Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монти Пайтон скетчі
Monty Python sketch
"Сэм Пеккинпаның "Салат күндері" – британдық "Монти Пайтонның ұшқыр циркі" телебағдарламасының үшінші маусымының 7-ші бөлімінен алынған скетч.
"Sam Peckinpah's 'Salad Days" is a sketch from the 7th episode of the third series of the British television programme Monty Python's Flying Circus.
Сюжет
Скетч Эрик Идлдің (британдық кино сыншысы Филипп Дженкинсонның кейіпкері) преамбуласымен басталады, ол американдық кинорежиссер Сэм Пеккинпаның "мажор Дунди (1965), Жабайы топ (1969) және Салам иттер (1971) фильмдеріндегі зорлық-зомбылықты "өте шынайы және өте жыныстық түрде қозғайтын бейнелеуі" үшін сүйіспеншілігін мақтады. Бұл сөйлеу барысында ол үнемі есін жиып отырады, бірақ экранның астында оған тоқтауға кеңес беріледі. Содан кейін ол Пекинпаның соңғы жобасының клипіне ауысады, ол музыкалық "Салат күндері" экранизациясы. Жас, жақсы киінген, жақсы сөйлейтін, жоғары санаттағы жастар бейбіт бақта тік пианиноның айналасында ойнап, Майкл Пейлиннің теннис ойыны туралы ұсынысына құлшыныспен жауап береді. Пэлиннің бетін доп соғып, саусақтарынан қан ағып кеткенде, жағдай нашарлайды. Ол рефлектімен ракеткасын түсіруден шығарады; содан кейін ол әдемі қыздың (Ники Хауорт) ішке енгенін көреміз, ол құлап түседі, бұл процесте Айдлдің қолын жыртып алады. Идл фортепианоға қарай жүгіріп, қақпағын құлатып, фортепианошының екі қолын да кесіп алады (Джон Клиз). Содан кейін пианино баяу қозғалыспен құлап түседі, айқайлап жатқан әйелдердің суреттерімен араласады, олар өлтіріледі. Бір жолы, Грэм Чэпманды пианиноның пернетақтасы салады, ол әйелдің басын қиып алады. Скетч студияға қайта оралады, бұл Идлдің "Сэм Пекинпадан (шаңыраған) өте күшті ет бар!" деп мақтанышпен айтуына себеп болады. Ол кішкентай қызды өлтіріп, оның қанын көп бөліп, "Тей Хи" деген жазумен өлтіреді. Соңғы кредиттер оның өлім азабынан кейін, Клис бүкіл әлемдегі барлық адамдардан кешірім сұрайды (олар "бұл туралы ойламаған" деп айтады), және олардың барлығы бөлінген үйлерден шыққан және өте бақытсыз жеке өмірде (әсіресе Эрик), олар шын мәнінде жақсы, жылы адамдар және көрермендерді скетч туралы шағымдарды жазуға немесе телефонға хабарласуға шақырады, өйткені BBC әкесі қайтыс болғандықтан (Лорд Рит өткен жылы қайтыс болған) "бұл бақытсыз кезеңді бастан кешіруде және BBC 2 ер адамдармен шығып жатыр". Idle-дің екінші аудармасы бірінші аударманы таластырады және BBC "үйде өте бақытты" және "BBC 2 осы кезеңнен өтуге міндетті" деп атайды. Мұнан кейін Ричард Бейкер жаңалықтарды хабарлайтын жаңалықтар үстеліне кіреді (бұл алдыңғы скетчтерден, мысалы, Лимон Карри деген сөзден жасалған әзіл-ошақпен толтырылған), содан кейін жағалауға соққы берген толқындардың бейбіт соңғы көрінісі. Клис Conquistador костюмімен түсірілімге кіреді, жағажай көрінісі уақытты толтыру үшін қосылғанын түсіндіреді және одан әрі әзіл-сықақ болмағандығы үшін кешірім сұрайды.
The sketch begins with a preamble by Eric Idle (impersonating the British film critic Philip Jenkinson), who praises American film director Sam Peckinpah's predilection for the "utterly truthful and very sexually arousing portrayal of violence [sniff] in its starkest form" in Major Dundee (1965), The Wild Bunch (1969) and Straw Dogs (1971). Throughout this speech, he constantly sniffs, despite onscreen captions telling him to stop. He then segues to a clip from Peckinpah's latest project, which is an adaptation of the musical Salad Days. Well dressed, well spoken, upper class youngsters frolic in an idyllic garden around an upright piano, responding enthusiastically to Michael Palin's suggestion of a game of tennis. Things go awry when Palin is struck in the face by the ball, causing blood to seep through his fingers. He reflexively flings his racquet out of shot; we then see that it has become embedded in the stomach of a pretty girl (Nicki Howorth), who faints, tearing off Idle's arm in the process. Idle staggers across to the piano and slams down the lid, severing both hands of the pianist (John Cleese). The piano then collapses in slow motion, intercut with shots of screaming women, who are crushed to death. Somehow, Graham Chapman gets impaled by the piano keyboard, which slices off a woman's head when he turns around. The sketch then cuts back to the studio, prompting Idle to smugly remark "Pretty strong meat there from [sniff] Sam Peckinpah!" before he is gunned down in slow motion, with much spurting blood (and the caption "Tee Hee"). The end credits roll over his dying agonies, before a serious sounding Cleese reads an apology to everyone in the entire world (which states that "they didn't mean it"), and that while they all came from broken homes and have very unhappy personal lives (especially Eric), they are actually nice, warm people underneath and urging the viewers not to write or phone complaints about the sketch since the BBC is going through an unhappy phase due to its father dying (Lord Reith had indeed died the previous year) "and BBC 2 going out with men". A second voiceover by Idle disputes the first voiceover and mentions that the BBC is "very happy at home" and that the "BBC 2 is bound to go through this phase". This is followed by Richard Baker in a news desk reporting the news (which is filled with running jokes from the preceding sketches, such as the phrase Lemon Curry), then by a deliberately tranquil final scene of waves crashing against a shore. Cleese briefly walks into shot in a Conquistador costume, explaining that the beach scene was added to fill in time and apologising for the lack of any more jokes.
Өмірбаян
Скетч – Python командасының "қос пародия" жанрына деген құштарлығының мысалы және машп жанрының алға басушысы. Ол әдепті сахналық мюзиклді және даулы режиссер Пекинпаның туындыларын, сондай-ақ оның фильмдеріндегі қантөгіс және зорлық-зомбылықты шектен тыс бейнелеуін сынап көрсетеді. 1972 жылы скетш көрсетілген кезде Пекинпа фильмдеріндегі зорлық-зомбылық деңгейімен, әсіресе BBFC-нің X рейтингісін алған "Straw Dogs" фильмімен танымал болды. Скетч сонымен қатар заманауи режиссер Кен Рассел туралы да айтады. Режиссер Иан МакНоттон әдейі шамадан тыс қан пайдалануға талап етті, өндіріс тобына "артық болмайды" деді. Идлдің кейіпкерін түсірудегі баяу қозғалыс әдісі Франко Аркаллидің Микеланджело Антонионидің "Забриски нүктесі" фильмін монтаждауын пародиалайды. Бұл скетч телешоудағы әйгілі "Ірім дүкені" скетшінен кейін келеді. Роберт Хьюисонның "Монти Пайтон: Іс бойынша" кітабында BBC көрермендер тобының шоуға берген жауаптарынан үзінділер келтірілген, және бұл скетштің "шексіз", "қорқынышты" және "ауру" екендігі туралы шағымдар болды.
The sketch is an example of the Python team's fondness of the 'double spoof', and a forerunner of the mashup genre. It targets both the genteel stage musical and the work of the controversial director Peckinpah and his exaggeration of extreme bloodshed and violence in his films. By the time the sketch was shown in 1972, Peckinpah had achieved notoriety for the level of violence in his films, particularly Straw Dogs which received an X rating by the BBFC. The sketch also mentions contemporary director Ken Russell. Director Ian MacNaughton insisted on deliberately using an excessive level of blood, telling the production team that it "cannot be overdone". The slow motion technique of the shooting Idle's character parodies Franco Arcalli's editing of Michelangelo Antonioni's film Zabriskie Point. This sketch follows the famous Cheese Shop sketch in the television episode. Robert Hewison's book Monty Python: The Case Against contains extracts from a BBC viewers panel's response to the show, and there were complaints that this particular sketch was "over the top", "horrific", and "sick".