Харви Мансфилд: Американ саясаттанушысының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Американдық саяси философ Харви Клэфлин Мэнсфилд (Harvey Claflin Mansfield Jr.) (21 наурыз, 1932) – американдық саяси философ. 1962 жылдан бері Гарвард университетінде үкімет профессоры қызметін атқарды. Ол Гуггенхайм және NEH стипендияларын алған, сондай-ақ Ұлттық гуманитарлық орталықтағы ғылыми қызметкер болды. 2004 жылы президент Джордж Буш оған Ұлттық гуманитарлық медалін табыс етті, ал 2007 жылы Джефферсон лекциясын оқыды. Мэнсфилд саяси тарихты зерттеуші және Лео Штраустың ықпалында болды. Ол сонымен қатар Стэнфорд университетінің Гувер институтында Кэрол Г. Саймон аға ғылыми қызметкері. Мэнсфилд жазбаларында саяси мәселелер бойынша консервативті көзқарасымен белгілі. Гарвардта ол университеттің ең танымал консервативті тұлғаларының біріне айналды. 2023 жылы ол университеттің ең ұзақ қызмет еткен профессорларының бірі ретінде оқытушылық қызметтен зейнеткерлікке шықты. Оның белгілі бұрынғы студенттері: Марк Блиц, Джеймс Цезер, Том Коттон, Эндрю Салливан, Чарльз Р. Кеслер, Алан Кейс, Уильям Кристол, Клиффорд Орвин, Пол Кантор, Марк Лилла, Фрэнсис Фукуяма, Шарон Крауз, Бруно Масаес және Шен Тонг.

Өмірбаян

Мэнсфилд 1932 жылдың 21 наурызында Нью-Хейвен, Коннектикут штатында дүниеге келген. Оның әкесі Харви Мэнсфилд аға, «Американдық саяси ғылымдар шолуы» журналының редакторы болған және 1988 жылы 83 жасында қайтыс болған кезде Колумбия университетінде мемлекеттік құқық және үкімет профессоры болды. Мэнсфилд колледжге дейінгі білімін мемлекеттік мектептерде алды. 1949 жылы ол Гарвард университетіне мемлекеттік басқару мамандығын оқуға түсті және 1953 жылы бакалавр дәрежесін алды. Студент кезінде ол Адлай Стивенсон II-ді қолдаған либерал болды. Бітіргеннен кейін Мэнсфилд бір жыл бойы Англияда оқуға Фулбрайт стипендиясын алды. Гарвардқа оралып, 1961 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Мэнсфилд бастапқыда бірнеше жыл Берклидегі Калифорния университетінде оқытты, содан кейін Гарвардта лекция оқыды. 1969 жылы ол толық профессор болып тағайындалды және 1973 жылдан 1976 жылға дейін университеттің үкімет кафедрасын басқарды. Ол сонымен қатар саяси философияны практикалық саясатта көреді, оны Мэнсфилд қажетті түрде партиялық деп санайды, себебі ол азаматтарды "жақтаумен, қарсылықпен, айыптаумен және қорғаумен" жарысқа түсіреді (2). Оның пікірінше, саясат либералдық және консервативтік таңдаулардан ғана тұрмайды, керісінше, олар бір-біріне түбегейлі қарсы келеді, әр тарап жалпыға ортақ игілікке үндеу жасауға тырысқанда өз мүддесін қорғайды (2). Саяси даудың осындай қарсыласушы тараптары жалпыға ортақ игілікке үндегендіктен, дауды бақылаушы өз ойлау қабілетін қай тараптың аргументтері көз жеткізгіш екенін бағалау үшін пайдалана алады. Егер мұндай бақылаушы судья болуға қабілетті болса, оны саяси философ деп санауға болады немесе кем дегенде саяси философиямен айналысу жолында деп есептеуге болады (2–3). Мэнсфилд саясат пен саяси философия арасындағы байланысты атап көрсетеді, бірақ ол саяси философияны саяси ғылымда таппайды, ол Мэнсфилд үшін саяси философияға қарсыласы және табиғат ғылымдарын "еліктейді" (3–5). Мэнсфилдтің көзқарасы бойынша, саяси ғылым "жақсы", "әділ" және "асыл" сияқты сөздерді "пайдалы" немесе "басымдықтар" сияқты басқа сөздермен ауыстырады. Бұл терминдер бейтарап болуға тиіс, бірақ саяси ғалымның рөлі мен көзқарасы судьядан "мүдделі емес бақылаушы" деп өзгергенінің нәтижесінде, мұндай "ғалым" қай аргументтер жақсы екенін анықтай алмайды, себебі ол релятивизмнің құрбаны болады, бұл, Мэнсфилдтің пікірінше, "әлсіз догматизмнің бір түрі" (4–5). Оқулығында Мэнсфилд студенттерге саяси ғылымның он жетінші ғасырда саяси философиядан бас тартып, он тоғызыншы ғасырдың соңындағы позитивизм қозғалысында өзін ерекше және бөлек деп жариялағанын еске салады: сондықтан ол онда "Бүгінгі саяси ғылым көбінесе 'сипаттамалық' немесе 'эмпирикалық' деп аталады, ол фактілермен айналысады; саяси философия құндылықтарды білдіретіндіктен 'нормативтік' деп аталады. Бірақ бұл терминдер келісімге ұмтылатын саяси ғылым мен ең жақсысын іздейтін саяси философия арасындағы айырмашылықты абстрактілі түрінде қайталайды" (6). Сонымен қатар, Мэнсфилдтің айтуынша, адамдар саяси философия мен саяси ғылым арасындағы айырмашылық туралы сөйлескенде, олар шын мәнінде екі түрлі саяси философия туралы айтады, бірі қазіргі заманғы, екіншісі ежелгі. Қазіргі саяси ғылым мен оның ежелгі баламасын толық түсінудің жалғыз жолы, ол саяси философияның тарихына ену және ғасырлар бойы жеткізіліп келе жатқан дәстүрді зерттеу: "Бұл дәстүрмен таныс емес адам өзін білімді деп санамайды. Ол сізге адам өмірінің маңызды мүмкіндіктерін көрсетеді және не сыналғандығы және қазір не басым екендігі туралы түсінік беріп, сізге басқа көздерден қол жетімді емес тереңдікте қазір қайда екенімізді айтады" (7–8). Қазіргі саяси ғылым өзінің тамырларын қарауға міндетті емес деп санаса да, тіпті бұл тақырыпты маңызды емес деп санап, оны сынай алады, ол былай дейді: "біздің ойлауымыз саяси философияның тарихын оның мәнін түсіну үшін қажет екенін көрсетеді" (7–8).

Mansfield was born in New Haven, Connecticut, on March 21, 1932. His father, Harvey Mansfield Sr., had been editor of the American Political Science Review and was the Ruggles Professor Emeritus of Public Law and Government at Columbia University at the time of his death in 1988 at the age of 83. Mansfield was educated at public schools before college. In 1949, he enrolled at Harvard University with a focus in studying government, receiving his Bachelor of Arts in 1953. As an undergraduate, he was a liberal who supported Adlai Stevenson II. After graduating, Mansfield received a Fulbright Scholarship to study in England for a year. He returned to Harvard and received his Ph. D. in 1961. Mansfield initially began teaching at the University of California, Berkeley, for a few years before lecturing at Harvard. In 1969, he was appointed as a full professor and was chair of the university's government department from 1973 to 1976. He also finds political philosophy in practical politics, which Mansfield considers necessarily partisan, because it involves citizens "arguing passionately pro and con with advocacy and denigration, accusation and defense" (2). He argues that politics does not merely consist of liberal and conservative options, but rather, they are fundamentally opposed to each other, with each side defending its own interest as it attempts to appeal to the common good (2). Since such adversarial sides in a political dispute appeal to the common good, an observer of the dispute can use his capacity to reason to judge which side supplies the most compelling arguments. If such an observer is competent to be a judge, he or she may be thought of as a political philosopher, or as at least on the way to engaging in political philosophy (2–3). Mansfield stresses the connection between politics and political philosophy, but he does not find political philosophy in political science, which for Mansfield is a rival to political philosophy and "apes" the natural sciences (3–5). From Mansfield's point of view, political science replaces words like "good", "just", and "noble" with other words like "utility" or "preferences." The terms are meant to be neutral, but as a result of the political scientist's purported change of role and perspective from judge to so‑called "disinterested observer", such a "scientist" is not able to determine whose arguments are the best, because he or she falls victim to relativism, which, according to Mansfield, is "a sort of lazy dogmatism" (4–5). In his guide, Mansfield reminds students that political science rebelled from political philosophy in the seventeenth century and declared itself distinct and separate in the positivist movement of the late nineteenth century: thus, he argues in it that whereas "Today political science is often said to be 'descriptive' or 'empirical,' concerned with facts; political philosophy is called 'normative' because it expresses values. But these terms merely repeat in more abstract form the difference between political science, which seeks agreement, and political philosophy, which seeks the best" (6). Furthermore, according to Mansfield, when people talk about the difference between political philosophy and political science, they are actually talking about two distinct kinds of political philosophy, one modern and the other ancient. The only way to understand modern political science and its ancient alternative fully, he stresses, is to enter the history of political philosophy, and to study the tradition handed down over the centuries: "No one can count himself educated who does not have some acquaintance with this tradition. It informs you of the leading possibilities of human life, and by giving you a sense of what has been tried and what is now dominant, it tells you where we are now in a depth not available from any other source" (7–8). Although modern political science feels no obligation to look at its roots, and might even denigrate the subject as if it could not be of any real significance, he says, "our reasoning shows that the history of political philosophy is required for understanding its substance" (7–8).

Князьді бауырмалау

Өз кітабы «Принцті бағындыруда» Мэнсфилд атқарушы биліктің қазіргі доктринасын Никколо Макьявеллиге дейін жегізеді. Ол атқарушы билікті либералды конституционализммен үйлесімді болуы үшін бағындыру қажет екенін дәлелдейді.

Батыс өркениет

Колледжтердегі көпмәдениеттілікке жауап ретінде Мэнсфилд батыс өркениетін сақтау және оқыту курстарының маңыздылығын қорғады, тіпті негізгі тақырыптарды қамтитын оншақты кітапты іріктейтін шолу курсын ұсынды. Мэнсфилд батыс өркениетін түсіну маңызды деп санайды, себебі оны түсіндіретін кітаптар адамның жағдайымен байланысты мәселелерді қарастырады. Лекциясында Мэнсфилд "гуманитарлық ғылымдардан туындайтын саясатты түсінуді жақсартудың бүгінгі күні екі жолын ұсынады: бірінші, Платон мен Аристотельдегі thumos ұғымын қайта қабылдау, [және] екінші, әдебиетке тән және ғылымға жат есімдерді пайдалану". Ішкі бақылау туралы сөз қозғалғанда, Мэнсфилд мынаны айтады:

> "Аткарушы билік тексерулер мен тепе-теңдіктерге бағынуы керек дейтіндердің президентті тоқтату мағынасында тексеруге болатынын айтуы немесе меңзеуі қате. Президент жауапкершілікке тартылуы және жауапты болуы мүмкін, бірақ оны тоқтатуға болатын болса, Конституцияда шұғыл жағдайларда әрекет етудің сенімді құралы болмас еді."

Гендерлік рөлдер мен теңдік

2006 жылы жазған «Ерлік» кітабында Мансфилд гендерлік рөлдерді орташа консервативті тұрғыдан қорғады және «гендерлік бейтарап» қоғамда ерлік қасиетінің жоғалуына қайғырды. New York Times газетіне берген сұхбатында ол бұл ұғымды «қауіп-қатер жағдайындағы сенімділік» деп қысқаша түсіндірді. «Нағыз ер адам не істеп жатқанын білуі керек». Ол кітапта осы идеяны толыққандырақ ашады. Кітапта ер адамның не істеп жатқанын білуі міндетті емес, бірақ олай болғандай әрекет етуі керек. Сондай-ақ, кітапта Мансфилд ерлік ұғымын сынап, өз пікірін дәлелдеу үшін Гомер, Платон, Аристотель, Рудьярд Киплинг, Эрнест Хемингуэй және Наоми Вуд сияқты түрлі тұлғаларға сілтеме жасайды. Оның сөзіне сәйкес, ерлік – бұл «толыққанды білімсіз шешім қабылдау», және оның қоғамдағы орны талқыланып отыр. Билл Кристолмен сұхбатта Мансфилд былай деді: «Мен жазғандар – ерлікті шағын қорғау. Мұндағы «шағын» сөзіне ерекше мән беру керек, себебі ерлік жақсы да, жаман да болуы мүмкін. Тәуекелге баратындардың бәрі де соның нәтижесіне лайық емес, сондықтан менің ойымша, ерлік көп жамандықтарға себепкер. Террористер де ерлікпен әрекет етеді, олар өз өмірін қауқаққа тігіп, сене білетін принциптері үшін немесе идеялары үшін құрбандыққа шағуға дайын». «Ерлік» кітабын философ және құқық ғалымы Марта Нуссбаум 2006 жылғы 22 маусымдағы «The New Republic» журналында сынады. Нуссбаум Мансфилдті көптеген феминистік және феминистік емес мәтіндерді дұрыс түсінбегендігі немесе оларды мүлде оқымағандығы үшін айыптады, сондай-ақ ол сілтеме жасайтын ежелгі грек және рим классиктеріне де сын көзбен қарады. Оның пікірінше, кітабы әйелдерге қарсы зорлық-зомбылыққа салқын қарайтын мизогинистік көзқарастарға негізделген. Мансфилд әйелдің зорлауға қарсы тұруы үшін «артық жібермеуге наразылық білдіретін әйелдік тартымдылық пен сыпайылық» қажет екенін айтады. Гарвардтың бұрынғы президенті Лоуренс Саммерстің ерлер мен әйелдердің ақыл-ойы арасындағы айырмашылық туралы пікірлеріне қатысты Мансфилд «әлбетте, әйелдер ғылымның жоғары деңгейінде ерлерге қарағанда төмен қабілетке ие» деген пікірді «әлбетте, дұрыс» деп бағалады. 2-ші түзетуге қарсы сотта куәлік берген Нуссбаум кейін Мансфилдтің гомосексуалдар мен лесбияндар бақытсыз деген тұжырымының негізі қазіргі әлеуметтік ғылымдардың зерттеулері емес, Батыс дәстүрінің классикалық кітаптары (Платон, Токвиль, Руссо және т.б.) екенін мәлімдеді.

In his 2006 book Manliness, Mansfield defended a moderately conservative understanding of gender roles, and bemoaned the loss of the virtue of manliness in a "gender neutral" society. In a New York Times interview, he defined the concept briefly as "confidence in a situation of risk. A manly man has to know what he is doing." He defines the idea in more concrete terms in the book. There, a manly man does not have to know what he is doing, but only has to act as though he does. Also in the book, Mansfield subjects the concept of manliness to a test in which he refers for support of his argument to such diverse authorities as Homer, Plato, Aristotle, Rudyard Kipling, Ernest Hemingway, and Naomi Wood. In his argument, manliness is ultimately related to assertiveness—"decisiveness without complete knowledge"—and its place in society is debated. In an interview with Bill Kristol, Mansfield said:
"What I wrote was a modest defense of manliness. And the emphasis [is] on modest because manliness can be bad as well as good. Not everyone who takes risks deserves to have them turn out right and so manliness is, I think, responsible for a lot of evil. You can say that terrorists are manly, they’re willing to risk their lives and give their lives for a principle they believe in or a point they believe in." Manliness was criticized by the philosopher and law scholar Martha Nussbaum in the June 22, 2006, issue of The New Republic. Nussbaum accuses Mansfield of misreading, or failing to read, many feminist and nonfeminist texts, in addition to the ancient Greek and Roman classics he cites. She argues that his book is based on overt misogynistic assumptions that take a position of indifference towards violence against women. Mansfield asserts, she contends, that a woman can resist rape only with the aid of "a certain ladylike modesty enabling her to take offense at unwanted encroachment." Concerning controversial comments by former President of Harvard, Lawrence Summers, about mental differences between men and women, Mansfield said that it is "probably true" that women "innately have less capacity than men at the highest level of science It's common sense if you just look at who the top scientists are". Nussbaum, who testified in the same trial against Amendment 2, later remarked that Mansfield's source for his claim that gay and lesbian people were unhappy was not contemporary social science research but the great books of the Western tradition (Plato, Tocqueville, Rousseau, etc. ).

Сабақтар мен оң шешімдер

Мэнсфилд Гарвард университетінде бағалардың көтерілуіне сын айтты және бұл ішінара беделділікке байланысты деп мәлімдеді, бірақ оның себептік байланысын дәлелдей алмайтынын айтады. Сыншылар бағалардың көтерілуі Гарвардта афроамерикандық студенттердің маңызды рөл атқаруынан бұрын басталғанын көрсетті. 1997 жылдың қараша айында Мэнсфилд Корнел Уэст пен Майкл Сэндлдің (беделділікті қолдайтын) және Рут Висс пен өзінің (беделділікке қарсы) қатысуымен өткен пікірсайыста қатысты. Пікірсайысқа мың Гарвард студентінен тұратын "үлкен аудитория" жиналды, кампустағы орын Гарвардтың Сандерс театрында өткізілгенге дейін екі рет ауыстырылды, бұл профессор Сэндлді былай деуге итерді: "Бұл ұрпақтың саяси бейжайлыққа ұшырағаны туралы мифті жоққа шығарады, сондай-ақ саяси пікірсайыстарға деген бейжайлық туралы да". 2013 жылы Мэнсфилд декандан "ең көп кездесетін баға – A" дегенді естігеннен кейін студенттерге екі баға қоятынын мәлімдеді: біреуі академиялық тізімге, екіншісі олардың лайықты деп санайтын бағасы. Ол: "Мен студенттерімнің дұрыс баға алғаны үшін ғана жазаланғанын қаламаймын" деді. Гарвард Кримсонның хабарлауынша, бағалардың көтерілуіне жауап ретінде Мэнсфилд 2006 жылы "ирониялық" (немесе "көтерілген") баға беру жүйесін қайта жандандырды, студенттерге Гарвардтағы басқа профессорларға қарағанда төмен баға қоймай, олардың сыныпта неге лайық екенін білдіру үшін. "Мэнсфилдтің "шынайы және маңызды" бағалау жүйесінде студенттердің 5 пайызына A, ал 15 пайызына A- бағасы беріледі. Бірақ Мэнсфилд бұл бағаларды оның оқытушылары мен студенттерінен басқа ешкіммен бөліспейді. Керісінше, Мэнсфилдтің "ирониялық" бағасы – ресми тізімде көрсетілетін жалғыз баға – колледждегі орташа баға үлестіріліміне сәйкес келеді, студенттердің шамамен төрттен біріне A, ал тағы да төрттен біріне A- бағасы беріледі"; ал олардың жеке алған лайықты "шынайы" (төмен) бағалары көбінесе C немесе C- шамасында болады, бұл оған "Харви C- Мэнсфилд" деген лақап атты әкелді. "Бұл [бағалау] саясаты – бағалардың көтерілуінің себептерін және салдарларын көрсету мақсатында – студенттер мен оқытушылар тарапынан қарсылық тудырып, ұлттық БАҚ назарына іліккен". Мэнсфилд өзінің ортаңғы әрпі "C" дегенінің мейірімділік екенін әзілдеп айтты: "Бағалауда менде осының жетіспейтінін білдіреді".

Mansfield has voiced criticism of grade inflation at Harvard University and claims it is due in part to affirmative action, but says he cannot show its causal effect. Critics have shown that grade inflation predates any significant presence of black students at Harvard. In November 1997, Mansfield participated in a debate on affirmative action between Cornel West and Michael Sandel (arguing for affirmative action) with Ruth Wisse and himself (arguing against affirmative action). The debate attracted a "massive audience" of a thousand Harvard students, requiring its campus venue to be changed twice before it could take place in Harvard's Sanders Theater, prompting Professor Sandel to comment, "'This puts to rest the myth that this generation has a political apathy, and apathy to political debates.'" In 2013, Mansfield, after hearing from a dean that "the most frequent grade is an A", claimed to give students two grades: one for their transcript, and the one he thinks they deserve. He commented, "I didn’t want my students to be punished by being the only ones to suffer for getting an accurate grade". In response to grade inflation, according to Harvard Crimson, Mansfield revived the "ironic" (or the "inflated") grade in 2006, in order to let his students know what they really deserved in his class without causing them harm by grading them lower than the other professors at Harvard: "In Mansfield’s 'true and serious' grading system, 5 percent of students will receive A’s, and 15 percent will receive A minuses. But Mansfield won’t share those marks with anyone other than his teaching fellows and students. By contrast, Mansfield’s 'ironic' grade—the only one that will appear on official transcripts—will follow average grade distribution in the College, with about a quarter of students receiving A’s and another quarter receiving A minu[s]es"; in contrast, their privately received deserved "real" (lower) grades usually centered around a C or C minus, earning him the nickname "Harvey C minus Mansfield." "This [grading] policy—meant to demonstrate the causes and effects of grade inflation—drew heat from students and faculty, and attracted national media attention." Mansfield himself has joked that his middle initial "C." stands for compassion: "That's what I lack when it comes to grading."

Аудармалар

"Принц" - Никколо Макиавеллидің еңбегі. Алғы сөз. 2-ші (түз.) басылым. 1985 ж., Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 1998. (Сөздік қосымшасы бар.) "Флоренция тарихы" - Никколо Макиавеллидің шығармасы. Ред. және алғы сөз. Принстон: Принстон университетінің баспасы, 1988. (Қосымша аудармашы және редактор, Лора Ф. Банфилд.) "Ливий тарихы туралы әңгімелер" - Никколо Макиавеллидің еңбегі. Алғы сөз. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 1996. (Қосымша аудармашы, Натан Тарков.) "Америкадағы демократия" - Алексис де Токвильдің кітабы. Алғы сөз. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 2000. (Қосымша аудармашы, Делба Уинтроп.)

БАҚ-тағы көріністер

Харви Мэнсфилд Нил Горсучтың растау тыңдауларында, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2017 жылдың 24 сәуірі. Харви Мэнсфилд Дональд Трамп және саяси философия туралы, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2016 жылдың 19 желтоқсаны. Харви Мэнсфилд құпиялар, Вудхаус, Уилсон, Черчилль және Свифт туралы, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2016 жылдың 25 қыркүйегі. Харви Мэнсфилд Американың конституциялық рухы туралы, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2016 жылдың 31 шілдесі. Харви Мэнсфилд еркектік туралы, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2016 жылдың 8 мамыры. Харви Мэнсфилд Алексис де Токвильдің «Америкадағы демократия» туралы, Билл Кристолмен сұхбаттасулар, 2019 жылдың 15 маусымы.