Кіріспе

Клайд Роберт Кэмерон (11 ақпан 191314 наурыз 2008) - австралиялық саясаткер. Ол Австралияның Еңбек партиясының (АЛП) мүшесі болды және 1949 жылдан 1980 жылға дейін Хиндмарш бөлімін білдіретін өкілдер палатасында қызмет етті. Ол Австралия еңбек қозғалысының жетекші тұлғасы болды және Уитлэм үкіметінде Еңбек (1972-1974), Еңбек және иммиграция (1974-1975) және Ғылым және тұтынушылық істер министрі (1975) ретінде министрлік лауазымын атқарды.

Ерте өмір

Камерон Оңтүстік Австралияның Мюррей Бридж қаласында шотланд тектес қырқышының ұлы болып дүниеге келді. Ол Гаулерде білім алған, бірақ 14 жасында мектепті тастап, жүн қырқышы болып жұмыс істеді. Ұлы депрессияның ең ауыр жылдары ол жұмыссыз болды, және жұмыссыздықтың тәжірибесі ол ешқашан ұмытқан да, кешірген де емес. 1930 жылдары ол жұмыс тапқан соң, Австралияның барлық штаттарына, сонымен қатар Жаңа Зеландияға саяхатқа шығады. Ол Австралия жұмысшыларының одағында және Австралия еңбек партиясында ерте жастан белсенді болды, 1941 жылы AWU ұйымдастырушысы, содан кейін Оңтүстік Австралияның президенті және одақтың федералды вице-президенті болды. 1943 жылдан 1948 жылға дейін кәсіподақтың өнеркәсіптік қорғаушысы болды және өзін-өзі кәсіптік құқыққа үйретті. 1946 жылы ол Еңбек партиясының мемлекеттік президенті болды. 1939 жылы Кэмерон Руби Крахеге (барлық уақытта "Шери" деп аталатын) үйленді, олармен үш баласы болды (егіздер Уоррен мен Таня және екінші ұлы Ноэль). 1949 жылы ол үш баласының да полиомиелит (балалық сал) ауруына шалдыққан кезде, қиындыққа тап болды. Сондай-ақ, кіші ұлының ақыл-ой қабілеті нашар екенін білген. Олардың бәрі ақырында полиомиелиттен айыққанмен, бұл ауру Камеронның өмірін қатты қиып, некелерінің бұзылуына себепші болды. 1966 жылы Камерондар ажырасып, 1967 жылы ол қайтадан тұрмысқа шықты, бұл жолы Дороти Брэдберимен. Ол Терри Кэмеронның ағасы еді.

Алғашқы саяси мансап

Камерон Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Оңтүстік Австралияның еңбек қозғалысының ең күшті тұлғасы болды. 1949 жылғы сайлауда ол Хиндмарштың қауіпсіз Еңбек орны үшін Өкілдер палатасына сайланды және ағасы Донды (кейін сенатор) Оңтүстік Австралиялық AWU-ға қалдырды. Ол Австралия парламентіне кірген ең агрессивті және келісімсіз Еңбек мүшелерінің бірі ретінде тез өз белгісін қалдырды. Камерон консерваторларды терең жек көретін және оны жасырмаған. Ол тез арада Камеронның ақылшысы болған Эдди Уорд бастаған Какустың сол жақ қанатының көшбасшыларының бірі ретінде танылды. Дегенмен, ол ақылды және қабілетті парламентарий болды. Камеронның ұрпағындағы лейбористік саясаткерлердің трагедиясы сол болды, лейбористер 1949 жылдан 1972 жылға дейін шамамен тоқсан ғасырға жуық оппозицияда болды, нәтижесінде Камерон, басқалар сияқты, өзінің ең жақсы жылдарын кеңседен тыс өткізді. 1950 жылдардағы Еңбек Оралы кезінде Кэмерон федералды Еңбек Оралы Басшысы доктор Х. В. Эваттың жетекші жақтасы және оңшыл католик фракциясының қарсыласы болды. Ол партиядан барлық "Групперлерді" шығаруды талап еткендердің бірі болды. Ол сонымен қатар оңшыл (бірақ Grouper қарсы) федералды AWU басшылығымен ұзаққа созылған қақтығысты жүргізді, оның басшысы Том Догерти болды, Кэмерон жек көретін адамдардың ұзақ тізімі. 1960 жылдары Кэмерон лейбористер партиясы, егер ол көшбасшыны және орта таптың сайлаушыларына қолайлы саясат топтамасын таба алмаса, федералды сайлауда ешқашан жеңіске жете алмайтынын түсінді. Уордтың 1963 жылы қайтыс болуы федералды Кавкаста бұрынғы депрессиялық дәуірдегі солшылдықтың аяқталуын білдірді. Камерон, Джим Кернс және Том Урен сияқты жас солшыл көшбасшылар өзгерген жағдайларға бейімделуге жеткілікті сергек болды. Камерон Артур Калвеллдің басшылығын күшейтіп сынға алды, бірақ Вьетнам соғысына қарсы шыққанда Калвеллді қолдады. 1967 жылы Калвелл зейнеткерлікке шығып, оның орнын Гоф Уитлэм алды. Көптеген мәселелер бойынша Уитламмен келіспегеніне қарамастан, 1968 жылдан кейін Кэмерон Уитламның басшылығын қолдай бастады. 1969 жылы Уитлэм Кэмеронды жұмыспен қамту министрі етіп тағайындады. Камеронның шешуші ықпалы Уитлэмге Федералды атқарушы билікті басқаруға көмектесті. 1970 жылы ол Уитлэмнің лейбористік партияның Викториядағы саласына араласуын қолдады, оны солшылдар басқаратын.

Министрлер кабинеті

1972 жылдың желтоқсанындағы сайлауда лейбористер Уитлэмнің басшылығымен билікке келді, ал Кэмерон 59 жасында Еңбек министрі болды. Ол өз бөлімінің тұрақты басшысы сэр Хэлфорд Кукты жұмыстан босатып, сырттан келген адамды алып, сенсация тудырды; ол әрқашан жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлерге терең күдікпен қарады. Алайда, ол басқа мемлекеттік қызметкерлердің жалақысы мен шарттарын мемлекеттік секторды жаңа стандарттар орнату үшін пайдалану арқылы айтарлықтай жақсартты, ол жеке секторға да таратылатын болады деп үміттенді. Өзін күмәнсіз феминист ретінде танытып, ол Мэри Годронды (кейіннен Жоғары сот алқасында бірінші әйел) әйел жұмысшыларға тең ақы төлеу үшін Төрелік комиссия алдында дау айту үшін жалдады. Оның аға кеңесшісі Джон Бэннон болды, кейіннен Оңтүстік Австралияның премьер-министрі болды. 1974 жылғы сайлауда Ал Грассби жеңілгеннен кейін Кэмерон Еңбек және иммиграция министрі болды. Кәсіподақтар Камеронның өнеркәсіп қызметкерлеріне айтарлықтай жақсартылған жәрдемақылар әкелетініне үлкен үміт артып отырды. Кейіннен, 1974 жылы мұнай шогының салдарынан австралиялық экономиканың нашарлауы басталды. Сонымен қатар, үкіметке жалақының өсуін тоқтату үшін қысым көбейе түсті. Камерон бұл қысымға қарсылық көрсетті, ал Уитламмен қарым-қатынасы нашарлады. Сонымен қатар, ол экономиканың жай-күйіне немесе өздерінің Еңбек үкіметінің табыс саясатына қарамастан жалақыны көтеруді соқырлықпен ұстанатын, жауапкершіліктен тыс кәсіподақ басшыларына барған сайын сын көзбен қарады. Дегенмен, 1973 жылдың қыркүйегінен бастап он екі ай ішінде Кэмерон "дүниедегі кез-келген елде бір жылда тіркелген жалақымен жұмыс істейтіндердің пайдасына ең үлкен қайта бөлуді" басқарды деп мәлімдеді. 1975 жылы Уитлэм үкіметі дағдарысқа ұшырады және Уитлэм министрлікті қайта құрастырып, Билл Хейденді қазынашы және Джим МакКлелландты Еңбек және иммиграция министрі етіп тағайындады. Камерон Еңбек және иммиграция министрі лауазымынан кетуден бас тартты, ал Уитлэм генерал-губернатордан сэр Джон Керрден өз комиссиясын алып тастауын сұрауға мәжбүр болды. Ақырында ол ғылым және тұтынушылар істері министрі лауазымына келісті. Осылайша Кэмерон тағы да Уитлэмнің қатал жауына айналды, бірақ қараша айында Уитлэм үкіметінің босатылуымен ол көп нәрсе істей алмады. Ол 1980 жылғы сайлаудан кейін парламенттен зейнетке шыққанға дейін келесі бес жыл бойы сол жерде болды.

Саясатта

Камерон Георгизм қозғалысына қатысып, Георгизм білім беру қауымдастығына жазды. 1982 жылы Австралия күніне орай, ол Австралия орденінің офицері болып тағайындалды. Клайд Камерон колледжі 1977 жылдан бастап 1996 жылы жойылғанға дейін Австралия кәсіподақтардың оқыту басқармасымен басқарылды. Өмірінің соңғы жылдарында ол қоғамдық пікірталасқа жиі қатысып, өзінің заманындағы және бұрынғы қарсыласы Б. А. Сантамария. Екі адам ешқашан кездеспеген, бірақ 1998 жылы Сантамария қайтыс болғанда, Камерон (Сантамария құрған News Weekly журналында айтылғандай) оған "оның жаны сатылмайды" деп жылы құттықтау айтты. Ашфортпен марафондық сұхбаттасудан шабыт алған Кэмерон Сантамариямен байланысқа шығып, екеуі онша уақыт бірге отырып, әңгімелесіп, әңгімелесіп отырды. Кейін Камерон басқа әріптестері мен бәсекелестерімен сұхбат жасап, онымен бірге ерекше мұрағат жинағын жинады. 2001 жылы "Жүз жылдық мерейтойы" медалімен марапатталды. Камерон 95 жасында Оңтүстік Австралияның Теннисон қаласындағы Санлейк-Плейс үйінде қайтыс болды. Оның үшеуі бала, алты немересі, 11 шөбересі және бір шөбересі бар.