Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер Уильям Джексон (2 қыркүйек 1783 – 27 ақпан 1855) – Джексон отбасының үйінде тұрған Массачусетс штатынан АҚШ Конгресінің өкілі.
American politician
William Jackson (September 2, 1783 – February 27, 1855) was a United States representative from Massachusetts who lived at the Jackson Homestead.
Ерте өмір
Ол 1783 жылдың 2 қыркүйегінде Ньютон қаласында дүниеге келген. Ол әкесі Тимоти Джексонның сабақ берген аудандық мектебінде білім алды. 15 жасында, әкесі 1815 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын, ол ауыр жарақат алып, өмір бойы ақсақ болып қалды. Тимоти денсаулығына қарай құлдырап жатты, ал Уильямның өлімі немесе мүгедек болуы мүмкін еді, бұл оның бай, белгілі ғалым немесе саясаткер болу арманына толық нүкте қояр еді. Бірақ сол қыста Ньютон кітапханасы ашылды, Тимоти әдеттен тыс жақсы денсаулықта болды, ал Уильям жоғары қабаттағы бөлмесінде пайдалы ескі кітаптармен оқып, мектептегі барлық жылдарынан да көп білім алғанын айтты. 17 жасқа келгенде Уильям Бостонға көшіп, әкесі ашқан сабын және шам фабрикасында жұмыс істеді. Ұзақ уақыт өтпей ол құрмет пен жақсы беделге ие болды, көп ұзамай шебер болып, ақырында фабриканың иесі атанды.
He was born in Newton on September 2, 1783. He attended the district school, where his father, Timothy Jackson, had taught. When he was fifteen, just a few years before his father's death in 1815, he was unfortunate to be stricken with a severe leg injury which would lame him for life. Timothy was in a slight but steady decline, and William had a high chance of dying or becoming an invalid, both of which would dash his hopes of becoming a wealthy, famous scholar or politician. However, that winter, the Newton library had opened, Timothy was unusually healthy, and William reported to have learned more than he ever had in all his years of schooling, curled up in his upstairs bedroom with a stack of useful old tomes. When he was seventeen, William moved to Boston to work in the soap and candle factory his father had started. He soon gained respect and a reputation, and was shortly the foreman and eventually, the owner.
Жеке өмір
Бостонда болған жылдары Ханна Вудвард есімді әйелге үйленді. Одан Сара, Тимоти, Марион және тағы екі қызы дүниеге келді. Ханна 1812 жылы қайтыс болғаннан кейін, Уильям 29 жасқа толғанда, бірақ қадірлі азамат ретінде танылғаннан кейін, Мэри Беннет есімді әйелге үйленді. Одан Франсис есімді қызы, сондай-ақ ұлдары мен қыздары, Корнелия, Эллен және Каролина есімді қыздары, және Уильям Уорд есімді ұлы болды. Осы жылдары Уильям жаңа жұмыстарды іздеп, түрлі салаларда өзін сынап көрді. Бостонда тұрғанда Уильям байлыққа ие болды, бірақ сонымен бірге жоғалтты. Ол Бостонның Бас ассамблеясында өкілдік етті және Массачусетс қайырымдылық механиктер қауымдастығы мен осы сияқты ұйымдарға белсенді қатысты. Шамамен 1820 жылы, көптеген қоғамдық міндеттері мен жұмыстары жеке өміріне кедері келтіріп, әйелі мен кем дегенде он екі баласын асырауы керек болғандықтан, ол 37 жасқа толған шамасында Ньютонға зейнетке шығып, фермерлікпен айналысуды жоспарлады. Тимоти қайтыс болғаннан кейін оның мүлкі ұлдары мен Лукрецияның туыстары арасында мүмкіндігінше тең бөлінді. Уильям Ньютонға көшіп келгенде, ол бай, есейген және Бостон аймағында кеңінен танымал болған адам еді.
During his years in Boston, he married a woman named Hannah Woodward. With her he had children Sarah, Timothy, and Marion, and 2 more daughters. After Hannah's death in 1812, when he was only 29 but already a respected figure, William married a woman named Mary Bennett. With her he had a daughter named Frances, unknown sons, unknown daughters, daughters Cornelia, Ellen, and Caroline, and a son named William Ward. Meanwhile, William continued to take new jobs and try new things. During his time in Boston, William made fortunes, but also lost them. He represented Boston in the General Court, and became deeply involved in the Massachusetts Charitable Mechanic Association and similar enterprises. In about 1820, feeling that his extensive public commitments and jobs were taking a toll on his private life, as he now had a wife and at least twelve children to support, he retired back to Newton, hoping to be a farmer, when he was roughly 37 years old. After Timothy's death, the shares of his property were divided as equally as possible between his sons and Lucretia's survivors. When William moved back to Newton, now a rich, grown man who was well known throughout the Boston area.
Саяси мансап
Алайда, ол көп ұзамай бұрынғысынан да белсенді болды. 1825 жылы ол Селекция кеңесінің төрағасы сайланды. Кеңестің түрлі міндеттерінің бірі – «күшті спирттік ішімдік сатушыларға» лицензия беру және оларды реттеу еді, ол ережелер қатаң орындалмаса, лицензия беруден бас тартты. Оның ықпалының арқасында, және оның үлкен үйінің «әйелдерін» қорқытқан қорқынышты жағымсыз жағдайларға, қарсылықтар мен қауіп-қатерлерге қарамастан, Ньютон сол жылы құрғақ және салауатты өмір сүрді. Уильямтың ішімдік әлеміне бірнеше айдың ішінде көріп білгені оны қатты қорқытып, әсер етті, сондықтан қыздарының ескертулеріне қарамастан, ол Америкалық қанағаттылық қоғамының Ньютон бөлімшесін құрушылардың бірі болды, сондай-ақ қазынашы және хатшы қызметтерін атқарды. Бір жылдан астам уақыт бойы ай сайынғы жиналыстар тек ішімдік және қанағаттылық тақырыбына арналды, бірақ қызығушылық азайды және қоғам барлық тақырыптар талқыланатын Лицейге айналды. Кездейсоқ, Уильям теміржол туралы баяндама жасауға бекітілді. Теміржолдар мен пойыздер оның өмір бойына қызығушылығына айналды, ол ақырында жеті теміржол компаниясымен және ұйыммен байланысып, жұмыс істеді. 1844 жылы Ньютон мен Бостон арасында тұрақты теміржол қызметінің құрылысы оның ықпалы мен қолдауының нәтижесінде салынды, және ол Ньютон мен Брайтондағы жылжымайтын мүлік пен тұрғын үй бағасына тиетін әсерді жоспарлай бастағандардың бірі болды. 1832–33 жылдары Уильям Джексон Ньютонды Бас сотта өкілдік етті. Ол түрлі масонға қарсы қозғалыстарда белсенділік танытып, АҚШ-тың жиырма үшінші және жиырма төртінші конгрессіне сайланды (4 наурыз 1833 – 3 наурыз 1837). Ол жиырма бесінші конгресске қайта сайланудан бас тартып, өндіріспен айналысуын жалғастырды. Масонға қарсы қозғалыстар келесі бірнеше жылда күйреп кетті, бірақ оның көптеген жақтастары құлдыққа қарсы «Бостандық партиясына» қосылды, Джексон оның негіздеушілерінің бірі болды және ақырында «Еркін топырақ партиясымен» бірікті. Уильямның құлдыққа қарсы күресушілермен байланысы Джексон үйінің «Жер асты теміржолының» тоқтау орны ретінде пайдалануына әкелді.
However, he soon found himself to be just as active as ever. By 1825 he was Chairman of the Board of Selectmen. One of the Board's various duties was the licensing and regulation of the "purveyors of ardent liquors", which he refused to grant until the regulations were more strictly enforced. Due almost completely to his influence, and despite horrific unpleasantness, opposition, and threats which terrified the "womenfolk" of his large household, Newton stayed dry and sober that year. The window into the world of drinking William had gained in just those few months horrified and moved him so much that despite the cautionings of his daughters, he was a prime founder of the Newton chapter of the American Temperance Society, as well as the treasurer and secretary. After over a year of monthly meetings devoted solely to alcohol and temperance, interest waned and the Society was modified to a Lyceum in which all topics were discussed and debated. Almost by accident, William found himself scheduled to give a talk on railroads. Railroads and trains quickly became his lifelong interest, and he was eventually associated and involved with no fewer than seven railway companies and groups. It was due largely to his influence and support that a regular railway service was built between Newton and Boston in 1844, and he was among the first to start planning for the effect of this on real estate and housing values in Newton and Brighton. In 1832–33, William Jackson represented Newton in the General Court. He became very active in various Anti Masonic movements and was elected to the Twenty third and Twenty fourth United States Congresses (March 4, 1833 – March 3, 1837). He declined to be a candidate for renomination to the Twenty fifth Congress and resumed his manufacturing pursuits. The anti Masonic movements collapsed in the next few years, but most of its supporters turned to the anti slavery Liberty Party, which Jackson was one of the founding members, and would eventually merge with the Free Soil Party. William's association with the abolitionists would eventually lead to the Jackson Homestead being used as an Underground Railroad stop.
Соңғы жылдар
Ньютонға көшіп келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, шам фабрикасын Уильямқа басқару өте қиын болды, сондықтан ол бизнесті ұлы Тимоти мен жүрегі туысқан інісі Отис Троубриджге өткізді. Уильям қалалық комитеттердің, мәжілістердің және іс-шаралардың, әсіресе білім беру және дін салаларының толыққанды жұмысына қатысты. Ол бұрын балалық шағында, жасөспірім кезінде және жастық шағында дінге онша берілмегенімен, соңғы жылдары терең сенімді болды. Уильям Ньютон әйелдер академиясының хатшысы қызметін атқарды, сондай-ақ демалыс күнді мектептерінде, Бірінші шіркеудің диаконы және ол құрылуына көмектескен Элиот шіркеуінің диаконы болды, бұл оның толық және сәтті карьерасының аяқталуы болды. Джексон 1846 жылдан 1854 жылға дейін Америка миссионерлік қоғамының президенті болды және газеттің баспагері болды. Ньютонның тыйымшылық қозғалысының тағы бір нәтижесі – Ньютон үнем банкі, кейін Ұлттық үнем банкі, ол ерлерге ақшаны алкогольге жұмсаудың орнына жинауға көмектесу үшін құрылды. Уильям Джексон 1848 жылы құрылғаннан бастап өмірінің соңына дейін оның бірінші президенті болды. Ол 1855 жылдың 27 ақпанында Ньютонда қайтыс болды. Көмілу Шығыс ауданының ескі зиратында болды.
After a few years of moving to Newton, the candle factory became too much for William to manage, and he transitioned the business to his son, Timothy, and his nephew, Otis Trowbridge. William participated in a full range of town committees, meetings, and activities, especially education and religion. He was deeply religious at this point, although he had not been throughout his childhood, teens, and young adulthood. William served as secretary of the Newton Female Academy, and was active in the Sabbath Schools, Deacon of the First Church, and Deacon of the Eliot Church, which he helped to found, as an end to a full and prosperous career. Jackson served as president of the American Missionary Society from 1846 to 1854, and he was publisher of a newspaper. Another result of the Newton Temperance Movement was the Newton Savings Bank, later to become the National Savings Bank, designed to help men save money as an alternative to spending it on liquor. William Jackson was its first president from its founding in 1848 until his death. He died in Newton on February 27, 1855. Interment was in the Old Burial Ground, East Parish Burying Ground.