Эстер Ралстон: Американдық киножұлдыздың өмірі мен мансабы
Esther Ralston
Эстер Ралстон (1902-1994) – американ актрисасы, күміс экран жұлдызы. «Соңғы адамға дейін» фильміндегі рөлімен танылды. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1902–1994)
American actress (1902–1994)
Эстер Ралстон (туған Эстер Луиза Уорт, 17 қыркүйек 1902 – 14 қаңтар 1994) – американдық үнсіз кино жұлдызы. Оның ең белгілі дыбыстық фильмі – 1933 жылғы «Соңғы адамға» туындысы.
Esther Ralston (born Esther Louise Worth, September 17, 1902 – January 14, 1994) was an American silent film star. Her most prominent sound picture was To the Last Man in 1933.
Ерте өмір және мансап
Ралстон Мэн штатының Бар-Харбор қаласында Эстер Луиза Уорт ретінде, ал Марселла Хадналл – «Біздің Гал жексенбі» фильмінде дүниеге келді.
Ralston was born Esther Louise Worth in Bar Harbor, Maine, and Marcella Hudnall in Our Gal Sunday.
Зейнетақы және кейінгі жылдар
Үнді фильмдерге сәтті ауысқанына қарамастан, ол 1930-жылдардың ортасына қарай негізінен қосалқы рөлдерге шектелді. Оның соңғы басты рөлі 1933 жылы Генри Хатауэйдің режиссерлігімен түсірілген «Соңғы адам» фильмінде болды, онда Рэндольф Скотт түсiп, Ноа Бири Сеньор, Бастер Крабб, Ширли Темпл және Джон Каррадин сияқты актерлер қосалқы рөлдерде ойнады. «Голливудтың батыс жанры: 90 жылдық каубойлар мен үндістер, пойыз тонаушылар, шерифтер мен мылтық көтеріп жүргендер» атты кітабында кинотарихшы Уильям К. Эверсон фильм туралы былай деп жазады: «Соңғы адам» – өзінің түрінің үлгісі, Азамат соғысынан кейінгі отбасылық араздықтарды көрсететін өте күшті оқиға, актерлік құрамы «А» класты фильмдерге лайықты, Генри Хатауэйдің тамаша режиссерлік жұмысы және басты жаман жігіт (Джек ЛаРу) пен басты қаһарман (Эстер Ралстон, өте тартымды орындауда) арасындағы ерекше соңғы төбелес. Ралстон 1940 жылы «Тин Пэн Аллеясы» фильмін түсіріп, кинодан кетуге шешім қабылдады. Ол 1940 жылдары сахнада және радиода жұмыс істеуін жалғастырды, соның ішінде «Батыл әйел» спектакліндегі басты рөлді де ойнады. 1950 жылдардың басында ол телесериалдарда эпизодтық рөлдерде пайда болды, оның ішінде Дафни Дю Моридің «Қыркүйек толқыны» ромасы бойынша «Kraft Television Theatre» нұсқасы және «Ертегілер» телесериалының «Әлемдегі барлық уақыт» атты эпизоды бар. 1962 жылы ол «Біздің бес қызымыз» атты қысқа ғана көрсетілген күндізгі драмада басты рөлді ойнады, ол оның соңғы экрандық рөлі болды (оны ойнаған бес актрисаның барлығы Ралстонның жас кезіндегідей болды). 1985 жылы Ралстон «Бір күні күлеміз» атты автобиографиясын жариялады. Кітапта ол мансабының Луис Б. Майердің студиясындағы келісімшартының басында онымен бірге болудан бас тартқаны үшін саботажға ұшырағанын айтады. Ол «қара тізімге» енгізіліп, көп ұзамай индустрияның биіктігінен төмендеп, негізінен шағын студияларда қосалқы рөлдерге бекітілді. Оның өмір бойы сахналық тәжірибесі мен керемет дауысы болғанына қарамастан, дыбыстық киноның алғашқы кезеңінде оның мансабы неге құлдырады деген сұраққа жауап берді.
Despite making a successful transition to sound films, she mainly was relegated to supporting roles by the mid 1930s. Her last leading role was in To the Last Man in 1933, directed by Henry Hathaway and starring Randolph Scott with a supporting cast featuring Noah Beery Sr., Buster Crabbe, Shirley Temple and John Carradine. In his book, The Hollywood Western: Ninety Years of Cowboys and Indians, Train Robbers, Sheriffs and Gunslingers, film historian William K. Everson discusses the film, writing:To the Last Man was almost a model of its kind, an exceptionally strong story of feuding families in the post Civil War era, with a cast worthy of an "A" feature, excellent direction by Henry Hathaway, and an unusual climactic fight between the villain (Jack LaRue) and the heroine (Esther Ralston, in an exceptionally appealing performance). Ralston made her final film Tin Pan Alley in 1940 and chose to retire from films. She continued working on the stage and in radio throughout the 1940s, including being the leading lady for part of the run of Woman of Courage. She returned to the screen in the early 1950s with guest roles on television series, including a Kraft Television Theatre version of Daphne Du Maurier's "September Tide" and an episode of Tales of Tomorrow titled "All the Time in the World." In 1962, she had a leading role in the short lived daytime drama Our Five Daughters, her final onscreen role (all five of the actresses playing her daughters resembled Ralston in her heyday). In 1985, Ralston released her autobiography Some Day We'll Laugh. In the book, she mentions that her career was sabotaged by Louis B. Mayer when she refused to sleep with him at the beginning of a swiftly abortive contract at his studio. She was graylisted and soon found herself toppled from the height of the industry to being predominantly relegated to supporting roles, mainly at minor studios, solving the mystery of why her career faltered at the dawn of sound despite her having had a lifetime of theatrical stage experience and a superb speaking voice.
Некелер
1925 жылы 25 желтоқсанда Ралстон өзінің менеджері, актер Джордж Вебб Фрейге Нью-Йорктің Манхэттен қаласында үйленді. Отбасы 1994 жылы 17 қаңтарда Нортридж жер сілкінісі болған күні Калифорния штатының Вентура қаласында аза тұтты. Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Эстер Ралстон Голливудтың Даңқ аллеясында 6664 Голливуд бульварында жұлдызға ие болды.
On December 25, 1925, Ralston married her manager, actor George Webb Frey in Manhattan, New York. The family held services on January 17, 1994, in Ventura, California, the day of the Northridge earthquake. For her contribution to the motion picture industry, Esther Ralston had a star on the Hollywood Walk of Fame at 6664 Hollywood Boulevard.