddled during the engagement by Dunkerque; shell splinters wounded two men. Dunkerques sister ship French battleship Strasbourg managed to escape from the harbour and Hood with several light cruisers gave chase, but gave up after two hours after Hood had dodged a salvo of torpedoes from a French sloop and she had stripped a turbine reaching
Hood was relieved as flagship of Force H by Renown on 10 August after returning to Scapa Flow. After a short refit she resumed her previous role in patrolling against German commerce raiders and convoy escort. This lasted until January 1941 when she began a refit that lasted until March. Upon its completion she was ordered to sea in an attempt to intercept the German battleships German battleship Gneisenau and German battleship Scharnhorst. Unsuccessful, she was ordered to patrol the Bay of Biscay against any breakout attempt by the German ships from Brest. Hood was ordered to the Norwegian Sea on 19 April when the Admiralty received a false report that German battleship Bismarck had sailed from Germany. Afterwards she patrolled the North Atlantic before putting into Scapa Flow on 6 May.

Дания тұзағының шайқасы

1941 жылы 21 мамырда кешке Худ және жаңадан аяқталған шайқас кемесі Скапа-Флоудан шығып, ауыр крейсерлерге қосылды және Гренландия мен Исландия арасындағы Дания бұғазында патрульдік қызмет атқарды. Неміс кемелері – Bismarck және Prinz Eugen ауыр крейсері Солтүстік Атлант мұхитында теңізге шыққандары хабарланған соң олар бұл бағытқа бет алды. Олар бұғазға жеткен жоқ, бірақ 23 мамыр күні кешкісін Suffolk Исландияның солтүстігінде неміс кемелерін байқады. Худ пен Уэльс принці бағытын өзгертіп, жылдамдығын арттырып, оларды тоқтатуға тырысты. Британдық эскадрилья немістерді 05:37-де байқады, бірақ немістер олардың жақындастығын білген еді. Британдықтар 05:52-де атыс ашты, Худ неміс құрамының жетекші кемесі – Prinz Eugen-ге шабуыл жасады, ал немістер 05:55-те жауап берді, екі кеме де Худқа бағытталды. Prinz Eugen (вероятно) бірінші болып тигізді, снаряд Худтың қайықтың палубасына, түтікшелерінің арасына тиіп, зениттік қарулар мен ракеталарға арналған дайын оқ-дәрілер арасында үлкен өрт шығарды. 06:00-ге дейін, Худ артқы мұнараларын ашу үшін 20 градусқа солға бұрылғанда, Bismarck-тің бесінші залпынан снаряд қайтадан қайықтың палубасына тиді. Оқиғаның нақты орны мен тізбегі белгісіз, бірақ оның артқы 15 дюймдік оқ-дәрі қоймалары жарылды. Бұл оның арқасын сындырып, экипаждың үш мүшесінен басқа барлығы суға батты.