Эстанислао Лопес: Санта-Фе провинциясының күйреуі мен федерализмнің жолы

Кіріспе

Эстанислао Лопес (26 қараша 1786 - 15 маусым 1838) - каудильо және губернатор, 1818-1838 жылдар аралығында провинциялық федерализмнің ең басты жақтаушыларының бірі және Аргентина Азамат соғысы кезінде Хуан Мануэль де Росастың серіктесі. Ол Санта-Федегі көрнекті тұлға және 1820-1830 жылдардағы Аргентина қақтығыстарының ең ықпалды саяси қайраткерлерінің бірі болып саналады.

Өмірбаян

Лопес Санта-Феде дүниеге келді. Әкесінің өтініші бойынша, ол анасының тегімен крещениеден өтті. 15 жасында Рольдан оны Гран-Чако аймағындағы Малон шабуылдарына қарсы күресуге жіберді. Ол 1806 жылғы британдық басқындықтың нәтижесінде Буэнос-Айресті қайтарып алу шайқасына қатысты, сондай-ақ Аргентина Тәуелсіздік соғысында Мануэль Белграноның (Аргентина туын жасаған) басшылығымен күресті; осы соңғы қақтығыс кезінде Лопес 1810 жылы Монтевидеода тұтқынға алынды. 1816 жылы ол өз адамымен Буэнос-Айреске қарсы көтеріліс ұйымдастырды, нәтижесінде генерал Хуан Хосе Виамонте басқарған Буэнос-Айрес армиясы қарсыластарына бас иді. Хосе Гервасио Артигаспен (қазіргі Уругвайдың Банда Ориентал басшысы) бірге ол осы науқанның батыры атанды. Осыдан кейін, 1818 жылы Лопес Санта-Фе үкіметін қабылдады, губернатор Мариано Вераны қызметтен шеттету арқылы провинцияны Буэнос-Айрес бақылауынан босатты және 20 жыл бойы халықтың қолдауымен билік жүргізді. Ол 1 шілдеде 1818 жылы ресми түрде губернатор болып сайланды және кейін мерзімі шексізге дейін қайта сайланды. Лопес Санта-Фе провинциясы үшін жасалған конституция жобасын қабылдамады (ол Буэнос-Айрестен орталықтандырылған үкіметті қабылдады) және жаңа жоба жасады, онда ол 1819 жылғы 26 тамызда мақұлданған тікелей сайлау арқылы губернаторды сайлау идеясын енгізді. 17 желтоқсанда ол Мария Хосефа дель Пилар Родригес дель Фресноға үйленді және олардың жеті баласы болды. Лопес Артигаспен, содан кейін Энтре-Риос каудильосы Франсиско Рамиреспен одақтасып, сол кезде Жоғарғы директор Хуан Мартин де Пуэрредон басқарған Буэнос-Айреске қарсы үлкен әскер жинады. Тәуелсіздік соғыстарының азат етушісі және батыры генерал Хосе де Сан Мартин Лопеске және Артигаске жеке хаттар жолдап, оларды жаулықты тоқтатып, ұлттық мүдделерді қолдауға шақырды. Сан Мартин Пуэрредонның тәуелсіздік күресінен әскерді ұлттық үкіметті қорғауға аудару туралы өтінішін де қабылдамады. Пуэрредонның күштеп отставкаға кетуінен кейін Лопес Рамирес, бұрынғы Жоғарғы директор Карлос Мария де Альвеар және Хосе Мигель Каррерамен (Чилидің бұрынғы президенті) бірге қайтадан соғысқа түсті. Үш одақтас 1820 жылғы 1 ақпанда Сепеда шайқасында Хосе Рондо басқарған Буэнос-Айрес күштерін жеңіп, Жоғарғы Директораттың құлауын және провинциялық федерализмнің жеңісін қадағалады. Бейбітшілік Буэнос-Айрес губернаторы Мануэль де Сарратеамен, сондай-ақ Лопес пен Рамиреспен Пилар шарты арқылы (1820 жылғы 23 ақпанда) бекітілді. 1821 жылы оның Франсиско Рамиреспен одақтастығына нүке бар, ол Кордобаға шабуыл жасау үшін Санта-Фе аумағынан өтіп бара жатқанда, Коронда маңында Лопестің сарбаздарының тобы тарапынан өлтірілді. Лопес Рамирес басын Санта-Фе Кабильдосында көпшілікке көрсетті. Осылайша ол жағалау провинцияларының сөзсіз басшысы болды және 1822 жылғы 7 сәуірде Энтре-Риос, Корриентес және Буэнос-Айреспен төртжақты келісімге қол қойды, ол ұлттық бірлікке шақырып, Санта-Феде Конституциялық Ассамблеяны шақыруға шақырды. Лопес Хуан Лавалле әскерін Мануэль Дорегодан жеңгеннен кейін қашуға мәжбүр болған Хуан Мануэль де Росасты қорғады. Содан кейін ол Лаваллені жеңу үшін Росаспен бірікті, 1829 жылғы 26 сәуірде Пуэнте-де-Маркес шайқасында. Росас Лопестің келісімінсіз Лаваллемен келісімге келгеннен кейін одақтастар арасындағы қарым-қатынас шиеленісті. 1831 жылы Росас Буэнос-Айрес губернаторы болғанда және жағалау провинциялары Хосе Мария Пас басқарған орталықшыл Unitarian Лигасынан қауіп көргенде, төрт провинция 4 қаңтарда Федералдық келісімге қол қойды, бұл әскери одақ құрып, елдің федералдық ұйымының негізін қалады. Пас тұтқындалғаннан кейін азаматтық соғыс біраз уақытқа тоқтады және Росас ұлттық деңгейде билік етуге мүмкіндік алды. Лопес 1838 жылғы 15 маусымда қайтыс болғанға дейін Санта-Феге билік етті. Оның орнын Доминго Куллен басты. Бригадир генерал Эстанислао Лопес стадионы мен Бригадир Эстанислао Лопес тас жолы оның құрметіне аталды.

López was born in Santa Fe. An illegitimate child, he was baptized with his mother's last name at the request of his father, Juan Manuel Roldán. Roldán sent the youth away to fight against Malón raids in the Gran Chaco region at age 15. He fought in the retake of Buenos Aires from the British invasion of 1806, and in the Argentine War of Independence under the command of Manuel Belgrano (creator of the Argentine flag); during this latter conflict, López was held prisoner in Montevideo in 1810. In 1816 he led his men in an uprising against Buenos Aires, where the Buenos Aires army under General Juan José Viamonte was forced to surrender. Along with José Gervasio Artigas (leader of the Banda Oriental, now Uruguay), he became a hero of this campaign. After this, in 1818, López assumed the government of Santa Fe, deposing governor Mariano Vera, separating the province from Buenos Aires control, and ruling by popular consensus for 20 years. He was formally elected governor on 1 July 1818 and then indefinitely reelected. López rejected a draft for a provincial constitution for Santa Fe (which accepted a centralized government from Buenos Aires), and wrote another one, where he incorporated the idea of popular election of the governor by direct vote, which was approved on 26 August 1819. He married the former María Josefa del Pilar Rodríguez del Fresno on 17 December, and they had seven children. López allied with Artigas and then with Francisco Ramírez, caudillo of Entre Ríos, amassing large armies against Buenos Aires, at the time ruled by Supreme Director Juan Martín de Pueyrredón. General José de San Martín, Liberator and hero of the Independence Wars, wrote separate letters to López and Artigas urging them to cease hostilities and join the national cause. San Martín also refused Pueyrredón's request to divert troops from the independentist conflict toward the defense of the national government. After Pueyrredón's forced resignation, López went to war again, together with Ramírez, former Supreme Director Carlos María de Alvear and José Miguel Carrera (former president of Chile). The three allies defeated the forces of Buenos Aires led by José Rondeau in the Battle of Cepeda on 1 February 1820, which marked the end of the Supreme Directorship and the victory of provincial federalism. Peace was ratified by the Governor Manuel de Sarratea of Buenos Aires, as well as López and Ramírez, through the Treaty of Pilar (23 February 1820). In 1821 an incident broke his alliance with Francisco Ramírez, who was killed near Coronda by a group of López's soldiers when he was crossing Santa Fe's territory to attack Córdoba. López exhibited Ramírez's head publicly in the Cabildo of Santa Fe. He thus became the indisputed leader of the littoral provinces, and on 7 April 1822 he signed the Quadrilateral Treaty with Entre Ríos, Corrientes and Buenos Aires, calling for national unity and convening on the call to a Constitutional Assembly in Santa Fe. López protected Juan Manuel de Rosas when he had to flee after the defeat of Manuel Dorrego's army by Juan Lavalle in Navarro. He then joined forces with Rosas to defeat Lavalle in Puente de Márquez on 26 April 1829. After Rosas made peace with Lavalle without López's consent, the relationship between the allies was strained. In 1831, with Rosas being the governor of Buenos Aires and the littoral provinces threatened by the centralist Unitarian League, led by José María Paz, the Federal Pact was subscribed on January 4 by the four provinces, forging a military alliance and establishing the basis of a federal organization of the country. After Paz was captured, the civil war ended for a time, and Rosas was free to rule on the national level. López ruled Santa Fe until his death on 15 June 1838. He was succeeded by Domingo Cullen. The Estadio Brigadier General Estanislao López and the Brigadier Estanislao López Highway are named after him.