Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николай Гогольдің "Шинель" әңгімесі бойынша түсірілген фильмдер. ("Шинель", кейде "Кеп" деп аударылады) – Николай Гогольдің 1842 жылы жарық көрген қысқа әңгімесі. Бұл әңгіме орыс әдебиетіне зор әсер етті. Евгений Мелхиор де Вогюе орыс реалистік жазушылары туралы айта келіп: "Біздің бәріміз Гогольдің шинелінен шықтық" деді (бұл сөз көбінесе Достоевскийге дұрыс емес жатқызылады). 1941 жылы Владимир Набоков "Шинель" әңгімесін "Ең ұлы орыс әңгімесі" деп атады.
Story by Nikolai Gogol
the films based on the story
"The Overcoat" (Шине́ль, translit. Shinyél’; sometimes translated as "The Cloak") is a short story by Nikolai Gogol, published in 1842. The story has had a great influence on Russian literature. Eugène Melchior de Vogüé, discussing Russian realist writers, said: "We all came out from under Gogol's Overcoat" (a quote often misattributed to Dostoevsky). Writing in 1941, Vladimir Nabokov described "The Overcoat" as "The greatest Russian short story ever written".
Сюжет
Бұл оқиға Санкт-Петербург қаласындағы кедей мемлекеттік қызметкер әрі көшірмеші, титулярлық кеңесші Акакий Акакиевич Башмачкиннің (орысша: Акакий Акакиевич Башмачкин) өмірі мен өлімі туралы баяндайды. Акакий жұмысына адал болғанымен, еңбегі бөлімінде бағаланбайды. Жастар оны қысымға алып, көңілін ауыстыруға тырысады. Оның тозығы жеткен пальтосы олардың әзілдеріне себеп болады. Акакий пальтоны жөндеу қажет деп шешеді, сондықтан оны тігіншісі Петровичке апарады. Петрович пальтоны жөндеу мүмкін емес екенін айтады, Акакийге жаңа пальто алу керектігін жеткізеді. Жаңа пальтоның құны Акакийдің жалақысынан әлдеқайда жоғары, сондықтан ол жаңа пальто алу үшін ақша жинау үшін қатаң үнемдеуге мәжбүр болады. Осы уақытта ол Петровичпен жиі кездесіп, жаңа пальтоның стилін талқылайды. Акакий көшіру жұмысынан гөрі жаңа пальто туралы ойлаумен айналысады. Соңында, күтпеген үлкен мерекелік сыйлық ақшасының арқасында Акакий жаңа пальто алуға жеткілікті ақша жинайды. Акакий мен Петрович Санкт-Петербургтегі дүкендерге барып, қолдарынан келген ең жақсы маталарды таңдайды (мартеннің терісі тым қымбат болғандықтан, жағаға мысық терісі қолданылады). Жаңа пальто өте жақсы сапалы және әдемі, кеңседегілердің бәрі оны талқылайды. Бастығы жаңа пальтоның құрметіне кеш ұйымдастырады, онда әдетте жалғыз жүретін Акакий өзін жайсыз сезінеді. Кештен кейін Акакий үйге, әдеттегіден кеш оралады. Жолда екі қарақшы оған шабуыл жасап, пальтосын тартып алып, жерге түсіріп, қарда қалдырып кетеді. Акакий жоғалған пальтосын қайтару үшін биліктен көмек сұрап, ешқандай нәтижеге жете алмайды. Соңында бөлімдегі басқа бір қызметкердің кеңесімен ол "маңызды тұлғадан" (орысша: значительное лицо) көмек сұрайды. Бұл жақында лауазымына көтерілген генерал, өзін маңызды санап, бағыныстарын кемсітіп, айқайлайды. Акакийді ұзақ күттіргеннен кейін, генерал одан неге осы мәселені жеке өзі әкелгенін және хатшысына тапсырмағанын сұрайды. Әлеуметтік қарым-қатынасқа бейім емес Акакий ведомстволық хатшылар туралы жағымсыз пікір білдіреді, бұл генералдың қатты сөгісіне себеп болады. Ол құлап жеңілгендей болып, генералдың кеңсесінен шығарылып әкелінеді. Біраз уақыттан кейін Акакий қызбадан ауырып, қайтыс болады. Өмірінің соңғы сәттерінде ол генералдың алдында отырғанын көреді. Алдымен кешірім сұрайды, бірақ өлімі жақындаған сайын генералға қарғыс айтады. Көп ұзамай Акакийдің арбағы Санкт-Петербургтің әртүрлі жерлерінде пайда болып, адамдардың пальтоларын ұрлай бастайды. Полиция оны ұстауға қиналады. Соңында Акакийдің арбағы генералды ұстап алады. Генерал Акакийдің өлімінен кейін оны жаман қорлағаны үшін өкініш сезіне бастаған еді. Арбақ оның пальтосын тартып алып, оны қатты қорқытады. Қанағаттанған Акакий енді көрінбейді. Баяндаушы өз баяндамасын қаланың басқа бір бөлігінде көрінген тағы бір арба туралы айтумен аяқтайды. Бұл арба қарақшылардың біріне ұқсайды.
The story narrates the life and death of titular councillor Akaky Akakievich Bashmachkin (Russian: Акакий Акакиевич Башмачкин), an impoverished government clerk and copyist in the Russian capital of St. Petersburg. Although Akaky is dedicated to his job, he is little recognized in his department for his hard work. Instead, the younger clerks tease him and attempt to distract him whenever they can. His threadbare overcoat is often the butt of their jokes. Akaky decides it is necessary to have the coat repaired, so he takes it to his tailor, Petrovich, who declares the coat irreparable, telling Akaky he must buy a new overcoat. The cost of a new overcoat is beyond Akaky's meager salary, so he forces himself to live within a strict budget to save sufficient money to buy the new overcoat. Meanwhile, he and Petrovich frequently meet to discuss the style of the new coat. During that time, Akaky's zeal for copying is replaced with excitement about his new overcoat, to the point that he thinks of little else. Finally, with the addition of an unexpectedly large holiday salary bonus, Akaky has saved enough money to buy a new overcoat. Akaky and Petrovich go to the shops in St. Petersburg and pick the finest materials they can afford (marten fur was too expensive, so they use cat fur for the collar). The new coat is of impressively good quality and appearance and is the talk of Akaky's office on the day he arrives wearing it. His superior decides to host a party honoring the new overcoat, at which the habitually solitary Akaky is out of place; after the party, Akaky goes home, far later than he normally would. En route home, two ruffians confront him, take his coat, kick him down, and leave him in the snow. Akaky finds no help from the authorities in recovering his lost overcoat. Finally, on the advice of another clerk in his department, he asks for help from an "important personage" (Russian: значительное лицо), a general recently promoted to his position who belittles and shouts at his subordinates to solidify his self importance. After keeping Akaky waiting, the general demands of him exactly why he has brought so trivial a matter to him, personally, and not presented it to his secretary. Socially inept Akaky makes an unflattering remark concerning departmental secretaries, provoking so powerful a scolding from the general that he nearly faints and must be led from the general's office. Soon afterward, Akaky falls deathly ill with fever. In his last hours, he is delirious, imagining himself again sitting before the general; at first, Akaky pleads forgiveness, but as his death nears, he curses the general. Soon, a corpse, identified as Akaky's ghost, haunts areas of St. Petersburg, taking overcoats from people; the police are finding it difficult to capture him. Finally, Akaky's ghost catches up with the general—who, since Akaky's death, had begun to feel guilt over having mistreated him—and takes his overcoat, frightening him terribly; satisfied, Akaky is not seen again. The narrator ends his narration with the account of another ghost seen in another part of the city. This other ghost meets the description of one of the ruffians.
Кейіпкерлер
Акакий Акакиевич Башмачкин: Санкт-Петербургтегі Ресей үкіметінің бір бөліміндегі бюрократ, елдің астанасы. Шамамен елу жастағы Башмачкин – тыныш, өзін-өзі кемсітетін, қызыл шашы бар, шашы сиреген адам. Оның жұмысы – хаттар сияқты құжаттарды көшіру. Жұмысын жақсы көріп, қате жасамайтын болғанымен, қабілеті шектеулі екенін түсінеді, сондықтан күрделі жұмыстарға ұмтылмайды. Кішіпейілдігі мен киім-кешегінің нашарлығынан әріптестері оны ешкім деп санайды және жиі мазақтайды. Пальтосы тозығы жетіп, суықтан қорғай алмай қалғанда, ол жаңасын алу үшін ақша жинауға бел буады. Петрович: бір көзі жоқ, көп ішетін, бірақ адал тігінші, Башмачкин одан жаңа пальто тігіп алуға шақырады. Петрович бұрын крепостной болған. Акакий әуелде үмітсіз, қоғамда және материалдық жағынан сәтті болуға мұңды болған, бірақ өмір сүретін адамнан бастап, өзін-өзі бағалауы мен күтулері жоғарылағанға дейін өседі. Акакий тек іштен тым сырлы ғана емес, оның мінезі осы лауазымға әзілмен сәйкес келеді. Ол бюрократиялық жұмыстың ауырлығына тап болмайды, себебі бюрократиялық тапсырмаларды орындауды ұнатады. Акакий "сүйісімен еңбек етіп", көшіруден басқа ештеңе қаламайды. Ол оны "әртүрлі және ұнамды жұмыс" деп сипаттайды. Оның бетінде қуаныш жазылған. Жақсы салыстыру – Мелвиллдің "Бартлби, кеңсе қызметкері" шығармасы. Бартлби көшіруші ретінде жұмысын жақсы жасайды, бірақ жұмысқа орналасқанда "өмір бойы мұңды" болып келеді. Бартлби жұмысын қабылдамай бастайды, "Мен бұған бармасам жақсы болар еді" дейді, ақырындап одан да көп нәрсені қабылдамайды, соңында өмірдің өзін қабылдамай, қабырғаға қарап қайтыс болады. Бартлбидің антиәлеуметтік, басқа дүниелік және меланхолиялық ерекшеліктері оны қызық жасайды және ол экзистенциалдық дағдарыстың себепшісі ретінде қарастырылады. Акакийдің керісінше, бастапқыда әзілмен көрсетіледі. Бұл Гогольдің анекдоттар түрінде ұсынған "типін" бейнелейтіндіктен. Ол көшіруді ұнатады, себебі оның ішкі өмірі жоқ. Гоголь оның қарапайым бюрократиялық қызметке жарамдылығын әзілмен Акакийдің әрқашан "бір жерде, бір ұстанымда, бір кәсіппен көрінетінін; сондықтан кейіннен ол жалаңаш киіммен, шашы ақ баспен туылған деп айтылды" деп көрсетіп, оны күлдіреді. Акакийден құжатты көшірудің орнына, оған кішкене өзгеріс енгізуді сұрағанда, ол оны жасай алмайды. Сыншылар атақты "адамгершілікке толы жолды" атап өтті, ол әңгіменің стилінің күлкіліден трагикалыққа кенеттен өзгеруін көрсетеді. Акакий өз міндетінен қысым сезінбесе де, онымен жұмыс істейтін әріптестері оны "салқынқандылықпен деспоттықпен" қарап, "күлдіріп, мазақтайды", ал Акакий әдетте "еш сөз айтпайды", соңында "Мені жалғыз қалдырыңыз! Неге маған қорлық жасайсыз?" деп айқайлайды, бұл "жаны ашырды", сондықтан жас жұмысшы кенеттен "тоқтады", өзінің "өзгергендей" болғанын сезді. Бұл жас жігіт Акакийді және оның "жүректі жарып тастайтын сөздерін" ешқашан ұмытқан жоқ, ол "Мен сенің бауырыңмын" деген жасырын хабарды жеткізді. Акакийді еске алып, ол "адамның қаншалықты адамгершіліксіз екенін көріп, дірілдеді". Шындығында, әріптестің пікірлері әңгіменің бір мүмкін түсіндірмесін көрсетеді: "Адамдардың жүрегінде қаншалықты аз адамгершілік сезімдері бар еді; білімділерде де, барлық жерде жақсы және құрметті адамдар деп саналатын адамдарда да қаншалықты өрескелдік пен қатыгездік болды". Баяндаушының Акакийді сипаттауы оқырманды, жас жігіт сияқты, бейқам мазақтан терең жанашырлыққа жетелейді. Гоголь стильдік, тондық, жанрлық тұрақсыздығымен және басқа әдеби құралдармен танымал, Борис Эйхенбаум атап өткендей. Эйхенбаум сондай-ақ Гогольдің "Пальто" романын ауызша әңгіме айту дәстүрінен шыққан немесе онымен байланысты орыс тілінде аударма қиын skazа тілінде жазғанын атап өтті. Акакийдің пальтосы оған бюрократиялық құралдың орнына адам болуға мүмкіндік береді. Марксистік тұрғыдан қарағанда, Акакийдің материалдық қалауы оған адамгершілік сыйлағандай көрінеді. Бұл әңгіме жеке меншікті игеру мен материализмді айыптай бермейді, бірақ адамзаттың материалдық игіліктерге көңіл бөлуден қанағат алатынын айтады. Материалдық заттар, әсіресе киім, адамның шынайы мінезін жасырып қана қоймайды, сонымен қатар адамның жеке басын оң және бостандыққа жетелейтін жолмен өзгерте алады. Акакийдің әлеуметтік шеттелуі мен кемсітуі қоғамның қосылуына және шынайы құрметке жол ашады. Адамдарды материалдық игіліктер біріктіреді. Сондай-ақ, мәтінді психоаналитикалық тұрғыдан оқуға болады. Акакийдің либидосы басылып, көшіру жұмысына бағытталады. Пальтоны алғаннан кейін, ол жыныстық қызығушылық танытады. Акакий "тіпті себебін білмей, кейбір әйелдің артынан жүгіріп кетті". Ол сондай-ақ "қызығушылықтан дүкен терезесінің алдында тоқтады, әдемі аяқ-қолдарын көрсететін әдемі әйелдің суретіне қарады". Ол себебін білмей күледі, себебі бұрын сезінбеген сезімдерді басынан өткізеді. Акакий пальтоны махаббатпен және құштарлықпен қарастырады. Пальтоның тігілуіне тапсырыс берген кезде Акакий өмірінің "толырақ болғанын сезінеді, тіпті үйленгендей". Акакийдің бюрократиялық иерархиядағы төменгі орны айқын, және ол иерархиялық сатыдан қаншалықты жоғары көтерілетіні жақсы құжатталған; Гарольд Макфарлин атап өткендей, ол иерархияда және соның салдарынан қоғамда ең төменгі дәрежедегі емес. Ол бюрократиялық тілді меңгерген және оны осылайша әртүрлі адамдарға ("тек екі 'азамат', үй иесі мен тігінші ғана маңызды рөл атқарады") қолданады, олардың барлығын бір әлемнің бөлігі ретінде қарастырады. Тігінші "Түрік пашасы" сияқты отырған, яғни үкімет шенеунігі, ал Акакий "өзін-өзі кемсітетін ескі үй иесімен кеңседегі басшыларымен сияқты қарайды ('бірқатар салқынқандылықпен және деспоттықпен')".
Akaky Akakievich Bashmachkin: Bureaucrat in one of the departments of the Russian government in St. Petersburg, the nation's capital city. Bashmachkin, about fifty, is a quiet, self effacing man with red hair and a receding hairline. His job is to copy documents such as letters. Although he enjoys his work and never makes a mistake, he has no desire to take on more challenging work, realizing that he has limited capabilities. Because he is meek and dresses shabbily, most of his coworkers regard him as a nobody and frequently pick on him. When his cloak becomes so frayed that it can no longer protect him against the bitter cold, he dedicates himself to saving enough money to purchase a new cloak. Petrovich: One eyed, heavy drinking, decent tailor whom Bashmachkin hires to make his new cloak. Petrovitch was once a serf. Akaky progresses from an introverted and hopeless but functioning non entity with no expectations of social or material success to one whose self esteem and thereby expectations are raised by the overcoat. Akaky is not merely introverted, but described as humorously fit for his position as a non entity. He is not oppressed by the nature of bureaucratic work because he enjoys performing bureaucratic tasks. Akaky "labored with love" and longed for nothing but copying. He found it "a varied and agreeable employment. Enjoyment was written on his face." A good contrast would be Melville's Bartleby, the Scrivener. Bartleby is quite adept at his job as a copyist, but arrives "incurably forlorn" when he is first employed. Bartleby begins rejecting his work saying "I would prefer not to," gradually rejecting more and more, until he finally dies staring at a wall having rejected life itself. Bartleby's antisocial, otherworldly and melancholy features make him uncanny and he has been interpreted as a provocateur of existential crisis. Akaky, on the other hand, is presented in a humorous way initially. This is partly because he represents a "type" presented in anecdotal form by Gogol. He enjoys copying because he lacks an inner life. Gogol makes light of his fitness for mundane bureaucratic activities by joking that Akaky was always "to be seen in the same place, the same attitude, the same occupation; so that it was afterwards affirmed that he had been born in undress uniform with a bald head." When Akaky is asked to make a minor change in a document instead of merely copying it, he cannot do it. Critics have noted the famous "humane passage" which demonstrates a sudden shift in the narration's style from comic to tragic. Though Akaky is not oppressed by his task, he is by his coworkers who treat him "in a coolly despotic way" and "laughed at and made fun of him" to which Akaky usually "answered not a word" until finally he is provoked to exclaim "Leave me alone! Why do you insult me?" in a way "which moved to pity" so that a new worker suddenly "stopped short" as if he had "undergone a transformation". This young man never forgot Akaky and his "heart rending words" which carried the unspoken message "I am thy brother." Remembering Akaky he "shuddered at how much inhumanity there is in man." Indeed, the coworker's comments underscore one possible interpretation of the story:"How little humane feeling after all was to be found in men's hearts; how much coarseness and cruelty was to be found even in the educated and those who were everywhere regarded as good and honorable men. "The narrator's portrayal of Akaky jars the reader, like the young man himself, from carefree mockery to graven sympathy. Gogol is noted for his instability of style, tone, genre among other literary devices, as Boris Eichenbaum notes. Eichenbaum also notes that Gogol wrote "The Overcoat" in a skaz—a difficult to translate colloquial language in Russian deriving from or associated with an oral storytelling tradition. Akaky's overcoat allows him to become human instead of a merely bureaucratic tool. A Marxist reading of the text would interpret Akaky's material desire as granting him humanity. The story does not condemn private acquisition and materialism, but asserts that human beings can have fulfillment from attention to material goods. Material goods, in particular clothing, do not merely mask real human character, but can modify a person's identity in a positive and liberating way. Akaky's social alienation and belittlement give way to community inclusion and genuine respect. People are brought together by material goods. It is also possible to read the text from a psychoanalytic perspective. Akaky's libido is repressed and sublimated into the task of copying. After he acquires the coat, he expresses sexual interest. Akaky "even started to run, without knowing why, after some lady." He also "halted out of curiosity before a shop window to look at a picture representing a handsome woman baring her whole foot in a very pretty way." He laughs and doesn't know why because he experiences previously unknown feelings. Akaky also treats the coat with the tenderness and obsession of a lover. When the construction of the coat is first commissioned Akaky feels that his existence became "fuller, as if he were married." Akaky's low position in the bureaucratic hierarchy is evident, and the extent to which he looks up the hierarchical ladder is well documented; sometimes forgotten, according to Harold McFarlin, is that he is not the lowest ranked in the hierarchy and thus in society. He has mastered the bureaucratic language and has internalized it to the extent that he describes and treats the non civil servants ("only two 'civilians,' the landlady and tailor, play more than incidental roles") as if they are part of the same world—the tailor is described as sitting "like a Turkish Pasha", that is, a government official, and Akaky "treats the self effacing old landlady just like his bosses treat him at the office ('somehow coldly and despotically')".
Саналы бағалау
Владимир Набоков өзінің "Орыс әдебиеті туралы лекциялар" атты еңбегінде Гогольді және оның ең танымал әңгімесін былай бағалады: "Тұрақты Пушкин, фактілерге негізделген Толстой, ұстамды Чеховтың барлығының да сөйлемді бұрмалап, бірден назар аударуға тұрарлық құпия мағынаны ашатын иррационалдық түсінік сәттері болды. Бірақ Гоголь үшін осы ауысу – оның өнерінің өзінің негізі, сондықтан ол әдеби дәстүрдегі дөңгелек қаріппен жазуға тырысқанда және рационалды идеяларды логикалық түрде қарастырғанда, ол талантының барлық белгісін жоғалтты. Ол, "Шығар" (The Overcoat) атты мәңгілік туындысында, өзін толық босатып, жеке өмірінің түбіне бойлағанда, Ресей өнер тарихындағы ең ұлы суреткерге айналды."
Vladimir Nabokov, writing in his Lectures on Russian Literature, gave the following appraisal of Gogol and his most famous story: "Steady Pushkin, matter of fact Tolstoy, restrained Chekhov have all had their moments of irrational insight which simultaneously blurred the sentence and disclosed a secret meaning worth the sudden focal shift. But with Gogol this shifting is the very basis of his art, so that whenever he tried to write in the round hand of literary tradition and to treat rational ideas in a logical way, he lost all trace of talent. When, as in the immortal The Overcoat, he really let himself go and pottered on the brink of his private abyss, he became the greatest artist that Russia has yet produced."
Радио
Гогольдің әңгімесі екі рет "Theatre Royal" радиосериалында бейімделді, алғаш рет 1953 жылдың 11 қазанында, содан кейін 1954 жылдың 4 тамызында. Екі нұсқада да сэр Майкл Редгрейв Акакий ролінде ойнады. Ханс Конрейд 1977 жылдың 3 наурызында "CBS Radio Mystery Theater" радиосында Акакий рөлінде ойнады. 2002 жылдың 3 сәуірінде "BBC Radio 4" арнасының "Үш Иван, екі тәте және пальто" сериясы Джим Пойзердің бейімдеуін, онда Стивен Мур Акакий рөлінде ойнады, көрсетті. Бұл нұсқада Акакийдің әруағы пальтосын тартып алған өте маңызды адам – Акакийдің тікелей бастығы, полковник Борзов. Соңы өзгертіліп, Акакийдің әруағы оны кеңсесіне (әңгімедегідей, үйіне қайтып бара жатқанда емес) барады, одан пальтосын және Борзовтың өте маңызды адам медалін (сондай-ақ қантталған кептірмелердің қапшығын) алып қашады.
Gogol's story was adapted twice on the radio series Theatre Royal, first on October 11, 1953 and then on August 4, 1954, both versions starring Sir Michael Redgrave as Akaky. Hans Conreid starred as Akaky in an adaptation on The CBS Radio Mystery Theater on March 3, 1977. On April 3, 2002, the BBC Radio 4 series Three Ivans, Two Aunts and an Overcoat broadcast an adaptation by Jim Poyser of the story starring Stephen Moore as Akaky. In this version, the Very Important Person whose overcoat Akaky's ghost takes is Akaky's immediate superior Colonel Borzov, and the ending is altered to have Akaky's ghost visit him in his office (rather than on his way home in his sleigh, as in the story) to take both the overcoat and Borzov's Very Important Person medal (and a bag of sugared rusks).
Балет
Ресей композиторы Герман Окунев 1973 жылы қайтыс болған кезде "Шығар" балетінің нұсқасымен жұмыс істеп жатқан: оны В. Сапожников аяқтап, оркестрледі. Жақында Морис Паныч пен Венди Горлинг жасаған, ресейлік композитор Дмитрий Шостаковичтің әртүрлі музыкасына қойылған адаптацияны актерлер би және мим арқылы орындады. Фильм нұсқасын CBC түсірді. Даниялық хореограф Флеминг Флиндт Деннис Нахат пен Кливленд Сан-Хосе балеті үшін нұсқа жасады. Басты рөлді Рудольф Нуреев 1990 жылғы жазғы Эдинбург фестивалінде әлемдік премьерада орындады.
The Russian composer German Okunev was working on a ballet version of 'The Overcoat' at the time of his death in 1973: it was completed and orchestrated by V. Sapozhnikov. A recent adaptation by Morris Panych and Wendy Gorling, set to various music by Russian composer Dmitri Shostakovich, was performed by actors using dance and mime. A film version was produced by the CBC. The Danish choreographer Flemming Flindt created a version for Dennis Nahat and the Clevelend San Jose Ballet. The principal role was performed by Rudolph Nureyev at the world premiere at the Edinburgh Festival in the summer of 1990.
Танымал мәдениетте
2003 жылы Жумпа Лахиридің "Ата-ананың аты" романындағы басты кейіпкер Гоголь деп аталады, себебі "Шығар" әңгімесі оның әкесіне Калькуттада жас кезінде зор әсер еткен. Романның Гоголі әкесінің қойған есімімен күрескеннен кейін осы әңгіменің мәнін табады. Романда Гогольдің әкесі ұлының атын неге осылай атағанын "Біздің бәріміз Гогольдің шығарынан шыққанбыз. Бір күні түсінесің" деп түсіндіреді. Романның 2006 жылы Мира Наир режиссерлігімен "Ата-ананың аты" атты фильмге бейімделуі жасалды.
The protagonist in the 2003 novel The Namesake, by Jhumpa Lahiri, is named for Gogol because of the importance that "The Overcoat" had on his father as a young man in Calcutta. The "Gogol" of this novel finds meaning in the story, after struggling with the name given to him by his father. In the novel, Gogol's father justifies his choice for his son's name by saying "We all came out of Gogol's Overcoat One day you will understand " An adaptation of the novel was produced as a film, The Namesake, in 2006, directed by Mira Nair.