Кіріспе
Караваджоның картинасы Караваджоның Дамаскке бара жатқан жолдағы (Conversione di San Paolo) - Караваджоның 1601 жылы Римдегі Санта-Мария-дель-Пополо шіркеуінің Сераси часовнясы үшін суреттелген жұмысы. Шатырдың қарсы жағында екінші Караваджоның киелі Петірдің айқышқа шегеленуі бейнеленген суреті бар. Алтаның ортасында Аннибале Каракчидің "Балаша Мәриямның көкке көтерілуі" бейнесі орналасқан.
the painting by Caravaggio
The Conversion on the Way to Damascus (Conversione di San Paolo) is a work by Caravaggio, painted in 1601 for the Cerasi Chapel of the church of Santa Maria del Popolo, in Rome. Across the chapel is a second Caravaggio depicting the Crucifixion of Saint Peter. On the altar between the two is the Assumption of the Virgin Mary by Annibale Carracci.
Сипаттама
Пауылдың қуғыншыдан елшіге айналуы Киелі кітапта жақсы белгілі оқиға. Жаңа Келісімге сай, тарстық Саул Исаның ізбасарларын қатты қудалаған әрі Степанды таспен атқылауға қатысқан құлшынысты парызшыл еді. Ол Иерусалимнен Дамаскіге барып, сол қаладағы мәсіхшілерді тұтқындамақ болды. Осылай Саул қалаға жақындап қалғанда, кенеттен аспаннан сәулесін төгіп жіберді. Саул жерге құлап түсіп, "Саул, Саул! Мені неге қудалайсың?" - деген дауысты естіді. Ол: "Сен кімсің, Ием?" - деп сұрады. Иеміз: "Мен сен қуғындаған Исамын", - деп жауап берді. Суретші осы сәтті Елшілердің істері кітабында баяндалғандай суреттейді, бірақ Караваджо Саулдың Дамаскіге бара жатқан жолда атынан құлап, соқырлық түсіретін жарықты көріп, Исаның даусын естігенін көрсетеді. Саул үшін бұл - қатты дінге деген құштарлық: ол жерге жатып, көзін жауып, аяғын жайып, қолын жоғары көтеріп, өз аяғын көруді қалайды. Қасиетті - бұлшықетті жас жігіт, оның киімі Ренессанс дәуіріндегі римдік сарбаздың киім-кешегіне ұқсайды: қызғылт сары және жасыл бұлшықетті қора, птеружа, көйлек және ботинка. Оның қауырсынды қалқаны басынан құлап, семсері оның қасында жатыр. Қызыл шапан оның денесі астында жамылғы сияқты көрінеді. Аттың үстінен ертеден келе жатқан қарт жігіт бармағын жерге қарай сілтейді. Ол жыртқыш аңды тыныштандырып, Саулдың үстінен таптап кетпеуіне жағдай жасады. Оның аузынан көбік шығады, тырнағы желкендеп тұр. Бұл сахнаны күшті жарық жарқыратады, бірақ үш фигураны қараңғылық басып, оны аша алмайды. Оң жақтағы бірнеше әлсіз сәулелер Исаның аян алуын еске салады, бірақ бұл жарықтың нақты көзі емес, ал күйеу жігіт құдайдың бар екендігін ұмытып қалды. Атты аттың еліксіз болғандықтан, бұл көрініс ашық жерде емес, қорада орын алады деп болжанады. Бұл сурет Пауылдың ат үстінде екендігі туралы аңызды қалыптастыруға көмектесті, бірақ мәтінде ат туралы мүлдем айтылмаған. 8 Саул жерден тұрды да, көзін ашып қараса да, ештеңе көре алмады. Сондықтан серіктері оны Дамаскіге дейін қолдарынан ұстап алып барды".
The painting depicts this moment recounted in the Acts of the Apostles, except Caravaggio has Saul falling off a horse (which is not mentioned in the story) on the road to Damascus, seeing a blinding light and hearing the voice of Jesus. For Saul this is a moment of intense religious ecstasy: he is lying on the ground, supine, eyes shut, with his legs spread and his arms raised upward as if embracing his vision. The saint is a muscular young man, and his garment looks like a Renaissance version of a Roman soldier's attire: orange and green muscle cuirass, pteruges, tunic and boots. His plumed helmet fell off his head and his sword is lying by his side. The red cape almost looks like a blanket under his body. The horse is passing over him led by an old groom, who points his finger at the ground. He had calmed down the animal, and now prevents it treading upon Saul. The huge steed has a mottled brown and cream coat; it is still foaming at the mouth, and its hoof is hanging in the air. The scene is lit by a strong light but the three figures are engulfed by an almost impenetrable darkness. A few faint rays on the right evoke Jesus' epiphany but these are not the real source of the lighting, and the groom remains seemingly oblivious to the presence of the divine. Because the skewbald horse is unsaddled, it is suggested that the scene takes place in a stable instead of an open landscape. This painting has helped form the myth of Paul being on a horse although the text does not mention a horse at all. Rather in Acts 9:8 it says that afterwards "Saul got up from the ground and opened his eyes, but could not see a thing. So they took him by the hand and led him into Damascus."
Қабылдау
Караваджо Церазидің тапсырысы кезінде табысты және әйгілі суретші болған, бірақ картинаның ерекше стилі мен композициясы ертеректе сынға ұшырады. Суретті жоққа шығарған алғашқы ықпалды сыншы Джованни Пьетро Беллори болды. 1672 жылы ол "Қазіргі суретшілер, мүсіншілер және сәулетшілер өмірі" атты еңбегінде Сераси часовнясы туралы былай деп жазды: "Караваджо екі жақты суретті, Петірдің айқышқа шегеленуі мен Пауылдың тәңірге айналуы суреттерін жасаған; олардың тарихы іс-әрекетсіз". Бұл естілгеннен де қатты сын, өйткені Беллори "сурет салу - бұл адам әрекетімен салыстырудан басқа ештеңе емес" деп мәлімдеді; сондықтан іс-әрекетсіз сурет салу ол үшін сурет салу емес еді. Дәстүрлі иконографиядан ауытқулар оның көзінде суретті "әрекетсіз" етті: Киелі кітап батыры орнына жылқының көрнектілігі; Исаның болмауы; және оның шынайы шыңы, Құдайдың ашылуы орнына Саулдың құлағаннан кейінгі оқиғаның маңызды емес сәтін назарға алу. Әрине, бұл шешімдер повестің қарқынын бұзған, бірақ Караваджо мұны суреттік повестің дәстүрлі шектерін кеңейту үшін жасады. Беллори ұзақ мерзімді жауыз пікірлердің басында тұр. Өнер тарихшысы Джейкоб Бёркхардт өзінің Италиядағы сурет салуға арналған саяхатшының нұсқаулығында (1855) Караваджоның композициялары қаншалықты "қасқыр" болғанын "өз-өзіне мән бермеген кезде" атап өтті. Қараваджоның беделі XIX ғасырдың екінші жартысында ең төменгі деңгейге жетті. Карл Бедекердің сол кезеңдегі ең танымал саяхат нұсқаулықтарында Санта-Мария-дель-Пополо туралы егжей-тегжейлі сипаттамаларда Караваджоның екі картинасы мен Сераси часовнясы жоқ. 1867-1909 жылдар аралығында жарық көрген он бес басылымда суреттер туралы айтылмаған. Ағылшын өнер сыншысы Роджер Фрай өзінің "Трансформациялар" (1927) еңбегінде "Трансформация" - бұл Караваджоның діни картиналарына тән мелодрама мен фотореализмнің үйлесімі деп айтады. "Адам мен жылқының алғашқы дизайны, байқаудың қарапайымдылығына және олардың жалған әсері үшін бөлшектерге деген талапқа қарамастан, құндылықсыз емес, бірақ бүкіл дизайн, осылайша, Санкт-Пол сахнаға қасақана түрткіленіп, бөлшектер енді тұтастай байланысты ешқандай мәнге ие емес. " деп жауап берді. Тіпті 1953 жылы 20-ғасырдың бірінші жартысындағы итальяндық Ренессанс суреті бойынша ең үлкен беделді Бернард Беренсон суретті шараға айналдырды: "Атқа салт аттыға, ақымақ аңға қасиеттіге қарағанда артық мән беруден гөрі ештеңе дұрыс емес. Әрине, қасиетті емес, әсемдік". XX ғасырдың ортасында Караваджо Батыс өнерінің тарихындағы ең ұлы суретшілердің бірі ретінде танылған кезде пікірлер қайтадан түбегейлі өзгерді. 1950 жылдары өз атын алға шығарған Роберто Лонги 1952 жылы сол кездегі иконографиялық дәстүрді толығымен жойып, Караваджо "дін өнерінің тарихындағы ең революциялық картина" деп жариялады. [ ] Егер сурет қабырғаға орналастырылбаса, онда Караваджо оны қалайша қатты сынға ұшырамай, тіпті мүлдем қабылдамай, көпшілікке көрсетуі мүмкін деп ойлауымыз мүмкін ". Сол кездегі тағы бір жетекші ғалым Уолтер Фридлендер өзінің "Караваджо зерттеулері" атты монографиясында (1955 ж.) Қасиетті Пауылдың түрленуі туралы талдауды Караваджо өнеріне кіріспе ретінде қолданды. Ол Церази шіркеуінің екі суреті де "өздерінің түбегейлі жаңа және беймәлім тұжырымдарына қарамастан, құлшынысты ой жүгіртуге өте қолайлы нысандар болды" деп атап өтті, өйткені көріністер "көріп тұрғаннан алыс емес, алыста орналасқан көріністер емес. Олар тікелей оған, оның өз деңгейінде сөйлейді. Ол олардың өмірлік тәжірибелерін, сенімнің оянуын және сенімнің шейіт болуын түсінеді және бөліседі". Бұл бағалау әдеби көрініс тапты поэма Том Ганн, жас ағылшын ақыны, ол жоғары бағаланды британдық сыншылар 1950 жылдары. Гунн 1953 жылы Кембриджде бітіргеннен кейін Римде бірнеше ай студент стипендиясында болды және оған Сераси часовнясындағы Караваджо картиналары қатты әсер етті. Поэма 1958 жылы Poetry журналында In Santa Maria del Popolo ("Қасиетті Пауылдың тәңірге бет бұруы") деген атпен жарияланды. Ол суретті мүлдем зайырлы түрде, қасиетті ештеңе жоқ етіп, "адамға сөзсіз жоққа шығарылатын Абсолютке деген құштарлықтың жеңілісі, жеңілген Фауст сияқты" деп түсіндіреді.
"Caravaggio executed the two lateral paintings, the Crucifixion of Saint Peter and the Conversion of Saint Paul; whose history is completely bereft of action." This is a more scathing criticism than it sounds because Bellori claimed that "painting is nothing but the imitation of human action"; thus a painting completely without action was a non painting for him. The deviations from the traditional iconography all made the painting "bereft of action" in his eyes: the prominence of the horse instead of the biblical hero; the absence of Jesus; and the focusing upon an insignificant moment in the story after the fall of Saul instead of its real climax, the divine epiphany. Undoubtedly, the narrative momentum was disrupted by these decisions but Caravaggio has done this to extend the conventional confines of pictorial narration. Bellori stands at the head of a long line of hostile commentary. The art historian Jacob Burckhardt in his traveller's guide to painting in Italy (1855) instanced the Conversion on how "coarse" the compositions of Caravaggio were "when he did not care for expression", criticising that "the horse nearly fills the whole of the picture". Caravaggio's reputation reached its lowest point in the second half of the 19th century. The most popular travel guides of the period, published by Karl Baedeker, in their very detailed descriptions of Santa Maria del Popolo simply omit the two canvases of Caravaggio and the Cerasi Chapel. The paintings are not mentioned in the fifteen editions published between 1867 and 1909. The English art critic, Roger Fry in his Transformations (1927) says that the Conversion is a combination of melodrama and photographic realism which is typical of the religious paintings of Caravaggio. "The original design of man and horse is not without merit, despite the triviality of observation and insistence on details for their illusive effect, but the whole design comes to pieces when St. Paul is thus wilfully pushed into the scene and the parts have no longer any significance in relation to the whole. ", he argued. Even in 1953 Bernard Berenson, probably the greatest authority on Italian Renaissance painting in the first half of the 20th century, called the painting a charade:
"Nothing more incongruous than the importance given to horse over rider, to dumb beast over saint. Surely more picaresque than holy." Opinions changed again fundamentally in the middle of the 20th century when Caravaggio was recognized as one of the greatest painters in the history of Western art. Roberto Longhi, who brought his name forward in the 1950s, wrote in 1952 that completely sweeping away the iconographical tradition of the time, Caravaggio offered for public view "what is perhaps the most revolutionary painting in the history of religious art. [ ] Were it not for the fact that the painting was placed on a side wall, we might wonder how Caravaggio could have had it put on public exhibition without encountering severe criticism, or even an outright rejection." Another leading scholar at the time, Walter Friedlaender in his groundbreaking monography, Caravaggio Studies (1955) used the analysis of the Conversion of Saint Paul as an introduction to the art of Caravaggio. He emphasized that both paintings of the Cerasi Chapel "were, in spite of their radically new and unaccustomed conceptions, perfectly fit objects for devotional meditation", because the scenes "are not remote spectacles, far separated from the spectator. They speak directly to him, on his own level. He can understand and share their experiences: the awakening of faith, and the martyrdom of faith." This appreciation found a literary expression in a poem by Thom Gunn, a young English poet who was highly regarded by British critics in the 1950s. Gunn spent a few months in Rome on a student fellowship in 1953 after graduating at Cambridge, and he was much impressed by the paintings of Caravaggio in the Cerasi Chapel. The poem was published in the Poetry magazine in 1958 under the title In Santa Maria del Popolo ('The Conversion of St. Paul'). It gives an entirely secular reading of the painting, devoid of anything sacred, interpreting it as "the defeat of a yearning for the Absolute which is inevitably denied to man [ ], as a sort of defeated Faust."