Кіріспе
Овидийдің эпистолярлық өлеңдер жинағы – «Героидтер» (The Heroines) немесе «Героидтердің хаттары» (Epistulae Heroidum) – Овидийдің латын тіліндегі элегиялық дистихтермен жазылған он бес эпистолярлық өлеңдер жинағы. Олар грек және рим мифологиясының мұңайған кейіпкерлерінің, өзіне қиянат жасаған, немқұрайлы болған немесе тастап кеткен батыр ғашықтарына жазғандай етіп берілген. Бұл жеке хаттардан кейін, «Қос Героидтер» деп белгілі және қазіргі ғылыми басылымдарда 16-дан 21-ге дейін нөмірленген, алты өлеңнен тұратын тағы бір топ бар. Онда жұптасқан хаттардың үш бөлек алмасуы ұсынылады: бірі – жоқ болған сүйіктісіне батыр ғашықтан, екіншісі – батырға жауап ретінде кейіпкерден. «Героидтер» әдебиеттанушылар тарапынан ұзақ уақыт бойы жоғары бағаланбады, бірақ Овидийдің басқа туындылары сияқты, 20 ғасырдың соңында қайта бағаланды. Овидийдің ең ықпалды туындыларының бірі (төменде қараңыз), олардың мистикасына үлкен үлес қосқан және кейінгі ұрпақтардың жазбаларында қалған эхолар – тікелей Овидийдің өзіне байланысты. «Кәмелетке жеткендер өнері» (Ars Amatoria) атты еңбегінің үшінші кітабында Овидий, атақты кейіпкерлердің рөлінде емес, бірінші тұлғадан жазған бұл көркем эпистолярлық өлеңдер арқылы жаңа әдеби жанр жасағанын айтады. Өзінің поэзиялық туындыларының бір бөлігін римдік әйелдерден құралған аудиториясына оқу материалы ретінде ұсына отырып, Овидий «Героидтер» туралы былай деп жазды: «vel tibi composita cantetur Epistola voce: | ignotum hoc aliis ille novavit opus» («Кәмелетке жеткендер өнері» 3.345–6: «Немесе сендер дауысыңмен жазылған хатты әндей аласыңдар: бұл жұмысты басқалар білмеді, ол [Овидий] оны ойлап тапты»). Овидийдің осы мәселедегі шығармашылығының дәрежесі ғалымдар арасында пікірталас тудырды: мысалы, Э.Дж. Кенни «novavit» сөзінің екі мағынасы бар екенін атап өтті: «ойлап табу» немесе «жаңарту», және Овидий Проперцийдің «Аретуса» (4.3) туындысына деген қарызын ашық мойындамай, айлакерлікпен жасырған. Проперцийдің 4.3 туындысының әртүрлі интерпретацияларына қарамастан, консенсус Овидийге сол кездегі өте инновациялық поэзиялық форманы жан-жақты зерттеуде көп үлес қосатынын мойындайды.
The Heroides (The Heroines), or Epistulae Heroidum (Letters of Heroines), is a collection of fifteen epistolary poems composed by Ovid in Latin elegiac couplets and presented as though written by a selection of aggrieved heroines of Greek and Roman mythology in address to their heroic lovers who have in some way mistreated, neglected, or abandoned them. A further set of six poems, widely known as the Double Heroides and numbered 16 to 21 in modern scholarly editions, follows these individual letters and presents three separate exchanges of paired epistles: one each from a heroic lover to his absent beloved and from the heroine in return. The Heroides were long held in low esteem by literary scholars but, like other works by Ovid, were re evaluated more positively in the late 20th century. Arguably some of Ovid's most influential works (see below), one point that has greatly contributed to their mystique—and to the reverberations they have produced within the writings of later generations—is directly attributable to Ovid himself. In the third book of his Ars Amatoria, Ovid argues that in writing these fictional epistolary poems in the personae of famous heroines, rather than from a first person perspective, he created an entirely new literary genre. Recommending parts of his poetic output as suitable reading material to his assumed audience of Roman women, Ovid wrote of his Heroides: "vel tibi composita cantetur Epistola voce: | ignotum hoc aliis ille novavit opus" (Ars Amatoria 3.345–6: "Or let an Epistle be sung out by you in practiced voice: unknown to others, he [sc. Ovid] originated this sort of composition"). The full extent of Ovid's originality in this matter has been a point of scholarly contention: E. J. Kenney, for instance, notes that "novavit is ambiguous: either 'invented' or 'renewed', cunningly obscuring without explicitly disclaiming O[vid]'s debt to Propertius' Arethusa (4.3) for the original idea." In spite of various interpretations of Propertius 4.3, consensus nevertheless concedes to Ovid much of the credit in the thorough exploration of what was then a highly innovative poetic form.
Дәуірі мен шынайылығы
Героидтардың нақты мерзімі, сондай-ақ Овидий корпусының жалпы хронологиясы даулы мәселе болып қала береді. Питер Э. Нокс атап көрсеткендей, "[б.з.б. O[vid] мансабының алғашқы кезеңінің] салыстырмалы мерзімі туралы бірлік жоқ", және бұл пікір айтылғаннан бері айтарлықтай өзгерген жоқ. Нақты мерзімді анықтауды қиындататыны – дәлелдердің жетіспеуі ғана емес, сонымен қатар белгілі мәліметтердің көп бөлігі Овидийдің өзінің поэзиясынан алынғандығы. Овидийдің "Аморе" (Am.) атты екінші кітабындағы бір үзінді осы контексте ерекше жиі келтіріледі: Нокс былай дейді: "Бұл үзінді осы жерде аталған Героидтардың жазылған мерзіміне қатысты жалғыз сыртқы дәлелді ұсынады. О[вид] куәландырған Героидтардың жалғыз жинағы, кем дегенде, "Аморе" еңбегінің екінші басылымынан (б.з.б. 2 ж.) бұрын, ал ықтимал, бірінші басылымынан (б.з.б. 16 ж.) де бұрын жазылған". Осы көзқарас бойынша, кем дегенде, жеке Героидтар жинағының көп бөлігінің жазылу мерзімі б.з.б. 25 және 16 жылдар арасында болуы мүмкін, егер олардың жариялануы "Аморе" еңбегінің бірінші басылымынан бұрын болған болса. Абсолютті мерзімге қарамастан, дәлелдер, десе де, жалғыз Героидтар Овидийдің ең алғашқы поэзиялық тәжірибелерінің бірі екенін көрсетеді. Алайда, шынайылығына қатысты күмәндер осы өлеңдерді әдеби тұрғыдан бағалауға кедергі келтіреді. Джозеф Фаррелл осыған байланысты жинақтың үш маңызды мәселесін анықтайды: (1) жеке өлеңдердегі жеке интерполяциялар, (2) мүмкін болатын Овидийлік имитатордың бүкіл өлеңдердің авторлығы және (3) қос Героидтардың жекелерімен байланысы, сонымен қатар осы екінші жинақтың шынайылығы. Осы мәселелерді талқылау, тіпті жанама түрде болса да, Героидтарға қатысты жақындағы көптеген зерттеулердің басты тақырыбы болды. Мысал ретінде, ғалымдар "Аморе" еңбегінен алынған осы үзінді – тек Her. 1–2, 4–7, 10–11 және, мүмкін, 12, 13 және 15 хаттарының бар екенін растайды – Бризеи (3), Гермиона (8), Дианира (9) және Гипермнестра (14) хаттарының, тіпті Медея (12), Лаодамия (13) және Сапфо (15) хаттарының шынайы еместігін дәлелдеу үшін дәлел ретінде қолданылуы мүмкін бе, жоқ па деген мәселе бойынша біраз уақыт пікірталас жүргізді. Стивен Хиндс бұл тізімнің тек поэтикалық каталог екенін, онда Овидийдің әрбір жеке хатты тізбектеу қажеті болмағанын айтады. Бұл пікір кеңінен қабылданып, 1990 жылдардың соңы мен одан кейінгі ғалымдардың зерттеулеріндегі бағыт жеке хаттардың мұқият және терең әдеби талдауына қадамалданды, Овидий авторлығын дәлелдеу немесе оны жоққа шығару мақсатымен. Басқа зерттеулер, бұл мәселеге тікелей араласудан бас тартып, жинақтағы жеке өлеңдердің жоғары құндылығын көрсететін, озық элементтерін ерекше атап көрсету арқылы, шынайылық туралы пікірталасты ыңғайсыз түрде жоғары әдеби сапаны Овидий авторлығымен теңестіру арқылы жасырды. Бұл үрдіс Героидтарға қатысты соңғы монографияларда айқын көрінеді. Екінші жағынан, кейбір ғалымдар мүлдем басқа жолға түсті, бүкіл жинақты бір немесе екі Овидий имитаторына жатқызып (Am. 2.18, сондай-ақ Ars am. 3.345–6 және Epistulae ex Ponto 4.16.13–14, содан кейін имитацияларды Овидийдің шығармалары деп белгілеу үшін енгізілген интерполяциялар болар еді).
Knox notes that "[t]his passage provides the only external evidence for the date of composition of the Heroides listed here. The only collection of Heroides attested by O[vid] therefore antedates at least the second edition of the Amores (c. 2 BC), and probably the first (c. 16 BC) " On this view, the most probable date of composition for at least the majority of the collection of single Heroides ranges between c. 25 and 16 BC, if indeed their eventual publication predated that of the assumed first edition of the Amores in that latter year. Regardless of absolute dating, the evidence nonetheless suggests that the single Heroides represent some of Ovid's earliest poetic efforts. Questions of authenticity, however, have often inhibited the literary appreciation of these poems. Joseph Farrell identifies three distinct issues of importance to the collection in this regard: (1) individual interpolations within single poems, (2) the authorship of entire poems by a possible Ovidian impersonator, and (3) the relation of the Double Heroides to the singles, coupled with the authenticity of that secondary collection. Discussion of these issues has been a focus, even if tangentially, of many treatments of the Heroides in recent memory. As an example following these lines, for some time scholars debated over whether this passage from the Amores—corroborating, as it does, only the existence of Her. 1–2, 4–7, 10–11, and very possibly of 12, 13, and 15—could be cited fairly as evidence for the inauthenticity of at least the letters of Briseis (3), Hermione (8), Deianira (9), and Hypermnestra (14), if not also those of Medea (12), Laodamia (13), and Sappho (15). Stephen Hinds argues, however, that this list constitutes only a poetic catalogue, in which there was no need for Ovid to have enumerated every individual epistle. This assertion has been widely persuasive, and the tendency amongst scholarly readings of the later 1990s and following has been towards careful and insightful literary explication of individual letters, either proceeding under the assumption of, or with an eye towards proving, Ovidian authorship. Other studies, eschewing direct engagement with this issue in favour of highlighting the more ingenious elements—and thereby demonstrating the high value—of individual poems in the collection, have essentially subsumed the authenticity debate, implicating it through a tacit equation of high literary quality with Ovidian authorship. This trend is visible especially in the most recent monographs on the Heroides. On the other hand, some scholars have taken a completely different route, ascribing the whole collection to one or two Ovidian imitators (the catalogue in Am. 2.18, as well as Ars am. 3.345–6 and Epistulae ex Ponto 4.16.13–14, would then be interpolations introduced to establish the imitations as authentic Ovid).
Аудармалар мен ықпал
Героидтар 11-ші ғасырдың соңында Лоара аңғарының ақыны Бодри Бургильдің еңбегі арқасында танымал болды, ал Хелоиза оларды Пётр Абелардқа жазған әйгілі хаттарында үлгі ретінде пайдаланды. Француз ақыны Октавиан де Сент-Желя, кейін Ангулем епискобы болған, осы туындыны 15-ші ғасырдың соңында «Овидийдің жиырма бір хаты» деп аударды. Сент-Желяның аудармасы түпнұсқаның барлық тонпағын жеткізе бермесе де, латын тілін білмейтін көптеген оқырмандарды Овидийдің ойдан шығарылған хаттарымен таныстырып, олардың көптегенін Героид стиліндегі хаттар жазуға шабыттандырды. Бұл туындылардың ең табыстысы Сент-Желяның досы және әріптесі Фр.-дің (шамамен 1500 жыл) «Овидийдің төрт хаты» болды. Героидтарға жазылған кейінгі аудармалар мен жаңаша жазылған шығармалардың арасында Жан Лемар де Бельгестің «Жасыл сүйіктінің бірінші хаты» (1505), Фаусто Андрелинидің өлеңмен жазылған хаттары (1509–1511; Анна де Бретаньның атынан жазылған), Мишель д’Амбуаздың «Овидийге жауап хаттары» (1546) және Хуан Родригес де ла Камераның «Бурсарио» (Героидтардың ішінара аудармасы) бар. Классика ғылымының маманы В. М. Спакман Героидтардың еуропалық романның дамуына ықпал еткенін айтады: Еленаның Парижге жауабы туралы Спакман былай деп жазады: «Оның бар болғаны 268 тармағында романның қалыптасуының бастауы бар, ол біздің мақтанышымыздың бірі – «Принцесса де Клев», «Манон Леско», «Қауіпті байланыстар» романдарынан бастап Стендаль мен Прустқа дейін, себеп-салдарларын талдайтын романға айналды». «Лоэб классикалық кітапханасы» Овидийдің «Героидтар» және «Аморлар» туындыларын біріктіріп ұсынады. «Penguin Books» 1990 жылы Гарольд Исбеллдің аудармасын алғаш рет жариялады. Исбеллдің аудармасында әдетте он бір және тоғыз буынды жұптар кезектесіп келеді. 1991 жылы Дарил Хайнның ұйқасты жұптардағы аудармасы жарық көрді. Ол 2020 жылы Джермин көшесіндегі театрда 15 драматург жазған, 15 актер орындаған 15 монологтың тууына себепкер болды.
Таңдалған библиография
Осы тақырыпқа қатысты сілтемелер үшін Double Heroides-тің сәйкес библиографиялық тізіміне жүгініңіз.
Басылымдар
Дорри, Х. (ред.) (1971) П. Овиди Насонис «Героид хаттары» (Берлин және Нью-Йорк) Шоуэрман, Г. (ред., ағылшын тіліне аудармасымен) және Goold, G. P. (2-ші, қайта қарастырылған басылым) (1986) Овидий, «Героид» және «Аморлар» (Кембридж, MA және Лондон)
Showerman, G. (ed. with an English translation) and Goold, G. P. (2nd edition revised) (1986) Ovid, Heroides and Amores (Cambridge, MA and London)
Комментарийлер
Кенни, Е. Дж. (ред.) (1996) Овидий Героид XVI–XXI (Кембридж). Нокс, П. Е. (ред.) (1995) Овидий: Героидтар. Таңдамал хаттар (Кембридж). Роубак, Л. Т. (ред.) (1998) Героидтар I, түсіндірмелермен және комментарийлермен (Жаңа Англия классикалық қауымдастығы)
Әдебиеттік шолулар мен мәтіндік сын
Андерсон, В. С. (1973) "Героидтер", Дж. В. Биннс (ред.) Овидий (Лондон мен Бостон): 49–83. Арена, А. (1995) "Ovidio e l'ideologia augustea: I motivi delle Heroides ed il loro significato", Latomus 54.4: 822–41. Бек, М. (1996) Die Epistulae Heroidum XVIII und XIX des Corpus Ovidianum (Падерборн). Кортни, Э. (1965) "Овидийлік және овидийлік емес Героидтар", Лондон университеті классикалық зерттеулер институтының бюллетені (BICS) 12: 63–6. (1998) "Echtheitskritik: Ovidian және Ovidian емес Героидтар", CJ 93: 157–66. Фулкерсон, Л. (2005) Овидиялық қаһарман әйел автор ретінде: Heroides-те оқу, жазу және қауым (Кембридж). Хайнце, Т. (1991–93) "Овидий Героидінің шынайылығы 12 қайта қаралды", Лондон университетінің классикалық зерттеулер институтының бюллетені (BICS) 38: 94–8. Джейкобсон, Х. (1974) Овидийдің Героидтары (Принстон). Кеннеди, Д. Ф. (2002) "Эпистолярлық: Героидтар", П. Р. Харди (ред.) Овидийдің Кембридж серігі (Кембридж): 217–32. Нокс, П. Э. (1986) "Овидийдің Медеясы және Героидтың шынайылығы 12", Гарвардтың классикалық филологиядағы зерттеулері (HSCP) 90: 207–23. (2002) "Героидтер: Елегиялық дауыстар", Б. В. Бойд (ред.) Бриллдің Овидийге жолдасы (Лейден): 117–39. Лахман, К. (1876) Классикалық филологияға арналған кішігірім жазбалар, Bd. 2 (Берлин). Линдхайм, С. (2003) Пошта және әйел: Эпистолярлық баяндау және Овидийдің Героидтеріндегі құмарлық (Мэдисон, Висконсин штаты). Lingenberg, W. (2003) Das erste Buch der Heroidenbriefe. Echtheitskritische Untersuchungen (Падерборн). Палмер, А. (ред.) [Л. К. Пурсер (ред.) толықтырған] (1898) P. Ovidi Nasonis Heroides, Планудтың грек аудармасымен (Оксфорд). Рахн, Х. (1963) "Овидийдің эликалық эпистелі", Antike und Abendland (A&A) 7: 105–120. Рив, М. Д. (1973) "Овидийдің Героидтар туралы жазбалары", Classical Quarterly (CQ) 23: 324–338. Розенмайер, П. А. (1997) "Овидийдің Героидтері мен Tristia: Сүргіннен шыққан дауыстар", Ramus 26.1: 29–56. [Нокс (ред.) (2006): 217–37 басылымынан қайта басылды.] Смит, Р. А. (1994) "Фантазия, миф және махаббат хаттары: Овидийдің Героидтардағы мәтін мен әңгіме", Arethusa 27: 247–73. Спендзу, Э. (2003) Овидийдің "Героидтеріндегі оқырмандар мен жазушылар: Жанр мен гендердің асып түсуі" (Оксфорд). Steinmetz, P. (1987) "Epistulae Heroidum Ovids әдеби формасы", Gymnasium 94: 128–45. Стро, В. (1991) "Heroides Ovidianae cur epistolas scribant", Г. Паппонетти (ред.) Ovidio poeta della memoria (Рим): 201–44. Таррант, Р. Дж. (1981) "Сафоның Фаонға жазған хатының шынайылығы", Гарвардтың классикалық филологиядағы зерттеулері (HSCP) 85: 133–53. Вердуччи, Ф. (1985) Овидийдің жүрек ойыншықтары (Принстон).
Жеке хаттарды талдау
Барчизи, А. (1995) Хинтермейердің шолуы (1993), Рим зерттеулері журналы (JRS) 85: 325–327. (2001) «Сөзбен суреттеу: Овидий және басқа латын ақындарының повествосы мен интертексті», М. Фокс және С. Марчези (ред.) (Лондон): «Үзділістер», 9–28. [«Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 16 (1986) журналынан аударылып, қайта басылған.] «Героидтардағы повество және конвенция», 29–48. [«Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 19 (1987) журналынан аударылып, қайта басылған.] «Болашақ рефлексия: Алюзияның екі режимі және Героидтар», 105–128. [«Классикалық филология бойынша Гарвард зерттеулері» (HSCP) 95 (1993) журналынан қайта басылған.] Казали, С. (1992) «Энона, шабандоз Аполлон және емделмейтін махаббат: элегиялық топостың овидийлік ойындары», «Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 28: 85–100. Фулкерсон, Л. (2002а) «Өзіңді өлімге жазу: Героидтар 2-дегі (Бұрыс) оқу стратегиялары», «Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 48: 145–165. (2002б) «Симпатиялық сиқыр: Героидтар 13-тің зерттелуі», «Американдық филология журналы» (AJPh) 123: 61–87. (2003) «Зіңірлі пошта: Гиперместра және Героидтар 14-тің екіұшты оқырмандары», «Америка филологиялық қауымдастығының мәмілелері» (TAPA) 133: 123–146. Хиндс, С. (1993) «Овидийдегі Медея: Интертекстуалдық қаһарманның өмірінен көріністер», «Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 30: 9–47. (1999) «Әйелдер арасындағы бірінші: Овидий және "үлгілік" каталогтың дәстүрлері», «amor : roma», С. М. Браунд және Р. Майер (ред.), «Кембридж филологиялық қоғамының іс қағаздары» (PCPS) Suppl. 22: 123–142. Хинтермейер, К. М. (1993) Овидийдің Героидтеріндегі жұп хаттар, Palingensia 41 (Штутгарт). Жоливе, Ж. К. (2001) Allusion et fiction epistolaire dans Les Heroïdes: Recherches sur l'intertextualité ovidienne, «Рим француз мектебінің жинағы» 289 (Рим). Кеннеди, Д. Ф. (1984) «Эпистолярлық стиль және Овидийдің бірінші Героидасы», «Классикалық тоқсандық» (CQ) n. s. 34: 413–422. [Нокс (ред.) (2006): 69–85-те қайта басылған.] Линдхейм, С. (2000) «Omnia Vincit Amor: немесе, Оэнона неге бұл ешқашан жұмыс істемейтінін білген болуы керек (Эклог 10 және Героидтар 5)», «Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 44: 83–101. Розати, Г. (1991) «Протесилао, Парис және элегиялық махаббатшы: Овидийдегі гомерлік үлгі», Maia 43.2: 103–114. (1992) «Әйелдер элегиясы: Овидийдің Героидтары (және басқа Героидтар)», «Классикалық мәтіндерді талдау материалдары мен талқылаулары» (MD) 29: 71–94. Весси, Д. В. Т. (1976) «Овидийдің Героидтарындағы юмор және адамгершілік», Arethusa 9: 91–110. Виарр, С. (1987) «Гомердің поэмаларынан Овидийдің Героидтарына: Эпикалық повество және оның элегиялық интерпретациясы», «Гийом Буде қауымдастығының бюллетені» Ser. 4: 3.
"Continuities", 9–28. [Translated and reprinted from Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 16 (1986).] "Narrativity and Convention in the Heroides", 29–48. [Translated and reprinted from Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 19 (1987).] "Future Reflexive: Two Modes of Allusion and the Heroides", 105–28. [Reprinted from Harvard Studies in Classical Philology (HSCP) 95 (1993).] Casali, S. (1992) "Enone, Apollo pastore, e l'amore immedicabile: giochi ovidiani su di un topos elegiaco", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 28: 85–100. Fulkerson, L. (2002a) "Writing Yourself to Death: Strategies of (Mis)reading in Heroides 2", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 48: 145–65. (2002b) "(Un)Sympathetic Magic: A Study of Heroides 13", American Journal of Philology (AJPh) 123: 61–87. (2003) "Chain(ed) Mail: Hypermestra and the Dual Readership of Heroides 14", Transactions of the American Philological Association (TAPA) 133: 123–146. Hinds, S. (1993) "Medea in Ovid: Scenes from the Life of an Intertextual Heroine", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 30: 9–47. (1999) "First Among Women: Ovid, and the Traditions of ‘Exemplary' Catalogue", in amor : roma, S. M. Braund and R. Mayer (eds. ), Proceedings of the Cambridge Philological Society (PCPS) Supp. 22: 123–42. Hintermeier, C. M. (1993) Die Briefpaare in Ovids Heroides, Palingensia 41 (Stuttgart). Jolivet, J. C. (2001) Allusion et fiction epistolaire dans Les Heroïdes: Recherches sur l'intertextualité ovidienne, Collection de l' École Française de Rome 289 (Rome). Kennedy, D. F. (1984) "The Epistolary Mode and the First of Ovid's Heroides", Classical Quarterly (CQ) n. s. 34: 413–22. [Reprinted in Knox (ed.) (2006): 69–85.] Lindheim, S. (2000) "Omnia Vincit Amor: Or, Why Oenone Should Have Known It Would Never Work Out (Eclogue 10 and Heroides 5)", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 44: 83–101. Rosati, G. (1991) "Protesilao, Paride, e l'amante elegiaco: un modello omerico in Ovidio", Maia 43.2: 103–14. (1992) "L'elegia al femminile: le Heroides di Ovidio (e altre heroides)", Materiali e discussioni per l'analisi dei testi classici (MD) 29: 71–94. Vessey, D. W. T. (1976) "Humor and Humanity in Ovid's Heroides", Arethusa 9: 91–110. Viarre, S. (1987) "Des poèmes d'Homère aux Heroïdes d'Ovide: Le récit épique et son interpretation élégiaque", Bulletin de l'association Guillaume Budé Ser. 4: 3.
Таңдаулы мағынасы бар стипендия
Армстронг, Р. (2005) Овидий және оның махаббат поэзиясы (Лондон) [әсіресе 2- және 4-тараулар] Харди, П. Р. (2002) Овидийдің иллюзия поэтикасы (Кембридж). Холцберг, Н. (1997) «Өмірімен ойын: Овидийдің «автобиографиялық» сілтемелері», Lampas 30: 4–19. [Нокс (ред.) (2006): 51–68 құралында қайта басылды.] (2002) Овидий: Ақын және оның шығармалары, Г. М. Гошгариан аудармасы (Итака, Нью-Йорк және Лондон). Джеймс, С. Л. (2003) Оқыған қыздар және еркектердің ықпалы: гендер және римдік махаббат элегиясындағы оқу (Беркли). [әсіресе 5-тарау] Кауффман, Л. С. (1986) Ықылым туралы әңгімелер: гендер, жанр және хаттардағы ойлар (Итака, Нью-Йорк). Нокс, П. Е. (ред.) (2006) Овидийді оқу: Оксфорд жинағы (Оксфорд және Нью-Йорк). Зверлейн, О. (1999) Die Ovid und Vergil Revision in tiberischer Zeit (Берлин және Нью-Йорк).
Hardie, P. R. (2002) Ovid's Poetics of Illusion (Cambridge). Holzberg, N. (1997) "Playing with his Life: Ovid's 'Autobiographical' References", Lampas 30: 4–19. [Reprinted in Knox (ed.) (2006): 51–68.] (2002) Ovid: The Poet and His Work, trans. G. M. Goshgarian (Ithaca, NY and London). James, S. L. (2003) Learned Girls and Male Persuasion: Gender and Reading in Roman Love Elegy (Berkeley). [esp. ch. 5]
Kauffman, L. S. (1986) Discourses of Desire: Gender, Genre, and Epistolary Fictions (Ithaca, NY). Knox, P. E. (ed.) (2006) Oxford Readings in Ovid (Oxford and New York). Zwierlein, O. (1999) Die Ovid und Vergil Revision in tiberischer Zeit (Berlin and New York).