Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық темір жолы (1867–1975)
British railway (1867–1975)
Стаффорд және Утоксетер темір жолы 1862 жылғы 29 шілдеде Парламент актісімен Англияның Стаффордшир округындағы Стаффорд және Утоксетер қалалары арасындағы темір жол желісін салуға рұқсат алды. Ол 1867 жылы қозғалысқа ашылды. Ашылуы 1867 жылғы 23 желтоқсанда болды. Құрылыс бағасы күтілгеннен әлдеқайда асып кетті, ал кіріс аз болғандықтан компания үнемі қаржылық қиындықтарға тап болды. 1875 жылы компания басқарушыларға берілді. Ұлы Солтүстік темір жолының (GNR) Утоксетерге дейін пойыз жүргізу құқығы болды және олар компанияны сатып алуға көндірілді, бұл 1881 жылы орындалды. GNR желіні жақсартуға көп қаражат жұмсады, бірақ ол ешқашан пайда әкелмеді және 1939 жылғы 4 желтоқсанда жолаушылар тасымалы тоқтатылды. 1951 жылы тауар тасымалы тоқтатылды, тек RAF Стаффордқа дейінгі қысқа бөлімнен басқа; ол да 1975 жылы жабылды.
The Stafford and Uttoxeter Railway was authorised by Act of Parliament on 29 July 1862, to build a line between the towns of Stafford and Uttoxeter in Staffordshire, England. It opened for traffic in 1867. It opened on 23 December 1867. Construction cost had much exceeded estimates, and income was poor, so that the company was always in financial difficulty. It was placed in receivership in 1875. The Great Northern Railway (GNR) had running powers to Uttoxeter and was persuaded to acquire the company, which it did in 1881. The GNR spent a considerable sum on improving the line, but it never made money and it was closed to passengers on 4 December 1939. Goods traffic ceased in 1951, except for a short stub to RAF Stafford; this too closed in 1975.
Стаффорд және Утоксетер темір жолынан бұрын
Темір жол құрылысына дейін Стаффорд маңызды өндіріс қаласы болды; ең бастысы, қосалқы өндірістердің қолдауымен аяқ киім өнеркәсібі дамыған еді; сондай-ақ тұз және шамалы гипс өндірілді. Кейін қалада бірнеше ауыр машина жасау кәсіпорны ашылды. Стаффорд пен Утоксетер арасындағы жерлер мал өсіруге арналған сапалы жайылымдық жерлер еді. Утоксетердің өзінде көптеген ұсақ өндіріс орындары болды, бірақ кейіннен ол J C Bamford-тың үйіне айналды, ол бастапқыда ауыл шаруашылығы машиналарын, ал кейіннен құрылыс және қазба машиналарын ірі көлемде өндірді. 4 шілде 1837 жылы Grand Junction темір жолы ашылып, Стаффорд арқылы солтүстік-оңтүстік магистральдық байланыс құрды. 16 шілде 1846 жылы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы (LNWR) құрылды, ол GJR-ді Лондон, Манчестер және Ливерпульді байланыстыратын басқа магистральдық желілермен біріктірді. Солтүстік Стаффордшир темір жолы (NSR) 1845 жылы құрылды, оның аумағы 1846 жылы кеңейтілді. Бұл Сток-он-Трент маңындағы ықшам және тығыз жүйе болды. 1848 жылы Сток-он-Трент пен Утоксетер арасындағы, содан кейін Бертон-он-Трентке дейінгі желі ашылды, ал келесі жылы Макклсфилдтен желі ашылды. Екі желі Утоксетер станциясында бірікті. Осылайша Стаффорд пен Утоксетер темір жол байланыстарымен жақсы қамтамасыз етілді. Аралықтағы егістік жерлер арқылы шығыс-батыс бағытындағы желі құру туралы ұсыныстар жасала бастады, және бірнеше сәтсіз жобалардан кейін Стаффорд және Утоксетер темір жолы идеясы қалыптаса бастады. Бұл жобаға Стаффордтағы аяқ киім өнеркәсібінің және Утоксетердегі Лейтон темір зауытының, сондай-ақ Бамфордтар отбасының мүдделері қолдау көрсетті. 1862 жылы Парламент сессиясына заң жобасы ұсынылды. Бастапқыда Шропшир одағы темір жолы Уэльстен мал тасымалдауға қолдау көрсетті, бірақ SUR LNWR-ға өткеннен кейін бұл қолдау алынып тасталды. LNWR және NSR бұл жобаға қарсы күресті, ал Парламенттік процедура қиын болды. Алайда, 1862 жылдың 29 шілдесінде компанияны құру үшін Стаффорд және Утоксетер темір жолы заңына Корольдік келісім берілді. Бромшалл торабында NSR желісі арқылы Утоксетерге қарай электр қуаты берілуі тиіс еді. Инженер Томас Чарльз Таунсенд болды. Рұқсаттамада Тренттегі Уэстонға жақын жердегі NSR-мен қосылатын қосымша желі қарастырылды, бірақ ол ешқашан салынбады. Уильям Филд құрылыс жұмысына мердігер болып тағайындалды, және жұмыс дереу басталды. Сауда кеңесінің полковнигі Йолланд 1867 жылдың 23 мамырында желіні тексерді, бірақ бірқатар кемшіліктерді анықтады. Олардың ішіндегі ең маңыздысы – рельс тіреуіштерінің сапасы, оларды ол тым жеңіл деп есептеді; сонымен қатар, су өткізбейтін конструкциялардың астындағы бойлық ағаштарды бекітуге арналған бұрандаларды жақсарту қажет еді. Желіні пайдалану әдісі әлі шешілмеген еді, және Йолланд бұған наразы болған сияқты, танк локомотивтерін желіде бункерге қарай жүргізуге тыйым салатын ерекше талап қойды. Солт станциясында қосымша платформа салынуы керек еді. 1867 жылдың 25 қыркүйегінде лейтенант-полковник Хатчинсон басшылығымен қайта тексеру жүргізілді, және барлық кемшіліктер жойылмаса да, ол желіні ашуға рұқсат берді. Желіні пайдалану туралы келісімдерге қол жеткізілмегендіктен, LNWR және NSR желіде жұмыс істеуден бас тартты, ал S&YR-де өз локомотивтері болған жоқ. Осыған байланысты жұмыс тәртібі келісілгенге дейін кешігу туды.
Prior to the establishment of railways, Stafford was an important manufacturing town; especially dominant was the footwear industry, supported by ancillary manufactures; in addition salt was extracted, and to a lesser extent gypsum. Later a number of heavy engineering works were established in the town The intervening land between Stafford and Uttoxeter was high quality grazing land, devoted to cattle farming. Uttoxeter itself had numerous smaller scale manufacturing activities, but later became the home of J C Bamford, a large scale maker of, at first, agricultural machinery, and later construction and excavating machines. On 4 July 1837 the Grand Junction Railway opened, forming a north–south trunk link through Stafford. The London and North Western Railway (LNWR) was formed on 16 July 1846, consolidating the GJR with other trunk lines, connecting London and Manchester and Liverpool. The North Staffordshire Railway (NSR) was incorporated in 1845, its scope being amplified in 1846. It was a compact and dense system centred on Stoke on Trent. In 1848 the line between Stoke on Trent and Uttoxeter and on to Burton upon Trent was opened, and in the following year the line from Macclesfield was opened. The two lines converged at Uttoxeter Junction station. Thus Stafford and Uttoxeter were well served by railway connections. Proposals began to be put forward for an east–west line across the intervening agricultural terrain, and after a number of unfulfilled projects, ideas for a Stafford and Uttoxeter Railway began to take shape. In support of the line were the interests of the growing shoe making industry in Stafford and the Leighton Ironworks in Uttoxeter, of the Bamford family. A Parliamentary Bill went forward to the 1862 session. Support had come initially from the Shropshire Union Railway, for transport of cattle from Wales, but when the SUR was taken over by the LNWR this was withdrawn. The line was fiercely opposed by the LNWR and the NSR, and the Parliamentary process was difficult. However the Royal Assent was given to the Stafford and Uttoxeter Railway Act for the formation of the company on 29 July 1862. on the North Staffordshire Railway near Uttoxeter, to Stafford. At Bromshall Junction there were to be running powers over the NSR into Uttoxeter. The Engineer was Thomas Charles Townsend. The authorisation included a spur connection to the NSR near Weston on Trent, but this was never built. William Field was appointed as contractor for the construction, which was put in hand almost immediately. Colonel Yolland of the Board of Trade inspected the line on 23 May 1867, but found a number of deficiencies. Chief among these were the quality of the rail chairs, which he considered were too light; in addition holding down bolts for longitudinal timbers on underbridges were to be improved. The method of working the line was not yet settled, and Yolland seems to have been irritated by this, making the unusual stipulation that tank locomotives must not be run bunker first on the line. A second platform was to be provided at Salt station. A reinspection took place on 25 September 1867 under Lt Col Hutchinson, and although not every detail had been rectified, he approved the opening of the line. Evidently arrangements to work the line had not been concluded, and both the LNWR and the NSR had declined to work the line and the S&YR had no locomotives of its own. Accordingly, there was a delay while working arrangements were negotiated.
Операция
Жол жалпы көлік қозғалысы үшін 1867 жылдың 23 желтоқсанында ашылды. Компания билет сату кеңсесінің қызметкерлерін жалдаудың орнына, пойызда билеттер сатылды және телеграфтық немесе сигнал беру жабдықтары өте аз болды. Компанияның алғашқы локомотиві 1868 жылы Beyer, Peacock and Company компаниясы жеткізген 2-4-0 танк локомотиві болды, ол «Шрусбери және Талбот» деп аталды. Екінші локомотив, «Ингестре» деп аталған, 1873 жылдың мамыр айында қолданылған күйде сатып алынды; ол Beyer Peacock 0-4-2T локомотиві болды. Бұл сатып алу, мүмкін, Хоптон туннелінде «Шрусбери және Талбот» зақымданған оқиғадан кейін жасалды. 1874 жылға қарай Стаффорд солтүстікке қарай кеңейді және Стаффорд Коммон жерінде жаңа станция салынды, онда ат жарыстары, жәрмеңкелер мен ауыл шаруашылығы көрмелері өткізілді. Жол көп көлікке арналмаған және жақсы күйде ұсталмады. 1875 жылдың жазында Сауда кеңесі полковник Ричті оның жағдайы туралы есеп беруге жіберді, ол қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін белгілі бір жақсартулар жасауды талап етті. Зардаптар мен қарыздар артты және 1875 жылы басқарушы тағайындалды.
The line opened for general traffic on 23 December 1867. Instead of employing booking office staff, the Company issued tickets on the train, and there was little in the way of telegraphic or signalling equipment. The first locomotive owned by the company was a 2 4 0 tank engine supplied in 1868 by Beyer, Peacock and Company and was named Shrewsbury and Talbot. A second locomotive, named Ingestre, was acquired second hand in May 1873; It was a Beyer Peacock 0 4 2T. The purchase was probably prompted by the accident at Hopton Tunnel, in which Shrewsbury and Talbot was damaged. By 1874, Stafford had expanded northwards and a new station was built at Stafford Common, where there were horseracing, fairs and agricultural shows. The line was never productive of much traffic and was not kept in very good order. In the summer of 1875 the Board of Trade sent Colonel Rich to report on its condition, and he required certain improvements to ensure safety. Losses, and debts, mounted, and a receiver was appointed in 1875.
Ұлы Солтүстік темір жолы
Үш жыл бойы S&UR компаниясы таратылып келді; оның кірісі аптасына бір мильге 12 фунт стерлингті құрады. 1878 жылы ірі кредитордың өкілі Ұлы Солтүстік темір жолына жүгініп, желіні басқаруды өздеріне беруді ұсынды. Сол жылы GNR өзінің Дербишир және Стаффордшир тармағын Ноттингем мен Дербиден Эггинтон түйіскен жеріне дейін, Солтүстік Стаффордшир темір жолының Чурнет аңғары тармағында ашты. GNR Холихедке жетуге мүдделі болды, ал S&UR осы бағыттағы бірінші қадам болуы мүмкін еді. GNR-дың Холихедке жету ниеті нақты болғанымен, ол ешқашан іске аспады, және шындығында Стаффорд GNR-дың батыс шебі болып қалды. 1915 жылға дейін Стаффорд LNWR станциясында станция бастығы және он бір қызметкер жұмыс істеді, ал Стаффорд Коммонның өз станция бастығы болды. Ұлы Солтүстік темір жолы жаңадан иеленген желіні жақсарту үшін не істеу керектігін қарастыра бастады. Стаффордтағы GNR-ға қолжетімді жүк станциясының жағдайлары нашар болды, сондықтан Соу өзенінен солтүстікке қарай, қысқа тармақ желісінде жаңа, орталық жүк қоймасы құрылуы жоспарланды. Ол 1883 жылғы Парламент отырысында бекітіліп, Докси жолы жүк станциясы деп аталды. Газ зауыты кейін (1891 жылы) осы тармаққа қосылды; LNWR-ға тармақ арқылы газ зауытына кіруге рұқсат берілді. 1882 жылы Стаффорд Коммоннан Стаффордқа дейінгі желі екі жолға дейін кеңейтілді. 1892 жылы Стаффорд Коммон аумағында ірі тұз кен орындары табылды, бұл желіге көптеген минералдық жүктерді әкелді.
For three years the S&UR company had been in receivership; its income was only £12 per mile per week. In 1878 a representative of the major creditor approached the Great Northern Railway, proposing that they should take over the working of the line. In that year the GNR opened its Derbyshire and Staffordshire Extension Line from Nottingham and Derby to Egginton Junction, on the North Staffordshire Railway Churnet Valley Extension line. The GNR had expressed an interest in reaching Holyhead, and the S&UR might be a stepping stone in that direction. If the GNR's interest in reaching Holyhead was definite, it was never realised, and in fact Stafford remained the westernmost outpost of the GNR. There was a stationmaster and a staff of eleven at Stafford LNWR until 1915, and Stafford Common had its own stationmaster. The Great Northern Railway set about considering what needed to be done to put its newly acquired line to rights. The goods station facilities available to the GNR at Stafford were poor, and a new, more central goods depot was planned, to the north of the River Sow on a short branch line. It was authorised in the 1883 Parliamentary session, and was called Doxey Road goods station. The gas works was later (in 1891) connected to the same branch line; the LNWR was allowed to access the gas works over the branch. The line from Stafford Common into Stafford itself was doubled in 1882. In 1892 large salt deposits were discovered at Stafford Common, and this brought considerable mineral traffic to the line.