Екінші дүниежүзілік соғысының батыры: Джон Кэри "Ред" Морган
John C. Morgan
Жон Кэри Морган (1914-1991) – Екінші дүйнə соғысындағы батыр американ ұшқышы, «Құрмет медалі» иегері. «Twelve O'Clock High» романының прототипі. Ұшқыш өмірі мен қаһармандығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-әуе күштерінің «Құрмет белгісі» медалін алған (1914–1991)
United States Air Force Medal of Honor recipient (1914–1991)
Джон Кэри "Ред" Морган (24 тамыз, 1914 – 17 қаңтар, 1991) – Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшқышы. 1943 жылы Германияны бомбалау кезіндегі ерлігі үшін «Құрмет белгісі» медалімен марапатталды. Оның осы оқиғасы «12 сағат биіктікте» романы мен фильміндегі 2-лейтенант Джесси Бишоптың кейіпкеріне әсер етті.
John Cary "Red" Morgan (August 24, 1914 – January 17, 1991) was a United States Army Air Forces pilot in World War II who received the Medal of Honor for his actions during a 1943 bombing run over Germany, which also inspired the character of 2nd Lieutenant Jesse Bishop in the novel and film Twelve O'Clock High.
Өмірбаян
1914 жылғы 24 тамызда Техас штатының Вернон қаласында, адвокат Сэмюэл А. Морган аға мен Верна Джонсон Морганның ұлы болып дүниеге келген Морган 1931 жылы әскери мектепті бітіргеннен кейін Амарилло колледжі, Нью-Мексико әскери институты, Батыс Техас мемлекеттік мұғалімдер колледжі және Техас университеті сияқты бірнеше колледждерде оқыды. Техас университетінде ол ұшқышқа айналып, 1934 жылы оқуын тастап кетті. 1938 жылға дейін Фиджи аралдарында ананас шаруашылығында бригадир болып жұмыс істеді, содан кейін АҚШ Әскери Әуе күштеріне авиация курсанты ретінде қабылдануға өтініш берді. Бірақ, білімі жеткіліксіз болғандықтан, өтініші қабылданбады. Texaco компаниясы үшін мұнай алаңында жұмыс істеген Морган өндірістік апатта мойны сынды, осының салдарынан Селективті қызмет жүйесінде 4F санатына жатқызылды.
Born August 24, 1914, in Vernon, Texas, son of attorney Samuel A. Morgan Sr. and Verna Johnson Morgan, Morgan graduated from a military school in 1931 then attended several colleges, including Amarillo College, New Mexico Military Institute, West Texas State Teachers College, and the University of Texas at Austin. While at Texas he learned to fly aircraft, and in 1934 dropped out of college. He worked in the Fiji Islands as a foreman on a pineapple plantation until 1938, when he returned to enlist as an aviation cadet in the U. S. Army Air Corps. However, because of his poor education record, he was refused enlistment. Working at an oil drilling site for Texaco, Morgan suffered a broken neck in an industrial accident, and as a result was later classified 4 F by the Selective Service System.
Әскери қызмет
1941 жылдың тамызында Морган Канада Корольдік әуе күштеріне қосылды. Саскачеван және Онтариода, сондай-ақ Англиядағы RAF Church Lawford базасында ұшу дайындығын аяқтағаннан кейін, RAF Бомбалау командованиесінің сержант-ұшқышы болып тағайындалды. 1943 жылдың 23 наурызында ол АҚШ Әуе күштеріне ұшу офицері ретінде ауыстырылып, 92-ші бомбалау тобының 326-шы бомбалау эскадрильясына бекітілді. Морган өзінің бесінші американдық миссиясында, 42-29802 сериялық нөмірі бар B-17F ұшағымен Ганновер қаласына (Германия) 1943 жылдың 28 шілдесінде ұшқан экипаждың екінші пилоты болды. Осы миссияға қатысқандығы үшін ол 1943 жылдың 18 желтоқсанында Құрмет медалімен марапатталды (толық мақтау қағазы төменде көрсетілген).
In August, 1941, Morgan joined the Royal Canadian Air Force, and after completion of flight training in Saskatchewan, Ontario, and RAF Church Lawford, England, was posted as a Sergeant Pilot with RAF Bomber Command. On March 23, 1943, he was transferred to the U. S. Army Air Forces as a Flight Officer and assigned to the 92nd Bomb Group's 326th Bomb Squadron, RAF Alconbury, England. Morgan, on his fifth U. S. mission, was co pilot of a crew flying a B 17F, ser. no. 42 29802, to a target in Hanover, Germany, on July 28, 1943. It was for his participation in this mission that he received the Medal of Honor (citation shown below in full), which was awarded on December 18, 1943.
Құрмет медалі
Морганның тәжірибесі оның тобы Германия жағалауына жақындағанда басталды. «Рути II» деп аталған B-17 ұшағына көптеген Focke Wulf Fw 190 истребительдері шабуыл жасады, нәтижесінде ұшақтың артқы бөлігіндегі пулеметшілерге арналған оттегі жүйесінің бір бөлігі зақымданды. Бірінші оқ атылысы бірден ұшқыш кабинасының әйнегін қиратты, ішкі байланыс құралын бұзды және ұшқыш лейтенант Роберт Кэмпбеллдің бас сүйегін жарып жіберді. Ұшқыштың денесі басқару дөңгелегіне құлап, ұшақты басқарудан шығарды. Ф/О Морган өзінің жағынан басқаруды алып, бар күшімен ұшақты қайтадан формацияға енгізді. Мүгедек ұшқыш Морганнан басқаруды тартып алуға тырысып, қосалқы ұшқышты жұдырықтап соқты, тістерінің бірі сынып, екі көзі қарауытып қалды. Осы уақытта, 20 мм снарядтың салдарынан бас мұнарадағы пулеметшінің сол қолы иығынан жұлып алынды, ол да ауыр жарақат алды. Ол мұнарадан құлап, навигатор оны қансырап, өлімін күтіп отырған күйде тапты. Навигатор пулеметшіні ұшақтан секіріп құтылуға көмектесіп, өмірін сақтап қалды. Морганның білмегені, белдеме, құйрық және радио пулеметшілері оттегі жетіспеушілігінен есінен танып, гипоксиядан өлім қатеріне тап болды. Зақымдалған ішкі байланыс құралының салдарынан көмек шақыра алмаған Морган бірден кері қайтуға немесе формацияның қорғауында нысанаға ұшып, содан кейін қайтуға шешім қабылдауға мәжбүр болды. Сондай-ақ, ол Кэмпбеллдің гипоксияға ұшырауына жол бермеу үшін оның оттегін тоқтату қажет пе, жоқ па, деген мәселені де шешуі керек еді. Өлімге ұшыраған ұшқыштың басқаруды тартып алу әрекеттеріне қарамастан, Морган миссияны аяқтауды және ұшқышының оттегін тоқтатуды жөн көрді. Екі сағат бойы ол формациядағы орнын сақтап, бір қолымен ұшақты басқарды, екінші қолымен ұшқышпен күресті. Соңында навигатор ұшқыштар кабинасына кіріп, жағдайды түзетуге көмектесті. Навигатор мен бомбалаушы мерт болған ұшқышты ұшақтың алдыңғы бөлігіне орналастырды. Ф/О Морганның B-17 ұшағы Хановердегі нысанаға жетіп, бомбаларын сәтті тастады. Барлық отын бактары бос екенін көрген Морган бомбалаушыны RAF Foulsham әуежайына қондырды. Лейтенант Кэмпбелл бір жарым сағаттан кейін қайтыс болды, ал аман қалған бес пулеметші әртүрлі дәрежедегі суықтан зардап шегіп, жазылып шықты. B-17 ұшағы экономикалық тұрғыдан жөндеуге келмейтіндей зақымдалған деп танылды және ешқашан қайта ұшпады.
Morgan's experience began as his group formation neared the German coast. The B 17, nicknamed Ruthie II, was attacked by a large number of Focke Wulf Fw 190 fighters and had part of its oxygen system to the gunners' positions in the rear of the aircraft knocked out. The first burst of fire also smashed the cockpit's windshield, damaged the interphone, and split open the skull of pilot Lt. Robert Campbell. The pilot's upper body slumped over his control wheel, causing it to start out of control. F/O Morgan seized the controls on his side and by sheer strength pulled the plane back into formation. The disabled pilot continued to try to wrest the controls away from Morgan and smashed at the co pilot with his fists, knocking some teeth loose and blackening both his eyes. Meanwhile, the top turret gunner was also seriously injured when a 20 mm shell tore off his left arm at the shoulder. He fell out of the turret position, and was found by the navigator bleeding to death. The navigator bailed the gunner out of the aircraft in a successful effort to save his life. Unknown to Morgan, the waist, tail and radio gunners became unconscious from lack of oxygen and were threatened with death by anoxia. Morgan, unable to call for assistance because of the damaged interphone, had to decide whether to turn back immediately or try to fly all the way to the target and back within the protection of the formation. He also had to decide whether or not to subject Campbell to anoxia by cutting off his oxygen to disable him. In spite of wild efforts by the fatally wounded pilot to seize the controls, Morgan chose to complete the mission and not cut off his pilot's oxygen supply. For two hours he held position in the formation – flying with one hand, fighting off the pilot with the other. At length the navigator entered the flight deck and relieved the situation. The navigator and bombardier secured the dying pilot in the nose compartment of the airplane. F/O Morgan's B 17 reached the target at Hanover and successfully dropped its bombs. With all his fuel gauges reading empty, Morgan landed the bomber at RAF Foulsham. Lt. Campbell died an hour and half later, and the five surviving gunners recovered from various degrees of frostbite. The B 17 was declared damaged beyond economical repair and never flew again.
Ұстау
1943 жылдың қазан айында Морган 482-ші бомбалау тобына ауыстырылды, B-17 H2X радарлық жабдықталған ұшақтарда ұшу үшін, және қараша айында екінші лейтенант шеніне көтерілді. Ол жауынгерлік міндетін атқаруын жалғастырып, 25,5 миссияға қатысты. 1944 жылдың 6 наурызында Морган B-17 ұшағының пилоты болды, ол АҚШ Әскери-әуе күштерінің Берлинге жасаған алғашқы ірі шабуылына жетекшілік еткен кезде атып түсіріліп, тұтқынға алынды. Соғыс аяқталғанға дейін Германиядағы Барт қаласындағы Stalag Luft I тұтқын лагерінде ұсталды, және Құрмет медалімен марапатталғаннан кейін тұтқынға түскен жалғыз адам болды.
F/O Morgan transferred to the 482nd Bomb Group in October 1943 to fly B 17 H2X radar aircraft and was promoted to second lieutenant in November. He remained on combat duty, flying in 25½ missions. On March 6, 1944, Morgan was the pilot of a B 17 leading the first major USAAF attack against Berlin when he was shot down and captured, held in Stalag Luft I, Barth, Germany, for the remainder of the war, the only person to become a POW after being awarded the Medal of Honor.
Соғыстан кейінгі мансап
1948 жылы Си Бартлетт пен Бейрн Лей, кіші романын "Он екі сағат биіктікте" жариялады және Морганды басты кейіпкер лейтенант Джесси Бишоптың прототипі ретінде пайдаланды. Оның марапаттамасындағы іс-әрекеттерінің тізімі Бишоптың ұқсас жағдайлардағы іс-қимылын сипаттау үшін сценарийде диалог ретінде қолданылды. Морган сияқты, Бишоп та Ерен медалімен марапатталды және кейіннен тұтқынға алынды. Оқиға 1949 жылғы фильмде де маңызды орын алды. Соғыстан кейін Морган Калифорниядағы Texaco компаниясында авиациялық отын сатумен айналысты. Корея соғысы басталғанда қайта әскерге шақырылып, Texaco-дан демалысқа шықты (1950–53) және жауынгерлік міндеттерге өтініш берді. Әуе күштері оның өтінішін қабылдамады, бірақ оған екі жыл бойы АҚШ-та жүк көлігін тасымалдауға рұқсат берді. Ол әскери қызметінің соңғы жылын Әуе күштерінің көмекші хатшысының орынбасары кеңсесінде өткізді. 1957 жылы ол Әуе күштерінің резервінен подполковник шындығында зейнетке шықты. Морганның жалғыз баласы Сэм Морганнан кейін қалды, ол өзі 20 жылдан астам қызмет еткеннен кейін АҚШ Әуе күштерінен зейнетке шықты. Морганның төрт немересі және үш шөбересі бар, олардың екеуі әскерде қызмет етеді, ал тағы екеуі бұрын қызмет еткен. Ең үлкені Марк Морган Армияда полковник және Ауғанстан мен Иракқа бірнеше рет қатысты. Марк әскери мансабын Теңіз жаяу әскерінде "Құрлық қалқаны" және "Құрлық дауыл" операцияларында, сондай-ақ Сомалидегі "Үміт қайтару" операциясында бастады. Уэйд Зиглер Армиядағы Бас кіріспе офицері, тікұшақ ұшқышы, Ауғанстан мен Иракта, сондай-ақ әлемнің басқа да даулы аймақтарында бірнеше рет болып қайтқан. Рейчел Морган Иракта қызмет еткен Армия капитаны, ал Джон Морган Ауғанстан мен Иракта бірнеше рет болып қайтқан Теңіз жаяу әскерінің аға сержанты. Крис Морган, Кристен және Рейчел Зиглер әкесінің тарихын әңгімелеп, елге өздерінің үлесін қосуда. Морган 1991 жылдың 17 қаңтарында Альцгеймер ауруы мен инсульт салдарынан қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратының 59-бөліміне жерленген. Батылдығы мен қаһармандығы туралы сұрақтарға Морган: "Батыр деген жоқ. Мен жағдайға түсіп, әрекет етуге мәжбүр болдым. Бірдеңе болғанша, қалай әрекет ететініңді болжау мүмкін емес, бірақ көптеген адамдар солай істеген болар еді деп ойлаймын" деді.
In 1948 Sy Bartlett and Beirne Lay, Jr. published their novel Twelve O'Clock High and used Morgan as a model for a primary character, Lt. Jesse Bishop. The wording of his actions appearing in his citation was used as dialogue in the script to describe the actions of Bishop under similar circumstances, and like Morgan, Bishop's character was awarded the Medal of Honor and later became a POW. The circumstances also became a featured part of the 1949 film adaptation. After the war, Morgan returned to work for Texaco in California selling aviation fuel. Called back to active duty when the Korean War broke out, he took a leave of absence from Texaco (1950–53) and applied for combat duty. The Air Force denied his request but allowed him to fly cargo planes in the United States for two years. He completed his final year on active duty in the office of the Deputy Assistant Secretary of the Air Force. In 1957, he retired from the Air Force Reserves as a lieutenant colonel. Morgan is survived by his only child Sam Morgan, who himself retired from the US Air Force after 20 plus years of service. Morgan has four grandchildren and three step grandchildren of which two are currently serving in the Army and two others have served. Mark Morgan, the oldest, is a Colonel in the Army and has served several deployments to Afghanistan and Iraq. Mark began his Military career in the Marine Corps serving in Operations Desert Shield and Desert Storm as well as Operation Restore Hope in Somalia. Wade Ziegler is a Chief Warrant Officer Five, flying helicopters in the Army serving several tours in Afghanistan and Iraq as well as other conflict zones around the world. Rachel Morgan retired a Captain in the Army serving in Iraq and John Morgan retired a Staff Sergeant in the Marine Corps after having served several tours in Afghanistan and Iraq. Chris Morgan, Kristen and Rachel Ziegler all serve the Country in their own way telling the story of their grandfather to whoever will listen. Morgan died on January 17, 1991, from complications associated with Alzheimer's and a stroke. He is buried in section 59 at Arlington National Cemetery. When questioned of his valor and heroism, Morgan replied, "There's no such thing as a hero. I was pushed into circumstances where I was forced to act. You can never say how you're going to react to something until it happens, but I think most people would have done the same."
Сыйлықтар мен марапаттар
АҚШ Әуе күштері ұшқышының белгісіRoyal Air Force ұшқышының куәлігіҚұрмет медаліӘуе медалі екі қола емен жапырағыменӘуе күштерінің президенттік бірлестігінің мақтау қағазыСоғыс тұтқыны медаліАмерика науқаны медаліЕуропа-Африка-Орта Шығыс науқаны медалі қола науқан жұлдызыменЕкінші дүниежүзілік соғыстың Жеңіс медаліҰлттық қорғаныс қызметі медаліӘуе күштерінің ұзақ жыл қызметі үшін марапатыҚарулы күштер резерві медалі қола құм сағатымен
U. S. Air Force pilot badgeRoyal Air Force pilot brevetMedal of HonorAir Medalwith two bronze oak leaf clustersAir Force Presidential Unit CitationPrisoner of War MedalAmerican Campaign MedalEuropean–African–Middle Eastern Campaign Medalwith bronze campaign starWorld War II Victory MedalNational Defense Service MedalAir Force Longevity Service AwardArmed Forces Reserve Medalwith bronze hourglass device