Кіріспе
"Бұл бақытты нәсіл" пьесасының экрандау нұсқасы Ноэль Ковардтың пьесасы. Ол 1939 жылы жазылған, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан 1942 жылға дейін сахнаға қойылмады. Содан кейін ол "Қазіргі күлкі" пьесасымен кезектестіре орындалды. Кейін бұл екі пьеса Ковардтың "Жанды рух" пьесасымен алмастырылды. Атау, ағылшын халқына сілтеме жасайтын, Шекспирдің "Ричард II" пьесасының II актісінің I сахнасындағы Джон Гонттың монологынан алынған сөз тіркесі. Пьесаның сюжеті Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейінгі кезеңдегі төменгі орта тапқа жататын Гиббонс отбасының өміріне арналған. Ол соғыстан кейінгі ұлттық қайта құру кезінде әлеуметтік әділдік мәселелерін зорлықсыз шешу мүмкіндіктерін болжайды, ұлдары мен қыздарының күтпеген өлімінен туындаған жеке трагедияларды зерттейді және ағылшын ерлерінің соғыстан оралуын күтеді. Бұл 1920-1930 жылдардағы Ұлыбританияның экономикасы мен саясатының (мысалы, 1926 жылғы жалпы ереуіл) жанды суреті, сонымен қатар технологиялық прогресті көрсетеді – қарапайым кристалл радио қабылдағыштары мен телефондардың пайда болуы, үй газ шамдарының электрмен және радио хабарларын кең таратумен алмастырылуы. "Бұл бақытты нәсіл" Ковардтың жоғары немесе орта таптан тыс оқиғаларды толыққанды көрсететін сирек пьесаларының бірі. Көптеген көріністер Ковардтың бұрынғы туындыларын, мысалы, "Кавалькада" (1931) немесе "Түндегі 8.30" (1936) пьесасынан алынған "Түтінді емен" атты қысқа пьесаны еске салады.
This Happy Breed is a play by Noël Coward. It was written in 1939 but, because of the outbreak of World War II, it was not staged until 1942, when it was performed on alternating nights with another Coward play, Present Laughter. The two plays later alternated with Coward's Blithe Spirit. The title, a reference to the English people, is a phrase from John of Gaunt's monologue in Act II, Scene 1 of Shakespeare's Richard II. The story of the play concerns the lower middle class Gibbons family between the end of World War I and the outbreak of World War II. It anticipates the non violent ways in which social justice issues might be incorporated into post war national reconstruction, examines the personal trauma caused by the sudden death of sons and daughters and anticipates the forthcoming return of English men from the war. It is also an intimate portrait of the economy and politics of Great Britain in the 1920s and 1930s (such as the General Strike of 1926), as well as showing the advances in technology – the arrival of primitive crystal radio sets and telephones, home gas lights being replaced by electricity and mass broadcast radio. This Happy Breed is one of a very few Coward plays to deal entirely with domestic events outside an upper class or upper middle class setting. A number of scenes are reminiscent of previous Coward works, such as Cavalcade (1931) or the short play Fumed Oak from Tonight at 8.30 (1936).
Өмірбаян
Ковард 1939 жылы, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі айларда «Бұл бақытты нәсіл» (сондай-ақ «Қазіргі күлкі» пьесасының) сценарийін аяқтады. Продюсер Бинки Бомонт бастапқыда «Қазіргі күлкіні» жеке қоюды жоспарлаған, бірақ Ковард сол кездегі саяси ахуалды ескере отырып, оны көңіл көтеруден алыс, көбірек ойға берілген «Бұл бақытты нәсілмен» кезектестіре ойнауды талап етті. Алғашқы сценарийде король Эдуард VIII-нің тақтан бас тарту туралы сөзі 3-ші актінің 1-ші көрінісінде Гиббонс отбасы радиодан естілуі керек болған, бірақ лорд Чемберлен (1968 жылға дейін Ұлыбританияның ресми пьеса цензурасы) оның қосылуына қарсылық білдірді, себебі бұл пьесаны көретін кез келген корольдық отбасы мүшесіне ұятты жағдай тудыруы мүмкін еді. Соңғы репетиция 1939 жылдың 31 тамызында өтті. Келесі күні Германия Польшаға шабуыл жасады; Ұлыбритания 3 қыркүйекте Германияға соғыс жариялады, ал қойылым дереу тоқтатылды. Ковард Жан Жиродукспен кездесу үшін Парижге кетті, ол драматургтің Пропаганда бюросын құрып, Ақпарат комиссариатымен (Commissariat d'Information) байланыс жасауын қалады. Ковард келесі екі жыл бойы Еуропа мен Америкада барлау және пропаганда саласындағы соғыс жұмысына қатысты. Уинстон Черчилль Ковардқа: «Оқтар атып жатқанда оларға ән айт, міне, сенің жұмысың!» – деп кеңес берді. Көңілі қалғанмен, Ковард осы кеңеске құлақ қойды. Ол Еуропа, Африка, Азия және Америкада талмайды, гастрольдік сапарлар жасап, актерлік шеберлігін көрсетіп, ән шырқады. «Бұл бақытты нәсіл» және «Қазіргі күлкі» пьесалары 1942 жылдың қыркүйегінде, Ковардтың Ұлыбритания бойынша соғыс кезеңіндегі гастрольдік сапары аясында, актерлік өнерге қайта оралғаннан кейін Блэкпулда қойылды. Декорациялар мен костюмдерді Гладис Калтроп жасады. Кейін Ковард: «Менің жоғары өмір сүруге бейімділігім бар екеніне қашан да даусыз болдым, бұл, әрине, жиырма жылдардағы «Вортекс» сияқты пьесаларымның арқасында қалыптасқан. Бірақ, көріп отырсыздар, мен қала маңындағы баламын, Лондон қаласының шетінде туып-өстім, оны мен әрқашан жақсы көрдім және осылай болып қаламын» деді. «Бұл бақытты нәсіл», оның «Тұтқыр емен» атты шағын пьесасы сияқты, қала маңындағы өмірді сахнада бейнелеген сирек туындыларының бірі.
Сыни қабылдау
"Таймс" газеті "Бұл бақытты нәсіл" пьесасы "Қазіргі күлкі" пьесасының Лондондық премьерасынан кейін ашылғанын айта келе, "екі пьеса да көңіл-күй мен түрі жағынан өте ерекше болғанымен, екеуі де сәтті шыққан. Бірі – керемет комедияға жеткен, ал екіншісі – төменгі орта тапқа жататын отбасы туралы қызығушылық тудырып, оны сақтап тұрған. Ковард мырза өзінің повествованиесін берік бақылайды және кейде Англия атынан сөйлейді, ол шаршаған болғанымен, тағы да жеңілмейтін күшке ие." "Манчестер Гардиан" газеті кейбір көріністер тым ұзақ болғанын айтты, бірақ "автордың шеберлігі әрбір көріністе ашық көрінеді, ол өшкен жоқ және жаңа белестерге жетеді; пьеса көрермендерді қоздырып, толқытты, және біз тағы да мойындауымыз керек, Ковард мырза – біздің заманымыздың ең көрнекті театр өкілдерінің бірі." "Дейли Экспресс" газеті былай деп жазды: "Ковард мырзаның Клэфэмдегі шарапаты үлкен шеберлікпен ойналған. Бұл – артқы бөлмеде сахналаған тарих және ұлы өмір сүріп жатқан қарапайым адамдардың әсерлі бейнесі."
Бейімделулер
1944 жылы «Осы бақытты туысқандық» атты фильмге Дэвид Лин режиссерлік жасады, ал Роберт Ньютон мен Селия Джонсон басты рөлдерді ойнады. 1989 жылы BBC Radio 4 радиоадаптациясын эфирге шығарды, онда Джон Моффат, Розмари Лич, Анна Кроппер және Дорис Хейр қатысты. Аудио пьеса 2011 жылы Classic Radio Theatre сериясының бөлігі ретінде CD-де жарық көрді.