Уильям Фэрберн: Психоанализ және объектілер қатынасы теориясы

Кіріспе

Шотланд психиатры және психоаналитигі (1889–1964)

Уильям Рональд Доддс Фэрбайрн (11 тамыз 1889 – 31 желтоқсан 1964) – шотланд психиатры, психоаналитик және психоанализдің объектілік қатынастар теориясының дамуындағы маңызды тұлға.

Өмір

Рональд Фэйрберн 1889 жылы Эдинбургтің Морнингсайд ауданындағы Клуни бақшасындағы Қызыл үйде Сесилия Лиф пен Томас Фэйрберннің жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Томас Фэйрберн – чартерлі геодезист және Эдинбург сәулетшілер қауымдастығының президенті болған. Ол Мерчистон замогы мектебінде және Эдинбург университетінде білім алды, онда үш жыл бойы дінтану және ежелгі грек тілін зерттеді, 1911 жылы магистр дәрежесін алды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол Корольдік инженерлер құрамына қосылып, Палестинада генерал Алленбидің басшылығымен қызмет етті, содан кейін Корольдік гарнизондық артиллерияда тағы да қызмет етті. Отанына оралғаннан кейін, соғыс кезіндегі тәжірибесінің ықпалымен медициналық білім алуға кірісті. 1929 жылдың 30 наурызында Эдинбург университетінен медицина докторы ғылымының кандидаты (MD) дәрежесін алды. 1927 жылдан 1935 жылға дейін университетте психологиядан дәріс берді және дербес талдаумен айналысты. 1941 жылдан 1954 жылға дейін Зейнетақы министрлігінің кеңесші психиатры қызметін атқарды. Ол британдық Объект қатынастары және қатынастық мектептеріне зор әсер етті. Фэйрберн Орта топтың (қазіргі Тәуелсіз топ) психоаналитиктерінің теориясын қалыптастырушылардың бірі болды. Тәуелсіз топқа Клейншілерге де, Анна Фрейдтің ізбасарларына да жатпайтын сарапшылар кірді. Олар адамдар арасындағы қарым-қатынастарға, олардың ішкі "құлықтарына" қарағанда көбірек мән берді. Ол 75 жасында Эдинбургте қайтыс болды. Әйелдерімен бірге Эдинбургтің батысындағы Дин зиратына жерленген. Қабір негізгі шығыс кіреберісі мен қарауыл үйіне жақын орналасқан.

Отбасы

1926 жылы Фэрберн Гарри Мор Гордонның қызы Мэри Энн Мор Гордонға үйленді. Олардың қызы Эллинор 1927 жылы дүниеге келді, содан кейін 1928 жылы егіздер туды, бірақ олар тірі қалмады. 1929 жылы төртінші баласы, ал 1933 жылы бесінші ұлы Николас дүниеге келді, ол адвокат және парламент депутаты болды. Оның жұмысы туралы үш жинақталған кітап бар: Джеймс Гроттштейн мен Р. Б. Ринсли, Фэрберн және Объектілік қатынастардың бастауы (1994), Фэрберн теориясы бойынша өңделген мақалалар жинағы, Нил Дж. Скольник пен Дэвид Е. Шарф, Фэрберн – содан бері және қазір (1998), және Кларк пен Шарфтың Фэрберн және Объектілік қатынастар дәстүрі (2014). Фейрберн теориясын қолданумен тікелей айналысатын бірқатар мәтіндер бар, соның ішінде Сейнфелдтің «Жаман объект» (1990), Сейнфелдтің «Бос ядро» (1991) екінші мәтіні, Дэвид Селанидің «Шектік пациентті емдеу: Фейрберннің объектілік қатынастар теориясын клиникалық жағдайда қолдану» (1993) және Фейрберннің моделін ауыр тұлғалық бұзылыстарды емдеуге қолдану туралы үшінші мәтіні, «Фейрберннің объектілік қатынастар теориясы клиникалық жағдайда» (2010).

Психоанализдік модельде Фрейд ұсынатын нәрсе – бұл қозғалыс/құрылым моделі: ол адамдар туа біткен, биологиялық қозғалыстармен (мысалы, сексуалдық құштарлық және агрессия) дүниеге келеді және олар санасыз Ид-те сақталады деп ұсынады. Сәбидің Ид-і жағдайға қарамастан, өз шиеленістерін жоюға тырысады. Егер бұл қозғалыс мінез-құлық түрінде пайда болса (соғу, шағу, зәр шығару, нәжіс шығару) және қоғамның талаптары мен тыйымдарына тап болса, бірден қақтығыс туады. Өсіп келе жатқан сәбидің Ид-інен оның қозғалыстары әлеуметтік қабылданатын жолмен көрініс табуын қамтамасыз ететін жаңа құрылым пайда болуы керек. Осылайша, санасыз Ид – Фрейдтің барлық күшті биологиялық қозғалыстардың метафорасы – екінші құрылымның пайда болуы арқылы шындықпен байланыс орнатуға мәжбүр болады: Эго. Осылайша Эгоның міндеті – бастапқы Ид пен қоғам арасында делдалдық жасау. Дамудың кейінгі кезеңінде (Эдиптік қақтығыс арқылы) бала ата-анасының құндылықтарын ішкілендіреді. Бұл ішкілендірілген құндылықтар үшінші ішкі құрылымға айналады, оны «Супер-эго» деп атайды. Бұл үш гипотетикалық эго құрылымдары – Ид, Эго және Супер-эго – тәжірибемен жетіледі және өседі. Фрейд психологиялық дамудың барлығы Ид-тің қанағаттандыруға ұмтылуына, Эго Ид-тің ең төтенше талаптарын тежеуіне және Супер-эго Эгоны моральдық тұрғыдан дұрыс таңдау жасауға итермелеуіне негізделгенін болжады. Керісінше, Фейрберннің моделінде адам психикасы өзінің құрылымын нақты адам тәжірибесінен дамытады, ал Фейрберн жоққа шығаратын Ид қысымынан емес. Оның орнына Фейрберн адам психикасы нақты тұлғааралық оқиғаларға негізделген құрылымдарды дамытады деп болжайды. Баланың ішкі эго құрылымы өсіп, жетіліп жатқан кезде, ата-ананың, баланың өзін және баланың ата-анасымен қарым-қатынасын ішкі бейнелеуді құрайтын естеліктер жиынтығы ретінде түсінуге болады. Фейрберн үшін санасыздық ата-ананың эмпатиялық сәтсіздіктерінің салдары ретінде қалыптасады, бұл баланың дамымаған орталық эгосы төзімділік таныта алмайды. Осы сәтсіздіктерді түсіну баланың ата-анасына деген толық тәуелділігін бұзады, ал оларды білу оның сүйікті және бағаланған деген қажетті иллюзиясын жояды. Ата-ананың жазалауын жиі және қатаң қолданатын отбасыларда баланың өзін-өзі бағалауы үшін ата-ананың қателігі апатқа ұшырауы мүмкін. Яғни, бала ата-ананың агрессиясына соншалықты ұшырауы мүмкін, ол өзін-өзі сезінуді жоғалтады, Бромберг сипаттағандай:

The psychoanalytic model Freud offers is a drive/structure model: it proposes that human beings are born with innate, biological drives (e. g., sexual desire and aggression) contained in the unconscious Id. The infant's Id seeks the discharge of its tensions regardless of the situation. When the discharging drive emerges as a behavior (hitting, biting, urinating, defecating) and comes into contact with the demands and prohibitions of society, there is immediate conflict. A new structure must emerge from the Id of the growing infant to insure that its drives are expressed in socially acceptable ways. Thus the unconscious Id—Freud's metaphor for the whole range of powerful biological drives—is forced to develop contact with reality through the emergence of a second structure: the Ego. Thus the Ego has the task of mediating between the primitive Id and society. Later on in development (via the Oedipal Conflict), the child internalizes the values of his parents. These internalized values become the third internal structure, which is called the Super Ego. These three hypothetical ego structures—Id, Ego, and Super Ego—mature and grow with experience. Freud postulated that all psychological development is based on the Id seeking satisfaction, the Ego curbing the Id's most extreme demands, and the Super Ego pressing the Ego to make morally correct choices. In contrast, Fairbairn's is a relational/structure model in its assumption that the human psyche develops its structure from actual human experience, not from pressure from the Id, whose existence Fairbairn rejects. Instead, Fairbairn proposes that the human psyche develops structures based on actual interpersonal events. A child's growing and maturing internal ego structures can be understood as packages of memories that coalesce and form internal representations of the parents, of the child himself, and of the child's relationship to his parents. For Fairbairn, the unconscious develops as a consequence of empathic failures of the parents that are too disruptive for the child's underdeveloped central ego to tolerate. Awareness of these failures would interfere with the child's absolute dependency on his parents, and knowledge of them would destroy the necessary illusion that he is loved and cherished. In families where punishment is frequent and severe, parental failures can be catastrophic to the child's developing sense of self. That is, the child can be so overwhelmed by parental aggression that he faces the loss of his sense of self, as described by Bromberg:

Психологиялық травма тікелей немесе жанама түрде жеке қарым-қатынаста болады, онда өзін-өзі жарамсыз етуден (кейде өзін-өзі жою) қашып құтылу немесе алдын алу мүмкін емес, және одан қорғау, жеңілдік немесе тыныштық күту мүмкін емес. Егер тәжірибе ұзаққа созылып, зорлық-зомбылықпен, немесе өзін-өзі дамыту әлсіз немесе жетілмеген болса, онда эмоциялық қозу деңгейі оқиғаны өзін-өзі рефлективті түрде сезіну үшін тым жоғары және танымдық өңдеу арқылы мағына беру мүмкін емес. Оның шектен тыс, субъективті тәжірибесі – бұл ақыл-ой мен психологиялық тіршілік етуді басып кету қаупі бар хаотикалық және қорқынышты әсерлер тасқыны (Бромберг, 1998, 12). Адамдар арасындағы барлық жарақаттар Бромберг жоғарыда келтіргендей, өте ауыр емес. Көптеген даму травмалары уақыт өте келе жинақталады. Баланың негізгі эмоциялық және даму қажеттіліктеріне сөйлесу, тыңдау, адам ретінде құрметтеу және қиын тапсырмаларды орындауға көмектесу жатады. Ата-ананың ұзақ уақыт бойы балаға назар аудармауы немесе оны елемеуі жеткілікті, өйткені бала оның уақытына лайық емес деп ойлайды. Осындай күнделікті, бірақ аздап ауыртатын жайттар балаға ешкімнің қамқорлығы жоқ деген ойға жетелейді. Оның эмоциялық қажеттіліктерінің күнделікті қабылдамауына байланысты, оны санадан тыс қалдыру қажет. Уақыт өте келе, бұл санадан тыс қалған оқиғалар, кішкентай күнделікті оқиғалар да, баланың өзін-өзі сезіну қаупі төнген кездегі жедел эпизодтар да, бірігіп, адамның ішкі әлемінде эго құрылымдарына айналады. (Осы процестің егжей-тегжейлі түсіндірмесі үшін эгоның бөлінуі туралы келесі бөлімді қараңыз.) Осылайша, адам психикасы бала оны түсінген жағдайда, оның ата-анасымен қажетті тәуелділік қатынасын жоятын, бөлініп кеткен травмалардан құрылым алады. Сондықтан оларды санадан тыс қалдыру қажет және жеке тұлғаның саналы орталық эгосына қол жеткізбеу керек. Фейрберннің моделінде санасыздық – адамзаттың биологиялық мұрасы емес, бірақ ата-ананың сәтсіздіктері мен тұлғааралық травмалардың естеліктерінің жиынтығы, ол санасыз адамның құрылыс блогына айналады (оның 1943 жылғы мақаласын қараңыз).

Psychological trauma occurs in situations, explicitly or implicitly interpersonal, in which self invalidation (sometimes self annihilation) cannot be escaped from or prevented, and from which there is no hope of protection, relief, or soothing. If the experience is either prolonged, [sic] assaultively violent, or if self development is weak or immature, then the level of affective arousal is too great for the event to be experienced self reflectively and given meaning through cognitive processing. At its extreme, the subjective experience is that of a chaotic and terrifying flooding of affect that threatens to overwhelm sanity and psychological survival
—Bromberg, 1998, 12. Not all interpersonal trauma is as dramatic as Bromberg notes in the prior quote. Much developmental trauma accumulates gradually over time. The child's basic emotional and developmental needs include being talked to, being listened to, being respected as a person, and being helped when attempting difficult tasks. It is enough for the parent to simply ignore or discount the child over a long period of time for the child to assume that he/she is worthless, simply because he/she is simply not worth the parent's time. These small but daily traumas are called "cumulative trauma" as they convince the child that no one cares for him. The reality of the daily rejection of his emotional needs has to be dissociated. Over time, these dissociated events, both the small daily events and those acute episodes during which the child's sense of self is endangered, coalesce and become ego structures in the individual's internal world. (See the following section on splitting of the ego for a detailed explanation of this process.) Thus the human psyche acquires structure from the split off traumas that, if they were understood by the child, would destroy his needed dependency relationship with his parent. Thus they must be dissociated and remain unavailable to the individual's conscious central ego. In Fairbairn's model the unconscious is not a biological inheritance of humankind, but rather a conglomeration of memories of parental failures and interpersonal traumas that become internal structures the building blocks of the human unconscious (see his 1943 paper).

"Шизоидтық факторлар тұлғада" (1940)

Бірінші мақаласында Фэрберн өзінің көптеген науқастарының «шизоидты» болып көрінгенін байқаған, оны өзінің орталық эгосындағы ажыратылған естеліктерден тікелей туындаған эго құрылымындағы жіктердің болуын көрсететін кез келген адам деп анықтаған. Бүгінде біз мұндай науқастарды «жеке тұлғалық бұзылыс» деп атаймыз. Ажыратылған естеліктер санадан тыс сақталады, олардың бар екенін саналы орталық эго білмейді, ол олардан «бөлініп» тұрады. Осылайша, көптеген шындыққа негізделген жарақаттар адамға белгілі емес, ол күнделікті кездесетін қаталдықтан туындаған адамдар арасындағы қарым-қатынастан шегінеді. Фэрберн шизоидты үш ерекшелікке ие деп анықтады: (1) өзіне сенімділік, (2) оқшаулану және ажырату және (3) ішкі шындыққа ден қою. Ішкі шындыққа ден қою туралы айтқанда, бұл шизоидтық ерекшеліктердің ең маңыздысы екені сөзсіз; және ішкі шындық сыртқы шындықтың орнына қойылғанда, сыртқы шындықпен сәйкестендірілгенде немесе сыртқы шындыққа жабысқанда да бұл ерекшелік сақталады (Фэрберн, 1952, 6–7 бб.). Бала қаншалықты көп төзімсіз жарақаттарға тап болса, соғұрлым көп нақты өмірлік тәжірибелер туралы естеліктер бөлініп, саналы «орталық эго» үшін қол жетімсіз болады. Басқалармен қарым-қатынас жасаудың шизоидтық стилі (немесе, дәлірек айтқанда, қарым-қатынас жасамау) баланың даму жылдарында сүйіспеншілік пен эмоционалдық қолдауға заңды түрде мұқтаж болуын қайта-қайта қабылдамаудан туындайды. Шизоидты баланы нәзік, сүйіспеншілікпен эмоциялармен қарым-қатынас жасай алмайтын анасы (немесе егер ол негізгі күтуші болса, әкесі) тәрбиелеген, және осы бас тартудың тікелей салдары ретінде бала өзінің ішкі әлеміне қашып, ол қауіпсіз, бірақ ақырында қанағаттандырарлық емес. Фэрберн мұны айқын түрде түсіндіреді: ерте ауызша көзқарастың регрессивті қалпына келтіруі (алғашқы тәуелділіктің ең алғашқы түрі) бала (а) анасы оны адам ретінде жақсы көретініне сенбегенде, және (б) анасының оған деген махаббаты бағаланбайтынын және қабылданылмайтынын сезгенде эмоционалдық күйзеліс жағдайында оңай туындайды. Бұл өте ауыр жағдай, ол келесідей сипатталатын жағдайды тудырады: (а) бала анасын жаман объекті деп санайды, өйткені ол оны сүймейді, (б) бала өзінің махаббатының сыртқы көріністерін жаман деп санайды, нәтижесінде ол өзінің махаббатын өзінде сақтап қалуға бейім. (c) Бала сыртқы объектілермен махаббат қатынастары жаман, немесе кем дегенде қауіпті деп санайды (Фэрберн, 1952:17–18). Фэрберн 1941 жылғы мақаласында даму моделінің тұжырымдамасын ұсынды. Ол адамның дамуы жас ересектерде үнемі жетіліп отыратын, шындыққа бағдарланған «орталық эгоның» пайда болуынан туындайтын ата-анадан біртіндеп дифференциациялаумен (физикалық және психологиялық жағынан бөлінумен) сипатталатынын атап өтті. Бұл жас ересекке өз өмірін бастауға, серік табуға және келесі ұрпақты өрбітуге мүмкіндік береді. <blockquote>Объектілік қатынастардың дамуы негізінен объектіге деген нәрестелік тәуелділіктің бірте-бірте жетілген тәуелділікке жол беру процесі болып табылады. Даму процесі (а) бастапқы сәйкестендіруге негізделген бастапқы объект қатынасынан біртіндеп бас тартумен және (б) объектінің айырмашылығына негізделген объект қатынасын біртіндеп қабылдаумен сипатталады (Фэрберн, 1952, 34 б.). Сүйілмеген бала одан әрі эмоционалдық қарсылықтан аулақ болу үшін күшін жинап «шизоидты» болуға тырысады. Яғни, ол отбасының қатал және сүйіспеншіліксіз әлемінен аулақ болып, оның ішінде ата-анасының ішкі естеліктеріне жүгінеді, олар онымен бірге және әрқашан қол жетімді екеніне сендіреді. Өкінішке орай, оның ішкі естеліктерінің көпшілігі теріс (Бөліну бөліміндегі Антилибидиналдық Эго мен Қарсылық Объектісі арасындағы байланысты қараңыз). Теріс әсерлерге қарамастан, ішкі жан мен дене арасындағы үздіксіз күрес таныс және жақын нәрсенің жұбаныш сыйлайды. Сонымен қатар, ішкі дүниедегі адамдар арасындағы драмалар сыртқы шындықтың қаталдығын алмастыру үшін әрқашан қол жетімді. Әрине, бұл жартылай шара, бірақ ата-анасының көңілінен шықпайтын немесе оларды қабылдамайтын бала осы жағдайда не істей алады, өйткені ол ата-анасын өзгерте алмайды немесе оларды өзін сүюге мәжбүрлей алмайды. Екіншіден, бас тартқан бала өзін «орынбасарлық қанағаттандырулармен» жұбатады, бұл Фэрберннің озықсыз жыныстық қатынастың түрлері деп санайды. Фэрберн сыртқы әлемнің қаталдығынан ішкі әлемге кері қайту туралы анық айтты: «Негізінде, бұл алмастырушы қанағаттандырулардың барлығы ішкіленген объектілермен қарым-қатынасты білдіреді, оған жеке адам сыртқы әлемдегі объектілермен қанағаттанарлық қарым-қатынасқа ие болмаған жағдайда жүгінуге мәжбүр» (Түпнұсқадағы курсив). Фэрберн, 1952, 40 б.</blockquote>

In his first paper, Fairbairn observed that many of his patients seemed "schizoid", which he defined as any individual who showed evidence of having splits in their ego structure directly resulting from dissociated memories in their central ego. Today we would call these patients Personality Disordered. The dissociated packages of memories are held in the unconscious, "split off" from the conscious central ego which no longer knows that they exist. Thus, many reality based traumas are no longer known to the individual, who becomes withdrawn from interpersonal interactions because of the harshness he/she faces on a daily basis. Fairbairn defined the schizoid as having the three following characteristics:

(1) an attitude of omnipotence, (2) an attitude of isolation and detachment and, (3) a preoccupation with inner reality So as far as the preoccupation with inner reality is concerned, this is undoubtedly the most important of all schizoid characteristics; and it is not the less present whether inner reality be substituted for outer reality, identified with outer reality, or superimposed upon outer reality
—Fairbairn, 1952, pp. 6–7. The more frequently a child encounters intolerable trauma, the larger the number of memories of actual lived experiences that are split off and unavailable to the conscious "central ego". The schizoid style of relating (or more accurately, non relating) to others originates from repeated rejections of the child's legitimate need for love and emotional support during his developmental years. The schizoid child was raised by a mother who was unable to relate to her child with tender, loving emotions, (or father, if he was the primary caretaker) and as a direct consequence of this rejection, the child withdraws into his inner world, which is safer, but is ultimately less satisfying. Fairbairn spells this out starkly:

<blockquote>Regressive reinstatement of the early oral attitude (the earliest form of dependency) would appear to be most readily brought about by a situation of emotional frustration in which the child comes to feel (a) that he is not really loved for himself as a person by his mother, and (b) that his own love for his mother is not really valued and accepted by her. This is a highly traumatic situation, giving rise to a further situation characterized as follows: (a) the child comes to regard his mother as a Bad Object in so far as she does not seem to love him, (b) The child comes to regard outward expressions of his own love as bad, with the result that he tends to retain his love inside of himself. (c) The child comes to feel that love relationships with external objects in general are bad, or at least precarious
— Fairbairn, 1952:17–18. Fairbairn proposed an outline of a developmental model in his 1941 paper as well. He noted that human development was characterized by a gradual differentiation (separation both physically and psychologically) from the parent because of the emergence of a constantly maturing, reality oriented "central ego" in the young adult. This allows the young adult to begin life on his own, find a partner and produce the next generation. <blockquote>The development of object relationships is essentially a process whereby infantile dependence upon the object gradually gives place to mature dependence upon the object. The process of development is characterized (a) by the gradual abandonment of an original object relationship based on primary identification, and (b) the gradual adoption of an object relationship based upon differentiation of the object
— Fairbairn, 1952, p. 34

The unloved child attempts to avoid further emotional rebuffs by becoming increasingly "schizoid". That is, he turns away from the harsh and unloving world of his family and towards his internalized memories of others, including his parents, for reassurance that they are with him and available at all times. Unfortunately, most of his internalized memories are negative (see the relationship between the Antilibidinal Ego and the Rejecting Object in the Splitting section). Despite the negativity, the endless struggle between these internalized split off part self and part object provides the comfort of the known and familiar. In addition, these inner world interpersonal dramas are always available as a substitute to the harshness of external reality. Clearly, this is a half measure, but it is the best that the ignored or rejected child can do under the circumstances, as he cannot change his parents or force them to love him. Secondly, the rejected child comforts himself with "substitutive satisfactions" which Fairbairn assumed were forms of immature sexuality. Fairbairn was clear about this regressive return to the inner world because of the harshness of the external world: "Fundamentally, these substitutive satisfactions all represent relationships with internalized objects, to which the individual is compelled to turn in default of satisfactory relationships with objects in the outer world"(Italics in the original) Fairbairn, 1952, p. 40).

Екі субэгоның тиісті бөлшектеріне деген сүйіспеншілігіне негізделген қарсылық

Фейрберннің құрылымдық теориясы алты түрлі құрылымды қамтитыны аналитикалық қауымдастықта қабылдануда қиындық тудырады, себебі ол Фрейдтің үш құрылымдық теориясынан күрделірек. Бұл сондай-ақ, пайдаланушыны жеке тұлға ретінде емес, өзі және объекті ретінде ойлауға итермелейді. Бұл модель адам тұлғасының психологиялық жұмыс істеуіне жаңаша көзқарас ұсынады, ол бастапқы Либидо теориясынан едәуір өзгеше. Фейрберннің моделі – құрылымдар арасындағы үнемі диалогтар жүретін қарым-қатынастардың бірі. Яғни, балалық шақта қалыптасқан қарым-қатынас үлгісі сыртқы әлемде бастан өткерілген, бірақ енді ішкі әлемде жалғасатын диалогтарды қамтиды. Мысалы, антилибидиналдық эго мен ішкілендірілген қабылдамайтын объект арасындағы антагонистік және ұрыс-дау қарым-қатынас, Огден сипаттағандай, олардың арасындағы диалогтарда тоқтамайды. Бұл үзіндіде Одген әр құрылымның өзінің позициясын сақтап тұруын қамтамасыз ететін терең эмоционалдық байланысты қалай баса көрсеткеніне назар аударыңыз. Қабылдамайтын объекті де, ішкі саботажшы (антилибидиналдық эго) да бұл байланысты ойлауға, тіпті одан бас тартуға дайын емес. Шындығында, олардың өзара тәуелділігін өзгертуге ниеттері жоқ. Бұл байланыстың күшін бағалау мүмкін емес. Қабылдамайтын объекті мен ішкі саботажшы тереңінен ренжіген, алданып, қорланған, сатқындыққа ұшыраған, пайдаланылған, әділетсіздікке ұшыраған және т.б. сезімдерін күшейтуге бейім. Басқа тараптың жасаған жамандығы кешірілмейді. Әрқайсысы кешірім күтеді, бірақ ешқайсысы кешірім сұрамайды (Одген, 2010, 109 б.). Фейрберннің 1943 жылғы мақаласындағы "Ішкі нысандардың жоюы қорқынышты әлемді құруға әкеледі, онда "шайтандар" мекендейді" деген қарсылық көзі туралы алғашқы цитатасы, осы (1944) мақалада талқыланған қарсылық тудыратын "басқа бір факторды" атайды. Екінші фактор – либидиналдық эго мен оның қоздыратын объектісі арасындағы күшті байланыс, ол қажеттілік пен қанағаттанбаған құштарлықпен күшейтіледі және келесі цитатада сипатталған. Белгіленгендей, антилибидиналдық эго мен қабылдамайтын объекті арасында да, Одгеннің бұрынғы цитатасында сипатталғандай, бірдей күшті байланыс бар. Фейрберн ескере алмаған баланың либидиналдық эгосы үміттерге толы қиял әлемінде өмір сүреді және ол ата-анасына үміт артудан бас тарта алмайды, себебі егер ол шын мәнінде үміт жоқ екенін қабылдаса, бүкіл әлемі олардың үстінен құлап түсер еді. "Либидиналдық эгоның қоздыратын объектіге деген табандылығы және осы объектіден бас тартуға деген тартыншақтығы қарсылықтың ерекше күшті көзі болып табылады және теріс терапиялық реакция деп аталатын құбылысты анықтауда маңызды рөл атқарады. Шындығында, бұл факт қаншалықты жасырылса да, жеке адам өзінің бастапқы жек көруінен де, бала кезіндегі бастапқы объектілеріне деген қажеттілігінен де бас тартуға өте шыдамсыз. (Фейрберн, 1952, 117 б.).

The reality that Fairbairn's structural theory contains six different structures is a source of difficulty in terms of its adoption by the analytic community, as it is more complex than Freud's three structure theory. It also forces the user to think in terms of self and object, rather that the individual in isolation. This model represents a whole new vision of the psychological functioning of the human personality, which is very different from the original Libido Theory. Fairbairn's model is one of relationships in which there are constant dialogues between the structures. That is, the relational pattern that was internalized during childhood includes typical dialogues that were originally experienced in the external world, but now continue in the internal world. For example the antagonistic and bickering relationship between the antilibidinal ego and the internalized rejecting object continues unabated in dialogues between them, as described by Ogden. Note in this quote how Odgen emphasizes the deep emotional attachment that motivates each structure to maintain their position during the ongoing internal dialogue. Neither the rejecting object nor the internal saboteur (the antilibidinal ego) is willing or able to think about, much less relinquish, that tie. In fact, there is no desire on the part of either to change anything about their mutual dependence. The power of that bond is impossible to overestimate. The rejecting object and the internal saboteur are determined to nurse their feelings of having been deeply wronged, cheated, humiliated, betrayed, exploited, treated unfairly, discriminated against, and so on. The mistreatment at the hands of the other is felt to be unforgivable. An apology is forever expected by each, but never offered by either (Odgen, 2010, p. 109). Fairbairn's first quote on source of resistance that he discussed in the 1943 paper, regarding the de repression of internalized objects creating a frightening world "peopled with devils", mentions "another factor" which create resistance, which he discussed in this (1944) paper. This second factor is the intense attachment between the libidinal ego and its exciting object, which is an attachment that is fueled by need and unfulfilled desire, and is described in the following quote. As noted, there is an equally fierce bond between the antilibidinal ego and the rejecting object, as described in the prior quote by Odgen. Fairbairn observed that the libidinal ego of the neglected child lives in a world of hopeful fantasies and he/she cannot give up hope in their parents because his/her entire world would crash down upon them if he/she were to accept that indeed, there was no hope. <blockquote>There can be no room for doubt that the obstinate attachment of the libidinal ego to the exciting object and its reluctance to renounce this object constitute a particularly formidable source of resistance—and one which plays no small part in determining what is known as the negative therapeutic reaction The truth is that, however well the fact may be disguised, the individual is extremely reluctant to abandon his original hate, no less than his original need of his original objects in childhood (Fairbairn, 1952, p. 117).