Америкалық Әуе Күштерінің Батыры және Ұшқыш-сынаушысы

Кіріспе

АҚШ Әуе күштері генералы, бригадир генерал Фрэнк Кендалл "Пит" Эверест (Frank Kendall "Pete" Everest Jr.) (1920 жылғы 9 тамыз – 2004 жылғы 1 қазан) – 1950 жылдары әуе инженеры және сынақ пилоты ретінде ең көп танылған АҚШ Әуе күштерінің офицері.

Алғашқы жылдар

Эверест 1920 жылы 9 тамызда Батыс Вирджиния штатының Фэрмонт қаласында дүниеге келген. 1938 жылы Фэрмонт орта мектебін бітіргеннен кейін, ол бір жыл бойы Фэрмонт мемлекеттік колледжінде оқыды. Кейін ол ұшқыш мамандығына дайындалу үшін Батыс Вирджиния университетінде инженерлік мамандықты оқыды. 1956 жылы ол Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы Қарулы Күштер штаб колледжін бітірді.

Әскери мансап

1941 жылғы 11 қарашада АҚШ Әскери-әуе күштері авиация кадетінің ұшқыш даярлығына қабылданды, 1942 жылғы 3 шілдеде бітіріп, офицерлік шен алды. 42 F тобындағы оқушыларының арасында болашақ ETO үздігі Роберт С. Джонсон болды. Curtiss P-40 ұшақтарындағы оқудан кейін Солтүстік Африкаға жіберілді және 314-ші истребитель эскадрильясының 324-ші истребитель тобымен Африка, Сицилия және Италияда 94 жауынгерлік миссия орындады. 1943 жылғы 18 сәуірде екі неміс Ju 52 көлігін атып түсіріп, тағы біреуін зақымдады. 1944 жылғы мамыр айында Флорида штатының Венеция қаласындағы истребитель эскадрильясына нұсқаушы болып тағайындалды. Тағы да жауынгерлік міндеттерге қайта оралды және Қытай-Бірма-Үндістан операциялық театрына жіберілді. Онде Қытайдың Чжэньцзян қаласындағы Қытай-Америкалық қосымша қанатының 17-ші уақытша истребитель эскадрильясының 5-ші уақытша истребитель тобының командирі болып тағайындалды. Бұл қанатта USAAF және Қытай Республикасының ұшқыштары аралас топтарда ұшты. 1945 жылғы мамыр айында ұшағы жерден атылып түсірілгенге дейін 67 жауынгерлік миссияны аяқтады. Жаулық аяқталғаннан кейін елге қайтарылғанға дейін жапондық әскери тұтқын ретінде ұсталды және азапталды. Демалыстан кейін 1946 жылғы ақпанда Огайодағы Райт-Паттерсон әуе базасындағы Ұшу сынақ бөліміне сынақ ұшқышы болып тағайындалды. 46D тобымен Air Materiel Command Flight Performance School-ды бітірген ол Bell X-1 ұшағының көптеген тәжірибелік сынақтарына қатысып, 71 902 фут биіктіктегі әуе кемесінің рекордтық көрсеткішін орнатты. 1951 жылғы қыркүйекте Эдвардс әуе базасындағы Әскери-әуе күштері Ұшу сынақ орталығына ауыстырылды және Ұшу сынақ операциялары бөлімінің басшысы ретінде Әскери-әуе күштерінің бас сынақ ұшқышы болды. Эдвардста болған кезінде Эверест X-1, 2, 3, 4 және 5; XF-92 және YB-52 ұшақтарын сынады. Сондай-ақ F-88, 100, 101, 102, 104 және 105; B-52, B-57 және B-66 ұшақтарының сынақ бағдарламаларына қатысты. 1953 жылғы 29 қазанда F-100A ұшағымен 755,149 миль/сағ жылдамдықпен әлемдік жылдамдық рекордын орнатты. Эверест 1954 жылғы желтоқсанда Bell X-1B ұшағымен 2,3 Мах жылдамдығына (дыбыс жылдамдығының 2,3 есесіне) ұшып, оны әлемдегі екінші ең жылдам адам етті. Кейін Bell X-2 зымыран ұшағындағы ұшулар оны "әлемдегі ең жылдам адам" деп танытты, ол 1957 миль/сағ немесе 2,9 Мах жаңа рекордтық көрсеткішті орнатты. 1957 жылғы наурызда Германияның Хан әуе базасына 36-шы истребитель қанатының 461-ші истребитель эскадрильясының командирі болып ауыстырылды. 1958 жылғы шілдеде Солтүстік Африкаға топ командирі болып тағайындалды, кейін Ливиядағы Уилюс әуе базасында операциялар жөніндегі орынбасары болды. 1961 жылғы қаңтарда АҚШ-қа оралғаннан кейін Луизианадағы Англия әуе күштері базасындағы 401-ші тактикалық истребитель қанатының операциялар директоры болды. Эверест кейін Флоридадағы МакДилл әуе базасындағы 4453-ші жауынгерлік экипаж оқу қанатына қолбасшылық етті, ал 1964 жылғы маусымда ол қанатымен бірге Аризонадағы Дэвис-Монтан әуе базасына ауысты. 1965 жылғы мамыр айында ол Невададағы Неллис әуе базасына 4520-шы жауынгерлік экипаж оқу қанатының командирі болып тағайындалды. 1966 жылғы маусымда Эверест Калифорниядағы Нортон әуе күштері базасындағы инспекция және қауіпсіздік жөніндегі инспектордың орынбасары кеңсесінің аэроғарыш қауіпсіздігі директоры болды. 1969 жылғы қаңтарда Пентагонға қорғаныс ғылыми-зерттеу және инженерлік басқармасы директорының көмекшісі (операциялық сынақ және бағалау) болып ауыстырылды. 1966 жылғы қаңтардан 1972 жылғы қыркүйекке дейінгі аралықта ол Оңтүстік-Шығыс Азияға тұрақты түрде жіберіліп, F-4 Phantom, A-1 Skyraider, F-100 Super Sabre, C-130 Hercules, C-141 Starlifter және HC-130 Hercules ұшақтарында 32 жауынгерлік миссия орындады. Эверест 1970 жылғы сәуір айында Иллинойстағы Скотт әуе күштері базасында әскери әуе көлігі командалығының аэроғарыш құтқару және қалпына келтіру қызметінің командалығын қабылдады. 1965 жылғы 1 қарашада күші 1965 жылғы 29 қазанда болған бригадалық генерал шеніне көтерілді. 1973 жылғы 1 наурызда Әуе күштері қызметінен кетті. Генерал Эвересттің әскери лақап аты "Пит" болды.

He entered United States Army Air Forces aviation cadet pilot training on November 11, 1941, graduated and received a commission on July 3, 1942. Among his classmates in Class 42 F was future ETO ace Robert S. Johnson. After Curtiss P 40 aircraft training, he was sent to North Africa and flew 94 combat missions in Africa, Sicily and Italy with the 314th Fighter Squadron, 324th Fighter Group. During that tour of duty, he shot down two German Ju 52 transports on April 18, 1943, and damaged another. In May 1944 he was assigned to a fighter squadron at Venice, Florida, as an instructor. He asked for combat duty again and was assigned to the China Burma India Theater of Operations. There he was assigned to command the 17th Provisional Fighter Squadron, 5th Provisional Fighter Group of the Chinese American Composite Wing at Zhenjiang, China. This wing consisted of both USAAF and Republic of China pilots flying in mixed elements. He completed 67 combat missions before his plane was shot down by ground fire in May 1945. He was captured and tortured as a Japanese prisoner of war before being repatriated at the end of hostilities. Following a rest leave, he was assigned in February 1946 to the Flight Test Division at Wright Patterson Air Force Base in Ohio as a test pilot. Graduating from Air Materiel Command Flight Performance School with the Class 46D, he took part in many experimental tests of the Bell X 1 and established an unofficial airplane altitude record of 71,902 feet. In September 1951 he was transferred to the Air Force Flight Test Center at Edwards Air Force Base, California, and became the chief Air Force test pilot as head of the Flight Test Operations Division. During his stay at Edwards, Everest tested the X 1, 2, 3, 4 and 5; XF 92 and YB 52. He also took part in test programs for the F 88, 100, 101, 102, 104 and 105; the B 52, B 57 and 66 aircraft. On October 29, 1953, he established a world speed record of 755.149 mph in a F 100A. Everest test flew the Bell X 1B to a speed of Mach 2.3 (2.3 times the speed of sound) in December 1954, making him the second fastest man in the world, Later flights in the Bell X 2 rocket plane established him as "the fastest man alive" when he attained a new unofficial speed record of 1,957 mph or Mach 2.9. He was transferred to Hahn Air Base, Germany, in March 1957, as commander of the 461st Fighter Squadron of the 36th Fighter Wing. He was assigned to North Africa in July 1958 as a group commander and later became deputy for operations at Wheelus Air Base, Libya. He became director of operations, 401st Tactical Fighter Wing, England Air Force Base, Louisiana, in January 1961, upon returning to the United States. Everest next commanded the 4453d Combat Crew Training Wing at MacDill Air Force Base, Florida, and in June 1964 he transferred with the wing to Davis Monthan Air Force Base, Arizona In May 1965 he was transferred to Nellis Air Force Base, Nevada, to become commander of the 4520th Combat Crew Training Wing. In June 1966 Everest became director of aerospace safety in the Office of the Deputy Inspector for Inspection and Safety, Norton Air Force Base, California. He was transferred to the Pentagon in January 1969 as assistant director (Operational Test and Evaluation), Office of the Director of Defense Research and Engineering. During the period January 1966 to September 1972, he regularly deployed to Southeast Asia where he flew 32 total combat missions in F 4 Phantom, A 1 Skyraider, F 100 Super Sabre, C 130 Hercules, C 141 Starlifter, and HC 130 Hercules aircraft. Everest assumed command of Aerospace Rescue and Recovery Service, of the Military Airlift Command, at Scott Air Force Base, Illinois, in April 1970. He was promoted to the temporary grade of brigadier general effective November 1, 1965, with date of rank October 29, 1965. He retired from the Air Force on March 1, 1973. General Everest's service wide nickname was "Pete".

Құрметтер

Оның әскери марапаттары мен наградаларына Әуе күштерінің ерекше қызмет медалі, екі емен жапырағы бар Ардагерлік легион, екі емен жапырағы бар Ашық аспан ұшу айқасы, жеті емен жапырағы бар Әуе медалі, емен жапырағы бар Әуе күштері мақтау медалі, Қызғылт жүрек, екі емен жапырағы бар Ұжымдық ерекшелік белгісі, Әуе күштерінің үздік ұжымының марапаттамасы лентасы және Қытай авиациясы сыйлығы кіреді. АҚШ Әуе күштерінің командалық ұшқышы белгісі, АҚШ Әуе күштерінің парашютист белгісі. Ардагерлік легион екі қола емен жапырағымен, Ашық аспан ұшу айқасы екі қола емен жапырағымен, Қызғылт жүрек, Әуе медалі бір күміс және екі қола емен жапырағымен, Әуе күштері мақтау медалі қола емен жапырағымен, Әуе күштерінің президенттік наградасы екі қола емен жапырағымен, Әуе күштерінің үздік ұжымының наградасы, Соғыс тұтқыны медалі, Америкалық кампания медалі, Азия-Тынық мұхиты кампаниясы медалі екі қола кампания жұлдызымен, Еуропа, Африка және Таяу Шығыс кампаниясы медалі төрт қола жұлдызымен, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жеңіс медалі, Ұлттық қорғаныс медалі қола жұлдызымен, Қарулы күштердің экспедициялық медалі, Вьетнам қызмет медалі, Әуе күштерінің ұзақ жыл қызметі медалі бір күміс және екі қола емен жапырағымен, Шабуылдық қаруды меңгергендігі үшін белгі, Вьетнам кампаниясы медалі.

Ол 9000 сағаттан астам ұшқыштық тәжірибесі бар командалық ұшқыш және Джорджия штатындағы Форт Беннингтегі АҚШ Армиясының парашютистер мектебінің түлегі. Бұл және басқа да әскери наградалармен қатар, генерал Эверест әуе-ғарыш прогресіне қосқан үлесі үшін көп рет марапатталды. Ол 1955 жылы АҚШ Жастар сауда палатасының «Он ең үздік жас адамдары» тізіміне енді. 1956 жылы АҚШ Сауда палатасы оны елдің «Ең ұлы американдықтарының» бірі деп атады. Бір жылдан кейін ол Хармон трофейі мен Октав Шанут сыйлығын алды. 1988 жылы ол Годфри Л. Кабот сыйлығын жеңіп алды. 1991 жылы ол Әуе-ғарыш Даңқ аллеясына енгізілді. 2009 жылы Эверест 08B тобынан USAF сынақ пилоттары мектебінің үздік түлегі сыйлығын алды. Бұл сыйлық авиация ғылымы мен ұшу сынақтары саласына елеулі үлес қосыған USAF сынақ пилоттары мектебінің түлектеріне екі жылда бір рет беріледі. 1989 жылы генерал Эверест 1950 жылдардағы сынақ пилоттығы және рекордтар қоюдағы еңбегі үшін Ұлттық авиация Даңқ залына енгізілді. Генерал Франк Ф. Эверестпен туыс емес.