Кіріспе

Хендрик Идо Амбахт – Нидерландының батысындағы қала және муниципалитет. Ол Ийселмонде аралында орналасқан және Звиндрехт, Риддеркерк қалаларымен және Норд өзенімен (қарсы жағында Альблассердам және Папдрехт қалаларымен) шекаралас. Муниципалитеттің аумағының бір бөлігі судан тұрады. Муниципалитет басқа елді мекендерді қамтымайды.

Атауы

1855 жылға дейін қала Хендрик Идо Шилдманскиндерен Амбахт және Остендам деп аталды. Содан кейін ол Sandelingen Ambacht-пен бірікті және бір кезде оның толық атауы Хендрик Идо Остендам Шилдманскиндерен Грот ен Клейн Санделинген Амбахт деп айтылды. Бұл Еуропа материгіндегі кез келген қаланың ең ұзын атауы болды.

Тарих

Бұл аймақта шамамен 1000 жылдан бері адамдар қоныстанған. Көп ғасырлар бойы егіншілік және мал шаруашылығы – тіршілік етудің жалғыз жолы болды. Сол кезде жер жиі су тасқынына ұшыраған. Осы кезеңде жердің көп бөлігі Утрехт епископына тиесілі болды, бірақ Хеенланд (кейін Heerjansdam аталған) Лорд Хендрик I ван Бредеродеге (1305–1345 жж.) қарасты. 1323 жылы аббаттықтар жерлерін Голландияның Вильгельм III-ге сатты. Су тасқынымен күресу және жерді тиімді пайдалану үшін Вильгельм III және Хендрик ван Бредероде жерге бөгет салып, 1332 жылы оны тереңдетті. Бұл жобаны қаржыландыру үшін олар жердің бір бөлігін басқа қалаларда жоғары лауазымды болған бай отбасыларға сатты, оларға жер иелігі мен феодалдық құқықтарды ұсынды (Зеландия заңдарына сәйкес). Олардың арасында Гендрик Идо Виттенс және оның інісі Шилтман Виттенс болды, олар Горинхем қаласының басшысы Гендрик Йенс Виттенстің ұлдары еді. Олар Уэйл өзенінің ескі арнасының маңындағы кішкентай жер участаларын иеленді. Хендрик Идо Амбахт қаласы осы екі иеліктің бірігуінен пайда болды. Арада жылдар өткен соң, ол басқа феодалдардың жерлерін қосып алып, кеңейді. Бірақ тек Сегіз жылдық соғыс кезінде ғана өзен бөгеттері бойында тас қалау және кеме жасау сияқты өнеркәсіптік іс-әрекеттер пайда бола бастады. Польдерлерде бау-бақша шаруашылығы мен зығыр өсіру де дамыды. Жақын ауылдардағы темір қорыту заводтары мен кеме жасаушылықтардың қарқынды өсуіне байланысты (олар көптеген металл қалдықтарын шығарды), бірнеше отбасы кемелерді бөлшектеуші кәсіпорындар ашты, ол өнеркәсіпке айналып, қаланың бүкіл әлемде "кеме бөлшектеушілер ауылы" деп танылуына әкелді. Аймақтағы өнеркәсіптің дамуы ғасырлар бойы жалғасқан маусымдық жұмысты тұрақты жұмыс орындарына және жоғары жалақыға айналдырды. Бірақ кейін бұл салалар төмен жалақы төленетін елдерге көшіп кеткендіктен жойылды. Бүгінде бұл ауыл қала маңындағы елді мекен болып табылады, өйткені оның тұрғындары көбінесе басқа жерде жұмыс істейді. 14 ғасылға жататын реформаторлық шіркеуі сияқты бірнеше ескерткіш шаруашылықтар мен ғимараттар оның тарихи өткенін еске салады.