Кіріспе

XIX ғасырдағы американдық католик епискобы, австралиялық саясаткер Джеймс Рузвельт Бейли (1814 жылғы 23 тамыз – 1877 жылғы 3 қазан) – католик шіркеуінің американдық дін қызметкері. Ол Ньюарк епархиясының алғашқы епископы (1853–1872) және Балтимор архиепархиясының сегізінші архиепископы (1872–1877) қызметін атқарды.

Ерте өмір және білім

Бейлидің әкесінің әкесі, доктор Ричард Бейли, Колумбия колледжінің профессоры болды және Нью-Йоркте карантин жүйесін құрды. Доктор Бейлидің бірінші әйелінен үш баласы болды, олардың ішінде 1975 жылы американдық алғашқы Рим католик әулиесі ретінде канонизацияланған Элизабет Энн Сетон болды. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін доктор Бейли Рузвельт отбасының мүшесі Шарлотта Амелия Барклиге үйленді. Олардың алты баласы болды, олардың арасында архиепископ Бейлидің әкесі, 1786 жылы туған Гай Карлтон Бейли болды. Әкесі сияқты дәрігер болған Гай Карлтон Бейли 1813 жылдың 4 қарашасында өзінің екінші туысы Грейс Рузвельтпен, одан алты жас кіші, үйленді. Грейс Рузвельт Джейкобс Рузвельт пен Мария Элиза Уолтонның қызы болды, ал оның ағасы Исаак Рузвельт болашақ президент Франклин Д. Рузвельттің атасы болды. Бұл архиепископ Бейлиді президент Рузвельттің әкесі Джеймс Рузвельт I-нің бірінші туысы және болашақ президент Теодор Рузвельттің төртінші туысы етті. Бейли олардың тұңғыш баласы болды, ол 1814 жылдың 23 тамызында Нью-Йорк қаласындағы 65-ші Чемберс-стриттегі үйінде дүниеге келді және 1816 жылдың 25 қазанында туысқан ағасы Ричард дүниеге келді. Осы кезде отбасы 331 Перл-стритте, әже Рузвельттің 333 Перл-стриттегі кеңсесінің жанында тұрды. Келесі жылы доктор Бейли, қаладан гөрі отбасы үшін пайдалы ортаны қалайтын болса керек, Вестчестер округінің Мамаронек қаласында үш жер учаскесін сатып алды, ал отбасы олардың бірінде, Нельсон төбесі деп аталатын елу акр жер учаскесінде жаңа үйін құрды. Бұл үйде тағы үш бала дүниеге келді: 1818 жылдың қарашасында Карлтон, 1821 жылдың мамыр айында Уильям Август және 1823 жылдың 1 наурызында жалғыз қызы Мария Элиза. Бір жазушы Бейлидің алғашқы оқу күндері Нью-Джерсидің Мендэм қалашығында өткенін айтады. Тағы бір жазушы Нью-Йорктегі "мемлекеттік мектептерде" жақсы білім алғанын, сондай-ақ, өте жақсы оқыған және "түрлі кітаптарды оқып, жақсы көргенін" айтады. Бұл Мамаронекке немесе Нью-Йорк қаласындағы мектептерге қатысты болуы мүмкін, онда ол өзінің ата-бабасымен бірге өмір сүрген болуы мүмкін. Кейінгі өмірбаянының жазушысы оның алғашқы білімін Нью-Джерсиде бастаған және Нью-Йоркте жалғастырған болуы мүмкін деп болжайды. Бейлидің анасы 1828 жылдың 28 наурызында қайтыс болды, ал 1830 жылы Бейлилер Мамаронектегі үйлерін тастап, Нью-Йоркке немесе оған жақындап кетті. 1828 немесе 1829 жылдың күзінде Бейли мектеп-интернатқа кетті, ол Массачусетс штатының Амхерстегі Маунт-Плезант классикалық институтында біраз уақыт өткізді. Бір сыныптасы кейіннен былай деп еске алды: "Ол теңізге қатты қызығады және теңіз флотында мичман болып тағайындалды. Мектептен оқуын бітіруге дайындық кезінде біздің алдымызға киім киіп келгенде, біздің теңіз батырына деген құрметіміз бен қызғанышымыз әлі есімде. Бірақ ол бұл мәселені жақсылап ойластырып, киімін жинап, бұрынғыдан да ынталы түрде сабақтарды жалғастырды". Көп жылдар бойы достары оны "комодор" деген лақап атпен атап жүрді. Сол сыныптасы былай деп есіне алды: "Мен коммодордың қақтығысқа қатысқанын есімде жоқ, өйткені ол әркімнің досы еді". Бейли өмірінің соңына дейін осы мектептегі достарын сақтап қалды және өзі қатыса алмаса да, сыныптық қайта қосылуларға үнемі хаттар жіберіп отырды. Амхерсттен кеткеннен кейін Бейли 1833 жылдың күзінде Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Вашингтон колледжінде оқуға түсті. Оның сыныптасы Роберт Томес Бейлидің кейіннен архиепископ лауазымына таңғалғандығын айтып, ол "оқушы емес екенін және шын мәнінде, өзінің құмар, сұлу тұлғасына және үнемі демдеп жүрген сигарына ішкі және сыртқы жағынан қамқорлық жасаудан басқа ештеңе ойламайтын сияқты екенін еске алды. Ол кең және қызғылт жүзді болды, және әрқашан жағымды көңіл-күйі болды". Вашингтон колледжінде оқуға түскеннен кейін көп ұзамай Бейли тағы бір әдеби қоғамның мүшесі болды, Афинеум, және сол жерде болған жылдары ол әдеби және әлеуметтік қоғамды, И. К. А. Бейлидің соңғы емтихандары жиырма сағатқа созылды, Бейлидің жазбасында жазылғандай: төрт сағат классиктерге арналған: Ливи, Цицерон, Гомер, Тацит, Ювеналь; жеті математика және жаратылыстану ғылымдарына, соның ішінде навигация, геодезия, конустық бөлімдер, механика, химия, астрономия және оптика; үш адамгершілік және интеллектуалды философия және саяси экономика; төрт әдебиет және сөздік; және әрқайсысы заңға (Джеймс Кенттің американдық заң туралы түсініктемелері) және христиандық дәлелдерге (Уильям Пэйли). Бейли 1835 жылдың 6 тамызында бакалавр дәрежесін алды. Ол әкесінің және атасының жолын қуып, медицинаны оқыды. Бейли медицинаны зерттеуді бастау үшін Хартфордқа қайтып келді. Алайда, ол кейіннен ойын өзгертті және Эпископалдық шіркеуге кіру үшін Рев. Сэмюэл Фарма Джарвиспен оқуын бастады. Бұл шешімге қандай фактор әсер еткені белгісіз. Өзі туралы жазған эссесінде Бейли қарапайым түрде былай деді: "Бір жыл медицина оқыдым, содан кейін Рев. Доктор Сэмюэл Фарма Джарвистің басшылығымен теологияны оқыдым, Мидлтаунда". Ол сол жерде, шіркеу тарихы мен ежелгіліктер бойынша сарапшы, және студенттеріне 10 000 томдық жеке кітапханасына еркін қол жеткізген көрнекті дін қызметкерінің басшылығымен бірнеше жыл бақытты және пайдалы өткізді. Ол "Оксфордтың әдемі басылымдарымен және осы және басқа да маңызды еңбектердің француз және итальяндық басылымдарымен танысты" және "орта ғасырлар әдебиетін оқыды", мысалы, Питер Блуа және Винсент Бовестің еңбектері, бұл оның санасынан "қараңғы ғасырлар" деп аталатын қате пікірлерді кетірді. Осы оқу кезінде Бейли Протестанттық Эпископалдық шіркеудің Иисуспен құрылған Католик шіркеуі екендігіне және осыған байланысты "Римдік" шіркеудің бұзылған және еретик екендігі туралы талаптарына күдік тудырды. Архиепископ Роберт Сетон (Ана Сетонның немересі және Бейлидің бірінші туысы) Бейлидің бір рет өзіне "оның сенімге алғашқы тартылысы Әйеттің еңбектерін оқығанда болғанын және христиандық ежелгіліктерін оқығанда күшейгенін" айтқанын еске алды. Бейли 1976 жылы доктор Джарвиске жазған эссесін дайындағанда, оның көне кеңестерді және шіркеу әкелерін зерттеуі оны "Папаның шіркеу басқаруында бізге көңіл бөлгіміз келмейтіннен гөрі көп рөлі бар екеніне" көндіргенін еске алды. 1842 жылы Бейли Вашингтон колледжіндегі сыныптасы және досы Джон Уильямсқа Джарвистің оған тигізген әсері туралы жазды: "ол менің ойымның бағытын байқағанда, оның қате деп ойлаған нәрседен бұруға бар күшін жұмсады, және мен оның аргументтеріне, тіпті өтініштеріне де пайдасыз болып қалуы мүмкін екеніне шын ниетпен қайғыратынына сенемін. Бірақ егер менің Джарвистің үйінен алған қағидаларым мен жалпы оқуым мені Риммен қарым-қатынасқа түсуге итергеніне жауап бергім келсе, мен анық жауап беремін, Иә - Менің жоғары шіркеушілігім мені Римге әкелді, сондай-ақ көптеген басқаларды да әкелді және осылай болады. Оның ұсынған оқу барысында білген ежелгілікке деген құрмет және әкелердің куәлігі мені күмәндерден және бейсіздіктен қашқым келді, содан кейін берік, өзгермейтін Католик, немесе сіздің тіліңізбен айтқанда, Римдік немесе Паптық сенімде тыныс алдым". Алайда, ол осы күдіктерді жас санадан туған уақытша жеңілдеткен болуы керек, өйткені доктор Джарвистің пікірдей, мұндай маңызды мәселе бойынша шешім қабылдауға сенімді болмауы керек.

Епископальдық қызмет

Доктор Джарвиспен бірге оқып жүргенде, Бейли 1839 жылғы 3 қазанда Крайст шіркеуінде диякон болып тағайындалды. Ұзақ өтпей, ол туысы Эмма Крейгтен хат алды, онда оның отбасының ықпалымен Харлемдегі Сент-Эндрю епископтық шіркеуін басқаруы керектігі хабарланды. Бұл Абрам Б. Харттың ауруына байланысты шіркеуге қатыса алмайтын уақытта болды. Бейли 1839–1840 жылдардың қысында онда қызмет етті, ал келесі жазды Авондағы Сион шіркеуінде рухани міндеттерін орындаумен қуанышпен өткізді. Харт мырзаның ауруы салдарынан келесі қыркүйекте Харлемдегі Сент-Эндрю шіркеуінің ректоры лауазымынан кетуге мәжбүр болғаннан кейін, шіркеу тізілімінде 1840 жылғы 19 қазанда: «Крев. Джеймс Рузвельт Бейли, диякон, ректорлыққа шақырылды және келісім берді» деп жазылды. 1841 жылғы 14 ақпанда ол епископ Бенджамин Т. Ондердонкпен Сент-Эндрю шіркеуінде диякондыққа бекітілді және «Құдайдың қызметшісінің дәрежесіне қабылданды». Гарлемде Бейли, мүмкін, алғаш рет католик дін қызметкерлерімен сөйлесіп, папалық билік және католик теологтары мойындамайтын епископтық қасиетті ордендер сияқты даулы мәселелер бойынша пікір алмастыру мүмкіндігіне ие болды. Сент-Эндрю шіркеуінің ректоры болып қызмет еткен кезде, ол кедейлерге таратылатын ақшаны жиі алды. Осындай сапарлардың бірінде ол Харлемдегі Сент-Пол шіркеуінің пасторы Майкл Курранмен кездесті, ол кейін «өзінің көршісі, Сент-Эндрю шіркеуінің протестант ректоры, Rev. Дж. Р. Бейлиді шіркеуге кіргізгенін» айтты. Ол кездескен тағы бір католик дін қызметкері – Бейлиден төрт жас үлкен, Сент-Жозеф шіркеуінің пасторы Джон МакКлоски (кейін Нью-Йорк архиепискобы және алғашқы американдық кардинал) әкесі болды. Бейли 1841 жылы әке МакКлоски президенті болған Сент-Джозеф ректориясында немесе Сент-Джон колледжінде жиі тоқтап, ілімдік мәселелер бойынша оны мазалаған күмәндерді талқылап, өзінің қызметінің дұрыстығына жарық іздеді. Осындай көптеген талқылардан кейін МакКлоски досының «католик болуға айналуға жақын тұрғанын, бірақ бұл қадамға барудан тартынғанын» түсінді.

Римге сапар және дінге айналу

1841 жылдың күзінде Бейли ректорлық қызметінен қанағаттанды, ал оның католик дініне бейімділігінен алаңдаған атасы оны Римге жіберуге шешім қабылдады. Әкесі МакКлоски Бейлиге Римге сапар шегу туралы кеңес берді және, мүмкін, Рим Папасының Ирландия колледжінің ректоры Пол Каллен мен ағылшын колледжінің ректоры доктор Баггске жолданған екі ұсыным хатын тапсырды. 8 желтоқсан күні таңертең әкесі мен екі бауыры Карлтон мен Уильям оны портқа сүйемелдеп, Ле-Хаврға бағытталған "Эмеральд" кемесіне мінгізді. Үш апталық сапарда ол теңіз ауруына ұшырады, бірақ алғашқы аптадағы ауыр жағдайдан басқа ештеңе болған жоқ. Бір күні қатты дауыл болды, сол кезде кеме "дауылды желкендерге жатып қалды". Бейли бірден Парижге аттанды, Руандағы дилижанспен тоқтады және оның ежелгі ескерткіштеріне ләззаттанды. Ол осы саяхатында жазған күнделігіне: "Мен өмірімде осыдан гөрі әдемі күнді көрген емеспін" деп жазды. Ол Франция астанасына жұма күні таңертең сегізде, түн бойы дилижанста сапар шеккеннен кейін келді. Келесі жексенбіде ол ағылшын шіркеуіне барып, католик шіркеуіне қабылданғанға дейін осы әдетін сақтады. Париждегі екі апта ішінде Рузвельт Бейли әдеттегі қызықты жерлердің барлығын аралады, соның ішінде Абелард пен Хелоизаның Père Lachaise зиратындағы қабірі, Hôtel de Sully, "Лувр галереяларының шынайы абыройлысы" және "Pantheon шіркеуінің ең кереметі", сондай-ақ Сент-Дени базиликасы. Тағы бір күні ол теміржолмен Версаль сарайына барды, ол "Людовик XIV және оның сарайы туралы естеліктерді ойға түсіретін өте қызықты орын" болды, ал король Людовик Филипп I жүргізген соңғы жөндеулер оны "Париж маңындағы ең әдемі саяхат орындарының біріне" айналдырды. Ең есте қаларлық күндердің бірі - ол Bibliothèque Royale-де өткізген сейсенбі, "бірақ мен оны тек қана жүре аламын, ал мен қалағандай оның асыл бөлмелерінде күндер мен апталар бойы тоқтауға рұқсат етілмейді деп қайғырдым". Бейли былай деп жазды: "Мен көргендерді жазу үшін бүкіл кітабымды қажет етемін, өйткені әр бұрылыста көздер бұрын оқыған, бірақ көруге үмітсіз қазыналарға тоқталады, егер мен Парижге қайта оралсам, онда көптеген күндерімді өткізермін". Бейли Лионға, содан кейін Авиньонға барды, онда ол Пап сарайын аралады. Марсельден ол Генуяға кемемен барып, жолаушылар арасында Нью-Йорк штатынан екі америкалықты, мырза Гейл мен мырза Робинсонды кездестірді, олардың компаниясында сарайларға, сондай-ақ көптеген шіркеулерге барды, онда Бейли "адамдардың саны өте көп екенін және олардың құлшылықтары өте ыстық және шындығына сендіретіндей" байқады. Генуядан ол Легорнға кемемен барып, отбасының достары - Филичилерге барады. Антонио Филикидің өзі сол кезде ауырып қалған еді, бірақ оның ұлы мен қызы жас американдыққа оның жақын туысы Кэтрин Сетон туралы өте жылы сезімдермен айтты. Мейманханаға қайтып бара жатқанда ол ағылшын зиратына тоқтап, оның әкесі Уильям Маги Сетонның қабірін тауып, қабірдің "жақсы сақталғанын және оны қолдаған екі жағы да жақсы жөнделгендей" екенін атап өтті. Келесі күні Патрицио Филичи оған ағасы Филиппо Филичинің үйін көрсетті, ол Гай Карлтон Бейлимен бірге Бородода болғанда тұрған. Дауылды сапардан кейін ол 2 ақпанда Неапольге келді, онда ол жаңа достары Гейл мен Робинсонмен кездесті. Олар сол кезде "карнавалдың қуанышына толы" болған қаланың көп адам жүретін жерлеріне бірге барады. Оның ежелгі заманның қалдықтарына деген қызығушылығы, ол басқа америкалықтармен бірге Геркуланумдағы көнеліктер мұражайына барған кезде, одан да тереңдей түсті. Бейли Цертоза ди Сан-Мартино шіркеуін "Неапольдегі ең әдемі" деп жариялады, күнделігінде "ол ескі монахтар бұл мәселелерде жақсы талғампаз болды" деп жазды. 8 ақпанда ол екі американдық досы және жас ағылшын дін қызметкері Кларкпен Везувий тауына көтерілді. Екі күннен кейін Бейли Салерноға экскурсия жасады, ал бірнеше күннен кейін ол және мистер Кларк Неапольдің батысындағы "Байяның әйгілі жағалауларына" ұқсас экспедицияға барды, Бейли өзінің күнделігінде: "Мен ешқашан осыдан гөрі шынайы және араласпаған ләззат алудың күнін өткен емеспін" деп жазды. Бірақ оның ойы тек қана антикалық заттар мен классикалық дәстүрлерге ғана арналмаған. Алдыңғы жексенбіде ол жас ағылшын пасторымен бірге таңғы және кешкі қызмет уақытын "Терра Реалдың көлеңкелі бөлігінде теология, римдік католиктік талаптары және т.б. туралы әңгімелесумен өткізді". Ол Кларк пен оның серігіне еріп, мәсіхшіліктің негізі қаланған Иерусалимге сапар шегуге қатты азғырылса да, шақырудан бас тартты, себебі ол: "Римге бару үшін Римге баруым керек" деп күнделігіне жазды. Capua және Via Appia бойымен өтіп, жағымды серіктермен екі күндік саяхаттан кейін, ол 1842 жылдың 24 ақпанында Римге келді. Келесі жексенбіде ол доктор Баггстың "St. Maria" шіркеуінде сөйлеген сөзін тыңдау үшін кешке барды, ал келесі күні ол доктор Пол Калленге ұсыным хатын тапсырып, оны жылы қабылдады және қалада жеке тұру орнын табуға көмектесті. Бейли Римдегі қызықты орындардың ешқайсысын жібермеді, соның ішінде Әулие Петр базиликасы, Sant'Agnese fuori le mura, Әулие Иоанн Латеран архибазиликасы және басқа рим шіркеулерін, сондай-ақ Ватикан мұражайларындағы этрус және египет галереяларын және "асыл және керемет кітапхананы" аралады, ал оның реакцияларын күнделігіне жазды. 10 наурызда ол ағылшын колледжіне барды және доктор Баггспен кездесті, ол Бостон, Массачусетстен келген католикке айналған епископ дін қызметкері Джордж Л. Хаскинске жол ашатын ұсыным хатын берді, ол өмір бойына дос болды. Сәуір айында Бейли Хаскинске католицизм мен протестантизм арасындағы оның тұрақты күмәндері туралы айтқанда, Хаскинс Бейлиге Жезу шіркеуінде бөлме табуға ұсыныс жасады, онда ол "Иә Худайдың нұрын сұрап, қарапайымдылықпен тілеуге болады". 19 сәуірде Бейли Әулие Игнатий Лойоланың рухани жаттығулары бойынша Бартоломео Эсмонде басшылығымен Жезуде қарапайымдылықпен тілеуге келді. 25-інің кешінде және 26-ның таңында Бейли өмірінің күнәларын толық мойындады және шартты түрде крещение алды, ал 1842 жылдың 28 сәуірінде оған конформация жасалды және кардинал Франсонидың қолынан алғашқы қасиетті тамақтанды. Бейли мен Хаскин Римде бір айдан астам уақыт бойы болды. Олар бірге Әулие Филипп Нери, Әулие Станислав Костка және Әулие Алоизий Гонзага тұрған бөлмелерді аралады, Бейли күнделігінде: "Римде мен бұл орындарды осылай құрметпен еске алған жерлерден гөрі көбірек ләззат алған жерім жоқ" деп жазды. Олар сондай-ақ Пропаганданың қалалық колледжіне бірнеше рет барды, онда Бейли Уильям О'Хара, Джеймс Эндрю Коркоран және оның серігі Джеймс Фредерик Вудпен дос болды. Бір күні Бейли мен Хаскин Рим колледжінде Джованни Перроне бөлмесіне барды және онымен "өте жағымды әңгімелесті". Тағы бір күні олар отыз сегіз тілде еркін сөйлей білетінімен әйгілі Джузеппе Меццофантиге барды, ол Бейлиге "көңілді және жақсы қарт адам" болып көрінді. 30 мамырда, Әке Эсмондемен бірге олар Папа Григорий XVI-мен кездесуге барды. Екі дос 7 маусымда Римді қалдырды. Соңғы кеште Бейли күнделігіне "кету туралы ойлағанда маған қатты қорқыныш келді, бірақ мен орындауым керек міндеттерім бар және одан әрі күтпеймін" деп жазды. Олар таңертең Ассисиге аттанды, онда Әулие Францисктің қабірін аралады...

Католик семинариясының студенті

Бейли 1842 жылдың 5 тамызында Сент-Сулпис семинариясының бөлмесіне көшіп кірді. Парижде ол банкирдің үйінде күтіп тұрған отбасысынан келген хаттардың үлкен бумасын тапты. Католик туысы Кэтрин отбасына Бейлидің Римнен әжесіне өзінің дін аудару шешімін түсіндіріп жіберген хатын алғанда, бөлмені тастап кетті, себебі «оның отбасына келген ең жақсы, нұрлы бата» олардың тәтесі Хелен Бейли Крейгке қайғы әкелетінін көруге ішін тырыстырмады, ол кейін «өз бөлмесінде жабылып, мазмұнына қайғырып» отырды. Кэтрин біраз күткен соң, оны жұбату үшін «ішке кірді». Ол Бейлиге әкесінің «балық аулауға кеткендіктен, менің ойымша, бұл мәселеге өте философиялық көзқараспен қарап отыр» деді. Ол тәте Крейг пен доктор Бейлидің де католицизмге айналатынына үміттенді, Рузвельт Бейлиді тәтесіне өзінің шешімінің себептерін қысқаша баяндап, «Тәте қазір осындай күйде, сіз Құдайдың рақымын оңай тудыра аласыз» деп хат жазуға шақырды. Жауабында Бейли өзінің дін аударуының рақымын аспандағы қасиетті анасының, яғни тәтесі Элизабет Энн Сетонның дұғаларына байланысты деп жазды. 1842 жылдың 11 қазанында басталған сегіз күндік рухани жаттығудан кейін Бейли Сент-Сулписте діни білім алуын бастады. Балтиморлық Уильям Генри Эльдер Римдегі Пропагандада оқуға бара жатып, Бейлиге келіп, Мэриленд штатының Эмитсбург қаласында Ана Сеттон құрған «Сент-Джозеф монастыры туралы көп нәрсе айтты». 1843 жылдың 22 наурызында Бейли үйдің басшысы Мэри Ксавье Кларкке хат жазып, оның әйел бауырларына өзінің дін аударуының басты себебі Сетон ананың дұғалары екенін айтты және олардың әкесі, ағалары мен әпкесі, тәте Крейг пен оның отбасы үшін дұға етулерін сұрады. Тамыз айында епископ Хьюз семинарияға келді, Бейли онымен алғаш рет жеке кездесті. Хьюзбен епископ де Форбин Янсонның резиденциясында «бірнеше жағымды кездесулерден» кейін Бейли «Мен оны қатты ұнататыныма сенемін» деп жазды. Хьюз Бейлидің Нью-Йоркке қайтып, Фордхэмдегі Сент-Джон колледжінде (1907 жылдан кейін Фордхэм университеті) оқуын аяқтауын тіледі. 17 тамызда кешкісін семинариядан шыққан Бейли Дуай, Брюссель, Антверпен және Амстердам арқылы епископ Хьюздің епископтық кітапханаға сатып алуын қалаған сирек кітаптарды іздеп, 29 тамызда Роттердамнан Лондонға аттанды. Бейли екі аптаның басым бөлігін Лондонның Вестминстер аббаттығы мен Виндзор сарайы сияқты көрікті жерлерін аралауға арнады, сонымен қатар The Tablet газетінің кеңсесіне және оның редакторы Фредерик Лукасқа бірнеше рет барды. Бейли 14 қыркүйекте Оксфордқа, ал 17 қыркүйекте Бирмингемге келді, онда ол епископ Хьюзбен қайтадан кездесті. Олар бірге Николас Уайзманға Оскот колледжінде барып, Бейли Оксфорд қозғалысының ықпалымен англикандықтан католиктікке ауысқандардың бірнешеуімен танысты, олардың есімдерін ол жазбады. Хьюз Америкаға кеткен кезде, Бейли Шотландия мен Ирландияға саяхат жасау үшін қалды, ол Дублинде Дэниел О'Коннеллдің бірнеше рет сөйлегенін естіді. Ирландиядан Ливерпульге қайтып келген Бейли 1843 жылдың 3 қазанында Нью-Йоркке жол тартты. Бес апталық сапардан кейін олар Нью-Джерси жағалауына дауылдың ортасында жақындап, 11 қарашаның сенбі күні таңертең ұшқышты алды. Екі сағаттан кейін кеме қатты соққыға ұшырап, оны құрғақ жерге шығару мүмкін болмады. Бейлидің айтуынша, жолаушылар мен экипаж «адамдар ең жаман деп атаған жағдайға дайындалып, соның келуін күтті». Бақытымызға орай, кеме Бейли кеткеніне екі жыл болған соң, 1843 жылдың 12 қарашасында таң атқаннан кейін Нью-Йорк қаласына жетіп келді. Бірнеше апта туыстары мен достарына барып қайтқаннан кейін ол Сент-Джонс қаласындағы оқуын жалғастырды. 1844 жылғы Ұлы ораза күндері ол тонзура мен кішігірім ордендерді, 28 ақпанда субдиакондық, ал 1 наурыз, жұма күні диакондық орденді алды. 1844 жылдың 2 наурызында епископ Хьюз оны діни қызметкер ретінде тағайындады. Бір аптадан кейін ол 10 наурызда өзінің ескі досы Джон МакКлоскидің Нью-Йорк епископтарының бірі ретінде тағайындалуына қатысты.

Балтимор архиепискобы

Балтимор архиепискобы Сполдинг қайтыс болғаннан кейін, Бейли 1872 жылдың 30 шілдесінде оның орнына жоғары дәрежеге көтерілді. Ол Ньюарктан өте қиындықпен кетті. 1875 жылы Апостольдық делегат ретінде ол Нью-Йорк архиепискобы Джон МакКлоскиге кардиналдың биреттасын кигізді. 1876 жылдың мамыр айында ол Балтимор соборын қарыздан арылтып, киеледі. 1875 жылдың тамызында дін қызметкерлерінің Сегізінші провинциялық Синодын шақырып, Бейли көптеген пайдалы ережелерді бекітті, әсіресе дін қызметкерлерінің киімі, аралас некелер және шіркеу музыкасы мәселелерінде. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол көмекші сұрауға мәжбүр болды, және Ричмонд епискобы Джеймс Гиббонс 1877 жылдың 29 мамырында осы лауазымға тағайындалды. Архиепископ содан кейін ем іздеу үшін шетелге кетті, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Ол 1877 жылдың тамызында Ньюарктегі бұрынғы үйіне оралды және екі айдан кейін, 1877 жылдың 3 қазанында көп жыл бойы еңбек еткен ескі бөлмесінде қайтыс болды. Ол 1853 жылдың желтоқсан айында Нью-Йорк аралындағы католик шіркеуінің ерте тарихы туралы қысқаша очерк жариялады.

Симон Габриэль Бруттың естеліктері

Нью-Йорктегі шіркеу туралы томнан басқа, ол Симон Габриэль Бруттың естеліктерін редакциялады, Винсенннің бірінші епискобы (Нью-Йорк, 1860), Симон Брут туралы. 1847 жылы Бруттің ізбасары, епископ Селестин де ла Хайландиер, әкімшілік қиындықтарға байланысты лауазымынан кетіп, туған Франциясына оралды. Нью-Йоркте кеме күтіп тұрғанда, епископ Хайландиер епископ Хьюзді өзінің алдыңғысының өмірбаянын дайындауға көндірді және оған Брутке тиесілі бірнеше қолжазбаларды тапсырды. Олардың ішінде Бейли француз революциясы туралы жазбалар мен естеліктерден тұратын кішкентай көлемді қолжазбаны тапты және оны жариялау үшін өңдеуге кірісті. Бастапқыда осы материалдарды "Епископ Бруттің өмірі мен заманы" деген атпен шығаруды жоспарлаған, бірақ оның үнемі жұмыспен болғандығы оған мұндай ауқымды еңбекке уақыт табуға мүмкіндік бермеді. Бейли осы естеліктерге Бруттің жазбаларын байланыстыру үшін "баянның бір талшығын" құру мақсатында Бруттің өмірінің қысқаша суретін қосты, сондай-ақ Бруттің күнделігінен аударған қысқаша үзінділерді де ұсынды, олардың "көз жасырын жағдайды көрсетуге және халық санаға біртіндеп оралғанда қоғамдық пікірдегі өзгерістерді аңғаруға" көмектесетініне сенді. Епископ Бейлидің достары мен Брутті құрметтеушілерден келген хаттар естеліктерге жақсы қабылданып, құпталып отырғанын көрсетті. 1918 жылы "Католик тарихи шолуында" бұл кітап "асығыс құрастырылған қарапайым жинақ" деп сипатталды, бірақ "сәтті жарияланым", себебі осы кітап болмағанда, "Бруттің ең құнды жазбаларының бір бөлігі" жоғалып кетер еді, өйткені оның ісін зерттеу үшін Пол Жосион жинаған құжаттар 1887 жылы Сент-Мейнрад аббаттысын жойған өртте жанып кеткен.