Мильдрид Харнак: Нацизмге қарсы күрескен американдық ғалымның тағдыры
Mildred Harnack
Милдред Харнак (1902-1943) – американдық әдебиет зерттеушісі, нацистерге қарсы тұрушы. Германиядағы қарсылық қозғалысы, академиялық мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық неміс әдебиет тарихшысы және нацистік қарсылық қызметкері (1902–1943)
American German literary historian and anti Nazi resistance operative (1902–1943)
Милдред Элизабет Харнак (Фиш; 16 қыркүйек 1902 – 16 ақпан 1943) – американдық әдебиет тарихшысы, аудармашы және нацистік режимге қарсы неміс қарсылық тобының мүшесі. Арвид Харнакқа үйленгеннен кейін, ол 1929 жылы Германияға көшіп барды, онда академиялық қызметін бастады. Милдред Харнак докторлық диссертациясын жазу үшін Йена және Гиссен университеттерінде бір жыл жұмыс істеді. Гиссенде ол нацизмнің пайда болуын көрді. Милдред Харнак 1931 жылы Берлин университетінде ағылшын және американ әдебиетінен көмекші оқытушы болып жұмыс істеді. 1932 жылы Милдред және оның күйеуі Арвид нацизмге қарсы күреске кірісті. Милдред олар құрған жер асты қарсылық тобын "Шеңбер" деп атады. Милдред пен Арвид Луиза және Дональд Хитпен достық қарым-қатынас орнатты, Дональд Хит Берлиндегі АҚШ елшілігінде бірінші хатшы болып қызмет етті, ал Милдред пен Арвид Арвидтың Рейх Экономика министрлігіндегі лауазымы арқылы оған ақпарат берді. 1935-1940 жылдар аралығында бұл жұбайлардың тобы тағы үш антифашистік қарсылық тобымен байланыс жасады. Олардың ең маңыздысы Люфтваффе лейтенанты Харро Шульце Бойзен басқарды. Харнак пен Шульце Бойзен басқарған жасырын саяси топтар, әлемнің басқа бөліктеріндегі көптеген топтар сияқты, кейіннен Гитлерді жеңу үшін Кеңес Одағының барлау қызметімен ынтымақтасқан тыңшылар желісіне айналды. Бұл Берлиндегі фашизмге қарсы тыңшылар тобы "Абвер" тарапынан "Қызыл оркестр" (Rote Kapelle) деп аталды. Жұбайлар 1942 жылдың қыркүйек айында тұтқындалып, жақын арада өлім жазасына кесілді.
Mildred Elizabeth Harnack ( Fish; September 16, 1902 – February 16, 1943) was an American literary historian, translator, and member of the German resistance against the Nazi regime. After marrying Arvid Harnack, she moved to Germany in 1929, where she began her career as an academic. Mildred Harnack spent a year at the University of Jena and the University of Giessen working on her doctoral thesis. At Giessen, she witnessed the beginnings of Nazism. Mildred Harnack became an assistant lecturer in English and American literature at the University of Berlin in 1931. In 1932, Mildred and her husband Arvid began to resist Nazism. Mildred nicknamed the underground resistance group they established "the Circle." Mildred and Arvid became friends with Louise and Donald Heath, who was First Secretary at the U. S. Embassy in Berlin, and to whom Mildred and Arvid passed intelligence from Arvid's position at the Reich Economics Ministry. Between 1935 and 1940, the couple's group intersected with three other anti fascist resistance groups. The most important of these was run by Luftwaffe lieutenant Harro Schulze Boysen. Like numerous groups in other parts of the world, the undercover political factions led by Harnack and Schulze Boysen later developed into an espionage network that collaborated with Soviet intelligence to defeat Hitler. This Berlin anti fascist espionage group "the Circle" was later named the Red Orchestra (Rote Kapelle) by the Abwehr. The couple were arrested in September 1942 and executed shortly after.
Өмір
Милдред Элизабет Фиш Висконсин штатының Милуоки қаласының батысында туып өсті. Оның ата-анасы Уильям Кук Фиш, сақтандыру сатушысы, соғымшы және жылқы саудагері ретінде жұмыссыз жүре берген, және Джорджина Фиш (Хескет), өздігінен стенография мен машинистиканы үйренген. Милдредтің үш бауыры болды: Харриет (ең үлкені), және егіздер Марбо (жақын достары "Боб" деп шақыратын) мен Марион. Ол Батыс дивизия орта мектебінде (қазір Милуоки өнер мектебі) оқыды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін, Милдред анасымен бірге Милдредтің үлкен әпкесі тұратын Мэриленд штатының Шеви Чейс қаласына көшті. Ол онда Батыс орта мектебінде соңғы курсын аяқтады. Баскетбол және бейсбол командаларында ойнады, “The Trailblazer” газетінің редакторы болды, ал Уильям Макепис Тэккерэйдің “Гүл және жүзік” пьесасында ханшайым Анжелика рөлін сомдады. 1919 жылы Джордж Вашингтон университетінде оқуға түсті. Оның дипломдық жұмысы “Чепмен мен Поптың “Илиада” аудармаларын түпнұсқамен салыстыру” тақырыбында болды. Ол оқуын жалғастырып, 1925 жылдың 6 тамызында ағылшын тілінен магистр дәрежесін алды. Ол АҚШ-та оқуға шақырылған болатын. Кейіннен Лорк Адам Кукхоффқа үйленді, бұл оған ағылшын және американ әдебиетінен көмекші оқытушы және лектор болып жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Ол Эмерсон, Уитман, Теодор Дрейзер, Синклер Льюис, Томас Харди және Джордж Бернард Шоу туралы курстар оқыды. Милдред Харнак студенттер арасында танымал болды және үш семестр ішінде курсқа жазылушылар саны үш есеге артты. Харнактар американдық экспаттардың жиналатын танымал орны – Ноллендорфплацтағы американдық шіркеуде американдық журналистермен және дипломаттармен араласты.
Mildred Elizabeth Fish was born and raised on the west side of Milwaukee, Wisconsin. Her parents were William Cook Fish, who was frequently unemployed between gigs as an insurance salesman, butcher, and horse trader, and Georgina Fish ( Hesketh), a self taught stenographer and typist. Mildred had three siblings, Harriette (the eldest), and twins Marbeau (aka "Bob") and Marion. She attended West Division High School (now Milwaukee High School of the Arts). After the death of her father, Mildred and her mother moved to Chevy Chase, Maryland where Mildred's eldest sister lived. There she attended Western High School her senior year. She played on the basketball and baseball teams, served as editor for The Trailblazer, and played the role of Princess Angelica in William Makepeace Thackeray's The Rose and the Ring, the senior class play. In 1919, she began studying at George Washington University, Her senior thesis was "A Comparison of Chapman's and Pope's Translations of the Iliad with the Original". She stayed for further study and was awarded a Master of Arts degree in English on August 6, 1925. who had been invited to study in the U. S. A lifelong friendship developed between Mildred and Greta. Lorke later married Adam Kuckhoff. which allowed her to work as an assistant lecturer and lector on English and American literature. She taught courses on Emerson, Whitman, Theodore Dreiser, Sinclair Lewis, Thomas Hardy, and George Bernard Shaw. Mildred Harnack was popular with her students and over three semesters enrollment in the course tripled. The Harnacks socialized with American journalists and diplomats at the American Church in Nollendorfplatz, a popular meeting place for American ex pats.
Мансап
Берлинде болған кезінде Харнактар Германия республикасының құлауына куә болды. Олар Совет Одағы мен коммунизмге қызығушылық танытты, оларды Ұлы депрессия кезінде Германияда болған кедейлік пен жұмыссыздықтың шешімі деп қарады. Харнак үшін ерекше қызығушылық туды, өйткені оның анасы күйеуінің жасөспірім кезінде қайтыс болғаннан кейін 1920-ші жылдардағы гиперинфляция кезінде күрескен. Олардың капитализмге деген қызығушылығы азайды, және екеуі де экономикалық жүйе идеологиялық тұрғыдан банкротқа ұшыраған деп сенді; олар Кеңес Одағының жаңа бес жылдық эксперименттік жоспарларына қарап, жүйе халыққа жұмыс бере алады деп ойлады. 1931 жылы Арвид Советтік жоспарлы экономиканы зерттеуге арналған ғылыми жұмыс тобын (ARPLAN, «Советтік жоспарлы экономиканы зерттеу үшін ғылыми жұмыс тобы») құрды, бұл жазушылар мен ғалымдардың тобы ай сайын кеңестік жоспарлы экономиканы талқылау үшін жиналатын. 1932 жылы Фиш Харнак Берлин университетінде американ әдебиетінен лекция оқытушы лауазымынан босатылды. Ол кезде американдық және фашист Фридрих Шёнеман Америкадан ағылшын тілі бөлімінде жұмыс істеуге оралған болатын. Фиш Харнак лекция кезінде өзінің солшыл саяси көзқарастарын жасырмады. 1932 жылдың мамыр айында Милдредтің Фридрих Вильгельм университетінде оқытуына мүмкіндік берген қаржыландыру тоқтатылды. Нацистердің ықпалымен жұп Нойкёлльндегі 61 Хасенхайдеге көшіп кетуге мәжбүр болды. Олар пәтерді жазушы Стефан Хаймның туысынан жалға алған; соғыстан кейінгі «Нахруф» романында Хайм Харнактарды нацистерге қатысты белгілі бір көзқарасы бар ақылды ғалымдар жұбы деп сипаттады. Сол жылы кеңес экономисі және дипломаты Сергей Бессонов кеңес елшілігінің көмегімен Арвидті қоса алғанда, 23 ARPLAN мүшесі үшін үш апталық сапар (1932 жылдың 20 тамызынан 12 қыркүйегіне дейін) ұйымдастырды. Милдред баруды жоспарлаған, бірақ кестедегі келіспеушіліктерге байланысты Intourist арқылы сапарды брондап, ертерек оралуға шешім қабылдады. Фиш Харнактың ғалымдық мансабы отбасы досы, сонымен қатар Америка студенттер одағының президенті Уоррен Томлинсон Берлиндегі қалалық кешкі орта мектепте оның орнын ұстаздық етуді ұсынған кезде сақталды. Бұл ересектерге арналған кешкі мектеп, Abitur емтиханына дайындалу үшін. Харнактармен дос болып, олардың ең жақтас жақтастарының біріне айналды. 1930 жылдары Харнактар Бонхофферлер отбасымен тығыз байланыста болды. Қосымша табыс табу үшін Фиш Харнак Клаус пен Эмми Бонхоффердің үйінде лекциялар сериясын ұйымдастырды. 1933 жылдың 13 маусымында Фиш Харнак Марта Доддты, олар және Америка әйелдер клубының басқа мүшелері Доддтың әкесі, Америка елшісі Уильямды қарсы алу үшін Лертер теміржол станциясында кездестірді. Додд Берлинде Фиш Харнакпен дос болды, ал оның 1957 жылы Прагадағы пәтерінің шатырында табылған «Естелік» атты қолжазбасында былай делінген: «Біздің танысқан жылдарымыз менің өмірімдегі ең маңызды жылдар болды. Біздің жұмысымыз, тәжірибеміз, осы батыл, қайғылы жылдардағы жетістіктер мен көңілі толу бір-бірімен тығыз байланысты. Біз не ойлағанның бәрі. Біз не жақсы көрген. Не жек көретін. Біз не үшін күрескенбіз. Біз бәрін бірге бөлістік. Біз, бәріміз, күйеуім 1933-1943 жылдары неміс астыртын қозғалысында болдық. Мен жалғыз қалдым». Харнактар Hasenheide-де сенбілік әдеби салон ашты, онда редакторлар, баспагерлер мен авторлардың саяси көзқарастары еркін айтылды; қатысушылар арасында баспагерлер Самуэль Фишер, Эрнст Ровольт және Ровольттың ұлы Генрих Мари Ледиг Ровольт; аудармашы Франц Фрейн; дәрігер және жазушы Макс Мохр; авторлар мен драматургтар Адам Кукхофф, Макс Тау, Отто Зофф және Эрнст Соломон фон; журналист Маргрет Бовери; сыншы Эрих Францен; және Милдредтің студенттері, мысалы жазушы Фридрих Шлюзингер. Доддтың «Полиция көзі арқылы» кітабында ол 1934 жылы Балық Харнактарға барған американдық баспагердің баяндамасын атап өтті: «Ол кешке көзқарастар алмасуды және қызықты әңгімелерді күткен, бұл дипломатиялық шеңбердегіге қарағанда әлдеқайда тартымды болды. Оның орнына мен тек азап пен мұқтаждықты көрдім. Рухы сынған адамдар. Мен аяусыз қорқынышты көрдім. Жасырын полицияның келуінен туындаған күтіп отыру мен шиеленіс. Бұл - еркін ойлаудың соңғы қалдықтары. Үй соғыста қирады және қазір 14 Genthiner Straße деп аталады».
During their time in Berlin, the Harnacks witnessed the Weimardämmerung, the unraveling of the German republic. They became interested in the Soviet Union and communism, seeing them as a solution to the rampant poverty and unemployment that Germany suffered during the Great Depression. They were of particular interest for Harnack, whose mother had struggled during the hyperinflation of the 1920s after the loss of her husband when he was a teenager. Their interest in capitalism waned, and they both believed that the economic system was ideologically bankrupt; they looked to the Soviet Union's new experimental five year plans, believing the system could provide work for the masses. In 1931, Arvid established the Wissenschaftliche Arbeitsgemeinschaft zum Studium der sowjetischen Planwirtschaft (ARPLAN, "Scientific Working Community for the Study of the Soviet Planned Economy"), a group of writers and academics that met once a month to discuss the Soviet planned economy. In 1932, Fish Harnack lost her position as a lecturer in American literature at the University of Berlin. At the time, the German Americanist and ardent Nazi Friedrich Schönemann had returned from leave in America to work in the English department. Fish Harnack never hid her leftist political views during lectures. In May 1932, the funding that enabled Mildred to teach at Friedrich Wilhelm University was canceled. The couple was forced to move to 61 Hasenheide in Neukölln due to the Nazis' presence. The couple had leased the apartment from a relative of the writer Stefan Heym; in his postwar novel Nachruf, Heym stated he found the Harnacks to be a genial academic couple with a determined outlook on the Nazis. In the same year, Soviet economist and diplomat Sergei Bessonov, with the help of the Soviet embassy, organized a three week study trip (from August 20 to September 12, 1932) to the Soviet Union for 23 members of ARPLAN including Arvid. Mildred hoped to go, but due to a scheduling conflict decided to make her own way there by booking the trip using Intourist and flying back early. Fish Harnack's career as a scholar was saved when a family friend who was also president of American Student Union, Warren Tomlinson, suggested she take over his position as lecturer at the Berlin municipal evening high school. an evening high school for adults to prepare for the Abitur. became friends with the Harnacks and eventually one of their most ardent recruits. During the 1930s, the Harnacks kept in close contact with the Bonhoeffer family. Fish Harnack, seeking additional income, launched a lecture series that was held in Klaus and Emmi Bonhoeffer's home. On June 13, 1933, Fish Harnack met Martha Dodd when she and other members of the American Women's Club met at the Lehrter train station to welcome Dodd's father and American ambassador, William. Dodd became Fish Harnack's friend in Berlin, and her manuscript, In Memory, found in her Prague apartment attic in 1957, stated:<blockquote>The years of our acquaintance were the most significant of my life. Our work, our experiences, in these courageous tragic years of fulfillment and disappointment are closely interwoven. Everything we thought about. What we loved. Hated. What we fought for. We shared with each other. We, all of us, my husband were in the German underground from 1933 to 1943. I'm the only one left. The Harnacks began to host a Saturday literary salon on Hasenheide where political views among editors, publishers, and authors were freely expressed; the attendees included publishers Samuel Fischer, Ernst Rowohlt, and Rowohlt's son Heinrich Marie Ledig Rowohlt; translator Franz Frein; physician and writer Max Mohr; authors and playwrights Adam Kuckhoff, Max Tau, Otto Zoff, and Ernst von Salomon; journalist Margret Boveri; critic Erich Franzen; and Mildred's students, such as writer Friedrich Schlösinger. In Dodd's book Through Embassy Eyes, she mentioned a report by an American publisher who had visited the Fish Harnacks in 1934, who stated:<blockquote>He was expecting a lively exchange of views and engaging conversations that evening—definitely more appealing than that to which we were used in diplomatic circles. Instead, I only saw suffering and need. People whose spirit was broken. I saw pathetic cowardice. A lying in wait and tension, which was triggered by the visits by the secret police. The last of the meager remnants of free thought. The house was destroyed in the war and is now known as 14 Genthiner Straße.
Әдебиет қайраткері
Фиш Харнактың өміріндегі маңызды жазушы Томас Вулф болды. Ол өзінің ерте өміріндегі естеліктерін автобиографиялық роман жасауға бейімдеу қабілеті өзінің романына деген құштарлығында көрініс тапқан. Ол 1933 жылы Вулфтың "Үйге қарай, періште" атты алғашқы кітабын оқыды, 1933 жылы американдық әйелдер клубында жазушы туралы дәріс оқыды және 1934 жылы Бонхофферлерде ұсынылған тағы бір дәріс берді. 1934 жылы 5 тамызда Фиш Харнак "Drei junge Dichter aus USA. Тортон Уайлдер, Томас Вольф, Уильям Фолкнер" деген мақаласын жариялады. 1935 жылы 8 мамырда Харнактар Кукхоффтармен бірге Берлиндегі американдық елшілікке шай ішуге барды. Фиш Харнақтың Вулфпен кездесуге сирек мүмкіндігі болды, ол Германияға өзінің баспасынан, Ледиг Роухолтпен, өзінің кітабын насихаттауға келді. Чай кешінде Джон Сиг те қатысты. Тау, еврей неміс-норвегиялық жазушы және шай тойға қатысқан Харнактардың жақын досы, Кристалл түнінен кейін Германиядан кетуі керек болды; Харнактардың қайсысы оның қашуын ұйымдастырғаны белгісіз. 1930 жылдардың ортасында Фиш Харнақтың еңбегі байқала бастады және ол жарияланған жазушы болды. 1934 жылы Фиш Харнак "The Epic of the South" атты эссе жазды, ол Berliner Tageblatt басылымында жарияланды. 1935 жылы ол "Die Literatur" журналына Уильям Фолкнер туралы "Ein amerikanischer Dichter aus großer Tradition" атты эссе жазды. Осы сын-тексеру түрі енді төзімділік танытпады және оның оқытушылық мансабын аяқтауы мүмкін еді. 1934 жылы 27 мамырда Фиш Харнак Ледиг Ровольт, Дод және Додтың жігіті Борис Виноградовтың шақыруын қабылдады. Ол Германиядағы жазушы Ганс Фалладаны Карвицте кездестірді, оның "Кішкентай адам, енді не істеу керек?" кітабы өткен жылы АҚШ-та жарық көрді және бестселлер болды. Фаллада нацистік мемлекетке мойынсұнбаған неміс жазушыларының бірі болды. 1935 жылдан кейін Фиш Харнак әдеби сын, очерктер немесе газет мақалаларын жарияламады, өйткені нацистік режимнің артуы кез-келген жазбаны "ресми көзқарастарға арналған резеңке мөр" етті. 1936 жылы оның Ирвинг Стоунның Винсент ван Гогтың өмірбаянының неміс тіліндегі аудармасы жарық көрді. Ол баспаханаларда аудармашы болып жұмыс істеді. 1937 жылдың қаңтар айында Фиш Харнак АҚШ-қа барып, Нью-Йоркте Лейзермен екі апта болды, бұл Лейзердің Фиш Харнакты соңғы рет көруі болды. Лейзер Фиш Харнақтың өзгергенін көрді, ол ашық және сенімді адамнан алыстаған және жоғары тұрғандай көрінетін адамға айналды, бұл Германияда өзінің шынайы сезімдерін жасыру үшін қажетті алдаудың жанама әсері. Фиш Харнақтың орта мектептегі досы Мэди Эммерлинг Фиш Харнакты тым сақ, қорқынышты және тыныш деп тапты, мұның бәрі төрт жыл бойы нацистік мемлекетте өмір сүргенін көрсетеді. Фиш Харнак нацистік мемлекетті алдау үшін кейіпкерге айналып, кейіпкерге айналып жүрді. Оның көптеген достары оның мінез-құлқынан нацист болғанын білді. Лейзермен бірге болғаннан кейін, Фиш Харнак кампуста лекция кезеңіне шықты, оның ішінде Хаверфорд колледжі, Нью-Йорк университеті, Чикаго университеті және Висконсин университеті бар, оның тақырыбы "Неміс тілінің қазіргі американ әдебиетімен байланысы" болды. Леонард Мэдисондағы лекцияға қатысты және Фиш Харнақтың лекциясын қолдай алмады, өйткені ол жазбаша ұсыныс сұрады. Алайда Хаверфордта оны танымаған Дуглас В. Стир оның баяндамасын "өте жанды әрі әсем" деп тапты. Ол тур кезінде туыстарына барып, көктемде Берлинге оралды. 1938 жылы Фиш Харнак "Die Entwicklung der amerikanischen Literatur der Gegenwart in einigen Hauptvertretern des Romans und der Kurzgeschicht" атты докторлық диссертациясын жазды және 1941 жылы 20 қарашада Гиссен университетінде докторлық дәрежесін алды. 1938 жылы ол Берлиндегі Rütten & Loening баспасынан американдық романдар бойынша кеңесші болып жұмысқа орналасты. Сол жылы Фиш Харнак Америка революциясының қыздарына қосылды және Берлинде жергілікті өкіл болды. Оған бірінші хатшы және АҚШ елшілігіндегі ақшалай атташе ретінде Дональд Хит қосылды. 1937 жылы Фиш Харнак Дональд Хиттің әйелі Луиза Хитті Беллевуэстрасседегі американдық әйелдер клубында кездестірді. Соғыс басталғанда Хитс Норвегияға қашып кетті, бірақ олар оралғанда Луиза Фиш Харнактан ұлы Дональд Хитке американ әдебиетінен сабақ беруін сұрады. Бірақ 1939 жылдың аяғында немесе 1940 жылдың басында Грета Кукхофф арқылы қайта таныстырды; Кукхоффтар Шульц Бойзендерді 1938 жылдан бастап білетін және 1939 жылдың аяғында немесе 1940 жылдың басында оларды әлеуметтік тұрғыдан араластыра бастады, Фиш Харнак пен Либертас Шульце Бойзенді Саксониядағы демалыс кезінде бірге алып келеді. Грета Кукхоффтың жазған кездесуін, мен оны өз көз алдымда анық көрдім. Сол кезден бастап біздің жұмысымыз тек қана бостандықтан айыру қаупімен шектелмеді, енді өлім де мүмкін болды. Харро мен Либертас Харнактардың қатал оқу кездесулеріне қарағанда, айына екі рет көңілді кездесулер өткізетін богемиялық достар тобының құрамында болды. Әйелдердің алғашқы кездесуінен кейін соғыстан кейінгі ондаған жылдар бойына, негізінен гестапо мен Абвер есептеріне сүйене отырып, топтың жеңілтек имиджі пайда болды. 1967 жылы жарық көрген "L'orchestre rouge" кітабында Жилль Перро Фиш Харнак пен Либертастың лесбияндар екенін айтты. Алайда, өнеркәсіпші Хуго Бушманн, Харроның жақын досы және ақпарат беруші, топ қауіпті өмір сүрді, бірақ Перроның қорытындысын растайтын дәлел жоқ еді. 1940 жылдың 17 қыркүйегінде Харнактар кеңес елшілігінің үшінші хатшысы Александр Коротковпен кездесті және Арвид Харнак Гитлер режиміне қарсы күресу үшін Совет Одағына құпия ақпарат беруді қайта бастауға шешім қабылдады. Заңгер Вольфганг Хавеманнның сөзіне сүйенсек, сол сәттен бастап Фиш Харнак өзінің ашылуынан үнемі қорқып өмір сүрді.
An important writer in Fish Harnack's life was Thomas Wolfe. She found that his ability to shape memories from his early life to produce an autobiographical novel was reflected in her own desires for her own novel. She had read Wolfe's first book, Look Homeward, Angel, in 1933, lectured on the writer at the American Women's Club in 1933, and produced a further lecture in 1934 that was presented at the Bonhoeffers'. On August 5, 1934, Fish Harnack published the essay "Drei junge Dichter aus USA. Thorton Wilder, Thomas Wolfe, William Faulkner" in the Berliner Tageblatt. On May 8, 1935, the Harnacks attended the American embassy in Berlin for tea, along with the Kuckhoffs. Fish Harnack had a rare chance to meet Wolfe, who came to Germany to promote his book with his publisher, Ledig Rowohlt. The tea party was also attended by John Sieg. Tau, a Jewish German Norwegian writer and close friend of the Harnacks who attended the tea party, had to leave Germany after Kristallnacht; it is unclear which of the Harnacks organised his escape. In the mid 1930s, Fish Harnack's work began to be noticed and she became a published writer. In 1934, Fish Harnack wrote an essay, "The Epic of the South", which was published in Berliner Tageblatt. In 1935, she wrote an essay, "Ein amerikanischer Dichter aus großer Tradition" , on William Faulkner for the magazine Die Literatur. This type of critical analysis was no longer tolerated and could have ended her teaching career. On May 27, 1934, Fish Harnack accepted an invitation from Ledig Rowohlt, Dodd, and Dodd's boyfriend Boris Vinogradov to visit the German writer Hans Fallada in Carwitz, whose book Little Man, What Now? was published the previous year in the USA and had been a bestseller. Fallada was one of the few German writers who failed to obey the Nazi state. After 1935, Fish Harnack did not publish any literary criticisms, essays, or newspaper articles, as the increasing presence of the Nazi regime made any writings a "rubber stamp for official views". In 1936, her German translation of Irving Stone's biography of Vincent van Gogh, Lust for Life, was published. She continued to work as a translator for publishing houses. In January 1937, Fish Harnack visited the United States, and stayed with Leiser in New York for two weeks, which was the last time that Leiser saw Fish Harnack. Leiser found Fish Harnack changed, from the open and trusting person she had known into someone who seemed distant and superior, a side effect of the deceit necessary to hide her true feelings in Germany. Fish Harnack's high school friend Mady Emmerling found Fish Harnack to be overly cautious, frightened, and reserved, all indicative of having lived in the Nazi state for four years. Fish Harnack had become used to assuming a persona, or passing, to fool the Nazi state. Many of her friends assumed from her bearing that she had become a Nazi. Immediately after staying with Leiser, Fish Harnack went on a campus lecture tour that included Haverford College, New York University, University of Chicago, and University of Wisconsin, whose theme was "The German Relation to Current American Literature". Leonard attended the lecture at Madison and was unwilling to endorse Fish Harnack's lecture when she asked for a written recommendation. However, at Haverford, Douglas V. Steere, who did not know her, found her presentation to be "vivid and full of charm". She visited her relatives during the tour and left in the spring to return to Berlin. Later in 1938, Fish Harnack worked on her doctoral dissertation, entitled "Die Entwicklung der amerikanischen Literatur der Gegenwart in einigen Hauptvertretern des Romans und der Kurzgeschicht" , and was awarded her doctorate at the University of Giessen on November 20, 1941. In 1938 she received a job offer from the Rütten & Loening publishing house in Berlin as a consultant for American novels. The same year, Fish Harnack joined the Daughters of the American Revolution and became a local representative in Berlin. Joining him as First Secretary and monetary attaché at the U. S. Embassy was Donald Heath. In 1937, Fish Harnack met Louise Heath, Donald Heath's wife, at the American Women's Club in Bellevuestraße. When the war started the Heaths fled to Norway, but when they returned, Louise requested that Fish Harnack tutor her son, Donald Heath, Jr., in American literature. but was reintroduced to him sometime in late 1939 or early 1940 through Greta Kuckhoff; the Kuckhoffs had known the Schulz Boysens since 1938 and started to engage them socially in late 1939 or early 1940 by bringing Fish Harnack and Libertas Schulze Boysen together while on holiday in Saxony. Of the meeting Greta Kuckhoff wrote,I saw it clearly before my eyes. From then on our work not only implies the risk of losing our freedom, from now on death was a possibility. Harro and Libertas were part of a bohemian group of friends that met twice a month in fun meetings in contrast to the Harnacks' austere study meetings. The initial meeting of the women gave rise to a licentious image of the group that persisted for decades after the war, based primarily on Gestapo and Abwehr reports. In his 1967 book, L'orchestre rouge, Gilles Perrault states that Fish Harnack and Libertas were lesbians. However, industrialist Hugo Buschmann, who was an informant and Harro's close friend, stated that the group lived dangerously, but there was no evidence for Perrault's conclusion. On September 17, 1940, the Harnacks met the third secretary member of the Soviet embassy, Alexander Korotkov, and Arvid Harnack decided to resume passing classified information about Hitler's regime to the Soviet Union in order to undermine it. According to lawyer Wolfgang Havemann, from that point forward Fish Harnack endured a persistent fear of being discovered.
Ашылу
1942 жылы неміс радио қарсы барлау ұйымы Funkabwehr заңсыз радиохабарларды анықтағаннан кейін, топ мүшелері ашылып, Харнактар тұтқындалды. Радио кодтарының ашылуы, 1941 жылдың маусымынан бері Қызыл оркестрдің радиохабарларын қадағалап келген Funkabwehr-дің шифрлау бюросы Реферат 12-ге, Қызыл оркестрдің хабарламаларын бұзуға мүмкіндік берді. Венцельдің Брюссельдегі пәтерінен көптеген шифрланған хабарламалар табылған. Funkabwehr-дің бас криптографы Вильгельм Ваук Венцельден шифрларды алғаннан кейін, ескі хабарламалардың бір бөлігін шеше алды. 19 желтоқсанда төрт күндік сот процесінен кейін, Райхскригсгерхт ("Райх әскери трибуналы") алдында Милдред Харнак алты жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ Адольф Гитлер бұл үкімді бекітпеді және жаңа сот процесін бұйырды. 1943 жылдың 16 қаңтарында ол өлім жазасына кесілді. 1943 жылдың 16 ақпанында оны гильотинамен өлімге жіберді. Түрмеде отырғанда Фиш Харнак Иоганн Вольфганг фон Гётенің "Vermächtnis" өлеңін аударды. Оның соңғы сөздері: "Мен де Германияны осылай сүйдім" ("Und ich habe Deutschland auch so geliebt") болды. Ол Адольф Гитлердің тікелей бұйрығымен өлім жазасына кесілген жалғыз американдық азамат болды. Оның денесі өлім жазасын күтуден туындаған стрестің етектері мен ай сайын болатын физиологиялық өзгерістерге зерттеу жүргізу үшін, Charité анатомия институтының профессоры Герман Стивеге тапсырылды. Зерттеу жұмысын аяқтағаннан кейін, ол қалған дене бөліктерін оның досына берді, ол оны Берлиндегі Зелендорф зиратына жерледі. Ол Берлиндегі антифашистердің жерленген жері белгілі жалғыз мүшесі. Оның өлімі туралы естіген Клара Лейзер досын еске алу үшін "Гильотинаға және одан" атты аяқталмаған өлең жазды. Арвидтің інісі Фальк Харнак, сондай-ақ қарсылық күресшісі, Грекиядағы ELAS партизаны ретінде Екінші дүниежүзілік соғыстан аман қалды. Канадада туған жазушы Ребекка Доннер Милдред Харнактың шөбересі және 2021 жылы оның өмірі туралы кітап жариялады, ол негізінен оның әжесінен алған хаттарға негізделген.
The discovery of illegal radio transmissions by the German radio counterintelligence organization Funkabwehr in 1942 eventually revealed the members of the group and led to the Harnacks' arrest. The exposure of the radio codes enabled Referat 12, the cipher bureau of the Funkabwehr that had been tracking Red Orchestra radio transmissions since June 1941, to decipher Red Orchestra message traffic. Wenzel's apartment in Brussels was found to contain a large number of coded messages. When Wilhelm Vauck, principal cryptographer of the Funkabwehr, received the ciphers from Wenzel, he was able to decipher some of the older messages. On December 19, after a four day trial before the Reichskriegsgericht ("Reich Military Tribunal"), Mildred Harnack was initially sentenced to six years in prison, but Adolf Hitler refused to endorse the sentence and ordered a new trial, which resulted in a death sentence on January 16, 1943. She was beheaded by guillotine on February 16, 1943. While she was imprisoned, Fish Harnack translated the poem Vermächtnis by Johann Wolfgang von Goethe. Her last words were purported to have been "Und ich habe Deutschland auch so geliebt" ("And I, too, so loved Germany"). She was the only American executed on the direct orders of Adolf Hitler. After her execution, her body was released to of Charité Anatomical Institute, Humboldt University anatomy professor Hermann Stieve to be dissected for his research into the effects of stress, caused by awaiting execution, on the menstrual cycle. After he was finished, he gave what was left to a friend of hers, who had the remains buried in Berlin's Zehlendorf Cemetery. She is the only member of the Berlin based anti fascists whose burial site is known. When she learned of the execution, Clara Leiser wrote the unfinished poem "To and from the guillotine" in remembrance of her friend. Arvid's brother Falk Harnack, also a resistance fighter, was able to escape and survived the Second World War as an ELAS partisan in Greece. Canadian born writer Rebecca Donner is the great niece of Mildred Harnack, and published in 2021 a book on her life, largely taken from the letters that her grandmother had given her when she was sixteen, with the aim of making a book out of them.
АҚШ үкіметінің жауабы
Соғыстан кейін газеттер оның атылуы туралы дереу білгенімен, АҚШ үкіметі Харнақтың тарихына қатысты қосымша мәліметтерді жасырды. АҚШ Армиясының Қарсыбарлау Корпусы (CIC) оның атылуын мүмкін соғыс қылмысы ретінде тергеуге кірісті. Олар оның нацистік режимге қарсы жасырын күрескен үлкен топты жетектегенін мойындады. Бірақ тергеушілер оның іс-әрекеттерін "мақтауға лайық" деп бағалағанмен, ол тыңшы болғандықтан және сотта болғандықтан, оның атылуы заңды түрде дұрыс болуы мүмкін деген шешімге келді. Іс жабылды.
While newspapers learned about the execution shortly after the war, the U. S. government concealed additional information about Harnack's story. The Counterintelligence Corps (CIC) of the U. S. Army began to investigate her execution as a possible war crime. They acknowledged her work leading a large group secretly fighting the Nazi regime. However, while investigators described her actions as "laudable", they concluded that her execution could be considered legally justifiable since she was a spy and had received a trial. The case was closed.
Аудармалар
Please provide the English text you want me to translate. I need the content of the "English text" section to perform the translation. I will use the "Existing translation reference" only as a guide for terminology, prioritizing the accurate meaning of the original English.