Джон Довер Уилсон: Шекспирді зерттеген британ ғалымы

Кіріспе

20 ғасырдағы британдық Шекспир зерттеушісі

Джон Довер Уилсон (13 шілде 1881 – 15 қаңтар 1969) – Ренессанс драматургиясының профессоры және ғалымы, әсіресе Уильям Шекспирдің шығармаларына ден қойған. Ол Мортлейк қаласында (бұрын Суррейде, қазір Үлкен Лондон аймағында) дүниеге келді, Лансинг колледжінде (Сассекс) және Гонвилл мен Каюс колледжінде (Кембридж) білім алды. Лондон корольдік колледжінде оқытты, содан кейін Эдинбург университетінде ағылшын әдебиетінің Регия профессоры болды. 1925 жылы ол Дороти Мей Мидсті докторлық студент ретінде қабылдап, ерте замандағы әйелдер білімін зерттеуге жетекшілік етті, бұл оның өзінің жұмысынан кейін жасалған еңбек болды. Бұл алғашқы маңызды зерттеу деп есептелді. Уилсон өмір бойы екі маңызды жобамен аты шықты. Ол сэр Артур Куиллер Коучтың көмегімен Кембридж университетінің баспасында жарық көрген Шекспирдің толық пьесаларының жинағы – «Жаңа Шекспирдің» бас редакторы болды. Осы басылымдардың ішінде «Гамлет» басылымына ерекше мән берді, пьесаға қатысты көптеген кітаптар жариялады, оның басылымының мәтіндік зерттеулерін қолдады және түсіндірмелер ұсынды. Оның 1935 жылы жарық көрген «Гамлетте не болады» атты еңбегі пьеса туралы ең ықпалды кітаптардың бірі саналады, ол бірнеше рет қайта басылды, соның ішінде 1959 жылы жаңартылған екінші басылымы жарық көрді. Уилсонның мәтіндік жұмысының ерекшелігі – оның өзінің пікіріне сенімділігі және батылдығы болды. Шекспирдің мәтіндерінің таралуының күрделі мәселесіндегі оның еңбегі – Шекспирдің ешбір қолжазбасы сақталмаған және ешбір пьесаның басылып шыққан нұсқасы драматургтің тікелей бақылауында болмаған, сондықтан барлық мәтіндер композиторлар мен баспагерлер арқылы жасалған – жоғары бағаланды, бірақ оның кейбір теориялары кейінірек жаңа зерттеулермен қабысталды. Дегенмен, ол мұқият орнатылған мәтіндік принциптер оның ойынша дұрыс көрінген оқуды қолдамағанда, олардан айтарлықтай бас тартып, оған таланттылығымен және еркіндігімен танымал болды; Стэнли Эдгар Хайман «құнды (кейде ерекше)» «Жаңа Шекспир» деп атады. Оның түсіндірмелерінде бұл қарама-қайшылық оның ауыр мәтіндік жұмысының қолдауысыз күшейді. Бұл түсіндірмелерге Гамлет пен анасының арасындағы танымал жатын бөлмесі сахнасының интерпретациясы кірді, ол бүгінгі күнге дейін ықпалды болып қала береді (бірақ жиі сұрақтар тудырады), сондай-ақ жасырын лютерандық туралы ерекше идеялар мен Шекспирдің күйеу баласымен қарым-қатынасы туралы мүлдем негізсіз болжамдар кірді. Ықпалды Шекспир зерттеушісі В. В. Грег, Уилсонның қарсыласы, бір кезде Уилсонның идеяларын «қатты желде еркіндікке берілген шардың мансабы» деп сипаттаған. 1969 жылы ол өлімінен кейін жарық көрген «Довер жолындағы кезеңдер» атты естеліктер жинағын аяқтады.

John Dover Wilson CH (13 July 1881 – 15 January 1969) was a professor and scholar of Renaissance drama, focusing particularly on the work of William Shakespeare. Born at Mortlake (then in Surrey, now in Greater London), he attended Lancing College, Sussex, and Gonville and Caius College, Cambridge. He taught at King's College London before becoming Regius Professor of English literature at the University of Edinburgh. In 1925 he took on Dorothy May Meads as a doctoral student to study early women's education, following on from his own work. This was said to be the first major study. Wilson was primarily known for two lifelong projects. He was the chief editor, with the assistance of Sir Arthur Quiller Couch, of the New Shakespeare, a series of editions of the complete plays published by Cambridge University Press. Of those editions, the one of Hamlet was his particular focus, and he published a number of other books on the play, supporting the textual scholarship of his edition as well as offering an interpretation. His What Happens in Hamlet, first published in 1935, is among the more influential books ever written on the play, being reprinted several times including a revised second edition in 1959. Wilson's textual work was characterised by considerable boldness and confidence in his own judgement. His work on the complicated matter of the transmission of Shakespeare's texts—none of Shakespeare's manuscripts survive and no published edition of any play was supervised directly by the playwright, so all of the texts are mediated by compositors and printers—was highly respected, though some of his theories have since been eclipsed by new scholarship. However, when the textual principles he painstakingly established did not support the reading that seemed right to him, he would depart widely from them, earning him a reputation for both brilliance and capriciousness; Stanley Edgar Hyman refers to the "valuable (sometime weird)" New Shakespeare. In his interpretations that juxtaposition was heightened without the support of his arduous textual work. These interpretations included a reading of the famous bedroom scene between Hamlet and his mother that remains influential (if frequently questioned) to this day, but also peculiar ideas about covert Lutheranism and almost completely unsourced speculation about Shakespeare's relationship with his son in law. The influential Shakespearean W. W. Greg, Wilson's nemesis, once referred to Wilson's ideas as "the careerings of a not too captive balloon in a high wind." In 1969 he completed a posthumously published memoir, Milestones on the Dover Road.

Негізгі жұмыстар

Жаңа Шекспир. Кембридж университетінің баспасы, 1921–1969 (редактор). Шекспирдің Англиядағы өмірі: Елизавета заманының прозасы. Кембридж университетінің баспасы, 1911 ж. (Кембридж университетінің баспасынан қайта басылды, 2009;) Елизавета заманының Шекспирі. Милфорд, 1929 ж. Шекспирдің өмірбаяны: Биографиялық оқиға. Кембридж университетінің баспасы, 1932 ж. Фалстафтың тағдыры. Кембридж университетінің баспасы, 1944 ж. «Гамлетте не болады». Екінші басылым. Кембридж университетінің баспасы, 1959 ж. Шекспирдің қуанышты комедиялары. Фабер және Фабер, 1962 ж.