Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист
American journalist
Альберт Юджин Канн (11 мамыр 1912 жыл - 15 қыркүйек 1979 жыл) – американдық журналист, фотограф және жазушы. Ол ең алдымен «Саботаж! Америкаға қарсы құпия соғыс» (1942) кітабымен, АҚШ-тағы нацистік және неміс-американдық диверсиялық әрекеттері туралы, сондай-ақ «Ұлы қастандық: Кеңес Ресейіне қарсы құпия соғыс» (1946) кітабымен танымал. Соңғы кітабында Мәскеудегі сот процестерінде мойындағандарына сүйене отырып, жетекші совет коммунистерін шетелдік шпиондар деп сипаттады. 1930 жылдары Кан АҚШ-тағы Коммунистік партияның мүшесі болған, бірақ 1940 жылдары оның көзқарасы өзгеріп, партияға және «суық соғысқа» қарсы шықты. 1940 жылдардың соңында ол қара тізімге енгізіліп, 1962 жылға дейін ірі баспагерлерден жарияланым шығара алмады. 1950 жылдардың басында ол және бұрынғы Little, Brown редакторы, сондай-ақ қара тізімге енгізілген Ангус Камерон бірлесіп Cameron & Kahn баспасын құрды. Альберт Э. Канның әкесі Мориц Кан Альберт Кан Ассошиэйтс компаниясында аға инженер болып жұмыс істеді және сол жерде екі бауыры Альберт Кан мен өнертапқыш Джулиус Канмен бірге жұмыс істеді.
Albert Eugene Kahn (May 11, 1912 – September 15, 1979) was an American journalist, photographer, and author. He is known chiefly for his books Sabotage! The Secret War Against America (1942), related to Nazi and German American subversive activities in the United States; and The Great Conspiracy: The Secret War Against Soviet Russia (1946). The latter described leading Soviet communists as foreign spies, based on their confessions at the Moscow Trials. For a time during the 1930s, Kahn had been a member of the Communist Party in the United States, but had changed his thinking by the 1940s and opposed it and the Cold War. In the late 1940s he was blacklisted and unable to gain publication by a mainstream publisher until 1962. In the early 1950s, he and Angus Cameron, an editor formerly with Little, Brown who had also been blacklisted, founded Cameron & Kahn publishers. Albert E. Kahn's father, Moritz Kahn, was a senior engineer in Albert Kahn Associates, and worked with his two brothers there, Albert Kahn and inventor Julius Kahn.
Ерте өмір және білім
Кан 1912 жылы Англияның Лондонында, әулетті, саяси консервативті еврей отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Мориц үш бауырдың бірі болды және инженер атанды. Оның ағалары – АҚШ-та және халықаралық аренада өнеркәсіптік архитектор ретінде танымал болған Альберт Кан және өнертапқыш Джулиус Кан. Альберт Кан Мичиган штатының Детройт қаласында «Альберт Кан Ассошиэйтс» компаниясын құрды, онда оның бауырлары серіктес болды. «Альберт Кан Ассошиэйтс» 1930 жылы Мәскеуде кеңестік архитекторлар мен инженерлерді оқыту және бақылау, сондай-ақ өнеркәсіптік объектілерді жобалау мақсатында кеңсе ашты. Мориц Кан 1930-жылдардың басында «Кан ағайындыларының» КСРО-дағы жұмысын Госпроекстроймен, КСРО-ның өнеркәсіптік кеңсесімен бірлесе ұйымдастыруға жетекшілік етті. АҚШ-та білім алған Кан Филлипс Эксетер академиясы мен Дартмут колледжінде оқыды, онда ол үздік спортшы болды. Оның біліміне Шекспирдің шығармалары да кірді. Кейіннен ол «Лир патшаны» оқығанда әділетсіздік сезімі оянғанын айтты. Ол Дартмут түлектерінің ақыны болды және 1932 жылы бітірді. 1934 жылы үйленген ол бұрынғы Харриет Уорнермен Калифорнияға көшіп барды. Олардың балаларының арасында жазушы Брайан Кан да болды. Кан сол жерде Голливуд сценарийшісі болуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады.
Kahn was born in London, England in 1912 to an affluent, politically conservative Jewish family. His father Moritz was one of three brothers and became an engineer. His brothers were Albert Kahn, who became known in the United States and internationally as an industrial architect, and inventor Julius Kahn. Albert Kahn founded Albert Kahn Associates in Detroit, Michigan, in which his brothers were associates. Albert Kahn Associates established an office in Moscow in 1930 to train and supervise Soviet architects and engineers, and to design industrial facilities. Moritz Kahn had the lead to set up the Kahn brothers' Soviet Union operation in the early 1930s as a collaboration with Gosproekstroi, the Soviet office for industry. Educated in the United States, Kahn attended Phillips Exeter Academy and Dartmouth College, where he was a star athlete. His education included Shakespeare. Later in life he said that the study of King Lear first awakened in him a sense of injustice. He was Dartmouth Class Poet, graduating in 1932. Married in 1934, he and the former Harriet Warner moved to California. Their children included writer Brian Kahn. There Kahn tried unsuccessfully to become a Hollywood screenwriter.
Саяси бейімділігі
Кан социализмге қызығушылық танытып, әлеуметтік әділет үшін күресті. 1937 жылы Испания азамат соғысы басталғаннан кейін Кан фашистердің қолдауымен Франко бүлігіне қарсы күрескен Республикалық күштерге медициналық көмек жинау мақсатында "амбулаториялық тур" өткізуге келісті. Тур барысында Кан түрлі аудитория алдында сөз сөйледі, олардың арасында байлар да, жұмыссыздар да болды. Бұл – Ұлы дағдарыстың шыңы болатын, және Кан көрген жалпы халықтың қиын жағдайына қатты тиді. Коммунистер мен социалистер көптеген жиналыстарды ұйымдастырып, өз идеалдарымен Канға әсер етті. 1938 жылы тур аяқталғаннан кейін, сол жылдары көптеген солшыл суретшілер, жазушылар және басқа да зиялылар сияқты, Кан АҚШ Коммунистік партиясына қосылды. Жұмыс табу мүмкіндігі болмағандықтан, Кан өзінің әйелінің архитектура фирмасында, «Альберт Кан Ассошиэйтс» компаниясында жұмыс істеді, онда оның әкесі Мориц Кан бас инженер болып жұмыс істеді. Оның әкесі 1930 жылы Мәскеуде фирманың кеңсесін ашуға жетекшілік етті, ол совет және басқа да архитекторлар мен инженерлерді өнеркәсіптік жобалау және құрылыс саласында оқытып, елдің алғашқы бесжылдық жоспары аясында индустрияландыруына көмектесті. Канның саяси белсенділігі оның әйелінің фирмасымен қарым-қатынасын тез арада уыстады. Шешен сөйлейтін Кан фашизмге қарсы сөздер айта бастады. Оның әйелінің өнеркәсіптік архитектурасымен әйгілі болғандықтан, оның атымен байланысты жарияланым фирмада алаңдаушылық тудырды. Оның әйелі мен әкесі де алаңдады, себебі компанияның ең ірі тапсырыс берушісі Генри Форд болды, және ол нацистік Германияда бизнеспен айналысып жатқан еді. Әйелі және әкесімен болған кездесуде Канға екі таңдау ұсынылды: қоғамдық сөздерін тоқтату немесе жұмыстан кету. Ол соңғысын таңдады. Нью-Йоркке көшкеннен кейін Кан 1948 жылы Нью-Йорктің 25-ші сайлау округінен Америка Еңбек партиясынан кандидат болды.
Kahn developed an interest in socialism and working for social justice. After the outbreak of the Spanish Civil War in 1937, Kahn agreed to lead an "ambulance tour", to raise medical relief funds for Loyalist forces fighting against the fascist supported Franco rebellion. On the tour, Kahn spoke to audiences ranging from the wealthy to the unemployed. It was the height of the Depression and Kahn was deeply affected by the widespread deprivation that he saw. Communists and socialists organized many of the speaking events and impressed Kahn with their idealism. After completing the tour in 1938, he joined the Communist Party of the United States, as did many left leaning artists, writers and other intellectuals in those years. With no employment prospects, Kahn accepted a job at his uncle's architectural firm, Albert Kahn Associates, where his father Moritz Kahn was a senior engineer. His father had led establishing an office of the firm in Moscow, beginning in 1930, which trained Soviet and other architects and engineers in industrial design and construction, supporting the country's industrialization under its first five year plan. Kahn's political activism quickly caused a rupture with his uncle's firm. A talented orator, Kahn had begun giving anti fascist speeches. Because he had the same name as his prominent uncle, internationally regarded for his industrial architecture, the publicity caused consternation at the firm. His uncle and father were concerned also because industrialist Henry Ford was the company's largest client, and he was engaged in business in Nazi Germany. In a meeting with his uncle and father, the younger Kahn was given a choice: Stop speaking publicly, or resign. He chose the latter option. After moving to New York, Kahn was the American Labor Party candidate in the 1948 elections for New York's 25th congressional district.
Антинацистік журналистика
Қағанға дерлік бірден жаңа құрылған нацистік пропагандаға қарсы американдық кеңестің атқарушы директоры лауазымы ұсылды. Хелен Келлер, Конде Наст, Джон Гунтер, бұрынғы елші Уильям Э. Додд және неміс жазушысы Томас Манн кіретін директорлар кеңесінде жұмыс істей отырып, Қаған синдикаттық ақпараттық бюллетень – The Hour газетін құрды. Осы лауазымда ол АҚШ-тағы нацистік тыңшылық, саботаж және үгіт-насихат операцияларын әшкерелеу үшін тергеуші журналистикамен айналысты. Ол сондай-ақ неміс-американдық Бунд сияқты американдық фашистік және фашизмді қолдайтын топтардың қызметін де зерттеді. The Hour газетінің жариялаған ақпараттары баспа басылымдарында, Уолтер Винчелл сияқты радио комментаторларында, сондай-ақ АҚШ Соғыс министрлігі, Әділет министрлігі және Соғыс ақпараттық бюросы тарапынан кеңінен пайдаланылды.
Almost immediately Kahn was offered a position as Executive Director of the newly formed American Council Against Nazi Propaganda. Working for a Board of Directors including Helen Keller, Condé Nast, John Gunther, former Ambassador William E. Dodd, and German writer Thomas Mann, Kahn founded The Hour, a syndicated newsletter. In that capacity he engaged in investigative journalism to expose Nazi espionage, sabotage, and propaganda operations in the United States. He also investigated the activities of American fascist and pro fascist groups, such as the German American Bund. The Hour's revelations were widely used in printed media, by radio commentators such as Walter Winchell, and by the US War Department, Justice Department, and the Office of War Information.
Камерон мен Кан
1950 жылдардың басында Кан мен Ангус Камерон, жақында «қара тізімге» енгізілген, «Литтл Браун» баспасының көрнекті редакторы, «Камерон және Кан» баспа фирмасын құрды. 1955 жылы фирма Харви Матусовтың – бұрынғы коммунист және АҚШ үкіметінің ақылы куәсінің «Жалған куәлік» атты жазбасын жариялады, онда ол АҚШ Өкілдер палатасының «Америкаға қарсы қызмет» комитетінің (HUAC) тыңдауында ант беру кезінде бірнеше рет жалған куәлік бергенін мойындады. Бұл тыңдаулар үкіметке, Голливудқа және баспа саласына коммунистердің енуіне қатысты жүргізілді. Матусовтың мойындауы саяси сенсация тудырды. Кітаптың жарық көруі күтіліп (оның мазмұны бұрыннан жария етілген болатын), АҚШ үкіметі Кан, Камерон және Матусовты федералдық үлкен жюри алдына шақырды. Баспасөзшілер Матусовты үкімет атынан жалған ант беруге мәжбүрлеу үшін пара алған деп айыптады. Айлар бойы тыңдаулар мен мыңдаған беттік куәліктерден кейін, үлкен жюри Камерон мен Канға қарсы айыптама қоюдан бас тартты. Осы үлкен жюри процесімен бірге Кан, Камерон және Матусов АҚШ Сенатының Ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитетіне куәлік беруге шақырылды, оған Джеймс Истланд (Демократ, Миссисипи штаты) төрағалық етті. Тыңдаулардың мақсаты «Жалған куәлік» кітабының жарық көруі коммунистердің Матусовты жалған куәлік беруге мәжбүрлеуінің нәтижесі ме, жоқ па, соны анықтау болды. Сенат комитеті Матусовтың мойындаған жалған куәлігінің себептері мен салдарына баға бермеді. 1950 жылдардың соңында Кан Матусовтың кітабы және оған болған реакция туралы жазды. Бірақ оның еңбегі өлімінен кейін сегіз жыл өткен соң ғана жарық көрді, «Матусов ісі: Ұлттық даудың естеліктері» (1987) – Moyer Bell авторы. Ангус Камерон кітапқа кіріспе жазды. Камерон мен Кан түрлі тақырыптарда кітаптар шығарды, соның ішінде шпиондық қылмысы үшін сотталған және өлім жазасына кесілген Этель және Юлиус Розенбергтердің «The Testament of Ethel and Julius Rosenberg» кітабы да бар. Олар сондай-ақ Седрик Белфрадждың «Қирату тұқымдары; Германияны АҚШ басып алуы туралы шындық» кітабын шығарды. Ринг Ларднердің «Оуэн Мьюрдің шаттығы» романы да олардың баспасынан жарық көрді.
In the early 1950s, Kahn and Angus Cameron, an eminent Little, Brown editor who had recently been blacklisted, formed the publishing firm Cameron & Kahn. In 1955 the firm published False Witness, the confession by Harvey Matusow, a former Communist and paid US government witness, that he had repeatedly lied under oath when testifying at House Un American Activities Committee (HUAC) hearings. These were being conducted to explore purported communist infiltration of government, Hollywood, and publishing. Matusow's confession caused a political sensation. Pending publication of the book (whose contents had been publicized), the US government subpoenaed Kahn, Cameron and Matusow to appear before a federal grand jury. The publishers were accused of bribing Matusow to falsely assert that he had committed perjury on behalf of the government. After months of hearings and thousands of pages of testimony, the grand jury declined to issue indictments against Cameron or Kahn. Simultaneously with these grand jury proceedings, Kahn, Cameron, and Matusow were subpoenaed to testify before the United States Senate Internal Security Subcommittee, chaired by James Eastland (D Mississippi). The purpose of the hearings was to determine whether publication of False Witness was the result of a Communist conspiracy to have Matusow lie in admitting perjury. The Senate committee did not assess the origin and consequences of Matusow's admitted perjury. In the late 1950s Kahn wrote about the Matusow book and the aftermath of reaction to it. But his account was not published until eight years after his death, as The Matusow Affair: Memoir of a National Scandal (1987), by Moyer Bell. Angus Cameron wrote an introduction to the book. Cameron and Kahn published books on a range of topics, including The Testament of Ethel and Julius Rosenberg, by the couple convicted and executed for espionage. They also published Seeds of Destruction; The Truth about the U. S. Occupation of Germany by Cedric Belfrage. They also published the novel The Ecstasy of Owen Muir by Ring Lardner.
Қара тізімнен шығу
1950 жылдары Кан федералды үкімет талап еткен антқа қол қоюдан бас тартқаны үшін паспортынан айырылды, ол ант Канның Коммунистік партияның мүшесі болғандығы немесе болмағандығы туралы мәлімдеме жасауды талап етті. Бұл, Америкалықтарға қарсы қызметтер жөніндегі Палата комитетінің қызметімен және Висконсин штатының сенаторы Джозеф Маккарти бастаған үкіметке, баспа саласына және ойын-сауық индустриясына коммунистердің кіріп кетуі туралы қорқыныш науқанымен байланысты болды. АҚШ Жоғарғы Соты Рокуэлл Кент, Канның белгілі суретші және досы болған істе, мұндай талапты конституцияға қайшы деп шешті. 1962 жылы Канның "Улановамен күндері" атты кітабы "Simon & Schuster" баспасында жарық көрді, онда әйгілі Болшой балетінің балеринасы Галина Уланованың терең портреті бейнеленген. Кан бұл еңбегі үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Сталиннің қайтысынан кейін Мәскеуге барған сапарында Кан Кремльде Кеңес Одағының басшысы Никита Хрущевпен кездесті. Ол кеңес басшысының өмірбаянын бірлесіп жазуды ұсынды. Хрущев келісті, бірақ жоба басталар алдында лауазымынан кетіп қалды. Канның жазған басқа кітаптары: "Сметана және қоңыздар" ("Random House", 1967) – Сталиннің қызының АҚШ-қа қашқандығы туралы сатира; "Қуаныш пен қайғы" ("Simon & Schuster", 1970) – виолончельші Пабло Касалстың Канға айтқан естеліктері; және "Киелі емес ән" ("Simon & Schuster", 1971) – Никсон әкімшілігінің және басқалардың сенімсіздігін әшкерелейтін сатиралық туынды.
During the 1950s, Kahn had his passport revoked for refusing to sign an affidavit newly required by the federal government, as to whether or not he was or had ever been a member of the Communist Party. This was related to continued activities of the House Un American Activities Committee and a campaign of fear led by Senator Joseph McCarthy, R Wisconsin, claiming communist infiltration of government, publishing, and the entertainment industry. This requirement was ruled unconstitutional by the United States Supreme Court in a case involving Rockwell Kent, a noted painter and friend of Kahn. Kahn finally broke the blacklist in 1962 when Simon & Schuster published his Days With Ulanova, an intimate portrait of the fabled Bolshoi Ballet ballerina, Galina Ulanova. Kahn received critical acclaim for this work. On a trip to Moscow after Stalin's death, Kahn had met with Soviet leader Nikita Khrushchev in the Kremlin. He proposed that they collaborate on the Soviet leader's autobiography. Khrushchev agreed, but was forced from office before the project was launched. Other books written by Kahn included Smetana and the Beetles (Random House, 1967), a satire of the defection of Stalin's daughter to the United States; Joys and Sorrows (Simon & Schuster, 1970), cellist Pablo Casals's memoir, as told to Kahn; and The Unholy Hymnal (Simon & Schuster, 1971), a satirical exposé of the credibility gap of the Nixon administration and others.
Жеке өмір және өлім
1950 жылы Кан Еврей халқының бауырластық орденінің (JPFO) президенті болып қызмет етті, бұл Халықаралық жұмысшылар орденінің құрамындағы ұйым болды. IWO президенті Рокуэлл Кентпен бірге ол Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесі ұйымдастырған конференцияға қатысты, нәтижесінде бүкіл әлемдік ядролық қарусыздануға шақыру жасалған Стокгольм үндеуі қабылданды. Кан 1979 жылдың 15 қыркүйегінде Калифорния штатының Глен-Элен қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды.
In 1950, Kahn was serving as president of the Jewish People's Fraternal Order (JPFO), a member organization of the umbrella International Workers Order. With IWO president Rockwell Kent, he attended a conference sponsored by the World Peace Council that resulted in a Stockholm Appeal, appealing for worldwide nuclear disarmament. Kahn died on September 15, 1979, of a heart attack in Glen Ellen, California.