Вейльбург – қала, Германияның Гессен жерінде орналасқан. Лайн өзені жанындағы тарихи қала, 13 мыңнан астам тұрғыны бар. Географиясы, аудандары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вейльбург – 13 000-ға жуық тұрғыны бар, Германияның Гессен жеріндегі Лимбург-Вейльбург ауданының екінші үлкен қаласы, Лимбург-ан-дер-Лан және Бад-Камбергтен кейін.
Weilburg is, with just under 13,000 inhabitants, the third biggest town in Limburg Weilburg district in Hesse, Germany, after Limburg an der Lahn and Bad Camberg.
Орналасқан жері
Қоғам Вестервальд пен Таунус арасында, Лан өзенінің Вель өзені құятын жерден жоғарырақ, Лан аңғарында орналасқан. Кобленц қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 80 шақырым жерде жатыр. Ескі қала тасты төбеде және оның төңірегінде салынған, көбінесе Лан өзенімен қоршалған.
The community lies in the Lahn valley between the Westerwald and the Taunus just upstream from where the Weil empties into the river Lahn and 80 km southeast of Koblenz. The Old Town, built on and around a rocky hill, is almost encircled by the Lahn.
Көршілес қауымдастықтар
Weilburg солтүстікте Меренберг және Лёнберг коммуналарымен (екеуі де Лимбург-Вайльбург округінде), шығыста Браунфельс қаласымен (Lahn-Dill округі), оңтүстікте Вайльмюнстер және Вайнбах коммуналарымен, сондай-ақ Рункель қаласымен және батыста Беселих коммунасымен (барлығы Лимбург-Вайльбург округінде) шектеседі.
Weilburg borders in the north on the communities of Merenberg and Löhnberg (both in Limburg Weilburg), in the east on the town of Braunfels (Lahn Dill Kreis), in the south on the communities of Weilmünster and Weinbach as well as on the town of Runkel, and in the west on the community of Beselich (all in Limburg Weilburg).
Құрылтайшы қауымдастықтар
Негізгі қаладан, онда тұрғындардың шамамен 40% өмір сүреді, басқа Ахаузен, Бермбах, Дроммерсхаузен, Гаудернбах, Хассельбах, Хиршхаузен, Киршхофен, Кубах, Одерсбах және Вальдхаузен елді мекендері де Вейльбург муниципалитетінің құрамына кіреді.
Besides the main town, in which just under 40% of the inhabitants live, the outlying centres of Ahausen, Bermbach, Drommershausen, Gaudernbach, Hasselbach, Hirschhausen, Kirschhofen, Kubach, Odersbach and Waldhausen also belong to Weilburg's municipal area.
Тарих
Вейльбургтің айналасындағы алғашқы қоныстанушылардың іздері Киршхофенге жақын Шейернбергер Копф (тау) маңынан табылған Ла Тен дәуіріне жататын артефакттармен куәландырылады. Вейльбург алғаш рет 906 жылы Прум аббаты Реджиноның жылнамасында Вилинбурх деп аталатын бекініс ретінде тіңірленген. Алты жыл өткен соң, король Конрад I, 906 жылы Фрицлар маңында Бабенбергерлермен болған шайқаста қаза тапқан әкесінің мәйіті бекініске жерленгеннен кейін, шіркеу мен монастырьға негіз салды. 912 жылы Санкт-Вальпургис хорхерренштифті (монастырь) құрылды. Биік жерге салынған бұл құрылыс монастырға Лахн өзенін, сондай-ақ Франкфурттан Кельнге дейінгі Хохе Штрассе ("Жоғарғы жол") және Фландриядан Богемияға дейінгі Via Publica жолын бақылауға мүмкіндік берді. 918 жылы Вилинбург (қамал) король Конрад I өлім төсегінде ағасы Эберхардқа өзінің ең жақын қарсыласы, саксон герцогы Генрихке императорлық регалияларды тапсыруды өсиет еткендіктен, ерекше тарихи маңызға ие болды (Вейльбургер васиетнамасы). 993 жылдан 1062 жылға дейін қала біртіндеп Вормс епископтығына сыйға тартылды. Шамамен 1225 жылы Вормс епископы қала үстемдігін Нассау үйіне уәде етті, олар оны сатып алды және бір жылдан кейін қалаға Франкфуртқа берілгендей қала құқықтарын берді. Нассау графы Иоганн I 1355 жылы мұндағы резиденциясын салды, қамалды сарайға айналдырып, қаланың бекінісін де тұрғызды. 1359 жылы ол Лан өзені арқылы тас көпір салды. Нассау үйі бірнеше ғасыр бойы қала тарихын қалыптастырды. Атап айтқанда, граф Иоганн Эрнст (1664–1719) өзінің қаласын жаңғыртып, Ренессанс стиліндегі биік сарайды (Hochschloss) кеңейтіп, саябақ салып, қаланың сырт келбетін өзгертті. Осылайша Вейльбург абсолютизм дәуірінен сақталған шағын неміс резиденциялық қалаларының біріне айналды. 1806 жылдан бастап қала жаңа құрылған Нассау герцогтығының әкімшілік орталығы болды. Тек 1816 жылы Нассау герцогы Вильгельм өзінің резиденциясын Бибрихке көшірді. 1866 жылы Нассау герцогтығы Пруссияға қосылды, ал 1871 жылы ол жаңа құрылған Германия империясының құрамына кірді. Сәулет тарихы саласында Вейльбург 1800 жылға дейінгі балшықтан салынған үйлерімен танымал. "Үкімет заңгері" Вильгельм Якоб Уимпф қала мен оның айналасында Pisee стилі деп аталатын құрылыс өнерін дамытуға үлкен үлес қосты, нәтижесінде Германиядағы ең биік балшықтан салынған ғимарат – алты қабатты үй пайда болды.
It is believed that the earliest traces of settlers in the area around Weilburg are attested by finds from La Tène times from the Scheuernberger Kopf (mountain) near Kirschhofen. Weilburg was first mentioned in 906 in a chronicle by Abbot Regino of Prüm as a fortification under the name of Wilineburch. Six years later King Conrad I, whose father had been buried in the fortification after having fallen in battle while fighting the Babenbergers near Fritzlar in 906, founded a church and an abbey. In 912, the St. Walpurgis Chorherrenstift (monastery) was founded. The building, which was built on high ground, afforded the monastery control over the Lahn as well as the Hohe Straße ("High Road") running from Frankfurt to Cologne and the Via Publica from Flanders to Bohemia, which ran nearby. In 918, the Wilineburg (castle) gained special historic importance when King Conrad I, lying on his deathbed, recommended to his brother Eberhard that he deliver the Imperial insignia to his bitterest rival, the Saxon duke Heinrich (Weilburger Testament). From 993 to 1062, the town was bit by bit donated to the Bishopric of Worms. About 1225, the Bishop of Worms pledged overlordship over the town to the House of Nassau, which in the end they bought up, granting the place a year later the same town rights held by Frankfurt. Count Johann I of Nassau built his residence here in 1355, renovated the castle to a palace, and also built the town fortifications. In 1359, he had a stone bridge built across the Lahn. The House of Nassau shaped the town's history for several centuries. Count Johann Ernst (1664–1719), in particular, renovated and beautified his town of residence by expanding the Renaissance high palace (Hochschloss), building a park and changing the town's face. Weilburg thus became one of the most fully preserved examples of a small German residence town from the time of absolutism. From 1806, the town was the governmental seat of the newly created Duchy of Nassau. Only in 1816 did William, Duke of Nassau move his residence to Biebrich. In 1866, the Duchy of Nassau was annexed by Prussia, and in 1871 it became part of the newly established German Empire. In the field of architectural history, Weilburg is known for its loam buildings from the time before 1800. Wilhelm Jacob Wimpf, a "government lawyer", was instrumental in furthering the so called Pisee style of building in the town and its environs, yielding what is still Germany's tallest loam building, a six floor house.
Ұлттық социализм және Екінші дүниежүзілік соғыс
1933 жылы, басқа неміс қалалары мен кенттері сияқты, Ұлттық социалистер билікке сайланды. Осыған дейін аймақтағы нацистер сайлауда үлкен нәтижелер көрсеткен болатын. Қалалық кеңес сайлаған соңғы нацист емес қала әкімі Диффенхардт 1933 жылдың жазында нацистердің ұйымдастыруымен өткен сенімсіздік дауысымен қызметтен алынды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1939–1941 жылдары, қала поляк және бельгиялық офицерлер мен қызметкерлерге арналған Oflag IX B әскери тұтқын лагерінің орналасқан жері болды. Соғыс жылдары қалаға көп зиян келмеді. Вельбург теміржол станциясына тиіс болған әуе бомбасы қақпа алдына түсіп, жарылғаннан кейін сарайдың апельсинханасының орталық бөлігі құлады. Станция және жақын орналасқан Хелбиг сыра зауыты да зардап шекті. 1945 жылдың 27 наурызында АҚШ әскерлері қаланы басып алған кезде болған шайқастар аз ғана зақым келтірді, бірақ қаланың барлық көпірлері кері шегінетін неміс әскерлерімен жарылды.
In 1933, as in other German cities and towns, the National Socialists were elected into power. Shortly before this, the Nazis in the region had had strong showings in elections. The last non Nazi mayor chosen by the town council, Diffenhardt, was ousted in a no confidence vote instigated by the Nazis in the summer of 1933. During World War II, in 1939–1941, it was the location of the Oflag IX B prisoner of war camp for Polish and Belgian officers and orderlies. In the war, the town sustained only light damage. The middle façade of the palace's orangery collapsed after an aerial bomb meant for the Weilburg railway station fell right in front of the gate and exploded. The railway station and the nearby Helbig brewery house were also damaged. While United States troops were taking over the town on 27 March 1945, the fighting caused some light damage, although all the town's bridges were blown up by retreating German troops.
Қалалық орталығы
Вайлбург 1867 жылы аудан құрылғаннан бастап бұрынғы Оберланкрейстің орталығы болды. Гессендегі әкімшілік реформа барысында Оберланкрейс және Лимбург округтері таратылып, 1974 жылдың 1 шілдесінде Лимбург-Вайлбург жаңа округі құрылғандықтан Вейльбург бұл мәртебесінен айырылды, оның орталығы Лимбург қаласы болды. Дегенмен, осы күнгә дейін Лимбургер-Штрасседегі бұрынғы аудан әкімшісі кеңсесінде аудан әкімшілігінің бөлімшесі сақталып қалған. 2005 жылы 17-26 маусым аралығында қала Хессентагтың 45-ші мемлекеттік фестиваліне төңкерілді.
Weilburg was the old Oberlahnkreis's seat from the district's founding in 1867. Weilburg lost this function when, in the course of administrative reform in Hesse, both the Oberlahnkreis and the Limburg district were abolished and the new Limburg Weilburg district came into being on 1 July 1974, with Limburg as its seat. To this day, however, a district administration outpost can be found at the former district administrator's office on Limburger Straße. In 2005, the town hosted the 45th Hessentag state festival from 17 to 26 June.
Құрылтайшы қауымдастықтардың тарихы
Ахаузен алғаш рет 1320 жылы құжаттарда еске алынған. Бұл шоғырлы ауыл Лан өзенінің жағасында, Грундбах өзені құятын жерде орналасқан, осының нәтижесінде бір кезде осы жерде болған үш диірмен пайда болған. Бермбахтың шеткі елді мекені 1253 жылы Бермбах деген атпен алғаш рет құжаттарда тілге алынған. Ауыл тұрғындары егіншілікпен қатар, кен өндірумен де айналысқан. Бермбахтың муниципалдық аумағындағы кен орындарынан 1914 жылға дейін кен шығарылған, содан кейін жұмыс тоқтатылған. 1196 жылы папа Целестин III-нің мүлігін растауы – Дроммерсхаузеннің құжаттардағы алғашқы айқасы. 1666 жылы май диірменінің тарихи жазбалары бар, сондай-ақ 1679 жылы осы аймақта қазылған темір кенін балқытуға арналған доменді пеш туралы мәліметтер келтірілген. 1325 жылы Гаудернбах деген атпен бүгінгі Гаудернбахтың шеткі елді мекені алғаш рет еске алынған. Алғашқыда бұл жер Рункельге қарасты аймаққа және Шупбахқа қарасты діни қауымға тиесілі болған. Әйіргі Петірге арналған шіркеу 1769 жылы салынған. 1618 жылға дейін ауылда мектеп болған, бірақ оның қанша уақытқа созылғаны белгісіз. 1863 жылы болған үлкен өртте Гаудернбахтағы 68 үй қираған. Ауыл тұрғындары егіншілік пен кен өндіруден басқа, Гаудернбахтағы мәрмәр карьерінде жұмыс істеп табыс тапқан. 1235 жылғы құжатта алғаш рет Хасильбах деп еске алынған, кейін аты Хасельбах болып өзгерген. Алғаш рет тілге алынған кезде, қауым Монтабурда тұратын Трирлік бургграф Иоганн фон Шупбахқа қарасты болған. Хиршхаузен алғаш рет 1327 жылы құжаттарда еске алынған, ал 1466 жылғы жазбаларда Гербишузен деп аталған. Хиршхаузеннің муниципалдық аумағында гематит пен лимонит кеніштер көп болған, олардың ішінде "Анна" кеніші Лахн аймағындағы ең байларының бірі саналған. 1763 жылы Хиршхаузеннен 27 отбасы салған сегізбұрышты лютеран шіркеуі де ерекше атауға тұрарлық. Хиршхаузеннің жанында, 15-ғасырдан 16-ғасырдың ортасына дейін Пфанстильдің қасиетті орталығы болған. Киршхофеннің шеткі елді мекені 1363 жылы Киршширбен деп жазылған күйінде алғаш рет құжаттарда еске алынған. Киршхофен деп жазылуы 1684 жылдан белгілі. 1978 жылдан бері Киршхофен Лахн өзенінің арғы бетіндегі Одерсбахтың шеткі елді мекенімен жаяу көпір арқылы байланысты. Кубач қауымы алғаш рет 1000 жылдың 27 желтоқсанындағы Отто III-нің құжатында parvulam cubach деп аталған. 1516 жылдан бастап Кубашта өз шіркеуі болған деп есептеледі. Қазіргі шіркеу 1784 жылы аяқталған. Одерсбах пен Вальдхаузен – 906 жылғы Вейлбург құжаттарында алғаш рет еске алынған екі құрамына кіретін қауым. Вальдхаузен алғаш рет 881 жылы Прум аббаттығының Алтын кітабында еске алынған, онда ол Марк Уалтуза деп белгіленген, ол жердегі қоныстар мен Каролингтік орман иеліктері туралы мәліметтер келтірілген. 1960 жылға дейін ауыл тұрғындарының негізгі табысы егіншілік пен кен өндіру есебінен түскен.
Ahausen is first mentioned in documents in 1320. The cluster village lies right on the Lahn where the Grundbach empties into it, which explains why the three mills that once stood here. Under the name Berinbach, the outlying centre of Bermbach was first mentioned in documents in 1253. Besides agriculture, the villagers also worked at mining. Ore was mined from pits in Bermbach's municipal area up until 1914, when operations ceased. The certification of an estate in 1196 by Pope Celestine III is Drommershausen's first mention in documents. There is historical evidence of an oil mill in 1666, and also, a blast furnace for smelting ironstone mined in the area is mentioned in 1679. In 1325, under the name Gauderinbach, today's outlying centre of Gaudernbach was first mentioned. At first, the place belonged to the Amt of Runkel and the parish of Schupbach. The chapel consecrated to Saint Peter was built in 1769. A school in the community was mentioned before 1618, although it is unknown how long it lasted. In a great fire in 1863, 68 buildings in Gaudernbach were destroyed. Besides agriculture and mining, villagers found income working in the Gaudernbach marble quarry. In a document from 1235, the place name Hasilibach was first mentioned, later changing its name to Hasselbach. At the time of its first mention, the community belonged to the Trier Burgmann Johann von Schupbach, who resided in Montabaur. Hirschhausen is first mentioned in documents in 1327, and can be found in writings from 1466 referred to as Herbishusen. In Hirschhausen's municipal area there were many hematite and limonite pits, among which the "Anna" pit was one of the richest in the Lahn area. Worth mentioning is the eight sided Lutheran church built in 1763 by 27 families from Hirschhausen. Near Hirschhausen, from the 15th to the mid 16th century, was the pilgrimage centre of Pfannstiel. The outlying centre of Kirschhofen was first mentioned in documents in 1363 with the spelling Kyrchschyrben. The spelling Kirschhofen is known from 1684. Since 1978, Kirschhofen has been linked by footbridge to the outlying centre of Odersbach on the other side of the Lahn. The constituent community of Kubach was first referred to in documents as parvulam cubach in one of Otto III's documents from 27 December 1000. It is assumed that Kubach had its own church as of 1516. The current church was finished in 1784. Odersbach and Waldhausen are the two constituent communities which are first mentioned in documents before that of Weilburg's in 906. Waldhausen was first mentioned in documents in 881 in the Prüm Abbey's Golden Book, in which it is known as Mark Ualthusa in a passage dealing with the settlement there and the Carolingian forest holdings. Until 1960, the villagers earned their livelihood mainly in agriculture and mining.
Мэр
Йоханнес Ханиш 2017 жылдың 1 шілдесінен бастап қала әкімі қызметін атқарып келеді.
Johannes Hanisch has been mayor since July 1, 2017.
Елтаңба
Қаланың елтаңбасы 1906 жылы қаланың құжатта алғаш рет аталғанына мың жыл толуына орай бекітілген. Онда көк фонда күміс сарай бейнеленген. Үш мұнараның ортаңғысының шатыры қызыл, ал шаңырағында алтын шар орналасқан. Есігі жабық, қараға боялған қақпаның үстіне көк қалқан орнатылған, оның ішінде алтын түсті Нассау арыстаны бейнеленген. Елтаңба 1329 жылғы қаланың мөрінен үлгі алынған.
The town's arms were granted in 1906 on the occasion of the town's one thousandth anniversary of its first mention in documents. They show a castle in silver on a blue background. The middle tower of the three has a red roof with a golden ball on the peak. The gate, which is shut and strewn with black, is overlaid with a blue inescutcheon, which itself bears the Nassau lion in gold. The arms are modelled on the town's seal from 1329.
Ту
Вейлбург қаласының туы сары, көк және ақ түстегі көлденең үш түсті болып табылады. Түстер қала гербындағы түстерден алынған, сары алтынды, ал ақ күміс символдайды. Көк түс – бұрынғы билеуші графтардың түсі.
Weilburg's town flag is a horizontal tricolour in yellow, blue and white. The colours are drawn from the tinctures in the coat of arms, with yellow standing for the gold, and white for the silver. Blue was the former ruling counts' colour.
Мөр
Вейльбург қаласының мөрі алғаш рет 1327 жылғы құжатта кездеседі, бірақ ол 1295 жылы қала құқықтары берілген кезде алғаш рет қолданылған болуы мүмкін. Мөрде "SIGILLUM CIVITATIS IN WILBURC" ("Вейльбург қаласының мөрі") деген жазу бар. Дизайн қабырғасының екі бұрышында бірдей биіктіктегі екі мұнарасы бейнеленген, олардың арасында үшкір шатыры бар биік мұнара орналасқан, ал қала қабырғасының ортасында елтаңбасы бар қала қақпасы көрсетілген. Бұл мөр, болжам бойынша, 14 ғасырдың соңында жасалған. 1650 жылға дейін осы мөрдің орнына жаңа мөр енгізілді. Сонымен қатар, 1905 жылы осы үш мөрге қосымша мөр жасалды, ол да әлі сақталған және бірінші мөрдің үлгісімен жасалған.
Weilburg's town seal is first known to have appeared in a document dating from 1327, although it seems likely that it was first acquired on the occasion of the granting of town rights in 1295. The seal bears the inscription "SIGILLUM CIVITATIS IN WILBURC" ("Seal of the Citizenry in Weilburg"). The design itself shows a town wall with two corner towers of the same height, between which is a taller tower with a pointed roof, and in the middle of the town wall a town gate with a coat of arms. Along with this first seal, most likely made in the late 14th century, a smaller seal was also made. A replacement for this seal was introduced by 1650. Moreover, a further seal to these three others, which all still exist, was made in 1905, and was likewise modelled on the first seal.
Мұражайлар
Шлосс Вейльбург, Нассау әулетінің, Нассау-Вейльбург герцогтарының бұрынғы тұрғын сарайы, 1935 жылы Люксембургтің ұлы герцогинясы Шарлотта Нассау-Вейльбург өзінің тағы бір Нассау резиденциясы – Висбадендегі Бибрих сарайымен бірге Пруссия мемлекетіне сатты. Дегенмен, Люксембург әулеті ата-бабаларының жерленген жері – шіркеуді сақтап қалды. Бұл сұлу сарай 1935 жылдан бері мұражай болып табылады және экскурсия арқылы тамашалауға болады. Бұрынғы канцлерлік ғимаратында Вейльбургтің Bergbau und Stadtmuseum ("Тау-кен және қала мұражайы") орналасқан, оның қолында 1200 м² көрме алаңы бар. Мұражайда Вельбург қаласының тарихына және қала мен аймақтағы кен өндіруге қатысты көптеген экспонаттар қойылған. 1972 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан бұл мұражай Гессендегі ең көне тау-кен мұражайы болып есептеледі және 200 метрлік тау-кен галереясын ашты, онда түпнұсқа тау-кен машиналарын көруге болады. 2008 жылдың мамыр айынан бастап мұражайдың бір бөлігінде шамамен жүз қытай кесу өнерінің туындылары қойылған. Қытайдан тыс жерде қытай кесу өнерінің көрсетілімі әлемде бірегей болып табылады. Гаудернбахтың шеткі аймағында Deutsche Baumaschinen Modellmuseum ("Германия құрылыс машиналарын модельдеу мұражайы") орналасқан. Мұражай 1989 жылы Walter Feickert GmbH құрылыс компаниясымен құрылған. Мұнда құрылыс машиналары мен құрылыс алаңдарының шамамен 1200 модельдері қойылған. 2017 жылы Розенханг заманауи өнер мұражайы ашылды, онда оның негізін қалаушы Жоахим Легнердің өнер коллекциясы жинақталған. Ол Ахаузер Вегтегі тарихи және қайта жаңартылған сыра зауытының ғимаратында орналасқан.
Schloss Weilburg, the former residential palace of the House of Nassau, Dukes of Nassau Weilburg, was sold to the State of Prussia in 1935 by Charlotte of Nassau Weilburg, Grand Duchess of Luxembourg, together with her other Nassau residence, Biebrich Palace at Wiesbaden. The ruling House of Luxemburg kept however the burial chapel of their ancestors. This magnificent palace has been a museum since 1935 and can be visited by guided tour. Housed in the former chancellery building is Weilburg's Bergbau und Stadtmuseum ("Mining and Town Museum"), which has at its disposal an exhibit area of 1 200 m2. On display are exhibits on Weilburg's town history and a wide assortment about mining in the town and the neighbouring areas. The museum, which has existed since 1972, making it Hesse's oldest mining museum, has also installed a 200 m long mining gallery exhibit in which the original mining machinery may be seen. Since May 2008, one part of the museum has also housed roughly one hundred works of Chinese cut paper artworks. This display of Chinese cut paper outside China is thus far unique in the world. In the outlying centre of Gaudernbach is found the Deutsche Baumaschinen Modellmuseum ("German Building Machine Model Museum"). The museum was founded by the building company Walter Feickert GmbH in 1989. On display here are roughly 1,200 models of building machines and construction sites. In 2017 the Rosenhang Museum for contemporary art was opened housing the art collection of its founder Joachim Legner. It is located in a historical and renovated brewery building in Ahäuser Weg.
Тұрақты оқиғалар
Weilburger Schlosskonzerte – 1972 жылдан бері Вельбург сарайында, шіркеуде немесе Ренессанс сотында (Renaissancehof) ашық ауада өткізілетін жыл сайынғы, көбінесе классикалық музыка фестивалі. Вельбургтен бес шақырым қашықтықтағы Фрайенфелс қамалының қираған жерінде жыл сайын 1 мамырда Фрайенфелс рыцарьлар ойындары (Freienfelser Ritterspiele) ұйымдастырылады. Бұл "жанды тарих" шарасы бүкіл елде кеңінен танымал. Вейльбург жәрмеңкесінің 1569 жылдан бері өткізіліп келе жатқаны тарихи құжаттармен дәлелденген. Жәрмеңкедегі ату жарысы (Anschießen) сияқты көптеген дәстүрлер ұзақ жылдар бойы сақталып келеді, онда 1746 жылдан бастап қала атынан, ал кейіннен азаматтар атынан ату үшін сыйлықтар тағайындалады. Жәрмеңкенің демеушісі – 1813 жылы құрылған, дәстүрлерді сақтауға арналған жергілікті клуб, Вейльбург бургергардесі (Weilburger Bürgergarde). Сондай-ақ, дәстүрлі Вейльбург шіркеу жәрмеңкесін (Weilburger Kirchweih) сақтау да осы клубтың қолында.
Weilburger Schlosskonzerte is an annual summer festival of mostly classical music held from 1972 at Schloss Weilburg, in the church or open air in the Renaissancehof (Renaissance court). At the Freienfels castle ruins, five kilometres from Weilburg, the Freienfelser Ritterspiele (knightly games) are held yearly about 1 May. This "living history" event is well known countrywide. The Weilburger Kirmes is known from historical records to have been kept since 1569. Many customs have been observed for a long time, such as the fair's Anschießen, the endowment of prizes for shooting, first awarded in 1746 by the town and later through prize endowments by the citizens. The fair's sponsor is the Weilburger Bürgergarde, a local club devoted to traditions and founded in 1813. Also now in this club's hands is the continued observance of the traditional Weilburg Church Fair (Weilburger Kirchweih).
Ғимараттар
Вейльбург көп жылдар бойы Нассау-Вейльбург үйінің резиденциялық қаласы және үкіметтік орталығы болды. Күні бүгінге дейін қаланың орталық бөлігі сол дәуірден сақталған ғимараттармен ерекшеленеді. Ең маңызды ғимарат – Шлосс Вейльбург, ол 14 ғасырға дейін салынған. Ол 16 және 18 ғасырларда қайта жаңартылды. «Kernschloss» (негізгі немесе орталық сарай) деп белгілі Ренессанс бөлімдері Гессендегі ең жақсы сақталған Ренессанс сарайларының бірі саналады. Иоганн Эрнст Нассау-Вейльбургтың барокко стилінде кеңейтуінен кейін, ол Ескі қаланың шамамен жартысын алып жатыр, соның ішінде 18 ғасырдың басында салынған протестанттық Шлоскирхе де бар. Тіпті Нептунбруннен (1709 жылғы фонтан) бар базар алаңындағы ғимараттар мен Ескі қаладағы ғимараттар да сараймен бір уақытта салынған. Дегенмен, 16-19 ғасырлардан қалған басқа да жартылай ағаштан жасалған үйлер де бар. Ескі зиратта Иерусалимдегі Қасиетті қабір шіркеуіне қаратылған «Heilig Grab Kapelle» («Қасиетті қабір шіркеуі») және Кальварий төбесі орналасқан. Weilburg-тағы Gymnasium Philippinum үшін 18 ғасырда әсем ғимарат салынды, қазір онда аудандық және қалалық кітапханалар орналасқан. 19 ғасырда қала ортағасырлық шекарасынан айтарлықтай кеңейді. Limburger Straße, Bahnhofstraße және Frankfurter Straße көшелерінде көптеген саздан жасалған ғимараттар (немесе стильдің атынан Pisee Bauten) салынды. Атап айтқанда, осы стильдегі қасбеттер тізімі әлі күнге дейін Bahnhofstraße көшесінде сақталған. Вейльбургте Германиядағы ең биік Pisee стиліндегі ғимарат орналасқан. Вейльбургтағы үш туннельдік кешен әлемде бірегей деп есептеледі. Бұл үш туннельдің әрқайсысы біріне-бірі жанасып, әрқайсысының өзгеше мақсаты бар. Олардың бірі – теміржол, екіншісі – тас жол, үшіншісі – кемелер жүретін су жолы. Осы соңғы құрылыс Германиядағы бірегей құрылыс болып табылады. Кешендегі ең жаңа туннель – Вейльбург айналма жолындағы Мюльберг туннелі, ол 2004 жылы көпшілыққа ашылды. Дроммерсхаузеннің шеткі ауданына жақын жерде бұрынғы монастырь мен Пфаннстиельдегі біздің сүйікті әйелдеріміз және Әулие Иоанн шіркеуінің қираған қалдықтары (паломниктік шіркеу) орналасқан, олар Әулие Иоанн орденінің тарихында маңызды орын алады. Монастырь мен паломниктік шіркеу туралы алғашқы жазба 1364 жылға дейін сақталып қалған. Монастырь Буцбах маңындағы Нидер-Вейзель комендатурасына қарасты болды. Реформация кезеңінде монастырь 16 ғасырда таратылды.
Weilburg was for many years a residence town and governmental seat of the House of Nassau Weilburg. Even today, the inner town is still characterized by buildings from that time. The most important building is Schloss Weilburg, dating back to the 14th century. It was converted in the 16th and 18th centuries. The Renaissance parts, known as the Kernschloss (main or central palace) is counted among the best preserved Renaissance palaces in Hesse. After the Baroque expansion under Johann Ernst of Nassau Weilburg, it takes in almost half of the Old Town, and including the Protestant Schlosskirche from the early 18th century. Even the buildings on the marketplace with its Neptunbrunnen (a fountain from 1709) and those in the Old Town were built at the same time as the palace. However, there are also other timber frame (i. e. half timbered) houses from the 16th to 19th century. In the Old Graveyard there is a Calvary Hill along with a Heilig Grab Kapelle ("Holy Sepulchre Chapel") oriented towards the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem. For the Gymnasium Philippinum Weilburg, a representative building was built in the 18th century, which now houses the district and town library. In the 19th century, the town grew noticeably beyond its mediaeval limits. On Limburger Straße, Bahnhofstraße and Frankfurter Straße, many loam buildings (or Pisee Bauten, after the style's name, Pisee) were built. In particular, a row of façades in this style still stands on Bahnhofstraße. In Weilburg stands Germany's tallest building in the Pisee style. It is said that the Weilburger Tunnelensemble, a set of three tunnels, is unique in the world. These three bores, set one beside the other each have a different function. One is a railway tunnel, another a highway tunnel and the third a waterway tunnel for shipping traffic. This last building work is unique in Germany. The newest tunnel in the set is the Mühlbergtunnel on the Weilburg bypass, opened to the public in 2004. Near the outlying centre of Drommershausen are found the ruins of the former monastery and Church of Our Dear Lady and St. John in Pfannstiel (a pilgrimage church), which figures in the history of the Order of Saint John. The monastery's and pilgrimage church's first documentary mention came in 1364. The monastery was put under the Nieder Weisel commandry near Butzbach. In the course of the Reformation, the monastery was dissolved in the 16th century.
Саябақтар
Шлосс Вейльбург Лахн өзені бойындағы бірнеше террасаға созылған барокко бағымен танымал. Сонымен қатар, Хиршхаузеннің шетінде Tiergarten Weilburg орналасқан. Бұл жер бастапқыда Вейльбург графының аң аулау алабы болған, алайда қазір жыл сайын 110 000 адамға қонақ бөлмесін ұсынатын зоологиялық баққа айналған.
Schloss Weilburg has a Baroque garden that stretches over several terraces along the Lahn. Furthermore, in the outlying centre of Hirschhausen lies the Tiergarten Weilburg. It was originally the Weilburg Counts' hunting ground, but today it is a zoological garden visited by 110,000 people every year.
Табиғи ескерткіштер
Кубахтың шеткі бөлігінде Кристалл үңгірі (Кристалл сараңы) орналасқан. Осы жарықша үңгірдің қабырғаларының көп бөлігі сансыз кальцит кристалдарымен және кальцит шөгінділерімен қапталған. Осындай пішіндегі қабырғалардағы кристалдар Германияда ерекше деп есептеледі. Шамамен 200 метрге жуық ұзындығы, 23 метрге дейін ені және 30 метрге дейін биіктігі бар бұл үңгір Германиядағы ең ірі табиғи жер асты кеңістігі саналады.
In the outlying centre of Kubach is found the Kristallhöhle, or Crystal Cave. Great parts of this cleft cave's walls are set with countless calcite crystals and calc sinter. The crystals on the walls in this form are said to be unique in Germany. With a length of roughly 200 m, a breadth of up to 23 m and a height of up to 30 m the cave is believed to be Germany's biggest single natural underground chamber.
Көлік
Қала Лахнтал темір жолының бойында орналасқан (Кобленц, Лимбург, Вейлбург, Ветцлар және Гиессен қалаларына қызмет көрсетеді) және Рейн-Майн көлік бірлестігіне жатады. 1969 жылға дейін Вейльбург Грэвенвиесбахтан келетін Вейльталбанның соңғы станциясы болды. Бұл желінің қажеттіліктері үшін Вейльбург теміржол станциясында айналмалы үстелмен локомотив депосы салынды. Желі тоқтатылғаннан кейін ғимараттар 1980 жылдары бұзылды. Бұрынғы жүк және вагон жинау станциясы да үш тұйық теміржол және өткізу тізбегіне айналдырылды. Вейльбургке 49 және 456 Bundesstraßen арқылы баруға болады, олар оны A 3 (Кельн–Франкфурт) автобанына (Лимбург арқылы) және A 45 (Дортмунд–Ашаффенбург) автобанына (Ветцлар арқылы), сондай-ақ Франкфурт Рейн-Майн аймағына жалғастырады. Bundesstraße 456 Вейльбург қаласында Лахн өзенін Oberlahnbrücke ("Жоғарғы Лан көпірі") арқылы кесіп өтеді. Бұл көпір Вейльбург айналма жолының құрамында салынған. Вейльбургте Лахн өзенінен өтетін Steinerne Brücke ("Тас көпір") және Ahäuser Brücke ("Ахаус көпірі") де моторлы көліктер үшін, ал Ernst Dienstbach Steg жаяу өткелі де бар.
The town lies on the Lahntal railway (serving Koblenz, Limburg, Weilburg, Wetzlar and Gießen) and belongs to the Rhein Main Verkehrsverbund. Until 1969, Weilburg was the terminus of the Weiltalbahn coming from Grävenwiesbach. For this line's needs a locomotive shed with a turntable was built at Weilburg's railway station. After the line was abandoned, the buildings were torn down in the 1980s. Even the former goods and marshalling station has been converted into three sidings and a passing loop. Weilburg can be reached by Bundesstraßen 49 and 456, which link it to Autobahnen A 3 (Cologne–Frankfurt) from Limburg and A 45 (Dortmund–Aschaffenburg) from Wetzlar, as well as from the Frankfurt Rhine Main Region. Bundesstraße 456 crosses the Lahn in Weilburg over the Oberlahnbrücke ("Upper Lahn Bridge"). This was built as part of the Weilburg bypass. Also crossing the Lahn in Weilburg are the Steinerne Brücke ("Stone Bridge") and the Ahäuser Brücke ("Ahaus Bridge") for motorized traffic, and the Ernst Dienstbach Steg, a footbridge.
Кәсіпорындардың құрылуы
Вейлбург қаласы Vistec Semiconductor Systems компаниясының штаб-квартирасы.
Weilburg is headquarters to Vistec Semiconductor Systems.