Еуроодақтағы заң шығару рәсімдері: Комиссия ұсыныстары, Еуропарламент пен Кеңес мақұлдауы. Кеңес пен Еуропарламенттің өкілеттіктері артты, шарттарды мемлекеттер бекітеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық Одақта заң қабылдау рәсімдері
Procedures for the adoption of legislation in the European Union
Еуропалық Одақ заң шығарудың әртүрлі заңнамалық рәсімдері арқылы заң қабылдайды. Нақты заң жобасына қолданылатын рәсім тиісті салада қарастырылған мәселеге байланысты. Көптеген заңдарды Еуропалық комиссия ұсынғаннан кейін, Еуропалық Одақ Кеңесі мен Еуропалық Парламент мақұлдауы қажет. Жылдар бойында Еуропалық Парламенттің заң шығару процесіндегі ықпалы зор өсті – бұрын ол тек міндетті емес пікірін берумен немесе заң шығару процесінен толығымен шеттетілумен шектелген болса, қазір Кеңеспен тең дәрежеде заң шығару процесіне қатысады. Еуропалық Одақтың негізгі құқығы, кейде оның де-факто конституциясы деп те аталатын, Еуропалық Одақ шарттарын өзгерту құқығы мүше мемлекеттерге тиесілі және олар оларды әр елдің конституциялық талаптарына сәйкес ратификациялауы керек. Алайда, белгілі бір салада қолданылатын заңнамалық рәсімді шарттарға ресми өзгеріс енгізбей-ақ өзгертуге мүмкіндік беретін, «көпір» баптары деп аталатын ерекше жағдайлар да бар.
The European Union adopts legislation through a variety of legislative procedures. The procedure used for a given legislative proposal depends on the policy area in question. Most legislation needs to be proposed by the European Commission and approved by the Council of the European Union and European Parliament to become law. Over the years the power of the European Parliament within the legislative process has been greatly increased from being limited to giving its non binding opinion or excluded from the legislative process altogether, to participating equally with the Council in the legislative process. The power to amend the Treaties of the European Union, sometimes referred to as the Union's primary law, or even as its de facto constitution, is reserved to the member states and must be ratified by them in accordance with their respective constitutional requirements. An exception to this are so called passerelle clauses in which the legislative procedure used for a certain policy area can be changed without formally amending the treaties.
Қатысушылар
2009 жылдың желтоқсанынан бастап, Лиссабон шарты күшіне енгеннен кейін, үш Еуроодақ институты заңнамалық процесте негізгі қатысушыларға айналды: Еуропалық Парламент, Еуроодақ Кеңесі және Еуропалық Комиссия, ал Еуроодақтың ұлттық парламенттері қосымша роль атқарады. Одақтың заңнамалық және бюджеттік функцияларын Парламент пен Кеңес бірлесіп жүзеге асырады, олар Еуроодақ туралы шарттардың хаттамасында «Одақтың заң шығарушы органы» деп аталады. Осы ұйымның нақты мәні академиялық әдебиетте кеңінен талқыланды, кейбіреулер Еуроодақты екіпалаталық немесе үшпалаталық деп жіктеді, бірақ Еуроодақ мұндай жіктелуді қабылдаған жоқ және байқаушылар оны ерекше ерекшеліктерімен sui generis деп санайды, себебі дәстүрлі үшпалаталық жүйеде кездеспейтін заңнамалық органдар арасындағы ерекше динамика бар.
Since December 2009, after the Lisbon Treaty came into force, three EU institutions have been the main participants in the legislative process: the European Parliament, the Council of the European Union and the European Commission, with the national parliaments of the EU playing a further role. The legislative and budgetary functions of the union are jointly exercised by the Parliament and the Council, which are referred to as the Union legislator in a protocol to the EU treaties. The precise nature of this organisation has been discussed extensively in academic literature, with some categorising the European Union as bicameral or tricameral, though the European Union itself has not accepted such categorisation and it is generally considered to be sui generis by observers, given the unique dynamics between the legislative bodies not found in traditional tricameralism.
Еуропалық комиссия
Комиссия заң шығару процесіне заңнама енгізуде дерлік монополиялық құқыққа ие, бұл Комиссияға Еуроодақ үшін жалпы күн тәртібін белгілеуде маңызды ықпал етеді. Комиссия жиі Кеңестің сұрауымен немесе Парламенттің ұсынысы бойынша заңнама енгізсе де, енгізілген заң жобаларының қандай нысанда болатыны Комиссияның қарамағында. Ең көп тараған заң шығару процедурасы бойынша (төменде қараңыз), Комиссияның теріс пікірі Кеңесті көпшілік дауыс берудің орнына бірауыздан дауыс беруге мәжбүрлейді. Комиссияның басқа органдардың келісімінсіз заң қабылдауына мүмкіндік беретін шектеулі жағдайлар да бар (төменде қараңыз).
The Commission has a virtual monopoly on the introduction of legislation into the legislative process, a power which gives the Commission considerable influence as an agenda setter for the EU as a whole. And while the Commission frequently introduces legislation at the behest of the Council or upon the suggestion of Parliament, what form any legislative proposals introduced take is up to the Commission. Under the ordinary legislative procedure (see below), the negative opinion from the Commission also forces the Council to vote by unanimity rather than majority There are also limited instances where the Commission can adopt legislation without the approval of other bodies (See below).
Еуропалық Одақ Кеңесі
ЕО Кеңесі (сонымен қатар "министрлер кеңесі" және жай ғана "кеңес" деп аталады) мүше мемлекеттердің ұлттық үкіметтерін көрсетеді, демек оның құрамы негізінен мүше мемлекеттердің санына (27) тең, бірақ дауыс беру әр мемлекеттің халқына пропорционалды түрде жүзеге асырылады (нақтырақ білу үшін төмендегі процедураларға қараңыз). Осыған байланысты, ол саяси топтар бойынша құрылмайды және көптеген жұмыстарын комитеттерде емес, дипломатиялық өкілдер (COREPER) дайындайды.
The Council of the EU (also known as "the council of ministers" and simply "the council") represents the national governments of member states, and hence its composition is essentially the number of member states (27) though votes are weighted according to the population of each state (see procedures below for clarification). As such, it does not sit according to political groups and rather than conducting most of its work in committees, much of its work is prepared by diplomatic representatives (COREPER).
Ұлттық парламенттер
ЕО-ға мүше мемлекеттердің ұлттық парламенттерінде "ерте ескерту механизмі" бар, егер үштен бір бөлігі субсидиарлық принципі бұзылған деген негізде "сары карточка" арқылы наразылық білдірсе, ұсыныс қайта қаралуға тиіс. Егер көпшілік "қызғылт карточка" берсе, Кеңес немесе Парламент оны дереу мақұлдамайды. Егер осыны іске асырудың логистикалық қиындықтары еңсерілсе, ұлттық парламенттердің құзыреті ортақ пікірталас немесе физикалық орны жоқ қосымша заң шығару органы ретінде қарастырылуы мүмкін: EU Observer бұл органды "виртуалды үшінші палата" деп атады.
The national parliaments of EU member states have an "early warning mechanism" whereby if one third raise an objection – a "yellow card" – on the basis that the principle of subsidiarity has been violated, then the proposal must be reviewed. If a majority do so – an "orange card" – then the Council or Parliament can vote it down immediately. If the logistical problems of putting this into practice are overcome, then the power of the national parliaments could be decried as an extra legislature, without a common debate or physical location: dubbed by EU Observer a "virtual third chamber".
Әдеттегі заңнамалық рәсім
Кәдімгі заң шығару рәсімі – директивалар мен регламенттерді қабылдаудың негізгі заң шығару рәсімі. Бұрын ол бірлескен шешім қабылдау рәсімі деп аталатын, кейде «қоғамдық әдіс» деп аталады, бұл «үкіметаралық әдістерге» қарама-қайшы, олар консультациялық рәсімге немесе ашық үйлестіру әдісіне әртүрлі сілтеме жасай алады. ЕХО 294-бабында заң шығарудың әдеттегі тәртібі мынадай түрде көрсетілген. Комиссия Парламент пен Кеңеске заңнамалық ұсыныс енгізеді. Бірінші оқылымда Парламент өз ұстанымын қабылдайды. Егер Кеңес Парламент мәтінін мақұлдаса, акт қабылданды. Егер мақұлдамаса, ол өз позициясын қабылдайды және оны түсіндірмемен бірге Парламентке қайта жібереді. Комиссия Парламентке осы мәселе бойынша өз ұстанымын білдіреді. Екінші оқылымда Парламент Кеңестің мәтінін мақұлдаса немесе шешім қабылдамаса, акт қабылданды. Парламент Кеңес мәтінін қабылдамай, оны өзгертіп, Кеңеске қайта бере алады. Комиссия өз пікірін тағы да береді. Егер Комиссия өз пікірімен түзетулерді қабылдамаса, Кеңес көпшілік емес, бір дауыспен шешім қабылдауы тиіс. Егер Парламент жаңа мәтінін қабылдағаннан кейін үш ай ішінде Кеңес оны мақұлдаса, онда ол қабылданды. Егер мақұлдамаса, Парламент Төрағасының келісімімен, Кеңес пен бірдей сандағы Еуропарламент мүшелерінен тұратын (модератор ретінде Комиссияның қатысуымен) Татуластыру комитетін шақырады. Комитет екі позиция негізінде бірлескен жобаны әзірлейді. Егер ол алты апта ішінде ортақ мәтінге келіспесе, акт сәтсіз болып саналады. Егер сәтті жүзеге асса және комитет мәтінді мақұлдаса, онда Кеңес пен Парламент (көпшілікпен) аталған мәтінді (үшінші оқылымда) мақұлдауы керек. Егер бірде-бір орган осылай жасамаса, акт қабылданбайды. Бұл рәсім бастапқыда Ынтымақтастық рәсімін ауыстыруға арналған. Бірлескен шешім қабылдау тәртібі Амстердам шартында өзгертілді, ал осы рәсім қолданылатын құқықтық негіздердің саны соңғы және Ницца шартымен де едәуір арттырылды. Лиссабон шарты бойынша ол кезекті заңнамалық рәсім деп аталып, ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы, көлік, құрылымдық қорлар, бүкіл бюджет және бұрынғы үшінші тірек сияқты барлық салаларға таратылды. Бұл шаралар заңнамалық ұсыныстың екінші және үшінші оқылуы арасында өткізіледі. Алайда, «трилог» термині көбінесе әдеттегі заң шығару рәсімінің кез келген кезеңінде, бірінші кезеңнен бастап ресми келіссөз кезеңіне дейін жүргізілуі мүмкін институтаралық бейресми келіссөздерге қатысты қолданылады. Үшжақты келіссөздер барысында қол жеткізілген келісімдер әлі де үш институттың әрқайсысының ресми рәсімдері арқылы бекітілуі керек. 2007 жылы Еуропарламент, Кеңес және Еурокомиссияның бірлескен мәлімдемесі бойынша үшжақты келіссөздер «формальданды», бірақ олар бастапқы заңнамамен реттелмейді. Еуропалық интеграция процесінің дамуы және Еуропарламенттің заң шығарушы ретіндегі рөлінің өсуі үшжақты кездесулер санының өсуіне әкелді. 2009–2014 жылдардағы заң шығару кезеңінде Лиссабон шарты күшіне еніп, ортақ шешім қабылдау тәртібі заң шығарудың әдеттегі тәртібіне айналғанда, Еуропалық Парламент пен Еуропалық Одақ Кеңесінің заң шығарушы ретінде рөлін белгілегенде, заң шығару актілерінің 85% бірінші оқылымда, 13% екінші оқылымда, ал тек 2% келіссөздерге енгізілді. Бұл үрдіс үшжақты келіссөздер санының өсуіне сәйкес келеді (осы уақыт аралығында 1500-ден астам) және бұл үшжақты келіссөздердің заңнамалық рәсімді жеделдетудегі тиімділігінің дәлелі ретінде қарастырылады. Еуропалық Омбудсмен, Еуропалық Одақ институттары мен басқа да органдардың әкімшілік ақауларын тергейтін Еуропалық Одақ органы, 2015 жылы үшжақты келіссөзді реформалау қажеттілігін анықтау үшін стратегиялық тексеруді бастады, ол арқылы ашықтықты арттыру бойынша ұсыныстар жасалды.
The ordinary legislative procedure is the main legislative procedure by which directives and regulations are adopted. It was formerly known as the codecision procedure, and is sometimes referred to as the 'community method' as a contrast to the 'intergovernmental methods' which can variously refer to the consultation procedure or to the open method of co ordination. Article 294 TFEU outlines the ordinary legislative procedure in the following manner. The Commission submits a legislative proposal to the Parliament and Council. At the first reading Parliament adopts its position. If the Council approves the Parliament's wording then the act is adopted. If not, it shall adopt its own position and pass it back to Parliament with explanations. The Commission also informs Parliament of its position on the matter. At the second reading, the act is adopted if Parliament approves the Council's text or fails to take a decision. The Parliament may reject the Council's text, leading to a failure of the law, or modify it and pass it back to the Council. The Commission gives its opinion once more. Where the Commission has rejected amendments in its opinion, the Council must act unanimously rather than by majority. If, within three months of receiving Parliament's new text, the Council approves it, then it is adopted. If it does not, the Council President, with the agreement of the Parliament President, convenes the Conciliation Committee composed of the Council and an equal number of MEPs (with the attendance as moderator of the Commission). The committee draws up a joint text on the basis of the two positions. If within six weeks it fails to agree on a common text, then the act has failed. If it succeeds and the committee approves the text, then the Council and Parliament (acting by majority) must then approve said text (third reading). If either fails to do so, the act is not adopted. and was initially intended to replace the Cooperation procedure (see below). The codecision procedure was amended by the Treaty of Amsterdam and the number of legal bases where the procedure applies was greatly increased by both the latter treaty and the Treaty of Nice. It was renamed the ordinary legislative procedure and extended to nearly all areas such as agriculture, fisheries, transport, structural funds, the entire budget and the former third pillar by the Treaty of Lisbon. which take place between the second and the third reading of a legislative proposal. However, the term trilogue is mostly referred to interinstitutional informal negotiations that can take place in any stage of the ordinary legislative procedure, from the first stage to the stage of the formal conciliation procedure. The agreements reached in trilogues still need to be approved through the formal procedures of each of the three institutions. Trilogues have been "formalised" in 2007 in a joint declaration of the EP, the Council and the EC but they are not regulated by primary legislation. The evolution of the European integration process, together with the evolution of EP's role as co legislator have produced an increase in the number of the trilogue meetings. During 2009–2014 legislative term, when the Treaty of Lisbon came into force and the co decision procedure became ordinary legislative procedure – establishing the role of the EP and the Council of the EU as co legislators – 85% of legislative acts were approved in first reading, 13% were approved in second reading while only 2% were included in the conciliation procedure. This trend corresponds to an increase in the number of trilogues (over 1500 in the same period) and it is seen as a proof of the effectiveness of the trilogues in fast tracking the legislative procedure. The European Ombudsman, the EU body responsible of investigating complaints about poor administration by EU institutions and other bodies, in 2015 has launched a strategic inquiry to establish the need for a reform of the trilogue, setting out proposals for more transparency.
Ерекше заңнамалық рәсімдер
Шарттарда жоғары сезімтал салаларда қолданылатын ерекше заңнамалық процедуралар көзделген. Осы процедуралар бойынша Кеңес тек қана өзі, екінші тараптың қатысуынсыз шешім қабылдайды. Консультация және келісім беру процедуралары ерекше маңызға ие, алайда нақты жағдайларға қарай басқа да түрлі процедуралар қолданылады.
The treaties have provision for special legislative procedures to be used in sensitive areas. These see the Council adopt alone with just the involvement of the other. Notable procedures are the consultation and consent procedures, though various others are used for specific cases.
Консультация тәртібі
Осы процедура бойынша Кеңес, тиісті саясат саласына қарай бірыңғай дауыспен немесе білікті көпшілікпен шешім қабылдаса, Еуропалық Парламентпен кеңескеннен кейін Еуропалық Комиссияның ұсынысы негізінде заңнаманы қабылдай алады. Заң жобалары бойынша Парламентпен кеңесу талап етілгенмен, Кеңес Парламенттің ұстанымымен міндетті емес. Іс жүзінде Кеңес Парламент ұсынған ұсыныстарды көбінесе назарға алмайтын, тіпті кейде Парламенттің пікірін алуға үлкермей келісімге келетін. Дегенмен, Еуропалық Әділет соты Кеңес Парламенттің пікірін күтуге тиіс деп шешті және Парламент пікір білдірмес бұрын қабылданған заңдарды күштен шығарды. Бірыңғай Еуропалық акті қабылданғанға дейін кеңесу процедурасы сол кездегі Еуропалық қауымдастықта ең көп қолданылатын заң шығару процедурасы болды. Кенесу процедурасы ішкі нарықтан босату және бәсекелестік құқығы саласындағы заңнамаға қатысты әлі де қолданылады. Бұл жаңа мүшелерді қабылдау, мүшеліктен шығу тәртібі, қосымша құқықтық негіздерді ұсыну және дискриминацияға қарсы күрес мәселелеріне қатысты.
Under this procedure the Council, acting either unanimously or by a qualified majority depending on the policy area concerned, can adopt legislation based on a proposal by the European Commission after consulting the European Parliament. While being required to consult Parliament on legislative proposals, the Council is not bound by Parliament's position. In practice the Council would frequently ignore whatever Parliament might suggest and even sometimes reach an agreement before receiving Parliament's opinion. However, the European Court of Justice has ruled that the Council must wait for Parliament's opinion and the Court has struck down legislation that the Council adopted before Parliament gave its opinion. Before the Single European Act the Consultation procedure was the most widely used legislative procedure in the then European Community. Consultation is still used for legislation concerning internal market exemptions and competition law. This applies to admission of members, methods of withdrawal, subsidiary general legal basis provision and combating discrimination.
Ішкі заңға енгізу
Мүше мемлекеттердің ішкі құқықтық жүйелері көбінесе әртүрлі тарихи заңнамалардың мұрасы болып табылады, олардың әрқайсысы Еуропалық Одақ заңдарының стандарттары тиімді және бірыңғай түрде сақталуын қамтамасыз етуде маңызды рөл атқару үшін бейімделуі қажет. Мүше мемлекеттер үкіметтері Еуропалық Одақтың әрбір мүше мемлекетінің барлық юрисдикцияларында Еуропалық Одақ заңнамасы мен директиваларын уақтылы, жүйелі және сенімді түрде қолдану үшін жеке тұлғалар мен кәсіпорындар үшін жеткілікті түрде бірізді және түсінікті болатындай етіп, қолданыстағы негізгі және екінші деңгейдегі заңнамаларын өзгертуге Еуропалық Одақ шарты бойынша міндетті.
The domestic legal systems of Member States are mostly a legacy of different historical legislation each of which has to be adapted in order to play an essential role in ensuring the standards of European Union law are implemented effectively, and uniformly. Member States governments have a EU treaty obligation to amend their existing Primary and secondary legislation in a way that is reasonably consistent and comprehensible to individuals and businesses in order to enforce EU legislation and directives consistently and reliably across all the various jurisdictions of each Member state of the European Union in a timely manner
Комиссия мен Кеңестің жеке әрекет етуі
Бұл процедура бойынша Кеңес Парламенттің пікірін сұрамай Комиссия ұсынған заң актілерін қабылдай алады. Бұл рәсім ортақ сыртқы тарифті белгілеу (31-бап (бұрынғы 26-бап)) және Еуроодақтың ортақ сауда саясаты шеңберінде сауда келісімдерін жүргізу үшін қолданылады (207-баптың 3-тармағы). Дегенмен, формальды түрде бұл актілер заң шығару актілеріне жатпайды.
Under this procedure the Council can adopt legal acts proposed by the Commission without requiring the opinion of Parliament. The procedure is used when setting the common external tariff (Article 31 (ex Article 26)) and for negotiating trade agreements under the EU's Common Commercial Policy (Article 207(3)). However, formally speaking these acts are not legislative acts.
Комиссияның жеке әрекет етуі
Кейбір шектеулі салаларда Комиссия басқа органдармен кеңеспей немесе олардың келісімін алмай, нормативтік немесе техникалық заңнаманы қабылдауға құқылы. Комиссия мүше мемлекеттердің компанияларға берген монополиялары мен концессиялары және жұмысшылардың сол мемлекетте жұмыс істегеннен кейін сол мемлекетте қалу құқығы (ЕЭОШТ 45-бабының 3-тармағы, д) бөлігі) туралы өз бастамасымен құқықтық актілер қабылдай алады. Осы процедураны пайдаланып екі директива қабылданды: біреуі мүше мемлекеттер мен компаниялар арасындағы ашықтық туралы, екіншісі телекоммуникация секторындағы бәсекелестік туралы. Формальды түрде, бұл актілер заңнамалық актілер болып табылмайды.
In a few limited areas, the Commission has the authority to adopt regulatory or technical legislation without consulting or obtaining the consent of other bodies. The Commission can adopt legal acts on its own initiative concerning monopolies and concessions granted to companies by Member States and concerning the right of workers to remain in a Member State after having been employed there (Article 45(3)(d) TFEU). Two directives have been adopted using this procedure: one on transparency between member states and companies and another on competition in the telecommunications sector. Formally speaking, these acts are not legislative acts.
Шарттарды қайта қарау
2009 жылғы Лиссабон шарты Еуропалық Одақ шарттарына қосымша өзгерістер енгізудің екі жолын белгіледі: бұрынғы қайта қарау процесіне ұқсас, үкіметаралық конференция шақыруды көздейтін жалпы қайта қарау рәсімі, және Еуропалық Одақтың ішкі саясаты мен қызметіне қатысты Еуропалық Одақ туралы шарттың үшінші бөлігін Еуропалық Кеңестің бірауыздан қабылдаған шешімімен өзгертуге мүмкіндік беретін жеңілдетілген қайта қарау рәсімі. Бұл ретте, Еуропалық Одақтың құзырет саласында ешқандай өзгеріс болмауы және барлық мүше мемлекеттердің әдеттегі тәртіппен ратификациялауы шарт. Аталған шартта сондай-ақ, Еуропалық Кеңеске Министрлер Кеңесіндегі бірауыздан дауыс беруді белгілі бір салаларда Еуропалық Парламенттің алдын ала келісімімен қадаулы көпшілік дауыс беруге алмастыруға, ал ерекше заңнамалық процедурадан – жалпы заңнамалық процедураға көшуге рұқсат беретін "Пассерель" ережесі де қарастырылған.
The 2009 Lisbon Treaty created two different ways for further amendments of the European Union treaties: an ordinary revision procedure which is broadly similar to the past revision process in that it involves convening an intergovernmental conference, and a simplified revision procedure whereby Part three of the Treaty on the Functioning of the European Union, which deals with internal policy and action of the Union, could be amended by a unanimous decision of the European Council, provided there is no change to the field of competence of the EU, and subject to ratification by all member states in the usual manner. The Treaty also provides for the Passerelle Clause which allows the European Council to unanimously decide to replace unanimous voting in the Council of Ministers with qualified majority voting in specified areas with the previous consent of the European Parliament, and move from a special legislative procedure to the ordinary legislative procedure.
Оңайлатылған қайта қарау тәртібі
Еуропалық Одақ жұмысының шарттары туралы шарттың үшінші бөлігін өзгерту туралы ұсыныстарды мүше мемлекет, Еуропалық Парламент немесе Еуропалық Комиссия Министрлер Кеңесіне ұсынады, ал ол өз кезегінде оларды Еуропалық Кеңеске жібереді және мүше мемлекеттерге хабарлайды. Ұсынылған өзгерістер Одақтың өкілеттіктерін кеңейте алмайды. Еуропалық Кеңес Еуропалық Парламент пен Комиссиямен кеңескеннен кейін, ұсынылған негізде үшінші бөлікті өзгерту туралы шешімді бірауыздан қабылдайды. Егер шешім күшіне енуі үшін, барлық мүше мемлекеттер оны "өздерінің конституциялық талаптарына сәйкес" мақұлдауы керек.
Proposals to amend Part three of the Treaty on the Functioning of the European Union are submitted by a Member State, the European Parliament or the European Commission to the Council of Ministers who, in turn, submit them to the European Council and notify member states. Proposed amendments cannot increase the competences of the Union. The European Council, after consulting the European Parliament and the Commission, votes to adopt a decision amending Part three on the basis of the proposals by unanimity. All member states must approve the decision "in accordance with their respective constitutional requirements", if it is to come into force.
Пасарельдік шарт
Пассирлік шарт дауыс беру процедураларын ЕО шарттарын өзгертусіз өзгертуге мүмкіндік береді. Осы шарт бойынша Еуропалық Кеңес Еуропалық Парламенттің келісімін алғаннан кейін бірауыздан келесілерге қатысты шешім қабылдауға құқылы:
The Passerelle Clause allows for the changing of voting procedures without amending the EU treaties. Under this clause the European Council can, after receiving the consent of the European Parliament, vote unanimously to:
Қорғаныс немесе әскери мәселелерді қоспағанда, Министрлер Кеңесіне бұрын бірауыздан шешім қабылдау қажет болған салаларда білікті көпшілік дауыс беру негізінде шешім қабылдауға рұқсат беру. Бұрын арнайы заң шығару процедурасы бойынша қабылдануға тиіс болатын заңнаманы, енді қалыпты заң шығару процедурасы бойынша қабылдауға мүмкіндік беру. Еуропалық Кеңестің осы ережелердің бірін қолдану туралы шешімі, барлық ұлттық парламенттерге шешім туралы хабарланғаннан кейін алты ай ішінде ешбір парламент наразылық білдірмесе ғана күшіне енеді.
allow the Council of Ministers to act on the basis of qualified majority in areas where they used to have to act on the basis of unanimity, except for decisions with defence or military implications. allow for legislation to be adopted on the basis of the ordinary legislative procedure where it previously was to be adopted on the basis of a special legislative procedure. A decision of the European Council to use either of these provisions can come into effect only if, six months after all national parliaments had been given notice of the decision, none objects.
Құқықтық актілер
Осы рәсімдерден туындайтын құқықтық актілер түрлі болуы мүмкін. Регламент – тікелей әсер ететін заң, мысалы, роуминг тарифтері регламенті, ол басқа ЕО мемлекетінде жасалған ұялы телефон қоңырауларының бағасын дереу шектеді. Директива белгілі бір шектерде ұлттық заңға көшірілуі тиіс; мысалы, Авторлық құқықтардың мерзімі туралы директива Грекияда 2557/1997 нөміріндегі Заң ретінде, ал Ирландияда – 1995 жылғы Еуропалық қауымдастықтар (Авторлық құқықтарды қорғау мерзімі) регламенттері ретінде енгізілді. Шешім тікелей әсер етеді, бірақ тек нақты бір тұлғаға немесе ұйымға қатысты, сондай-ақ міндетті емес түрлі құжаттар да бар.
Legal acts resulting from these procedures can come in a number of forms. A regulation is a law that has direct effect; for example the roaming charges regulation which immediately set price limits on mobile phone calls made in another EU state. A directive needs to be transposed, within certain limits, into national law; for example the Copyright Duration Directive which was transposed in Greece as Law No. 2557/1997 and Ireland as European Communities (Term of protection of Copyright) Regulations, 1995. A decision has direct effect, but only relating to a specific person or entity, and there are also various other non binding instruments.