Құжаттардың микрокөшірмелері

Кіріспе

Микроформа – құжаттың кішірейтілген көшірмесі, әдетте фотопленка немесе қағаз түрінде, тарату, сақтау, оқу және басып шығару мақсатында жасалады. Микроформадағы кескіндер әдетте түпнұсқа құжат көлемінің шамамен 4%-ына дейін азайтылады. Арнайы жағдайларда, көбірек оптикалық кішірейту қолданылуы мүмкін. Ең көп таралған үш формат: микрофильм (рулондар), микрофише (жазық парақтар) және апертуралық карточкалар. Микрокарталар, сондай-ақ "микроопактар" деп те аталады, қазір шығарылмайтын формат, микрофишеге ұқсас, бірақ фотопленканың орнына картонға басылған.

Тарих

Дагеротипті қолдану арқылы Джон Бенджамин Дансер 1839 жылы микрофотосуреттерді алғаш жасағандардың бірі болды. Ол 160:1 азайту коэффициентіне қол жеткізді. Дансер өзінің азайту процедураларын Фредерик Скотт Арчердің 1850–51 жылдары дамытқан ылғалды коллодион процесімен жетілдірді, бірақ ол микрофотографиядағы он жылдық еңбегін жеке хобби ретінде қарастырып, процедураларын жазбаға алмады. Микрофотографияның тек жаңалыққа арналған нәрсе екені туралы пікір 1858 жылғы «Фотография сөздігінде» де айтылды, онда бұл процеске «сәл тривиальды және балаларша» деген баға берілді. Микрофотографияны алғаш рет құжаттарды сақтау әдісі ретінде 1851 жылы астроном Джеймс Глейшер, ал 1853 жылы Джон Гершель ұсынды. Екеуі де 1851 жылы Лондондағы Ұлы көрмеге қатысты, онда фотосуретке арналған көрме Глейшерге үлкен әсер етті. Ол оны «қазіргі заманның ең керемет жаңалығы» деп атады және ресми есебінде құжаттарды сақтау үшін микрофотографияны пайдалануды ұсынды. 1870–1871 жылдардағы франко-пруссия соғысы кезінде Париж қоршауда болғанда көгершін поштасы жұмыс істеді. Химик Чарльз Луис Барресуил кішірейтілген өлшемдегі фотосурет әдістерін қолдануды ұсынды. Басылымдар фотоқағазда жасалды және 40 мм-ден аспады, бұл оларды қаз қауырсынына немесе ауа райынан қорғайтын жұқа металл түтікшеге салуға мүмкіндік берді. Әр көгершінге бір хат тігіліп, жіппен байланып, содан кейін көгершіннің құйрық қанатына бекітілді. Жіберілген хат құйрық қауырсынына бекітіліп сақталды. Микрофотографияның дамуы келесі онжылдықтарда жалғасты, бірақ ғасыр басына дейін оның практикалық қолданылуы кеңінен таралмады. 1896 жылы канадалық инженер Реджинальд А. Фессенден микроформаларды инженерлердің ауыр, бірақ жиі қолданылатын материалдары үшін ықшам шешім деп ұсынды. Ол бір шаршы дюймге 150 миллионға дейін сөз сыйып, бір фут текшеге 1,5 миллион томдық кітап сыйып, дейді. Отлеттің басты мақсаты – құқықтық, әлеуметтік және мәдени құжаттама кітапханасын құру болды, ал ол микрофишканы арзан, пайдалануға оңай, көбейтуге оңай және өте ықшам тұрақты формат ұсынудың жолы ретінде қарастырды. 1925 жылы команда әр томның түпнұсқа теріс және оң нұсқалары бар, ал қызығушылық танытқан оқырмандар үшін қажет болған жағдайда басылатын үлкен кітапхана туралы айтты. 1920 жылдары микрофильм коммерциялық мақсатта қолданыла бастады. Нью-Йорк банкирі Джордж Маккарти 1925 жылы өзінің «Чекграф» машинасына патент алды, ол қаржы институттарының жойылған чектердің микрографиялық көшірмелерін жасауға арналған. 1928 жылы Eastman Kodak компаниясы Маккартидің өнемін сатып алып, «Recordak» бөлімшесі арқылы микрофильмдерді сатуды бастады. 1927 мен 1935 жылдар аралығында Конгресс кітапханасы Британ кітапханасындағы үш миллионнан астам кітап пен қолжазба беттерін микрофильмдеді; 1929 жылы Әлеуметтік ғылымдар зерттеу кеңесі және Американың білімді қоғамдар кеңесі бірігіп, зерттеу материалдары жөніндегі бірлескен комитет құрды, оның көп бөлігін Роберт К. Бинкли басқарды, ол микроформаның академиялық немесе техникалық материалдардың шағын басылымдарына қызмет ету мүмкіндігін мұқият қарастырды. 1933 жылы Чарльз С. Питерс диссертацияларды микроформаттауға арналған әдісті әзірледі, ал 1934 жылы АҚШ Ұлттық ауыл шаруашылығы кітапханасы сұраныс бойынша бірінші микроформатталған баспа қызметін іске қосты, оған ұқсас коммерциялық мекеме, Ғылым қызметі, тез арада ілесіп кетті. 1935 жылы Kodak-тың Recordak бөлімшесі The New York Times газетін 35 миллиметрлік микрофильм катушкаларында түсіріп, басып шығара бастады, бұл газеттерді фильмде сақтау дәуірін басталды. Гарвард университетінің кітапханасы микрофильмнің үлкен қағаздарда басылған, қышқылды қағаздағы газеттерді сақтау мүмкіндігін алғаш рет түсінген және 1938 жылы осындай қысқа мерзімді басылымдарды сақтау үшін «Шетелдік газет жобасын» бастады. Сонымен қатар, АҚШ Жеңіс поштасы және британдық «Airgraph» жүйесі екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үйде және шетелде қызмет ететін әскерлер арасында пошта жеткізу үшін пайдаланылды. Бұл жүйелер үлкен көлемде цензуралық поштаны микрофильм катушкаларына түсіріп, жұмыс істеді, бұл микрофильмдердің салмағы түпнұсқаға қарағанда әлдеқайда аз. Фильм катушкалары әуе жүгімен үйге және одан қайта жөнелтілді, оларды қабылдау станцияларында ұлғайту үшін белгіленген жерлеріне жіберді және жеңіл фотоқағазға басып шығарылды. Хат парақтарының осы факсимильдері бастапқы өлшемнің шамамен төрттен бірін құрады және миниатюралық пошта адресатқа жеткізілді. Бұл микрофильм жүйелерін пайдалану соғыс материалдарына қажетті жүк көлемін үлкен мөлшерде үнемдеді. Қосымша артықшылығы – кішкентай, жеңіл микрофильм катушкалары көбінесе әуемен тасымалданды және демек, кез келген құрлық поштасы қызметінен гөрі әлдеқайда жылдам жеткізілді. Кітапханалар 20 ғасырдың ортасында газеттердің нашарлап бара жатқан жинақтарын сақтау стратегиясы ретінде микрофильмді пайдалана бастады. Жырылу қаупі бар кітаптар мен газеттерді фильмге түсіріп сақтауға болады, соның арқасында оларға қол жеткізу және пайдалану мүмкіндігі артады. Микрофильмдеу сонымен қатар орынды үнемдеуге мүмкіндік берді. 1945 жылғы «Ғалым және зерттеу кітапханасының болашағы» атты кітабында Фремонт Райдер зерттеу кітапханаларының әрбір 16 жыл сайын кеңейіп бара жатынын есептеді. Оның ұсынған шешімі – микрофильмдеу, әсіресе оның өнертабысы – микрокарта. Материалдар фильмге түсірілгеннен кейін, оларды айналымнан алып тастауға болады және кеңейіп бара жатқан жинақтар үшін қосымша сөре кеңістігі босатылады. Микрокарта микрофишкамен алмастырылды. 1960 жылдары микрофильмдеу стандартты саясатқа айналды. 1948 жылы Австралиялық бірлескен көшіру жобасы басталды; Австралия мен Тынық мұхиты аймағына қатысты Ұлыбританиядан жазбалар мен архивтерді фильмге түсіру мақсаты болды. 10 000-нан астам катушка жасалды, бұл оны осы сияқты ең ірі жобалардың біріне айналдырды. Сонымен қатар, Ұлыбританиядағы лицензияланған ставка кеңселері ставкалардың ықшам жазбаларын сақтау үшін микрофотографияны пайдалана бастады. Ставка кеңсесінің клиенттері ставка талонының квитанциясын өзгертіп, алаялық жасауға тырысатын, сондықтан микрофотография камерасы (әдетте өздік уақыт өлшегішімен бірге) әр ставканың нақты ерекшеліктерін жазудың сенімді құралы ретінде пайдалы болды. Микрофотографияның қолданылуы қазірдің күнінде цифрлық «ставканы тіркеу» жүйелерімен алмастырылды, бұл сонымен қатар қызметкер ставка ерекшеліктерін жүйеге енгізгеннен кейін әр ставка үшін қайтарымды есептеуге компьютерге мүмкіндік береді. Бұл цифрлық жүйенің қосымша тиімділігі Ұлыбританияда микрофильм камераларын пайдаланатын ставка кеңселердің саны өте аз немесе мүлдем жоқ екенін қамтамасыз етті. Visa және National City қаржылық, жеке және құқықтық жазбаларды сақтау үшін микрофильмді (катушкалы микрофильм және фишка) пайдаланады. Компьютерлік бағдарламалардың бастапқы коды 1970 жылдары микрофишкаға басылып, клиенттерге осы форматта таратылды. Сонымен қатар, микрофишка кейбір дәлелдер үшін ұзақ жағдайларды жазу үшін пайдаланылды, мысалы, төрт түсті теорема.

Using the daguerreotype process, John Benjamin Dancer was one of the first to produce microphotographs, in 1839. He achieved a reduction ratio of 160:1. Dancer refined his reduction procedures with Frederick Scott Archer's wet collodion process, developed in 1850–51, but he dismissed his decades long work on microphotographs as a personal hobby and did not document his procedures. The idea that microphotography could be no more than a novelty was an opinion shared in the 1858 Dictionary of Photography, which called the process "somewhat trifling and childish". Microphotography was first suggested as a document preservation method in 1851 by the astronomer James Glaisher, and in 1853 by John Herschel, another astronomer. Both men attended the 1851 Great Exhibition in London, where the exhibit on photography greatly influenced Glaisher. He called it "the most remarkable discovery of modern times", and argued in his official report for using microphotography to preserve documents. A pigeon post was in operation while Paris was besieged during the Franco Prussian War of 1870–1871. The chemist Charles Louis Barreswil proposed the application of photographic methods with prints of a reduced size. The prints were on photographic paper and did not exceed 40 mm, to permit insertion in a goose quill or thin metal tube, which protected against the elements. The pigeons each carried a dispatch that was tightly rolled and tied with a thread, and then attached to a tail feather of the pigeon. The dispatch was protected by being inserted in the quill, which was then attached to the tail feather. The developments in microphotography continued through the next decades, but it was not until the turn of the century that its potential for practical usage was applied more broadly. In 1896, Canadian engineer Reginald A. Fessenden suggested microforms were a compact solution to engineers' unwieldy but frequently consulted materials. He proposed that up to 150,000,000 words could be made to fit in a square inch, and that a one foot cube could contain 1.5 million volumes. Otlet's overarching goal was to create a World Center Library of Juridical, Social and Cultural Documentation, and he saw microfiche as a way to offer a stable and durable format that was inexpensive, easy to use, easy to reproduce, and extremely compact. In 1925, the team spoke of a massive library where each volume existed as master negatives and positives, and where items were printed on demand for interested patrons. In the 1920s, microfilm began to be used in a commercial setting. New York City banker George McCarthy was issued a patent in 1925 for his "Checkograph" machine, designed to make micrographic copies of cancelled checks for permanent storage by financial institutions. In 1928, the Eastman Kodak Company bought McCarthy's invention and began marketing check microfilming devices under its "Recordak" division. Between 1927 and 1935, the Library of Congress microfilmed more than three million pages of books and manuscripts in the British Library; in 1929 the Social Science Research Council and the American Council of Learned Societies joined to create a Joint Committee on Materials for Research, chaired for most of its existence by Robert C. Binkley, which looked closely at microform's potential to serve small print runs of academic or technical materials. In 1933, Charles C. Peters developed a method to microformat dissertations, and in 1934 the United States National Agriculture Library implemented the first microform print on demand service, which was quickly followed by a similar commercial concern, Science Service. In 1935, Kodak's Recordak division began filming and publishing The New York Times on reels of 35 millimeter microfilm, ushering in the era of newspaper preservation on film. Harvard University Library was the first major institution to realize the potential of microfilm to preserve broadsheets printed on high acid newsprint and it launched its "Foreign Newspaper Project" to preserve such ephemeral publications in 1938. Additionally, the US Victory Mail, and the British "Airgraph" system it was based on, were used for delivering mail between those at home and troops serving overseas during World War II. The systems worked by photographing large amounts of censored mail reduced to thumb nail size onto reels of microfilm, which weighed much less than the originals would have. The film reels were shipped by priority air freight to and from the home fronts, sent to their prescribed destinations for enlarging at receiving stations near the recipients, and printed out on lightweight photo paper. These facsimiles of the letter sheets were reproduced about one quarter the original size and the miniature mails were then delivered to the addressee. Use of these microfilm systems saved significant volumes of cargo capacity needed for war supplies. An additional benefit was that the small, lightweight reels of microfilm were almost always transported by air, and as such were delivered much more quickly than any surface mail service could have managed. Libraries began using microfilm in the mid 20th century as a preservation strategy for deteriorating newspaper collections. Books and newspapers that were deemed in danger of decay could be preserved on film and thus access and use could be increased. Microfilming was also a space saving measure. In his 1945 book, The Scholar and the Future of the Research Library, Fremont Rider calculated that research libraries were doubling in space every sixteen years. His suggested solution was microfilming, specifically with his invention, the microcard. Once items were put onto film, they could be removed from circulation and additional shelf space would be made available for rapidly expanding collections. The microcard was superseded by microfiche. By the 1960s, microfilming had become standard policy. In 1948, the Australian Joint Copying Project started; the intention to film records and archives from the United Kingdom relating to Australia and the Pacific. Over 10,000 reels were produced, making it one of the largest projects of its kind. Around the same time, Licensed Betting Offices in the UK began using microphotography as a means of keeping compact records of bets taken. Betting shop customers would sometimes attempt to amend their betting slip receipt to attempt fraud, and so the microphotography camera (which also generally contained its own independent time piece) found use as a definitive means of recording the exact details of each and every bet taken. The use of microphotography has now largely been replaced by digital 'bet capture' systems, which also allow a computer to settle the returns for each bet once the details of the wager have been 'translated' into the system by an employee. The added efficiency of this digital system has ensured that there are now very few, if indeed any, betting offices continuing to use microfilm cameras in the UK. Visa and National City use microfilm (roll microfilm and fiche) to store financial, personal, and legal records. Source code for computer programs was printed to microfiche during the 1970s and distributed to customers in this form. Additionally, microfiche was used to write out long casework for some proofs such as the four color theorem.

Жазық пленка

105 × 148 мм жазық пленка өте үлкен инженерлік сызбалардың микробейнелерін жасау үшін қолданылады. Олардың бір жиегінде фотоға түсірілген немесе жазылған тақырып болуы мүмкін. Әдеттегі кішірейту шамамен 20-ға тең, бұл 2,00 × 2,80 метр, яғни 79 × 110 дюймдік сызбаны көрсетеді. Бұл пленкалар микрофише ретінде сақталады.

Микрофильм

16 мм немесе 35 мм фильмдер киностандартқа сәйкес қолданылады, көбінесе перфорацияланбаған. Микрофильмдер ашық рулондарда немесе кассеталарда сақталады. Роликті фильмді пайдаланудың стандартты ұзындығы 35 мм рулон үшін 30,48 м (100 фут), ал 16 мм рулон үшін 100 фут, 130 фут және 215 фут болып табылады. 35 мм фильмнің бір рулонына ірі инженерлік сызбалардың 600 бейнесі немесе кең форматты газет беттерінің 800 бейнесі сыйып, орналастырылуы мүмкін. 16 мм фильмге әріп өлшеміндегі 2400 бейне немесе чектер мен тікелей билеттер сияқты 10 000 шағын құжаттарды, фильмде түпнұсқалардың екі жағы қатар орналастырылып, микробейнелер ағыны ретінде пленканың шеттеріне параллель мәтін жолдарымен жазуға болады.

Апертуралық карталар

Апертуралы карталар – Hollerith карталары, оларда тесік салынған. 35 мм микрофильм чипі мөлдір пластикалық қаптаманың ішкі тесігіне орналастырылады немесе тесіктің үстіне жабысқақ таспамен бекітіледі. Олар барлық инженерлік салаларында инженерлік суреттер үшін қолданылады. Мұндай карталардың 3 миллионнан астам сақталатын кітапханалары бар. Апертуралы карталарды шулақтарда немесе жеке тұрған айналмалы құрылғыларда сақтауға болады.

Микрофишкалар

Микрофишка – өлшемдері 105 × 148 мм, ISO A6 қағаз стандартының халықаралық өлшемдерімен сәйкес келетін, жазық пленкадан жасалған табақша. Онда микросуреттердің матрицасы болады. Барлық микрофишкалардың мәтіні фишканың ұзын жағына параллель оқылады. Суреттер көлденең немесе тік бағытта орналасуы мүмкін. Фишканың жоғарғы жағында көру арқылы анықтау үшін атауы көрсетілуі мүмкін. Ең көп қолданылатын формат – шамамен 10 × 14 мм өлшемді тік сурет. Офистік қағаздар мен журнал беттерін кішірейту үшін 24 немесе 25 есе азайту қажет. Микрофишкалар ашық қаптарда сақталады, олар тізім карточкалары ретінде сөрелерге немесе қораптарға салынады, немесе арнайы кітаптардың қалталарына орналастырылады.

Ультрафишкалар

Ultrafiche (сонымен қатар "ultramicrofiche") – микрофильм немесе микрофишенің өте ықшам түрі, аналогтық деректерді әлдеқайда жоғары тығыздықпен сақтайды. Ultrafiche компьютерден тікелей, қажетті жабдықтарды қолдану арқылы жасалуы мүмкін. Олар көбінесе қашықтықтан сезімталдық сияқты деректерді көп қажет ететін операциялардан алынған мәліметтерді сақтау үшін қолданылады.

Микрокарталар

Микрокарталар – бұл жарық өткізбейтін, айналдырылмаған формат, кейде микроопактар деп те аталады. Оларды 1948 жылы Фримонт Райдер ойлап тапты және бұл туралы "The Scholar and the Future of the Research Library" атты кітабында жазды.

Сурет жасау

Микроформалық медиа жасау үшін, экспозиция барысында қозғалмайтын көшірмеге вертикальді осімен планеталық камера орнатылады. Көлемі жоғары шығару үшін ротациялық камера қолданылады, ол көшірмені камера арқылы үздіксіз жылжытады, соның нәтижесінде кішірейтілген кескінмен бірге пленкаға түсіріледі. Балама ретінде, бұл компьютерлер арқылы да жасалуы мүмкін, яғни COM (компьютерлік шығарылым микрофильмі).

Фильм

Көбінесе микрофильмдеу үшін жоғары ажыратымдылыққа ие панхроматикалық монохромды материал қолданылады. Жақсы көшірме беруге және жоғары ажыратымдылықты қамтамасыз ететін оң түсті пленканы да пайдалануға болады. Ролл пленкасы 16, 35 және 105 мм енімен, 30 метр (100 фут) және одан ұзақ ұзындықта ұсынылады, әдетте перфорацияланбаған болады. Ролл пленкасы үздіксіз процессорларда ашылады, бекітіледі және жуылады. Табақ пленкасы ISO A6 форматында жеткізіледі. Ол қолмен немесе тіс дәрігерінің рентген процессоры арқылы өңделеді. Камера пленкасы диафрагмалық карталарға орнатылған күйде беріледі. Диафрагмалық карталар камераға орнатылған құралдармен әрекеттенгеннен кейін бірден ашылады, бекітіледі және жуылады. 1930 жылдарға дейінгі алғашқы кесілген табақ микроформалары мен микрофильмдер нитрат пленкасына басылған, бұл оларды сақтайтын мекемелер үшін жоғары тәуекел тудырады, себебі нитрат пленкасы химиялық тұрақсыз және өрт қаупін төндіреді. 1930 жылдардың соңынан 1980 жылдарға дейін микрофильмдер көбінесе целлюлоза ацетаты негізінде жасалған, ол жыртылуға, сірке су синдромына және редокс ақауларына бейім. Сірке су синдромы химиялық ыдыраудың нәтижесінде пайда болады және пленканың бүкілуіне, қысқаруына, нашарлауына және көпіршіктенуіне әкеледі. Редокс ақаулары – бұл 15–150 микрометр диаметріндегі сары, қызыл немесе қызыл түсті дақтар, олар пленкаға жасалған тотығу шабуылының салдарынан пайда болады және көбінесе нашар сақтау жағдайларына байланысты туындайды.

Камералар

Әлі күнге дейін қолданылып жүрген ең қарапайым микрофильмдік камера – 105 х 148 мм пленкаға арналған рельсті конструкция. Оның үстінде 105 x 148 мм пленкаға арналған икемді камера орналасқан. Алғашқы суретті тік ұстайтын рамка немесе фототақта бар. Камераның көлденең осі көшірменің ортасынан өтеді. Конструкцияны рельстер бойымен көлденең жылжытуға болады. Қараңғы бөлмеде бір ғана пленканы қараңғы слайдқа салыстыруға болады немесе камераға бір ғана пленка ретінде өңдеу үшін пленканы қорапқа жылжытып, кадрды кесуге арналған пленка ұстағыш орнатылуы мүмкін. Инженерлік сызбалар үшін көбінесе ашық болат конструкция ұсынылады. Камераны трек бойынша тік қозғалтуға болады. Суреттер үлкен үстелге қойылады, ал орталықтары линзаның астында болады. Тұрақты шамдар көшірмені жарықтандырады. Бұл камералар көбінесе тым биік орналасады. Бұл камералар 35 немесе 16 мм роликті пленканы қабылдайды. Кеңсе құжаттары үшін ұқсас конструкция қолданылуы мүмкін, бірақ үстелге қойылатын түрде. Бұл жоғарыда сипатталған камераның кішірейтілген нұсқасы. Олар 16 немесе 35 мм пленкамен немесе тек 16 мм пленкамен жабдықталады. Кеңсе камерасының реттелмейтін нұсқалары да бар. Олардың құрамында камераны көшірме тақтасының үстінде бекітілген күйде ұстайтын қатты рама немесе жабық қорапша болады. Егер камера бірнеше кішірейту коэффициентінде жұмыс істесе, линзалардың таңдаулы жиынтығы ұсынылады. Кейбір камералар әрбір жақын кадрды цифрлық түрде анықтау үшін жарық үлгісін – «блиптерді» шығарады. Бұл үлгі фильмді іздеу үшін көшірілген кезде де көшіріледі. Камера қорапқа орнатылған. Кейбір нұсқалары үстелде пайдалануға арналған, ал басқалары портативті. Оператор түсірілетін материалдарды табаққа жинақтап қояды, ал камера машина арқылы бірінен соң бірін автоматты түрде өңдейді. Камера линзасы құжаттарды ойық арқылы өтетінін көреді. Линзаның артындағы пленка суретпен синхронды түрде жылжиды. Арнайы мақсаттағы ағынды камералар құжаттың екі жағын да түсіріп, екі суретті 16 мм пленкаға қатар орналастырады. Мұндай камералар чектерді және тікелей ставкалардың квитанцияларын жазу үшін қолданылады. Барлық микрофишка камералары планетарлы болып келеді және әрбір экспозициядан кейін пленканы жылжыту үшін қадамдық және қайталау механизмін пайдаланады. Жақсырақ үлгілер қараңғы бөлмеде оператор жүктейтін қараңғы слайдты қолданады; экспозициядан кейін пленка жеке өңделеді, бұл қолмен немесе тіс рентгендік процессорды пайдалану арқылы жасалуы мүмкін. Жоғары өнімділік камералары 105 мм пленканың рулонымен жабдықталады. Экспонирленген пленка рулон түрінде дамытылады; кейде өңдеуден кейін жеке фишкаларға кесіледі немесе көшіру үшін рулон түрінде сақталады. Орталық компьютерден дерек ағынын қабылдайтын жабдық бар. Бұл деректерді фильмге бейнелейді, егер деректер сызықтық принтерге жіберілгенде және тізім микрофильмделгендегідей. Деректердің бір рет өңделуі мыңдаған беттерді құрайды. Жабдықтың ішінде әріптердің суреттері жарық көзі арқылы жасалады; бұл қағаздағы мәтіннің теріс бейнесі. COM деректері кейде қалыпты түрде өңделеді. Басқа қолданбалар суреттің дәстүрлі теріс бейне ретінде көрінуін қажет етеді; содан кейін фильм кері өңделеді. Бұл 16 мм пленканы немесе 105 мм рулонға парақтарды шығарады. Тізімдегі әріптердің дизайны қарапайым болғандықтан, 50 есе кішірейту жақсы сапаны қамтамасыз етеді және шамамен 300 бетті микрофишкаға сыйдырады. Микрофильмдік график құралы, кейде диафрагмалық карта құралы деп аталады, компьютерлік қаламдық графикке жіберілетін деректер ағынын қабылдайды. Ол микрофильмнің сәйкес кадрларын шығарады. Олар микрофильмді 35 немесе 16 мм пленка немесе диафрагмалық карталар түрінде шығарады.

The simplest microfilm camera that is still in use is a rail mounted structure at the top of which is a bellows camera for 105 x 148 mm film. A frame or copy board holds the original drawing vertical. The camera has a horizontal axis which passes through the center of the copy. The structure may be moved horizontally on rails. In a darkroom a single film may be inserted into a dark slide or the camera may be fitted with a roll film holder which after an exposure advances the film into a box and cuts the frame off the roll for processing as a single film. For engineering drawings, a freestanding open steel structure is often provided. A camera may be moved vertically on a track. Drawings are placed on a large table for filming, with centres under the lens. Fixed lights illuminate the copy. These cameras are often over high. These cameras accept roll film stock of 35 or 16 mm. For office documents a similar design may be used but bench standing. This is a smaller version of the camera described above. These are provided either with the choice of 16 or 35 mm film or accepting 16 mm film only. Non adjustable versions of the office camera are provided. These have a rigid frame or an enveloping box that holds a camera at a fixed position over a copy board. If this is to work at more than one reduction ratio there are a choice of lenses. Some cameras expose a pattern of light, referred to as blips, to digitally identify each adjacent frame. This pattern is copied whenever the film is copied for searching. A camera is built into a box. In some versions this is for bench top use, other versions are portable. The operator maintains a stack of material to be filmed in a tray, the camera automatically takes one document after another for advancement through the machine. The camera lens sees the documents as they pass a slot. Film behind the lens advances exactly with the image. Special purpose flow cameras film both sides of documents, putting both images side by side on 16 mm film. These cameras are used to record cheques and betting slips. All microfiche cameras are planetary with a step and repeat mechanism to advance the film after each exposure. The simpler versions use a dark slide loaded by the operator in a dark room; after exposure the film is individually processed, which may be by hand or using a dental X ray processor. Cameras for high output are loaded with a roll of 105 mm film. The exposed film is developed as a roll; this is sometimes cut to individual fiche after processing or kept in roll form for duplication. Equipment is available that accepts a data stream from a mainframe computer. This exposes film to produce images as if the stream had been sent to a line printer and the listing had been microfilmed. Because of the source one run may represent many thousands of pages. Within the equipment character images are made by a light source; this is the negative of text on paper. COM is sometimes processed normally. Other applications require that image appears as a conventional negative; the film is then reversal processed. This outputs either 16 mm film or fiche pages on a 105 mm roll. Because listing characters are a simple design, a reduction ratio of 50 gives good quality and puts about 300 pages on a microfiche. A microfilm plotter, sometimes called an aperture card plotter, accepts a stream that might be sent to a computer pen plotter. It produces corresponding frames of microfilm. These produce microfilm as 35 or 16 mm film or aperture cards.

Қайталау

Барлық микрофильм көшірулер қысыммен тікелей жанасуды қамтиды. Содан кейін фильм өңделіп, тұрақты кескін жасалады. Жеке парақ немесе апертуралық картаны қолмен көшіру үшін жарық қорабында экспозиция жасалып, сосын пленка жеке өңделеді. Рулондық пленкалар мотор арқылы, шыны цилиндрдің айналасында немесе вакуум арқылы, бақыланатын жарық көзі астында тікелей жанасу арқылы экспозицияланады. Өңдеу бір машинада немесе бөлек жүзеге асырылуы мүмкін. Күміс галоидты пленка – камералық пленканың баяу нұсқасы, берік жабынмен жабдықталған. Ол баспаға немесе одан әрі баспалар жасауға арналған аралық материал ретінде қолдануға қолайлы. Нәтижесінде теріс көшірме алынады. Сақтау стандарттары негізгі негативті, дубликат негативті және қызметтік көшірмені (позитивті) талап етеді. Негізгі негативтер терең сақтауға орналастырылады, ал дубликат негативтер зерттеушілерге қолжетімді көшірмелер жасау үшін пайдаланылады. Бұл көп буынды құрылым негізгі негативтің сақталуын қамтамасыз етеді. Аммиакта бояу біріктіруіне арналған диазо-сезімталданған пленка көк немесе қара бояумен оң көшірмелер береді. Қара кескіндегі пленка одан әрі көшіру үшін қолданылуы мүмкін. Везикулярлық пленка диазо бояумен сезімталдандырылады, ол экспозициядан кейін жылумен дамиды. Фильмге жарық түскен жерлер ашық болады, ал қара кескіннің астындағы аймақтарда диазо қосылысы тез жойылып, фильмге миллиондаған ұсақ азот көпіршіктері шығарылады. Бұл жарықты диффузиялайтын кескін жасайды. Ол оқырманға жақсы қара түс береді, бірақ оны одан әрі көшіруге болмайды. Қазіргі заманғы микрофильмдеу стандарттары фильмдердің негізгі жиынтығын жасауды және оларды қауіпсіз сақтау үшін бөліп қоюды талап етеді, олар тек қызметтік көшірмелер жасау үшін қолданылады. Егер қызметтік көшірмелер жоғалса немесе зақымдалса, басқа жиынтықтар негізгі жиынтықтардан жасалуы мүмкін, осылайша көшірмелердің көшірмелерін жасаудан туындайтын кескіннің нашарлауы азаяды.

Форматтың түрленуі

Бұл түрлендірулерді камерадан алынған шығысқа немесе көшірмелерді дайындауға қолдануға болады. Жеке микрофишелер 105 мм-лік пленкадан кесіледі. Операторға әзірленген ашылу карталарына пленканың кесілген бөліктерін орналастыруға мүмкіндік беретін үстел үстіндегі құрылғы бар. A5 форматындағы мөлдір қоршаулар жасалады, әрқайсысында алты қалта болады, оларға 16 мм-лік пленка жолақтарын (немесе 35 мм-лік жолақтар үшін азырақ қалта) салуға болады, осылайша микрофише қоршаулары немесе қоршалған микрофишелер құрылады. Жабдық операторға пленка рулонынан жолақтарды салуға мүмкіндік береді. Бұл өте пайдалы, себебі кадрларды кез келген уақытта микрофишеге қосуға болады. Қалталар жиналған микрофишеден көшірме жасауға мүмкіндік беретін жұқа пленкадан жасалады. Тағы бір түрлендіру – микроформаны цифрлық форматқа айналдыру. Бұл CCD массивіне пленканы проекциялайтын және оны шикі цифрлық форматта сақтайтын оптикалық сканер арқылы жасалады. 21 ғасырдың басына дейін микроформалардың пішіні мен мөлшері әртүрлі болғандықтан, сканерлер көбінесе бір уақытта тек бір микроформа түрін ғана өңдей алатын. Кейбір сканерлер әртүрлі микроформалар үшін ауыстырылатын модульдерді ұсынады. Жаңағы қарау/сканер құрылғысы кез келген микроформаны (рулон, микрофише, мөлдір емес карталар, ашылу карталары) қабылдай алады. Содан кейін компьютердегі бағдарламалық жасақтама шикі суретті стандартты бейне форматқа түрлендіреді, оны дереу немесе архивтік мақсаттар үшін пайдалануға болады. Микрофильмнің физикалық жағдайы цифрлық көшірменің сапасына үлкен әсер етеді. 1970 жылдарға дейін кең таралған целлюлоза ацетаты негізіндегі микрофильм көбінесе сірке синдромына, тотығуға және жыртылуға ұшырайды, тіпті полиэстер негізіндегі күміс галоидты фильм де күміспен боянуға және эмульсияның бұзылуына ұшырауы мүмкін – бұл сканерленген сурет сапасына әсер ететін мәселелер. Автоматтандырылған сканерлерді пайдаланғанда микрофильмді цифрландыру арзан болуы мүмкін. Юта штатының цифрлық газеттер бағдарламасы автоматтандырылған жабдықтармен сканерлеуді бір бетіне 0,15 долларға жасауға болатынын анықтады. Цифрлық сканерлер саласындағы соңғы жетістіктер сканерлеу құнын айтарлықтай төмендетті, сондықтан үлкен жобаларды (миллиондаған беттерді) сканерлегенде бір сканерлеу құны центтерге дейін төмендеуі мүмкін. Қазіргі заманғы микроформа сканерлері 8 биттік сұр түсті сканерлеу массивтерін пайдаланады және осылайша әртүрлі цифрлық форматтарда жоғары сапалы сканерлеуді қамтамасыз етеді: CCITT IV тобы (сығылған қара-ақ екі тонды формат), JPG немесе JPEG (сұр немесе түсті сығымдау), сығылмаған биттік карталар немесе PDF, LZW, GIF сияқты басқа да форматтар. Бұл заманауи сканерлер сондай-ақ 600 dpi және одан жоғары "архивтік" ажыратымдылықта сканерлеуге қабілетті. Файлдарды пайдалану үшін оларды белгілі бір тәртіппен ұйымдастыру қажет. Бұл бастапқы ақпарат көзіне және қажетті пайдалануға байланысты әртүрлі жолдармен жүзеге асырылуы мүмкін. Осы тұрғыдан алғанда, Холлерит ақпараты бар ашылу карталары ең оңай, себебі сканер қолдайтын болса, бейне деректерін картадан алуға болады. Көбінесе алынған цифрлық сурет сканерлеу алдындағы көрініске қарағанда жақсы болады. Микрофильмнің кейбір түрлерінде суреттердің жанында санағыш болады, оларды бұрыннан бар деректер базасына сілтеме жасауға болады. Басқа микрофильм рулондары 'блип' жүйесін қолданады: құжаттардың иерархиясын көрсету үшін суреттердің жанындағы әртүрлі ұзындықтағы кішкентай белгілер (ең ұзыны – түбір, ұзыны – тармақ, қысқасы – жапырақ). Егер сканер оларды түсіріп, өңдей алса, сурет файлдарын да осылай орналастыруға болады. Сонымен қатар, автоматты түрде толық мәтінді іздеуге мүмкіндік беретін оптикалық таңбаларды тану (OCR) жиі қолданылады. Микрофильмнің сканерленген суреттеріне қолданылатын OCR-дің дәлдігіне әсер ететін жалпы мәселелерге ерекше қаріптер, өшірілген баспа, көлеңкелі фон, бөлінген әріптер, қисайған мәтін, иілген сызықтар және түпнұсқадағы қан кету жатады. Айырмалы белгілері жоқ пленкалар үшін немесе OCR мүмкін болмаған жағдайларда (қол жазу, орналасу мәселелері, бүлінген мәтін) деректерді қолмен енгізу қажет, бұл өте көп уақытты алады.

These conversions may be applied to camera output or to release copies. Single microfiche are cut from rolls of 105 mm film. A bench top device is available that enables an operator to cut exposed frames of roll film and fit these into ready made aperture cards. Transparent jackets are made A5 size each with six pockets into which strips of 16 mm film may be inserted (or fewer pockets for 35 mm strips), so creating microfiche jackets or jacketed microfiche. Equipment allows an operator to insert strips from a roll of film. This is particularly useful as frames may be added to a fiche at any time. The pockets are made using a thin film so that duplicates may be made from the assembled fiche. Another type of conversion is microform to digital. This is done using an optical scanner that projects the film onto a CCD array and captures it in a raw digital format. Until early in the 21st century, since the different types of microform are dissimilar in shape and size, the scanners were usually able to handle only one type of microform at a time. Some scanners would offer swappable modules for the different microform types. The latest viewer/scanner can accept any microform (roll, fiche, opaque cards, fiche, or aperture cards). Software in an attached PC is then used to convert the raw capture into a standard image format for immediate or archival uses. The physical condition of microfilm greatly impacts the quality of the digitized copy. Microfilm with a cellulose acetate base (popular through the 1970s) is frequently subject to vinegar syndrome, redox blemishes, and tears, and even preservation standard silver halide film on a polyester base can be subject to silvering and degradation of the emulsion—all issues which affect the quality of the scanned image. Digitizing microfilm can be inexpensive when automated scanners are employed. The Utah Digital Newspapers Program has found that, with automated equipment, scanning can be performed at $0.15 per page. Recent additions to the digital scanner field have brought the cost of scanning down substantially so that when large projects are scanned (millions of pages) the price per scan can be pennies. Modern microform scanners utilize 8 bit gray shade scanning arrays and are thus able to provide quite high quality scans in a wealth of different digital formats: CCITT Group IV which is compressed black and white bitonal, JPG or JPEG which is gray or color compression, bitmaps which are not compressed, or a number of other formats such as PDF, LZW, GIF, etc. These modern scanners are also able to scan at "Archival" resolution up to or above 600 dpi. For the resulting files to be useful, they must be organized in some way. This can be accomplished in a variety of different ways, dependent on the source media and the desired usage. In this regard, aperture cards with Hollerith information are probably the easiest since image data can be extracted from the card itself if the scanner supports it. Often, the digital image produced is better than the visual quality available prescan. Some types of microfilm will contain a counter next to the images; these can be referenced to an already existing database. Other microfilm reels will have a 'blip' system: small marks next to the images of varying lengths used to indicate document hierarchy (longest: root, long: branch, short: leaf). If the scanner is able to capture and process these then the image files can be arranged in the same manner. Optical character recognition (OCR) is also frequently employed to provide automated full text searchable files. Common issues that affect the accuracy of OCR applied to scanned images of microfilm include unusual fonts, faded printing, shaded backgrounds, fragmented letters, skewed text, curved lines and bleed through on the originals. For film types with no distinguishing marks, or when OCR is impossible (handwriting, layout issues, degraded text), the data must be entered in manually, a very time consuming process.