Сегіз жылдық соғыстағы он екі жылдық бейбітшілік келісімі

Кіріспе

Сегіз жылдық соғыс кезіндегі атысты тоқтату. Он екі жылдық бітім – Испания мен Голландия Республикасы арасындағы Сегіз жылдық соғыс барысында 1609 жылдың 9 сәуірінде Антверпенде келісілген және 1621 жылдың 9 сәуірінде аяқталған атысты тоқтату кезеңі. Франция сияқты Еуропа елдері Республиканы тәуелді мемлекет деп мойындаса бастағанмен, испандықтар оны қаржылық қиындықтар мен ішкі мәселелер салдарынан туындаған уақытша шара ретінде қарастырды және Голландияның тәуелсіздігін 1648 жылғы Вестфалия шартына қол қойғанға дейін ресми түрде мойындамады. Бұл бітім Испанияның Филипп III-іне күштерін басқа бағыттарға жұмылдыруға мүмкіндік берді, ал Альберт пен Изабелла оны Габсбургтердің билігін бекіту және Оңтүстік Нидерландыда Контрреформацияны жүзеге асыру үшін пайдаланды.

Контекст

Голландия Республикасы 1590 жылдары маңызды әскери табыстарға қол жеткізді. 1585 жылы Антверпен құлағаннан кейін Испанияның Филипп II Александр Фарнезеге әскери әрекеттерін алдымен испандық Армаданың сәтсіз жорығына, содан кейін протестант Генрих IV-тің мұрагерлігіне кедері келтіру үшін Францияға қарсы бағыттауға бұйрық берді. Келесі жылдары Фландрия армиясы толығымен қорғанысқа көшті. Үш майданда соғыс жүргізудің шығындарын көтере алмай, Филипп II 1596 жылы төлемдерді тоқтатуға мәжбүр болды. Испанияның қиын жағдайын штад-холдер Морис шеберлікпен пайдаланды. Бірнеше жорықтарда Республика армиясы 1590 жылы Бреданы басып алды, келесі жылы Девентер, Хюльст және Неймегенді, ал 1594 жылы Гронингенді жаулап алды. Сол кезде Фландрия армиясы үлкен өзендердің солтүстігіндегі барлық стратегиялық бекеттерін жоғалтты. Алайда ғасырдың басында қақтығыс тұйықталып қалды. Испанияда Филипп III пен Габсбургтар Нидерландысындағы Альберт пен Изабелланың 1598 жылы билікке келуінен кейін Фландрия армиясы Голландия Республикасына қарсы шабуылды қайтаруға тырысты. 1600 жылы 2 шілдеде Ньюпорт шайқасында тактикалық жеңіліске ұшырағанымен, Фландрияға голландтардың шабуылын тойтарудағы стратегиялық мақсатына қол жеткізді. Остендтің ұзақ қоршауы (1601–1604) күштер тепе-теңдігін анық көрсетті. Екі тарап та қираған қаланы қоршауға немесе қорғауға зор қаржы жұмсады. Амброджио Спинола, Альберт еркiншектiң орнын басып, 1604 жылы 22 қыркүйекте қаланы басып алды, бірақ бұл Слейс жоғалтудың бағасымен болды. Осы уақыт аралығында Габсбург дипломатиясы екі майданнан да шығып кетті. 1598 жылы Генрих IV пен Филипп II Франко-испан соғысын Вервен бейбіт шартымен аяқтады. Алты жылдан кейін Джеймс I, Филипп III және эрцгерцогтар Англия мен Испания арасындағы қақтығысты Лондон келісімімен аяқтады. Бұл келісімдер Габсбургтерге күштерін голландтарға қарсы соғысқа жұмсауға мүмкіндік берді. Келесі жылы Спинола бастамашылықты қолға алып, соғысты 1594 жылдан бері алғаш рет үлкен өзендердің солтүстігіне көшiрдi. Голландия Республикасының орталық аймандарына жау қауіп төндірді. 1606 жылға қарай испан армиясы Насаулық Морис күш-жігеріне қарамастан, Олдензаал, Лохем, Линген, Рейнберг және Гроенлоны басып алды. Алайда Республиканың одақтастары материалдық қолдау көрсетуді жалғастырды. Сонымен қатар, Габсбургтардың Нидерландтағы табыстары қымбатқа түсті. Испандықтар күткен соққыны бермеді, ал Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы Молукка аралдарында базалар құрып, португалдық дәмдеуіш саудасына үлкен нұқсан келтірді. Бұл жетістіктер қақтығыс Испанияның теңізден тыс империясына таралуы мүмкін екенін көрсетті. 1607 жылы 9 қарашада Филипп III төлемдерді тоқтату туралы жариялады. Күштер тепе-теңдігі шаршау тепе-теңдігіне әкелді. Ұзақ жылдар бойы соғыс жүргізілгеннен кейін екі тарап та келіссөздер жүргізуге дайын болды. 1607 жылы 12 сәуірде Біріккен провинциялар мен Габсбург Нидерландысы сегіз айға жарамды және 4 мамырда күшіне енетін атысты тоқтатуға келісті. Кейіннен атыс тоқтату келісіміне теңіздегі операцияларды да қосу көзделген. Тіпті сол кезде де Филипп III-нің келісімін алу қиын болды. Патша Альберттің тәуелсіздік мәселесін мойындауға дайындығына қатты таңғалды. Испанияның қаржысының төтенше жағдайы оны келісімді ратификациялауға мәжбүр етті. Отты тоқтату бірнеше рет ұзартылып, содан кейін он екі жылдық бітімге қол қоюға әкелетін келіссөздер жүргізілді. Бейбітшілік конференциясы 1608 жылы 7 ақпанда Гаагада ашылды. Келіссөздер Binnenhof-те, содан бері Trêveszaal деп аталатын бөлмеде өтті. Морис конференцияға қатысудан бас тартқандықтан, республика делегациясының басшылығы оның туысы Вильгельм Луи Нассаудан, Фризеланд, Гронинген және Дренте штадхольдерінен алды. Голландия тарапының бас келіссөзшісі Голландияның ықпалды жер адвокаты Иохан ван Олденбарневельт болды. Габсбург Нидерланды делегациясының басшысы Амброджио Спинола болды. Оның жетекші қатысушысы - бас президент Жан Ришардо. Оларға Нейен, Мемлекеттік және соғыс министрі Дон Хуан де Мансисидор және Аудиенсьер Луи Веррейкен көмек көрсетті. Испания патшасының жеке делегациясы болған жоқ. Архиерейлердің өкілдеріне оның атынан келіссөз жүргізуге өкілеттік берілді. Бірнеше ханзадалар конференцияға делегация жіберді. Француздық медиаторлар тобын тәжірибелі келіссөзші және Бургундия Парламентінің президенті Пьер Жаннен басқарды. Англиялық делегацияны Гаагадағы елші және болашақ Мемлекеттік хатшы Ральф Винвуд басқарды. Дания королі Христиан IV өзінің болашақ канцлері Якоб Ульфельдті жіберді. Басқа медиаторлар Палатинат, Бранденбург, Ансбах және Гессе-Кассельді өкілдік етті. Кёльн курфюрсі және Юлих және Клевес герцогі бақылаушылар жіберді. Конференция ұзаққа созылғандықтан, көптеген делегаттар кетіп қалды, соңғы минутқа дейін француз және ағылшын медиаторлары ғана қалды. Конференция бейбіт шартының шарттары бойынша келісімге келе алмады және 25 тамызда таратылды. Тараптар колониялық сауда және дін мәселелерінде келісе алмады. Испания империясын сақтау үшін Габсбургтар голландтар экватордың оңтүстігінде теңіз жүргізуді тоқтатуын талап етті. Бұл Голландияның саудалық мүдделеріне қарсы болды. Бұл талап Хуго Гроцийді "Теңіз бос" еңбегін жазуға шабылдады. Біріккен провинциялар сондай-ақ Габсбургтардың Республикадағы католиктерге дін бостандығын беру туралы талабына қарсы болды, оны ішкі істеріне араласу деп есептеді. Бұл кемшіліктерге қарамастан, француз және ағылшын медиаторлары екі тарапты ұзақ бітімге келісуге көндіре алды. Бұл бейбітшілікті сақтайтын, бірақ барлық даулы мәселелерді айтпайтын еді. Ұзақ және қысқа мерзімді мерзімдерді қарастырғаннан кейін, бітім мерзімі он екі жылға белгіленді. Формалды келіссөздер 1609 жылғы 28 наурызда Антверпен қалалық ратушасында қайта басталды. 9 сәуірде екі делегация мәтінге қол қойды. Ратификация процесі қиын болды. Республикада Амстердам және Делфт сияқты қалалар бітім саудаларын азайтады деп қорқып, бітімге қарсы болды. Зеланд штаттары жеке қарақшылықтан түсетін кірістің жоғалуына наразылық білдірді және Схельдтты блокадалауды жалғастыруды талап етті. Филипп III-нің өзі де қабылдауға себептері болды. Ол эрцгерцогтар сарайынан бірнеше миссиядан кейін ғана келісімді ратификациялауға дайын болды.

The Dutch Republic achieved significant military gains in the 1590s. After the fall of Antwerp in 1585, Spain's Philip II ordered Alexander Farnese to direct his military actions first towards the failed campaign of the Spanish Armada, then against France to prevent the succession of Henry IV, a Protestant. In the following years the Army of Flanders was entirely on the defensive. Unable to sustain the cost of a war on three fronts, Philip II was forced to declare a suspension of payments in 1596. Spain's predicament was adroitly used by Stadtholder Maurice. In a series of campaigns, the Republic's army surprised Breda in 1590, took Deventer, Hulst and Nijmegen the following year and captured Groningen in 1594. By that stage the Army of Flanders had lost almost all its strategic positions north of the great rivers. By the turn of the century, however, the conflict began to reach a stalemate. After the accession of Philip III in Spain and of the Archdukes Albert and Isabella in the Habsburg Netherlands in 1598, the Army of Flanders tried to regain the offensive against the Dutch Republic. While it met with a tactical defeat in the Battle of Nieuwpoort on 2 July 1600, it did succeed in its strategic goal to repel the Dutch invasion of Flanders. The lengthy siege of Ostend (1601–1604) amply demonstrated the balance of power. Both sides poured enormous resources into the besieging or defending of a town that was reduced to rubble. Ambrogio Spinola, who had succeeded Archduke Albert as commander in the field, eventually captured the town on 22 September 1604, but only at the price of accepting the loss of Sluis. Meanwhile, Habsburg diplomacy had managed to disengage from two fronts. In 1598 Henry IV and Philip II had ended the Franco Spanish War with the Peace of Vervins. Six years later, James I, Philip III and the Archdukes concluded the Anglo Spanish conflict with the Treaty of London. Together, these treaties allowed the Habsburgs to concentrate their resources on the war against the Dutch in the hope of delivering a decisive strike. The following year, Spinola seized the initiative, bringing the war north of the great rivers for the first time since 1594. Suddenly the Dutch Republic had the enemy threatening its heartland. By 1606, the Spanish army had captured Oldenzaal, Lochem, Lingen, Rijnberk and Groenlo despite the efforts of Maurice of Nassau. However, the Republic's allies continued to offer their material support. Moreover, Habsburg successes in the Low Countries came at a heavy price. The Spanish did not deliver the knockout blow they had hoped for, while the Dutch East India Company made serious inroads into the Portuguese spice trade, by setting up bases in the Moluccas. These advances signaled that the conflict might spread further into the Spanish overseas empire. On 9 November 1607 Philip III announced a suspension of payments. The balance of power had led to a balance of exhaustion. After decades of war, both sides were finally prepared to open negotiations. On 12 April 1607 the United Provinces and the Habsburg Netherlands agreed to a ceasefire, valid for eight months and taking effect on 4 May. The ceasefire was later extended to include operations at sea. Even then it was difficult to obtain the assent of Philip III. The king was appalled by Albert's readiness to concede on the point of independence. Only the desperate situation of Spain's finances compelled him to ratify the agreement. The ceasefire would be prolonged several times to allow for the negotiations that would eventually lead to the signing of the Twelve Years' Truce. The peace conference opened in The Hague on 7 February 1608. The negotiations took place in the Binnenhof, in a room that has since been known as the Trêveszaal. As Maurice declined to take part in the conference, the leadership of the delegation of the Republic was given to his cousin William Louis of Nassau, the Stadtholder of Friesland, Groningen and Drenthe. The chief negotiator on the Dutch side was the influential Land's Advocate of Holland, Johan van Oldenbarnevelt. The delegation of the Habsburg Netherlands was led by Ambrogio Spinola. Its leading participant was the Chief President Jean Richardot. They were assisted by Neyen, the Secretary of State and War, Don Juan de Mancicidor, and the Audiencier Louis Verreycken. There was no separate delegation for the King of Spain. The delegates of the Archdukes were empowered to negotiate on his behalf. A number of princes sent delegations to the conference. The French team of mediators was led by the experienced negotiator and president of the Parliament of Burgundy, Pierre Jeannin. The English delegation was headed by the ambassador in The Hague and future Secretary of State Ralph Winwood. King Christian IV of Denmark sent his future Chancellor Jacob Ulfeldt. Other mediators represented the Palatinate, Brandenburg, Ansbach and Hesse Kassel. The Elector of Cologne and the Duke of Jülich and Cleves sent observers. Most of these delegates left as the conference dragged on, with only the French and English mediators staying on until the end. The conference failed to come to an agreement on the terms of a peace treaty and broke up on 25 August. The parties were unable to compromise in matters of colonial trade and religion. To safeguard the Spanish Empire, the Habsburgs demanded that the Dutch would cease all navigation south of the Equator. It was a price that the mercantile United Provinces refused to pay. The demand inspired Hugo Grotius to publish his famous Mare Liberum in defense of the Dutch refusal. The United Provinces likewise rejected the Habsburg demand that the Catholics in the Republic would be given freedom of religion, considering it an interference in their domestic affairs. In spite of these setbacks, the French and English mediators nevertheless succeeded to convince the two sides to settle for a lengthy truce. It would preserve the peace, while remaining silent on all contentious subjects. After considering longer and shorter periods, the term of the truce was set for twelve years. Formal talks were resumed on 28 March 1609 at the Antwerp City Hall. On 9 April the two delegations set their signatures to the text. The ratification process proved difficult. In the Republic, towns such as Amsterdam and Delft feared that the truce would diminish their trade. The States of Zeeland resented the loss of income from privateering and insisted on maintaining the blockade of the Scheldt. Philip III had his own reasons to refuse. It took several missions from the Archducal Court before he was prepared to ratify the treaty on 7 July 1609.

Мазмұны

Габсбургтер бітімге қол қойған мерзім ішінде Біріккен провинцияларды тәуелсіз мемлекеттей қарастыруға келісті. Бұл баптың мазмұны түсініксіздік тудырды. Келісімнің голланд тіліндегі нұсқасы Республиканың тәуелсіздігі мойындалғандай деді, ал француз тіліндегі мәтін Республика тәуелсіз мемлекеттей қарастырылатынын көрсетті. Барлық әскери әрекеттер он екі жылға тоқтатылды. Екі тарап та келісімге қол қойылған күні өз бақылауындағы аумақтарда өздерінің егемендігін жүзеге асырмақ. Олардың әскерлері жау территориясында алым-салық жинамайды, барлық кепілдер босатылады. Жеке қарақшылық тоқтатылады, екі тарап та бір-біріне қарсы пираттық әрекеттерді басып тастайды. Бұрынғы соғысқан тараптар арасындағы сауда қайта жанданады. Голланд саудагерлері мен теңізшілері Испанияда және Герцогтық Нидерландында Лондон шартына сәйкес ағылшындарға берілгендей қорғауға ие болады. Бұл олардың сенімдері үшін, жергілікті халықты ренжітпесе, қудаланбауы мүмкін дегенді білдіреді. Өз кезегінде, голландтар Фландрия жағалауының блокадасын тоқтатуға келісті, бірақ Шельдада еркін теңіз жүруіне рұқсат беруден бас тартты. Оңтүстік Нидерландынан шеттетілгендерге оралуға рұқсат берілді, бірақ олар католицизмді қабылдауы керек еді. Соғыс кезінде тартып алынған мүліктер қайтарылады немесе олардың құны өтелінеді. Бұл баптан бірнеше аристократиялық отбасы пайда көруі мүмкін, олардың ішінде Мауриц Нассау және оның туыстары ең бастылары еді. Мүлікті қайтару шарттары 1610 жылғы 7 қаңтарда жасалған жеке келісімде белгіленді. Келісімде Үндістанмен сауда мәселесіне қатысты ештеңе айтылмады. Ол Испанияның теңіз жүру құқығындағы эксклюзивті талабын қолдамады, сондай-ақ Нидерландының бұрын испан немесе португалдықтар басқан жерлерде сауда жасауға немесе қоныс табуға болатыны туралы пікірін де қолдамады. Бұл бітім Республикадағы католиктердің және Габсбург Нидерландындағы протестанттардың жағдайын жеңілдетпеді. Оларға белсенді қудалау көрсетілмесе де, діндерін ашық түрде жариялай алмады және мемлекеттік қызметтен шеттетілді.

The Habsburgs agreed to treat the United Provinces like an independent state for the duration of the truce. The wording of the article was ambiguous. The Dutch version of the agreement stated more or less that the independence of the Republic had been recognized, while the French text suggested that the Republic would be treated as if it were independent. All hostilities would cease for twelve years. The two parties would exercise their sovereignty in the territories that they controlled on the date on the agreement. Their armies would no longer levy contributions in enemy territory, all hostages would be set free. Privateering would be stopped, with both parties repressing acts of piracy against the other. Trade would resume between the former belligerents. Dutch tradesmen or mariners would be given the same protection in Spain and the Archducal Netherlands as enjoyed by Englishmen under the Treaty of London. This meant that they could not be prosecuted for their beliefs, unless they gave offense to the local population. For their part, the Dutch agreed to end the blockade of the Flemish coast, but refused to allow free navigation on the Scheldt. Exiles from the Southern Netherlands were allowed to return, but would have to conform to Catholicism. Estates that had been seized during the war would be restituted or their value would be compensated. A number of aristocratic families stood to gain from this article, with Maurice of Nassau and his siblings foremost among them. The practicalities of the restitution were agreed upon in a separate treaty dated 7 January 1610. The agreement was silent on the issue of trade with the Indies. It did not endorse the Spanish claim to exclusive rights of navigation, nor did it back the Dutch thesis that it could trade or settle wherever there was no previous occupation by either the Spanish or the Portuguese. The truce did not alleviate the situation of Catholics in the Republic, or that of Protestants in the Habsburg Netherlands. Although they were not actively persecuted, they could not profess their religion in public and remained excluded from public office.

Нидерланд Республикасындағы оқиғалар

Республиканың тікелей нәтижесі – оны басқа еуропалық мемлекеттер егеменді мемлекет ретінде ресми түрде мойындады. Біріккен провинциялардың тәуелсіздігін тану үшін Штаттар Генералдары екі аркасы бар жабық тәжді өз елтаңбасына қосты. Бітімге қол қойылғаннан кейін, Париж мен Лондондағы голландиялық өкілдер толық елшілік мәртебесіне ие болды. Республика Венеция Республикасымен, Марокко сұлтандығымен және Осман империясымен дипломатиялық қарым-қатынас орнатты. Басты портерде консулдар желісі құрылды. 1609 жылдың 17 маусымында Франция мен Англия Республиканың тәуелсіздігіне кепілдік беретін шартқа қол қойды. Балтық теңізіндегі мүдделерін қорғау үшін 1614 жылы Біріккен провинциялар Данияның агрессиясын тойтарыс ету мақсатында Ганза лигасымен қорғаныс шартын жасады. Бітім голландиялықтардың отарларын кеңейтуіне кедергі болмады. Біріккен Шығыс Үндістан компаниясы Солор аралында бекінді, Ява аралында Батавия қаласын құрды және Пуликаттағы Коромандел жағалауында нығайды. Жаңа әлемде Республика Жаңа Нидерландының отарлануына көмектесті. Голландия сауда флоты жылдам дамып, жаңа бағыттарда, әсіресе Жерорта теңізінде өзінің беделін нығайтты. Америкамен саудаға ресми тыйым алынды, бірақ отарлаушылар енді өздерінің бейресми тыйымдарын енгізіп, Голландияның Каракас және Амазония аймағымен саудасын шектеді. Үндістандағы уақытша жеңілістер Амстердам қор биржасындағы VOC акцияларының құнын 1608 жылы 200-ден, бітім басталғаннан кейін 132-ге дейін түсірді. Зеландиядан Оңтүстік Нидерландқа транзиттік тасымал көлемі күрт азайды. Антверпен мен Фландрия жағалауындағы голландтық блокаданың алынуы Фландрия тоқыма өнімдері саудасын жандандырды, сондай-ақ Фландрия тоқыма өнеркәсібінің өркендеуіне әсер етті. Бітімге қарамастан, 1614 жылы голланд капитаны Йорис ван Шпилберген бес кемеден тұратын экспедициямен Магеллан бұғазынан өтіп, Мексика мен Оңтүстік Америка жағалауындағы испан бекіністеріне шабуыл жасады. Ол Кальяо, Акапулько және Навидадта испандықтармен шайқасты. Республикадағы порттар сауданың кеңеюінен пайда тапты. Керісінше, Делфт сияқты сыра қалалары және Лейден мен Гауда сияқты тоқыма өндіріс орталықтары Габсбург Нидерландында арзан тауарлардың бәсекесінен зардап шекті.

The immediate result for the Republic was that it was now officially recognised by other European states as a sovereign nation. To mark the recognition of the independence of the United Provinces, the States General added a closed crown with two arches to their arms. Soon after the truce commenced, the Dutch emissaries in Paris and London were accorded full ambassadorial status. The Republic established diplomatic ties with the Republic of Venice, the Sultanate of Morocco, and the Ottoman Empire. A network of consuls was set up in the main ports. On 17 June 1609 France and England signed a treaty guaranteeing the independence of the Republic. To protect their interests in the Baltic, the United Provinces signed a defensive pact with the Hanseatic League in 1614 that was intended to deter Danish aggression. The truce did not halt Dutch colonial expansion. The United East India Company established its presence on the island of Solor, founded the town of Batavia on the island of Java, and gained a foothold on the Coromandel Coast in Pulicat. In the New World, the Republic encouraged the colonization of New Netherland. The Dutch merchant navy expanded rapidly, asserting itself on new routes, particularly in the Mediterranean. The official embargo on trade with the Americas had ended, but the colonists now imposed their own unofficial one, limiting Dutch trade with Caracas and the Amazon region. Temporary setbacks in the Indies caused the price of VOC shares on the Amsterdam Stock Exchange to fall from a high of 200 in 1608 to 132 after the truce began. The Zeeland transit traffic to the Southern Netherlands declined sharply. On the other hand, the lifting of the Dutch blockade of Antwerp and the Flemish coast helped revive the trade in Flemish textile products, just as the Flemish textile industry experienced a revival itself. Despite the truce, in 1614 the Dutch Captain Joris van Spilbergen sailed beyond the Strait of Magellan with an expedition of five ships, and raided the Spanish settlements on the coast of Mexico and South America. He fought the Spanish at Callao, Acapulco and Navidad. In the Republic, ports profited from the expansion of trade. In contrast, brewing towns such as Delft, and textile producing centers like Leiden and Gouda, suffered from the competition of goods produced more cheaply in the Habsburg Netherlands.

Ремонтанттар мен контрремонтанттар

Труце кезінде Голландия Республикасында екі топ пайда болды. Оларды бөліп тұрған мәселелер діни және саяси сипатта болды. Голландия реформатор шіркеуінің біртүтастығы Якоб Арминий мен Франсискус Гомарустың тағдырға қатысты қарама-қайшы пікірлерінен туындаған дау-жанжалдармен бұзылу қаупіне тап болды. Мәселені шиеленістіру үшін Ремонтшылар кеңесшілері жергілікті билік органдарына өздерінің ықпалын пайдаланып, 4 тамыз 1617 жылғы «Шарп Резолюциясы» арқылы жалдамалы әскерлерді жалдауға қол жеткізді. Бұл шешім қалалық үкіметтерге қоғамдық тәртіпті сақтау үшін федералды армиядан немесе қалалық жасақтан тыс жалдамалы әскерлерді, яғни waardgelder деп аталатын әскерлерді жинауға рұқсат берді. Бұл шара Маврикий мен басқа провинциялардың конституциялық негіздегі наразылығын тудырды. Олар Утрехт Одағының жеке қалаларға Генералдық штаттардың келісімінсіз әскер жинауға тыйым салғанын мәлімдеді. Федералдық үстемдікке одан да үлкен қауіп төндірген «Шарп Резолюциясының» ережесінде Голландия есебінен федералды армиядағы бөлімшелер ең алдымен сол провинцияға адал болуға міндетті екені айтылды. Бұл Голландияның бұрынғы конституциялық позициясын қайталау болды, онда провинциялар жоғары егемендікке ие, ал Одақ – тек егеменді провинциялардың конфедерациясы. Маврикий және басқа провинциялар (Утрехттен басқа) енді жалпы қорғаныс және сыртқы саясат мәселелерінде Генералдық штаттардың жоғары егемендігіне ие екенін мәлімдеді.

Маврикий енді Голландия мен Утрехтке қарсы бес провинцияның қолдауын жинап, waardgelder әскерін тарату туралы Генералдық штаттардың шешімін қабылдады. Бұл шешім 1618 жылдың 9 шілдесінде бес дауысқа екі дауыспен қабылданды, Голландия мен Утрехт қарсы дауыс берді. Ван Олденбарневельт пен Гроций, үмітсіздікке ұшырағандықтан, қолдарынан келгеннің бәрін жасады: Одақ шартындағы бірауыздық талабына сілтеме жасай, Утрехттегі федералды әскерлерге (сол қаладағы waardgelder әскерін қарусыздауға тиіс болған) делегация жіберді, олардың бірінші адалдығы оларға жалақы төлейтін провинцияға болуға тиіс екенін және қақтығыс жағдайында штадхолдердің бұйрықтарын орындамауға тиіс екенін бұйырды. Олардың қарсыластары бұл әрекетті опасыздық деп бағалады. Принц Маврикий енді Утрехтке қосымша федералды әскерлерді жеткізіп, 1618 жылдың 31 шілдесінде waardgelder әскерін қарусыздауға кірісті. Ешқандай қарсылық болған жоқ. Оның әрекеттеріне саяси қарсылық күйреп, Ван Олденбарневельдтің Утрехттегі одақтасы Гилль ван Леденберг, Утрехт штаттарының адвокаты Голландияға қашқанда толыққанды күйреп кетті.

1618 жылдың 29 тамызында Маврикий Олденбарневельдті және Ремонтшылардың басқа да көшбасшыларын тұтқынға алып, содан кейін Голландия рыцарствосы мен бірқатар қалалардың кеңестерін Ремонтшылар кеңесшілері басқарған кезеңде тазартуға кірісті. Ол ескі кеңесшілерді Контр-Ремонтшылар фракциясының жақтастарымен алмастырды, көбінесе үкімет істерінде аз тәжірибесі бар, жақында ғана байыған саудагерлермен. Бұл тазалаулар саяси революцияны құрады және оның оранжисттік режимі алдағы 32 жыл бойы Республиканы сенімді түрде басқаруын қамтамасыз етті. Енді Республика істерін Голландияның адвокаты емес, штадхолдер басқаратын болады, негізінен Голландия рыцарствосындағы парламенттік менеджерлері арқылы. Голландия басшылығы Ұлы зейнетақы лауазымын оранжистердің атқаруын қамтамасыз ету арқылы әлсіретілді. Олденбарневельд сотталып, өлім жазасына кесілді. Гроций сияқты басқалары Лоевштейн қамалында түрмеге жабылды. Ал Дорт Синоды тағдырдың қатаң түсіндірілуін бекітіп, арминиандықты еретик деп жариялады. Иоганнес Втенбогаерт сияқты арминиандық теологтар эмиграцияға кетіп, онда жеке Ремонтшылар шіркеуін құрды.

Испания монархиясындағы өзгерістер

Испанияда бұл бітім үлкен ұят ретінде қабылданып, саяси, әскери және идеологиялық жеңіліс болды, ал оның беделіне келген нұқсан зор еді. Испандықтар үшін бұл бітім мәртебелі болмады, себебі голландтар ең артықшылықты тарап болып шықты. Испания кеңесшілері Испанияның үлкен держава ретіндегі беделін сақтап, соғысты жаңарту мақсатымен бітімді жаңаруға қарсы шықты. Испандықтар наразы болған 1609 жылғы бітім шарттары голландтардың тәуелсіздігін де-факто мойындаумен қатар, Антверпенге кіріп-шығу үшін Схельда өзенін жабуды және испандық және португалдық колониялық теңіз жолдарында голландтардың коммерциялық операцияларын қабылдауды қамтыды. Испанияның жеңілісі, негізінен, Кастилияның жеңілісі еді, өйткені империя саясатын және оның тұрақтылығын қамтамасыз еткен – Кастилия болды. Петрус Пекий кіші 1621 жылы бітімді жаңаруға жасаған әрекеті сәтсіз аяқталды.