Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венгр психоаналитигі (1896–1970)
Hungarian psychoanalyst (1896–1970)
Майкл Балинт (Bálint Mihály, ; 3 желтоқсан 1896 – 31 желтоқсан 1970) – ересек өмірінің көп бөлігін Англияда өткізген венгр психоаналитигі. Ол объектілік қатынастар мектебінің қолдаушысы болды.
Michael Balint (Bálint Mihály, ; 3 December 1896 – 31 December 1970) was a Hungarian psychoanalyst who spent most of his adult life in England. He was a proponent of the Object Relations school.
Өмір
Балинт Будапештте дәрігердің ұлы болып дүниеге келді. Ол әкесінің қалауына қарсы есімін Балинт Михайли деп өзгертті. Сондай-ақ, ол дінін өзгертті, яғни яһуди дінінен унитариян христиан дініне көшті. Бірінші дүниежүзілік соғыста Балинт алдымен Ресейде, содан кейін Доломит аймағында майданға аттанды. 1918 жылы Будапештте медициналық білімін аяқтады. Болашақ әйелі Алиса Секели Ковачтың ұсынысымен Балинт Зигмунд Фрейдтің "Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie" (1905) және "Totem und Tabu" еңбектерін оқыды. Ол сондай-ақ 1919 жылы әлемдегі алғашқы психоанализ университетінің профессоры болған Сандор Ференцидің лекцияларына қатыса бастады. Балинт Алиса Секели Ковачқа үйленді және шамамен 1920 жылы жұбайлар Берлинге көшіп барды, онда Балинт 1931 жылы Нобель сыйлығын жеңіп алған Отто Генрих Варбургтың (1883–1970) биохимиялық зертханасында жұмыс істеді. Оның әйелі халықтық мұражайда жұмыс істеді. Балинт биохимия саласында докторлық диссертациясын қорғап, сонымен бірге Берлин психоанализ институтында жартылай уақыт жұмыс істеді. Осы кезеңде ол және оның әйелі Алиса психоанализді оқыды. 1924 жылы Балинттер Будапештке оралды, ол көп ұзамай венгр психоанализінде жетекші рөлге ие болды және оның ұлы Джон дүниеге келді. Ол Будапешт психоаналитикалық институтында жұмыс істеді, 1935 жылы Ференци қайтыс болғаннан кейін институт директоры болды. Венгриядағы саяси жағдай еврейлер үшін өмір мен психотерапияны қиын етіп берді. Джон Рикман барлық еврей сарапшыларына Майкл Балинттің орнын тастап кетуді кеңес берді. Майкл Балинт осы топтың жетекшісі болды және олар бірге қазір "Балинт тобы" деп белгілі болған нәрсені жасады: жалпы тәжірибе проблемаларын бөлісетін дәрігерлер тобы, дәрігерлердің пациенттерге жауап беруіне баса назар аударады; тәжірибелі дәрігерлердің алғашқы тобы 1950 жылы құрылды. Майкл мен Энид 1958 жылы үйленді. 1968 жылы Балинт Британдық психоаналитикалық қоғамының президенті болды. Гамбургтегі Майкл Балинт психоанализ, психотерапия және балалар мен жасөспірімдер психотерапиясы институты оның құрметіне аталды.
Balint was born Mihály Maurice Bergsmann in Budapest, the son of a practising physician. It was against his father's will that he changed his name to Bálint Mihály. He also changed religion, from Judaism to Unitarian Christianity. During World War I Bálint served at the front, first in Russia, then in the Dolomites. He completed his medical studies in Budapest in 1918. On the recommendation of his future wife, Alice Székely Kovács, Bálint read Sigmund Freud's "Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie" (1905) and "Totem und Tabu". He also began attending the lectures of Sándor Ferenczi, who in 1919 became the world's first university professor of psychoanalysis. Bálint married Alice Székely Kovács and about 1920 the couple moved to Berlin, where Bálint worked in the biochemical laboratory of Otto Heinrich Warburg (1883–1970), who won the Nobel Prize in 1931. His wife worked in a folklore museum. Bálint now worked on his doctorate in biochemistry, while also working half time at the Berlin Institute of psychoanalysis. Both he and his wife Alice in this period were educated in psychoanalysis. In 1924 the Bálints returned to Budapest, where he soon assumed a leading role in Hungarian psychoanalysis and his son, John, was born. He was employed at the Budapest Psychoanalytical Institute becoming its director in 1935 after Ferenczi died. The political conditions in Hungary made life and psychotherapy very difficult for Jews. John Rickman advised all Jewish analysts to leave Michael Balint became the leader of this group and together they developed what is now known as the "Balint group": a group of physicians sharing the problems of general practice, focussing on the responses of the doctors to their patients; the first group of practising physicians was established in 1950. Michael and Enid married in 1958. In 1968 Balint became president of the British Psychoanalytical Society. The Michael Balint Institut für Psychoanalyse, Psychotherapie und analytische Kinder und Jugendlichen Psychotherapie in Hamburg is named for him.
Үш кезең
Балинт ана мен нәресте арасындағы қарым-қатынасқа ерте қызығушылық танытты, ал "Бастапқы объект махаббаты" туралы маңызды еңбегі 1937 жылға дейін жатады. Содан кейін, Джон Рикманның идеясын дамыта отырып, ол "мидың функциясы үш және екі адамдық қарым-қатынастарда мүлдем өзгеше, оны әртүрлі сипаттау қажет, сондай-ақ шығармашылық қызметте де" деп тұжырымдады. Лакан (шамалы мақұлдаумен) былай деп жазды: "Майкл Балинт теория мен техниканың күрделі өзара әрекеттесуін, жаңа талдау тұжырымдамасының қалыптасуын терең талдады, Рикманнан алынған "екі дене психологиясы" деген сөз тіркесін қолданып". Осы негізде Балинт кейіннен "негізгі ақау" деп атаған идеяны зерттеді: бұл екі адамдық қарым-қатынастың алғашқы кезеңдерінде бірдеңе дұрыс емес немесе жетіспейтін сезім жиі туындайды, және бұл Эдип кезеңіне (2–5 жас) көшеді. 1968 жылға қарай Балинт "әрқайсысының қарым-қатынас жасаудың, ойлаудың және тиісті терапиялық процедуралардың өзіндік жолдары бар үш тәжірибе деңгейін ажыратты". "Психоанализ 3-деңгейден басталады – адамның үш жақты тәжірибеге, яғни өзі, анасы және әкесі арасындағы Эдип проблемаларына қабілетті болатын деңгей". Керісінше, "негізгі ақау аймағы ерекше, тек екі адамдық қарым-қатынаспен сипатталады", ал "үшінші аймақ сыртқы объектілердің жоқтығымен сипатталады" – 1-деңгей. Балинт терапиялық сәтсіздікті "аналитиктың негізгі ақау деңгейіне түскен науқастың тыныш қажеттіліктерін ұстап алуға" келмеуіне байланысты деп есептейді, және ол "негізгі ақауды науқас аналитикке ауыздық тәуелділікке оралып, жаңа бастама жасауға рұқсат берілген жағдайда ғана жеңуге болады" деп мәлімдеді.
Balint 'took an early interest in the mother infant relationship a key paper on "Primary Object Love" dates from 1937'. Thereafter, developing an idea of John Rickman, he argued that 'mental function is quite different, and needs to be described differently, in three person and two person relationships, and different in creative activity alone'. Lacan wrote (almost approvingly) that 'Michael Balint has analysed in a thoroughly penetrating way the intricate interaction of theory and technique in the genesis of a new conception of analysis [using] the catchphrase, borrowed from Rickman, of a "two body psychology"'. On that basis, Balint thereafter explored the idea of what he called '"the basic fault": this was that there was often the experience in the early two person relationship that something was wrong or missing, and this carried over into the Oedipal period (age 2–5)'. By 1968, then, Balint had 'distinguished three levels of experience, each with its particular ways of relating, its own ways of thinking, and its own appropriate therapeutic procedures'. 'Psychoanalysis begins at level 3 – the level at which a person is capable of a three sided experience primarily the Oedipal problems between self, mother, and father'. By contrast, 'the area of the Basic Fault is characterised by a very peculiar exclusively two person relationship'; while a 'third area is characterised by the fact that there are no external objects in it' – level number 1. 'Therapeutic failure is attributed by Balint to the analyst's inability to "click in" to the mute needs of the patient who has descended to the level of the basic fault'; and he maintained that 'the basic fault can only be overcome if the patient is allowed to regress to a state of oral dependence on the analyst and experience a new beginning'.
Фокалды психотерапия
Әйелі Энид Балинт және Пол Орнштейнмен бірге Балинт қысқа психотерапия процесін жасады, оны "фокалды психотерапия" деп атады, онда "пациент ұсынған нақты бір мәселе түсіндірудің негізгі фокусы ретінде таңдалады". Терапия осы негізгі мәселеге мұқият бағытталды, ішінара "фокалды терапия ұзақ мерзімді психотерапияға немесе психоанализге ұласуы мүмкін" деген қауіптен сақтану үшін. Мұнда, әдетте, түсіндіру "толығымен ересек адам деңгейінде қалды, терапиялық қарым-қатынастағы сезімдердің қарқындылығын азайту мақсатында болды". "Британдық тәуелсіз перспективасы" деп аталатын В.Р.Д. Фэрберн және Д.В. Винникотт сияқты басқа мүшелердің ойынша, пациенттің фокалды терапиядағы шығармашылық рөліне ерекше мән берілді: "Біздің ойымызша, пациенттің "өздігінен жасайтын ашылуы" ең жоғары динамикалық күшке ие". "Майкл Балинт пен оның әріптестерінің жұмысы уақытпен шектелген терапиялардың қайта ашылуына себеп болды" деген пікір бар.
Along with his wife, Enid Balint, and Paul H. Ornstein, Balint developed a process of brief psychotherapy he termed "focal psychotherapy", in which 'one specific problem presented by the patient is chosen as the focus of interpretation'. The therapy was carefully targeted around that key area to avoid (in part) the risk that 'the focal therapy would have degenerated into long term psychotherapy or psychoanalysis'. Here as a rule interpretation remained 'entirely on the whole person adult level it was the intention to reduce the intensity of the feelings in the therapeutic relationship'. In accordance with the thinking of other members of 'what is known as the British independent perspective such as W. R. D. Fairbairn and D. W. Winnicott', great stress was laid upon the creative role of the patient in focal therapy: 'To our minds, an "independent discovery" by the patient has the greatest dynamic power'. It has been suggested that it was in fact this 'work of Michael Balint and his colleagues which led to time limited therapies being rediscovered'.
Окнофилия және филобатизм
Майкл Балинт өзінің «Трилл және регрессия» кітабында психоаналитикалық тілге екі жаңа ұғымды енгізді: окнофилия және филобатизм. Бұл екі термин объектілік қатынастарға бағытталғандықтың екі түрін көрсетеді, мұнда окнофилия заттарға мызғымай жабысудан тұрады және мұндай заттарсыз кеңістікте болуға құштарлық танытпайды, ал филобатизм керісінше, адамның заттардан толыққанды қашықтықта болатын саналық жағдайын білдіреді. Балинт былай деп жазады: «[ ] филобат үшін әлем қауіпсіз қашықтық пен көру арқылы құрылады, ал окнофил үшін физикалық жақындық пен сезіну арқылы. Қорқу немесе алаңдау туындағанда, окнофилдің реакциясы – өзінің нысанына мүмкіндігінше жақындап, қысылып немесе отырып, төрт аяғымен жүріп, сүйеніп немесе тіпті бүкіл денесін қорғаушы нысанға жақындату. Сонымен қатар, ол бетін бұрып, тіпті көзін жұмып, қауіпті көруден жалтарсады. Филобаттың реакциясы көбінесе батырлық деп аталады: алға жылжып келе жатқан қауіпке бет бұру, оны бақылау үшін қарсы тұру, жалған қауіпсіздік ұсынатын нысандардан алшақтау, өз күшімен тік тұру. Балинт бұл екі бейімділікті қауіпті жағдайларға, әсіресе «Ангстлуст» (алаңдау құштарлығы) деп аударылған тітіркенуге қатысты жалпы мәселеге байланыстырады, бірақ Балинт неміс тіліндегі аударманың кіріспесінде оларды ажыратуға тырысады. Балинттің пікірінше, адамдар алаңдағанда осы ескі психикалық күйлердің біріне қайта оралады және осы арқылы маңызды байланыс тәжірибесін көрсетеді. Окнофилия сөзбе-сөз бір нәрсеге жабысуға құштарлықты білдіреді және ол οκνέω (oknéo, жабысу) мен φιλιά (филия) сөздерінен құралған, ал филобатизм тағы да φιλιά (филия) сөзін батизммен біріктіреді, ол βατείν (bateín) сөзінен туындаған, яғни жүруді білдіреді. Акробат (сөзбе-сөз биіктеп жүруші) – осы мағынада филобаттың нақты мысалы, өйткені ол өзін қауіпті және серпінді, бірақ сонымен бірге алысқа бағытталған жүріс түріне береді. Балинт (еркек) акробаттың тартымды арқанда тік тұрып өнер көрсету кезінде алғашқы көріністі сомдап, соңынан жер-анаға оралып, оны күтіп тұрған «сұлу қызға» қайта оралатынын айтады.
Michael Balint introduced two new concepts into psychoanalytic language in his book Thrills and Regression: ocnophilia and philobatism. The two terms refer to two types of orienting oneself toward object relationships, with ocnophilia consisting in stubbornly attaching oneself to objects, and being unwilling to exist in an empty space without such objects, while philobatism refers to the opposite, a state of mind where one is at an absolute distance to objects. Balint writes: "[ ] for the philobat the world is structured by safe distance and sight, and for the ocnophil by physical proximity and touch. In the event of fear or anxiety, the reaction of the ocnophil is to get as near as possible to his object, to squat or sit down, go on all fours, lean towards, or even press his whole body to the protecting object. Parallel with this he turns his face away, even shuts his eyes, trying not to see the danger. The reaction of the philobat is what is generally called the heroic one: turning towards the approaching danger, facing it in order to watch it, keeping away from objects that offer false security, standing upright on his own. "Balint links these two dispositions to the general question of how people relate to situations of danger, specifically that of the thrill, translated as "Angstlust" (the lust of anxiety) into German, although Balint is careful to separate the two in the preface of the German translation. In Balint's mind, people tend to regress into either one of these primitive mental states when faced with anxiety, and therein they express essential attachment experiences. Ocnophilia literally refers to a philia of clinging into something, and is a compound of οκνέω (oknéo, to cling) and φιλιά (philia), while philobatism combines again φιλιά (philia), with batism, derived from βατείν (bateín) which means to walk. The acrobat (literally the high walker) would be an exemplary form of someone who is a philobat precisely in the sense that she gives herself over to a form of walking that is adventurous and dangerous, yet distant as well. Balint suggests that the (male) acrobat may be thought of as enacting the primal scene when performing in a highly erect form on the tight rope, before eventually returning to mother earth, and the "beautiful young girl" awaiting him.
Балинт топтары
Майкл Балинт британдық психоанализдің тәуелсіз дәстүрінің бір бөлігі ретінде, дәрігерлерге пациенттермен байланыстағы психодинамикалық факторларды талқылау үшін топтар (қазір "Балинт топтары" деп аталады) құруға зор ықпал етті. "Күрделілігі мен құны артып келе жатқан, нәтижесіз зерттеулерді қайталап, содан кейін осы адамдарға ештеңе дертіңіз жоқ деудің орнына, Балинт уайым мен бақытсыздықтың себептерін белсенді түрде іздеуге және симптомдарды жоюға бағытталған дәрілерге емес, түсінікке жетелейтін емдік білім беру арқылы емдеуге үйретті". Мұндай семинарлар жалпы тәжірибелі дәрігерлерге "бұрын олардың жетіспеушілік сезімі болған пациенттермен жұмыс істеудің әртүрлі жақтарын бір-бірімен және оның өзімен талқылауға мүмкіндік берді. Оның қайтысынан кейін осы жұмыстың жалғасуын Балинт қоғамы қамтамасыз етті".
'Michael Balint [as] part of the independent tradition in British psychoanalysis, [was] influential in setting up groups (now known as "Balint groups") for medical doctors to discuss psychodynamic factors in relation to patients'. " Instead of repeating futile investigations of increasing complexity and cost, and then telling these people there was nothing wrong with them, Balint taught active search for causes of anxiety and unhappiness, and treatment by remedial education aiming at insight, rather than tablets aiming at suppression of symptoms." Such seminars provided opportunities for GPs 'to discuss with each other and with him aspects of their work with patients for which they had previously felt ill equipped. Since his death the continuance of this work has been assured by the formation of the Balint Society'.
Шығармалары
Ерте нәрестелік шақтағы мінез-құлықтың жеке ерекшеліктері. Психология ғылымдарының магистрі диссертациясы. Лондон, 1945 жыл. Бастапқы махаббат және психоаналитикалық тәсіл. 1956 жыл. Дәрігер, науқасы және ауру. Лондон: Черчилль Ливингстон, 1957 жыл. Неміс тіліне аудармасы: Der Arzt, sein Patient und die Krankheit. Штутгарт, Клет, 1966 жыл. Ылқым мен регрессия. 1959 жыл. Неміс тіліндегі аудармасы: Angstlust und Regression. Штутгарт: Клет Котта, 1991 жыл. Негізгі кемшілік: Регрессияның емдік аспектілері. 1967 жыл. Сандор Ференцидің клиникалық күнделігі. Джудит Дюпонт редакциялаған. Майкл Балинт және Никола Зардей Джексон аударған. Бірінші қоршаулы басылымы, 1988 жыл.
Individual Differences of Behaviour in Early Infancy. Dissertation for Master of Science in psychology. London, 1945. Primary Love and Psycho Analytic Technique. 1956. The Doctor, His Patient and the Illness. London: Churchill Livingstone, 1957. German translation: Der Arzt, sein Patient und die Krankheit. Stuttgart, Klett, 1966. Thrills and Regressions. 1959. German translation: Angstlust und Regression. Stuttgart: Klett Cotta, 1991. The Basic Fault: Therapeutic Aspects of Regression. 1967. The Clinical Diary of Sándor Ferenczi. Edited by Judith Dupont. Translated by Michael Balint and Nicola Zarday Jackson. First cloth edition, 1988.